Liberal Daltons

Πότε το δημοψήφισμα θα μπορούσε να λειτουργήσει λυτρωτικά

2011-11-01T12:30:00.003+02:00

Alea iacta est. Ο Πρωθυπουργός φαίνεται ότι διέβη τον Ρουβίκωνα, η ζημιά στο διεθνές κύρος της χώρας έχει ήδη συντελεσθεί, οι αγορές έχουν πανικοβληθεί και ακόμη και στην (όχι και τόσο πιθανή) περίπτωση που η κυβέρνηση πέσει και δεν προκηρυχθεί το δημοψήφισμα, η ζημιά θα έχει γίνει. Το χειρότερο σενάριο, μετά από όλα αυτά, θα είναι τελικά να μη γίνει δημοψήφισμα (πράγμα που δεν δικαιολογεί, σε καμμία περίπτωση, την πρωτοβουλία αυτή του πρωθυπουργού).

Το κακό με το δημοψήφισμα δεν είναι ότι ο "ανώριμος", "συναισθηματικός" κ.λπ. λαός μπορεί να λάβει τη "λάθος" απόφαση. Δημοκρατία σημαίνει ότι το εκλογικό σώμα αναλαμβάνει συλλογικά (περιλαμβανομένης και της μειοψηφίας) την ευθύνη των επιλογών του (δεν είναι της παρούσης η -αυτονόητη- οριοθέτηση του κανόνα της πλειοψηφίας από τα ατομικά δικαιώματα κ.λπ.), οπότε, εάν το εκλογικό σώμα κρίνει ότι καλύτερο είναι να φύγουμε από την ευρωζώνη ή να πτωχεύσουμε, τι να κάνουμε, αυτοί είμαστε συνολικά. Το κακό είναι ότι γίνεται σε μια συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, διαρκούσης μιας διαπραγματεύσεως, στην οποία εισάγει ένα τεράστιο βαθμό αβεβαιότητος (σε βαθμό που πιθανότατα να ακυρώσει τη διαπραγμάτευση στην πράξη, με αποτέλεσμα ενδεχομένως τον Ιανουάριο να μην υπάρχει και δανειακή σύμβαση προς επικύρωση, χωρίς να υποτιμώνται και άλλες αθέλητες συνέπειες της αβεβαιότητος, λ.χ. στη διόγκωση της κρίσεως χρέους άλλων κρατών). Επίσης, το ότι φαινόμαστε ανακόλουθοι ως κράτος: βάλαμε τους Ευρωπαίους να τσακωθούν για τα μάτια μας, να καταλήξουν σε δεσμευτικά, γι' αυτούς, κείμενα, για να καταλήξουμε να τους πούμε ότι, ξέρετε, τελικά μπορεί και να μην πάρουμε, δεσμευθείτε εσείς, αλλά εμείς δεν δεσμευόμαστε.

Εν πάση περιπτώσει, τελείωσε αυτό τώρα. Το κλίμα έχει διαμορφωθεί. Σκοπός είναι να εκμεταλλευθούμε, όσοι είμαστε υπέρ του ευρωπαϊκού προσανατολισμού της χώρας, το μόνο πλεονέκτημα που μας παρέχει το δημοψήφισμα: να ξεκαθαρίσουμε εάν πράγματι ανήκουμε στην πλειοψηφία (η οποία δεν έχει δικαιολογία, σε ένα δημοψήφισμα, να παραμείνει "σιωπηλή"), ή στη μειοψηφία. Και, εάν όντως είμαστε στην πλειοψηφία, να διασφαλίσουμε από την εναλλαγή κυβερνήσεων τη δανειακή στήριξη εκ μέρους των εταίρων μας, προκειμένου να μπορούμε να προσερχόμαστε και στις εκλογές, χωρίς διλήμματα για το ποια κυβέρνηση θα αναλάβει.

Υπό την έννοια αυτή το δημοψήφισμα μπορεί να δράσει λυτρωτικά. Και υπό το μεγάλο εάν, ότι δεν θα έχει διαλυθεί η ευρωζώνη ή η δανειακή σύμβαση, μέχρι την ημερομηνία διεξαγωγής του. Υπό τις (διόλου αυτονόητες) αυτές προϋποθέσεις, ας το δούμε ως ευκαιρία για ανάδειξη, έστω και την υστάτη στιγμή, μιας ορθολογικής, φιλοευρωπαϊκής πλειοψηφίας.

Το κείμενο των "τριών", ο δημόσιος διάλογος και η συμμαχία των λογικών

2011-10-18T09:18:00.007+03:00

Το αμέσως προηγούμενο κείμενο σ' αυτό το ιστολόγιο επεδίωξε να αναδείξει την κρισιμότητα της καταστάσεως, ως προς τη διατήρηση του κράτους καθ' αυτήν. Ήδη η κατάσταση έχει γίνει ακόμη χειρότερη. Μέσα στο γενικό χαμό ήλθε το περιβόητο άρθρο - παρέμβαση τριών υπουργών, της κας. Άννας Διαμαντοπούλου, του κου. Ανδρέα Λοβέρδου και του κου. Γιάννη Ραγκούση, με το οποίο οι τρεις παραπάνω υπουργοί δηλώνουν την αποφασιστικότητά τους να προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις που είναι απαραίτητες, για να βγει η ελληνική οικονομία από την κρίση.

Όσοι από το φιλελεύθερο χώρο αντιμετωπίσαν θετικά το παραπάνω κείμενο επεκρίθησαν - βασικός άξονας της κριτικής ήταν ότι οι συγγραφείς του άρθρου είναι υπουργοί και η δουλειά τους είναι να διοικούν και όχι να συγγράφουν. Ωστόσο, το κείμενο αυτό ανέδειξε ένα ακόμη πόλο μιας πιθανής μελλοντικής συμμαχίας που είναι απαραίτητη, έστω και πρόσκαιρα: είναι η συμμαχία αυτών που προτάσσουν τη νομιμότητα, που αναγνωρίζουν στο κράτος το μονοπώλιο της νόμιμης βίας, που ακόμη και όταν διαφωνούν με ένα νόμο, συμμορφώνονται (δεν αναφέρομαι σε οριακές περιπτώσεις κατάλυσης των ατομικών δικαιωμάτων, φυσικά). Είναι μία συμμαχία που είναι απαραίτητο να αναδειχθεί στο δημόσιο διάλογο, ειδικά μάλιστα όταν και κοινοβουλευτικά κόμματα είτε υποθάλπουν παράνομες συμπεριφορές, είτε αμφισβητούν ευθέως τη νομιμότητα.

Βασικά στοιχεία του παραπάνω κειμένου, τα οποία πολλοί προσυπογράφουν και χρειάζεται ν' αναδειχθούν ως υποστηριζόμενα από όσο μεγαλύτερη μερίδα της κοινωνίας γίνεται, είναι: α. ότι οι περισσότερες από τις παραβατικές συμπεριφορές (για να μην πούμε όλες) γίνονται από οργανωμένες συντεχνίες, οι οποίες βλέπουν τα συμφέροντά τους να θίγονται και φοβούνται για τα (παράνομα) κεκτημένα τους και επικαλούνται την κοινωνία συνολικά, για να κρύψουν τον καθαρά ωφελιμιστικό (και αντικοινωνικό) χαρακτήρα των ενεργειών τους, και β. ότι σε κάθε περίπτωση η συνέχιση των παραβατικών συμπεριφορών και η αδυναμία του κράτους να τις περιστείλει σημαίνει, κατ' ουσίαν, κατάλυση του κράτους. Ότι χρειάζεται η κοινωνία στο σύνολό της, αυτό που ονομάζουμε "σιωπηλή πλειοψηφία", να αντιταχθεί σε τέτοιες πρακτικές.

Ακόμη κι εάν διαφωνούμε σε πλείστα όσα με τους γράφοντες, ακόμη κι εάν δεν θέλουμε το δικό τους κείμενο να είναι η αφορμή για μια τέτοια συμμαχία - εν τούτοις στη σημερινή συγκυρία είναι απολύτως απαραίτητο η συμμαχία των λογικών, αυτών που πιστεύουν στην τήρηση του νόμου, να αναδειχθεί και να αποκτήσει φωνή: έχει ισχυρούς αντιπάλους - τουλάχιστον δύο κόμματα που εκπροσωπούνται στη Βουλή, τα τριτοβάθμια και τα περισσότερα μικρότερα συνδικάτα της χώρας και τη λαϊκιστική δημοσιογραφία. Ας γίνει δεκτό στο δημόσιο διάλογο το αυτονόητο, ότι κανείς δεν μπορεί να καταλύει τη νομιμότητα εν ονόματι των συντεχνιακών του συμφερόντων, κι ας διαφωνήσουμε για όλα τα άλλα κατόπιν.

Η κατάλυση της νομιμότητας προ των πυλών

2011-10-14T23:29:00.002+03:00

Οι ημέρες που περνάμε είναι ιδιαιτέρως κρίσιμες. Όχι μόνο για το (πολύ σημαντικό αφ' εαυτού) ζήτημα της αποκομιδής των απορριμμάτων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη ή για τον τρόπο και τον φορέα που θα φροντίζει την αποκομιδή αυτή, αλλά επειδή η οργανωμένη Πολιτεία (κυβέρνηση και εισαγγελία) δίνει μάχη με συνδικαλιστικούς φορείς, οι οποίοι ρητώς επικαλούνται πλέον την παρανομία. Περιμένουμε με πραγματική αγωνία να φανεί εάν η Βουλή μπορεί να νομοθετεί, εάν η Κυβέρνηση μπορεί να ασκεί τις αρμοδιότητές της, εάν μπορεί να διατηρεί στοιχειωδώς την τάξη, ή εάν είμαστε όλοι έρμαια των διαθέσεων των οργανωμένων συνδικάτων.

Δεν διστάζουν οι αυτόκλητοι προστάτες όχι μόνον των δικών τους συμφερόντων, αλλά και των δικών μας, να απειλούν ότι θα χυθεί αίμα, εάν η κυβέρνηση οδηγηθεί σε συγκεκριμένη επιλογή ως προς τον τρόπο αποκομιδής των απορριμμάτων. Όσοι ήσαν διατεθειμένοι να ανεχθούν ένα μικρό ποσοστό παρανομίας ή παραβατικότητας εν ονόματι των "αγωνιστικών κινητοποιήσεων" συνειδητοποιούν πλέον ότι παίζεται κυριολεκτικά η ύπαρξη και η λειτουργία του κράτους, ως έχοντος το νόμιμο μονοπώλιο της βίας. Είτε επικρατεί το κράτος και ξέρουμε ότι, ψηφίζοντας Βουλή, θα ψηφίσουμε το σώμα που νομοθετεί, είτε επικρατεί το χάος και ξέρουμε ότι, εφ' εξής, επισήμως πλέον θα επικρατεί ο θρασύτερος, ο πιο οργανωμένος, ο ισχυρότερος στο πεδίο της ωμής βίας. Η στάση των πολιτικών και των πολιτικών παρατάξεων απέναντι σ' αυτή τη μάχη δείχνει και την πραγματική δημοκρατικότητα της καθεμιάς.

Ναι στη μείωση του κράτους, όχι στην αύξηση των φόρων: και τι θα συμβεί με τους υπαλλήλους που χάνουν τη δουλειά τους;

2011-07-04T18:50:00.003+03:00

Η αντίρρηση που προβάλλεται στην πρόταση για κατάργηση κρατικών οργανισμών έχει δύο βασικές πτυχές: ότι πολλοί άνθρωποι θα βρεθούν ξαφνικά στην ανεργία και ότι η αγορά, με ήδη μεγάλη κάμψη στην κατανάλωση, θα δεχθεί ένα -τελειωτικό- κτύπημα, καθώς σημαντικό μέρος των υποψηφίων καταναλωτών θα βρεθεί χωρίς εισόδημα.

Τα δύο αυτά επιχειρήματα δεν έχουν την απόλυτη ισχύ που τους προσδίδουν οι θιασώτες τους. Άλλωστε, εάν παίρναμε in extremis την άποψη ότι λειτουργεί καλύτερα η αγορά, όσο περισσότερο τροφοδοτείται με κρατικό χρήμα μέσω των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, θα καταλήγαμε στο συμπέρασμα ότι θα έπρεπε να γίνουν ακόμη περισσότεροι διορισμοί στο Δημόσιο, προκειμένου να τονωθεί η αγορά κι άλλο. Η αντίληψη αυτή στηρίζεται και σε μια στρεβλή ανάγνωση της οικονομικής πραγματικότητας: ο δημόσιος τομέας μπορεί να στηριχθεί (αφαιρουμένου του δανεισμού) μόνο από το προϊόν που παράγεται στον ιδιωτικό τομέα. Δηλαδή, εάν δεν παραχθεί προϊόν στον ιδιωτικό τομέα, δεν μπορούν να προκύψουν τα φορολογικά έσοδα, τα οποία θα διατηρήσουν το Κράτος. Αυτό απέχει πάρα πολύ από την αντίληψη, κατά την οποία πρέπει να υπάρχει μεγάλος δημόσιος τομέας, ώστε οι μισθοί του να τροφοδοτούν την αγορά: στην πραγματικότητα αυτό δεν είναι παρά μια μη-παραγωγική κυκλική διαδικασία, η οποία οδηγεί σε μείωση του παραγομένου προϊόντος, μειωμένη φορολογική βάση και φοροδοτική ικανότητα, εν τέλει, και σε αναγκαστική στήριξη μέσω του εξωτερικού δανεισμού, ακριβώς δηλαδή αυτό που συνέβη στην Ελλάδα τις τρεις τελευταίες δεκαετίες.

Άλλωστε, είναι σαφές ότι ελλείπει η ουσιαστική παραγωγή στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια: ο πρωτογενής τομέας υπάρχει για να δικαιολογεί τις επιδοτήσεις, όσον καιρό ακόμη αυτές διαρκέσουν, ο δευτερογενής τομέας που γνώρισε μια άνθηση τις δεκαετίες του '50 και του '60, στασιμότητα τη δεκαετία του '70 και φυγή στη συνέχεια, είναι πλέον αναιμικός, στην καλύτερη περίπτωση, ανύπαρκτος στη χειρότερη, ενώ ο τριτογενής τομέας χαρακτηρίζεται από χαμηλή ανταγωνιστικότητα και από δραστηριότητες με χαμηλή προστιθέμενη αξία, παρά την πληθώρα πτυχιούχων στη χώρα μας. Δηλαδή η ιδιωτική οικονομία στην Ελλάδα χαρακτηρίζεται από έλλειψη δυναμισμού και, πλέον, και ύφεση, δηλαδή ποσοτική μείωση του παραγομένου προϊόντος - και, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, η λύση δεν είναι η "τόνωση" της αγοράς με κρατικό χρήμα, δεδομένου ότι το κρατικό χρήμα θα προέλθει από την ίδια την αγορά, δηλαδή από τη φορολογία, αφαιρώντας της και την τελευταία ικμάδα ζωντάνιας.

Επομένως, λύση είναι η αφαίρεση των βαρών με μείωση της φορολογίας - αλλά και με την παρουσία καινούργιων προσώπων, που θα έχουν αποδεσμευθεί από το κράτος. Καταβάλλοντας στα πρόσωπα αυτά το 70% των τακτικών αποδοχών τους για τρία χρόνια τους παρέχεται η δυνατότητα να αναζητήσουν τη δραστηριότητα, στην οποία θα θελήσουν να επιδοθούν, καθώς δεν θα έχουν καμμία υποχρέωση παρουσίας στην υπηρεσία τους ή εργασίας. Για πολλούς, μάλιστα, η δραστηριότητα που θα μπορέσουν να ασκήσουν στην αγορά θα είναι πιθανότατα παρεμφερής με τα καθήκοντα που ασκούσαν στο δημόσιο, ειδικά στις περιπτώσεις, κατά τις οποίες θα καταργηθεί κάποιος οργανισμός, ο οποίος αντιστοιχεί σε ανάγκες που καλύπτονται από την αγορά. Οι αποδοχές αυτές, το 70% των τακτικών, θα είναι ένα αυξημένο επίδομα ανεργίας - αυξημένο, διότι θα χορηγείται ανεξαρτήτως του εάν ο δικαιούχος έχει βρει άλλη εργασία ή έχει ξεκινήσει δική του, κερδοφόρα ενδεχομένως, επιχείρηση. Δικαιολογείται, μάλιστα, η χορήγηση αυτής της αυξημένης προστασίας από τη διάψευση της νομίμου προσδοκίας που είχε δημιουργηθεί στους δικαιούχους του για μονιμότητα στη θέση τους στο Δημόσιο.

Συνεπώς, με τη μείωση του κράτους η αγορά, στην πραγματικότητα, θα τονωθεί: θα υπάρξει μια μείωση του κυκλοφορούντος χρήματος, αλλά αντίστοιχα θα υπάρξει αύξηση του παραγομένου προϊόντος, καθώς θα απελευθερωθούν δυνάμεις, οι οποίες κατ' ανάγκην θα κινηθούν παραγωγικά. Δεν θα έχουμε, δηλαδή, σοβαρή πτώση (βραχυπρόθεσμη) στην κινητικότητα της αγοράς, αλλά, αντιθέτως, θα έχουμε μια μεσοπρόθεσμη τόνωση, η οποία θα συνδυασθεί και με τον εξορθολογισμό του δημοσίου τομέα.

Δυστυχώς δεν μπορεί να παραλειφθεί και το "έσχατο" επιχείρημα υπέρ της μειώσεως του κράτους, σε σχέση με τους εργαζομένους σ' αυτό: ότι η παρούσα κατάσταση δεν είναι βιώσιμη, με αποτέλεσμα τυχόν αδράνεια σήμερα να έχει ως αποτέλεσμα την πλήρη κατάρρευση του κράτους, οπότε πολύ περισσότεροι άνθρωποι, πολύ περισσότεορι υπάλληλοι, έχουν να χάσουν πολλά περισσότερα.

Ναι στη μείωση του κράτους, όχι στην αύξηση των φόρων: επειδή η μείωση του κράτους συνδέεται με τον εξορθολογισμό του

2011-07-03T21:50:00.005+03:00

Οι δυσμενείς επιπτώσεις της αυξήσεως των φορολογικών συντελεστών είναι λίγο ως πολύ γνωστές: εκτός του ότι αυξάνεται το κίνητρο για φοροδιαφυγή, τίθεται ένα βασικό αντικίνητρο για επενδύσεις, για την ανάληψη επιχειρηματικού ρίσκου, καθώς τα περιθώρια του προσδοκωμένου κέρδους μειώνονται. Επίσης, πολλές φορές η αύξηση των φορολογικών συντελεστών (ιδίως στους έμμεσους φόρους) έχει ως αποτέλεσμα τη μετακύλιση του αυξημένου φορολογικού βάρους στην τελική τιμή ενός προϊόντος ή μιας υπηρεσίας, πράγμα που οδηγεί, όπως είναι φυσικό, σε μειωμένη κατανάλωση (το οποίο οδηγεί σε μειωμένες εισπράξεις των εμμέσων φόρων -μείωση της φορολογικής βάσεως- και έτσι, σύμφωνα με την ίδια λογική, στην ανάγκη να αυξηθούν ακόμη περισσότερο οι συντελεστές, ώστε να αναπληρωθούν οι σχετικές απώλειες). Έτσι, η επιλογή της μειώσεως του δημοσιονομικού ελλείμματος μέσω της αυξήσεως των φορολογικών συντελεστών έχει αποτέλεσμα, και μάλιστα μόνιμο, στην αγορά, αφαιρώντας μεγάλο μέρος από τη δυναμική της.

Ακριβώς το αντίστροφο, όμως, συμβαίνει με τη μείωση του κράτους. Η μείωση του κράτους συναρτάται, κατ' ανάγκην, με τον επαναπροσδιορισμό του ρόλου του, την εξέταση, κατ' αρχήν, του ερωτήματος: ποιες υπηρεσίες πρέπει να παρέχει το κράτος στον πολίτη. Όμως, παραπέρα, εξετάζεται κι ένα ακόμη ερώτημα: ακόμη και τις υπηρεσίες που, απαντώντας στο προηγούμενο ερώτημα, δεχόμαστε ότι πρέπει να διασφαλίζει το κράτος στους πολίτες του - αυτές πρέπει να τις παρέχει μέσω μιας οργανωμένης γραφειοκρατικής δομής ή είναι καλύτερο να καταφεύγει στην αγορά, διατηρώντας απλώς εποπτικό ρόλο;

Το πρώτο ερώτημα, ποιες υπηρεσίες θα πρέπει να διασφαλίζει το κράτος, εμπεριέχει και πολλές αξιολογικές κρίσεις, στις οποίες υπάρχουν πολλές θεμιτές διαφωνίες, αναλόγως της ιδεολογικής προελεύσεως καθενός που απαντά. Το δεύτερο ερώτημα, όμως, είναι στη βάση του πολύ περισσότερο τεχνοκρατικό - θεωρείται δεδομένη, συμφωνημένη, η ανάγκη παροχής μιας συγκεκριμένης υπηρεσίας και, εξετάζεται υπό καθαρά τεχνοκρατικό πρίσμα: ποιότητα υπηρεσιών και κόστος αυτών. Είναι εκπληκτικό πόσο διευρύνονται τα περιθώρια συμφωνίας προσώπων που προέρχονται ακόμη και από αντίθετους ιδεολογικούς χώρους στο δεύτερο ερώτημα (στο βαθμό που δεν παρεμβάλλονται ιδεοληψίες) - και πως προτάσεις, οι οποίες προέρχονται από το φιλελεύθερο χώρο (λ.χ. τα κουπόνια εκπαίδευσης) συγκινούν πολλές φορές και αριστερούς, οι οποίοι διαβλέπουν ότι με τη χρήση τους περισσότερα παιδιά (και μάλιστα από τις λιγότερο εύπορες οικογένειες) έχουν περισσότερες πιθανότητες να εξασφαλίσουν μια καλή μόρφωση. Όμως σήμερα υπάρχουν πολλές συγκλίσεις ακόμη και στις απαντήσεις προς το πρώτο ερώτημα - χαρακτηριστικό παράδειγμα η Αγροφυλακή, της οποίας η υπεράσπιση παρέμεινε καθαρά παραταξιακή υπόθεση του κόμματος που την δημιούργησε με αποκλειστικό σκοπό το διορισμό "ημετέρων".

Εννοείται, επιπλέον, ότι το όφελος από την κατάργηση περιττών οργανισμών παραμένει στο κράτος και την κοινωνία σε βάθος χρόνου - το αποτέλεσμα της μειώσεως του κράτους, δηλαδή, δεν είναι απλώς δημοσιονομικά βραχυχρόνιο, αλλά και μεσοπρόθεσμα εξορθολογιστικό και σαφώς προτιμητέο, και γι' αυτό το λόγο, από μια ακόμη αύξηση των φορολογικών συντελεστών.

Ναι στη μείωση του κράτους, όχι στην αύξηση των φόρων - πραγματική τόνωση στην αγορά

2011-06-22T22:58:00.003+03:00

Η μείωση του κράτους, εκτός από το δημοσιονομικό της αποτέλεσμα με την άμεση μείωση των εξόδων, έχει και πολλά άλλα ευεργετικά αποτελέσματα στην αγορά. Απαλλάσσει τις επιχειρήσεις από περιττά γραφειοκρατικά εμπόδια, τα οποία είναι και αυτά ανασταλτικά για τις επενδύσεις και την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας. Και, φυσικά, απελευθερώνει πόρους, οι οποίοι δεσμεύθηκαν για τη θεραπεία μιας συγκεκριμένης ανάγκης κατά την επιλογή μιας γραφειοκρατίας, στην αγορά, από την οποία θα προκύψει ορθολογικότερη κατανομή των πόρων, προς όφελος των αναγκών των καταναλωτών.

Η αύξηση των φόρων, αντιθέτως, εκτός από την άμεση χρηματική επιβάρυνση (και με αβέβαιο το δημοσιονομικό αποτέλεσμα) ενισχύει την ήδη υφισταμένη γραφειοκρατία, η οποία και βρίσκει την ευκαιρία να κάνει ό,τι κάνει πάντα η γραφειοκρατία: να γιγαντωθεί, να αποκτήσει περισσότερη εξουσία και να καταλήξει να επιβαρύνει κι άλλο τον ιδιωτικό τομέα.

Ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδας, η ύπαρξη πολλών κρατικών φορέων φέρνει άλλες στρεβλώσεις στη λειτουργία της αγοράς: χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα στρατόπεδα εκπαιδεύσεως νεοσυλλέκτων, αλλά και διάφορα ΤΕΙ, κατανεμημένα σε επαρχιακές πόλεις όχι με κριτήριο την εξυπηρέτηση των φοιτητών, λόγω της εγγύτητάς τους με σημαντικά πληθυσμιακά κέντρα, αλλά με σκοπό την τεχνητή τόνωση της τοπικής οικονομίας διά της εξυπηρετήσεως των στρατιωτών και των σπουδαστών. Και μόνη η χοροθέτηση των κέντρων εκπαιδεύσεως νεοσυλλέκτων και των ΤΕΙ (και, σε αρκετές περιπτώσεις, και φυλακών) είναι ενδεικτική των κριτηρίων που χρησιμοποιεί το κράτος για την κατανομή των πόρων του - τεχνητή ενίσχυση της ζητήσεως σε περιοχές, από τις οποίες αναμένει η εκάστοτε πολιτική ηγεσία ψήφους. Σκεφθείτε, όμως, και ότι η τοποθέτηση των πανεπιστημίων και των στρατοπέδων εγκλωβίζουν τις τοπικές οικονομίες στην υιοθέτηση επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, οι οποίες κινούνται γύρω από την εξυπηρέτηση των στρατιωτών ή των σπουδαστών: από ενοικιαζόμενα διαμερίσματα μέχρι καφετέριες και μπαρ. Οι τοπικές οικονομίες στη συνέχεια γίνονται απολύτως εξαρτημένες από την παρουσία του στρατοπέδου ή του ΤΕΙ, με συνέπεια τυχόν μετακίνηση του φορέα αυτού να προκαλεί έντονες κοινωνικές αντιδράσεις (και να έχει σοβαρό πολιτικό κόστος) και να συμπλέκεται ακόμη περισσότερο η απόφαση για την τοποθέτηση των φορέων αυτών με κοντόφθαλμους πολιτικούς μικροϋπολογισμούς. Όμως και το προϊόν που παράγουν δεν έχει κάποια προστιθεμένη αξία, κάποια πραγματική αναπτυξιακή προοπτική (χωρίς να παραγνωρίζουμε ότι οι συγκεκριμένες δραστηριότητες ταιριάζουν στη ραθυμία που θεωρείται σχεδόν αρετή στην ελληνική επαρχία).

Έτσι, η τραγική οικονομική κατάσταση της χώρας μας παρέχει αφορμή για την απεξάρτηση από τους τοπικιστικούς μικροπολιτικούς υπολογισμούς, ώστε και οι κάτοικοι των περιοχών, στις οποίες ευρίσκονται οι καταργούμενοι οργανισμοί, να στραφούν σε πραγματικά παραγωγικές δραστηριότητες.

Ναι στη μείωση του κράτους, όχι στην αύξηση των φόρων - σίγουρο αποτέλεσμα

2011-06-21T18:05:00.006+03:00

Τώρα, πώς και γιατί να διαφημίζεται μια πολιτική επιλογή, ότι έχει "σίγουρο αποτέλεσμα"; Διότι στη σημερινή κατάσταση, όταν οι δανειστές, που κρατούν τη χώρα μας εκτός χρεωκοπίας, ενδιαφέρονται για τη δραματική βελτίωση των δημοσιονομικών μεγεθών, είναι σαφές ότι τους (και μας) ενδιαφέρουν μέτρα, των οποίων το αποτέλεσμα είναι άμεσα μετρήσιμο και βέβαιο. Γνωρίζουμε ποιες δαπάνες αντιστοιχούν με τις κρατικές δραστηριότητες που καταργούνται και, απλούστατα, ξέρουμε ότι θα τις διαγράψουμε από τη στήλη των εξόδων. Εάν, δηλαδή, πούμε ότι καταργούμε τα τμήματα του ΤΕΙ Κοζάνης που βρίσκονται στα Γρεβενά, ξέρουμε ότι γλιτώνουμε τη μισθοδοσία των διδασκόντων και του διοικητικού προσωπικού, τις δαπάνες για μίσθωση, συντήρηση και καθαριότητα του κτηρίου, κ.λπ. Και ξέρουμε ότι η μείωση των δαπανών αυτών είναι δεδομένη, δεν εξαρτάται από άλλους, εξωτερικούς παράγοντες.

Αντιθέτως, εάν αυξήσουμε τους φορολογικούς συντελεστές, δεν μπορούμε (όπως προκύπτει και στην πράξη) να προβλέψουμε με ακρίβεια τι θα προσθέσουμε στη στήλη των εσόδων. Η αύξηση των φορολογικών συντελεστών, εκτός του ότι δημιουργεί περισσότερα κίνητρα για φοροδιαφυγή, αποτελεί και αντικίνητρο για την οικονομική δραστηριότητα. Οδηγεί, δηλαδή, σε μειωμένο κύκλο εργασιών τις επιχειρήσεις, σε μικρότερη φορολογική βάση - έτσι, το γινόμενο της νέας, φορολογικής βάσεως, επί το νέο φορολογικό συντελεστή, δεν θα είναι ιδιαιτέρως αυξημένο (και συχνά θα είναι μειωμένο) σε σχέση με αυτό της παλαιότερης φορολογικής βάσεως επί τον παλαιό φορολογικό συντελεστή. Αυτό ισχύει και για τους άμεσους, και για τους έμμεσους φόρους - η αύξηση στον ΦΠΑ οδηγεί, εκτός από λιγότερες επενδύσεις (αφού ακριβαίνει η προμήθεια των πρώτων υλών, τα μεταφορικά κ.λπ.) και σε μικρότερη κατανάλωση - πράγμα που οδηγεί σε μικρότερες επενδύσεις, γιατί το προσδοκώμενο αποτέλεσμά τους είναι μικρότερο και έτσι προχωρεί ένας φαύλος κύκλος. Ο κύκλος αυτός, εκτός από τις άλλες "φαυλότητες" χαρακτηρίζεται και από μειωμένη δυνατότητα εισπράξεως εσόδων από το κράτος, δηλαδή στο τέλος η αύξηση του φορολογικού συντελεστή δεν πετυχαίνει ούτε καν το βασικό της στόχο.

Αυτό το χαρακτηριστικό που έχει η μείωση του κράτους, η βεβαιότητα του δημοσιονομικού της αποτελέσματος, είναι κάτι που μπορεί να "πουληθεί" στους δανειστές μας - θα το δέχονταν ασμένως, επειδή ακριβώς τους διασφαλίζει περισσότερο.

ΥΓ. Η πράξη στη χώρα μας αποδεικνύει ότι χαλινάρι στα έξοδα, χωρίς την κατάργηση οργανισμών, δύσκολα μπαίνει. Πέρυσι μειώθηκαν σε πολύ μεγάλο ποσοστό οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων και οι συντάξεις, αλλά η τελική μείωση του κόστους ήταν σχεδόν αμελητέα. Διάφοροι γαλαντόμοι υπουργοί ή προϊστάμενοι φρόντισαν με διάφορα τερτίπια (επιπλέον υπερωρίες, οδοιπορικά μαϊμού κ.λπ.) να αποκαταστήσουν τη διαφορά.

Ναι στη μείωση του κράτους, όχι στην αύξηση των φόρων: εισαγωγή

2011-06-20T23:59:00.003+03:00

Ο Στέφανος Μάνος, στο γνωστό πρόσφατο άρθρο του, προτείνει να ληφθούν γενναία μέτρα, ώστε το έτος 2011 να λήξει με πρωτογενές πλεόνασμα. Δεν χρειάζεται καν να μνημονευθούν οι θετικές συνέπειες που θα είχε ένα τέτοιο αποτέλεσμα - ουσιαστικά θα προκαλούσε τέτοιο θετικό σοκ στις αγορές, ώστε να πέσουν τα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων και τα ασφάλιστρα κινδύνου. Προσδίδει ιδιαίτερη σημασία στη μείωση των δαπανών, μέσω της μειώσεως του κράτους, με κατάργηση υπηρεσιών, χωρίς τις οποίες μπορούμε να ζήσουμε, και αντιπαραβάλλει την πρόταση αυτή με την τακτική που ακολουθεί η κυβέρνηση, η οποία προσπαθεί να αυξήσει τα έσοδα του Κράτους μέσω της αυξήσεως φορολογικών συντελεστών ή της επιβολής εκτάκτων εισφορών και διαφόρων άλλων βαρών.

Το δίλημμα: μείωση δαπανών (κράτους) ή αύξηση φόρων θα έπρεπε κανονικά να μην τίθεται καν. Ειδικά στη σημερινή κατάσταση, τα πλεονεκτήματα της μειώσεως του κράτους είναι πρόδηλα. Στη σύγκριση αυτή θα αφιερώσουμε τις επόμενες αναρτήσεις στο ιστολόγιό μας, κλείνοντας με προτάσεις για αντιμετώπιση των δυσμενών συνεπειών που μπορεί να επιφέρει η μείωση του κράτους για υπαλλήλους που θα χάσουν τις θέσεις τους, αλλά και με τη δυνατότητα αναδιαπραγματεύσεως των όρων δανεισμού της χώρας μας στη βάση της μειώσεως του κράτους. Σήμερα ας ξεκινήσουμε μόνο με ένα γενικό πλαίσιο και κάποιες βασικές διαπιστώσεις.

Κατά πρώτον, η μείωση του κράτους έχει άμεσο και μετρήσιμο δημοσιονομικό αποτέλεσμα. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να πει κανείς για την αύξηση των φορολογικών συντελεστών - κάτι που έδειξε και η πράξη στην Ελλάδα. Παρά τους αυξημένους φορολογικούς συντελεστές και την αύξηση της φορολογίας και του ΦΠΑ σε διάφορα είδη, όπως και αυξήσεις σε θεωρούμενα είδη πολυτελείας, τα έσοδα δεν είχαν την αναμενόμενη αύξηση - και όλα δείχνουν ότι ακόμη μεγαλύτερες αυξήσεις ή έκτακτες εισφορές, περισσότερη φορολόγηση της ιδιωτικής περιουσίας κ.λπ., δεν θα βοηθήσει καθόλου.

Κατά δεύτερον, η μείωση του κράτους έχει ως αποτέλεσμα την απελευθέρωση δυνάμεων στην αγορά που, με τη σειρά της, φέρνει νέες θέσεις εργασίας και μάλιστα παραγωγικές, όχι παρασιτικές. Σημαίνει λιγότερους οργανισμούς και γραφειοκρατία, που θέτουν εμπόδια, κατά κανόνα, στη λειτουργία των επιχειρήσεων. Αντιθέτως, η αύξηση της φορολογίας αποτελεί σημαντικό αντικίνητρο για την επιχειρηματική δραστηριότητα. Επίσης, σε συνδυασμό και με το ασταθές φορολογικό περιβάλλον, λειτουργεί εντελώς αποτρεπτικά σε άμεσες ξένες επενδύσεις.

Τρίτον, η μείωση του κράτους έχει μόνιμο χαρακτήρα και μόνιμο αποτέλεσμα. Αντιθέτως, η αύξηση των φορολογικών συντελεστών, ακόμη κι εάν οδηγήσει σε πρόσκαιρη αύξηση των φορολογικών εσόδων, εξαντλεί γρήγορα την οποία δυναμική της. Και, βεβαίως, η μείωση του κράτους είναι και μέσον εξορθολογισμού του στενού και ευρύτερου δημοσίου τομέα. Με τη μείωση του κράτους, δηλαδή, πολλές από τις περιττές λειτουργίες του θα καταργηθούν, ενώ παρέχεται και αφορμή για ανακατανομή προσωπικού. Αντιθέτως, η αύξηση της φορολογίας απλώς διατηρεί την παρούσα κατάσταση με όλες τις στρεβλώσεις που έχει ο τεράστιος δημόσιος τομέας.

Όλα τα παραπάνω δεν είναι πρωτότυπες σκέψεις - δεν ανακαλύπτουμε τον τροχό. Είναι κάλεσμα προς το πολιτικό σύστημα να ξεπεράσει τις γραφειοκρατικές εμμονές και εξαρτήσεις του, να παραμερίσει τα διάφορα συντεχνιακά συμφέροντα που έχουν στηθεί γύρω από το κράτος, ώστε να λειτουργήσει στο τέλος επ' ωφελεία της κοινωνίας.

Τέρμα τα πρόσωπα - στροφή στην πολιτική

2011-06-18T19:15:00.003+03:00

Αφού κατά τη διάρκεια των 48 ωρών που προηγήθηκαν του ανασχηματισμού απεδείχθη ότι ο Πρωθυπουργός ώδινεν όρος και έτεκεν μυν, μάλλον πρέπει να το πάρουμε απόφαση ότι με αυτή την κυβέρνηση θα πρέπει να κινηθούμε. Δεν έχει νόημα ούτε να ζητούμε εκλογές, οι οποίες θα προκαλέσουν μια τέτοια φυγή καταθέσεων, ώστε η χρεωκοπία να καταστεί βεβαία μέχρι την ημερομηνία διεξαγωγής τους, ούτε να αρνούμαστε την υπερψήφιση του μεσοπροθέσμου προγράμματος το οποίο, παρά τις αρκετές αδυναμίες του, αποτελεί προϋπόθεση για την εκταμίευση της 5ης δόσεως του δανείου της χώρας μας και της αποφυγής της άμεσης χρεωκοπίας.

Πώς πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να κινηθούμε όλοι, όσοι δεν θέλουμε η χώρα μας να χρεωκοπήσει αμέσως; Τονίζοντας όσο μπορούμε τις αδυναμίες του μεσοπροθέσμου και προσπαθώντας να αναδείξουμε τις διαρθρωτικές εκείνες αλλαγές, οι οποίες μπορούν να κάνουν τη χώρα μας "τίγρη των Βαλκανίων".

Ο βασικός άξονας που χρειάζεται να τονισθεί είναι ότι το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, όπως και η εν γένει πολιτική της κυβερνήσεως, αποδίδει σημασία μόνο στην αύξηση των εσόδων. Ζητεί ακόμη μεγαλύτερη φορολογία, αυξάνοντας τους φορολογικούς συντελεστές και επιβάλλοντας έκτακτες εισφορές. Δεν χρειάζεται καν να επισημανθεί ότι η τακτική αυτή δεν είναι αποδοτική. Η αύξηση των φορολογικών συντελεστών είναι πολύ ισχυρό αντικίνητρο για την επιχειρηματική δράση και, φυσικά, αποτρεπτική οποιασδήποτε άμεσης ξένης επενδύσεως. Έτσι, το αποτέλεσμα είναι να μειώνονται τα συνολικά φορολογικά έσοδα, εντελώς αντίθετα δηλαδή από τον επιδιωκόμενο στόχο. Ενώ η άμεση μείωση των φορολογικών συντελεστών μπορεί να οδηγήσει σε μια σημαντική βραχυπρόθεσμη στέρηση εσόδων (και για το λόγο αυτό ίσως να μην είναι προτιμητέα), πρέπει οπωσδήποτε στο τέλος του προγράμματος οι συντελεστές να έχουν μειωθεί σημαντικά. Ίσως μπορεί να δοκιμασθεί και ένας ειδικός, χαμηλός φορολογικός συντελεστής για επενδύσεις που προέρχονται από εισαγόμενο συνάλλαγμα, κατά το επιτυχημένο πρότυπο του αντιστοίχου νόμου Μαρκεζίνη, χάρη στον οποίον η χώρα μας είχε αποκτήσει (έστω και για λίγες δεκαετίες) σοβαρή βιομηχανία - αντίστοιχη πρόταση θα μπορούσε να περιλάβει ειδικές ζώνες επενδύσεων. Α, και πρέπει οπωσδήποτε να καταργηθούν οι φόροι υπέρ τρίτων, οι οποίοι δεν καταλήγουν στο κεντρικό ταμείο, αλλά, στην πραγματικότητα, στις τσέπες κάποιων προνομιούχων. Αυτό μπορεί να γίνει χωρίς ουσιαστική επιβάρυνση του προϋπολογισμού.

Οπωσδήποτε, όμως, χρειάζεται να γίνουν πολλά περισσότερα στη μείωση των δαπανών του κράτους. Οι πολλές κρατικές υπηρεσίες που δεν παρέχουν χρήσιμο έργο είναι πολυτέλεια, η οποία δεν μπορεί υπό τις συνθήκες αυτές να διατηρηθεί. Πολλές από αυτές πρέπει να κλείσουν. Οι επιδοτήσεις σε κάποια ασφαλιστικά ταμεία, τα οποία απολαμβάνουν απίστευτων προνομίων, χρειάζεται να σταματήσουν επίσης (γιατί να δίνουν οι φορολογούμενοι σχεδόν 1,5 δισεκατομμύριο ευρώ ετησίως στους συνταξιούχους του ΟΤΕ και της ΔΕΗ;). Τι να πούμε, μετά, για πλασματικές υπερωρίες ή οδοιπορικά, για παροχές τύπου κοινωνικού τουρισμού κ.λπ., για τα 5 ή 6 κρατικά κανάλια, για τα εκατοντάδες δημοτικά; Επίσης, για το πλεονάζον προσωπικό σε πολλούς τομείς, το οποίο δυστυχώς (δείγμα κι αυτό της στρεβλώσεως του κράτους) δεν μπορεί να απορροφηθεί σε άλλους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το υπερ-πλεονάζον διοικητικό προσωπικό στα Νοσοκομεία, όταν το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό είναι ελλιπές. Άλλες ρυθμίσεις, όπως η μείωση του περιθωρίου κέρδους των φαρμακοποιών, το οποίο εν τέλει επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό, είναι κι αυτές απαραίτητες για το συμμάζεμα των οικονομικών μας. Α, και μη νομίζετε ότι όλη αυτή τη σοφία την κατέβασα μόνος μου - από εδώ την πήρα σε πολύ μεγάλο βαθμό. Αν ενισχύσουμε φωνές, όπως αυτή του Στέφανου Μάνου, προσθέτοντας και τη δική μας φωνή στις προτάσεις του, ίσως να επηρεάσουμε, έστω και κατ' ελάχιστον, μια στρουθοκαμηλίζουσα κοινή γνώμη.

Ένα άλλο σκέλος που παραβλέπεται είναι οι διαρθρωτικές αλλαγές. Απελευθέρωση ουσιαστική των επαγγελμάτων, καμποτάζ, μεταφορές, υπηρεσίες κ.λπ. Αν είναι δυνατόν, απελευθέρωση στην ανώτατη παιδεία και, βέβαια, αποχή του κράτους από επιχειρηματικές δραστηριότητες, αποκρατικοποιήσεις κ.λπ. Και, φυσικά, τα άλλα γνωστά - μείωση της γραφειοκρατίας και τα ρέστα - πράγματα που μόνο σε αδρές γραμμές και με γενικολογίες μπορούν ν' αναφερθούν τώρα. Όμως νομίζω ότι οι φωνές μας, από εδώ και πέρα, πρέπει να μην είναι στην κατεύθυνση του σχολιασμού προσώπων, αλλά της προωθήσεως των πολιτικών εκείνων, που θα αξιοποιήσουν το χρόνο που κερδίζουμε με το μνημόνιο και το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα. Ας φανεί, επιτέλους, ότι στην κοινωνία υπάρχει το αίτημα για ουσιαστική μεταρρύθμιση και εξορθολογισμό και όχι για διατήρηση του παλαιού, αποτυχημένου καθεστώτος.

Μούδιασμα - με (πολύ) λίγα στοιχεία ευχάριστης εκπλήξεως

2011-06-17T17:50:00.006+03:00

Πώς αλλιώς να αντιδράσει κανείς στο σημερινό ανασχηματισμό; Για άλλη μια φορά ο Πρωθυπουργός είχε την ευκαιρία να κάνει μια υπέρβαση (ξέρω, ξέρω, παλαιά αγαπημένη λέξη του κ. Σαμαρά), να δώσει μια νέα δυναμική στο κυβερνητικό επιτελείο, για μια ακόμη φορά, γενικώς ειπείν, απογοήτευσε. Ίσως να τον αδικούμε - ίσως (μια κρυφή, αν και όχι πολύ βάσιμη ελπίδα) η τοποθέτηση ενός ανθρώπου της ευφυΐας του Ευαγγέλου Βενιζέλου στο Υπουργείο Οικονομικών (με δεδομένη, πάντοτε, τη ροπή του προς το λαϊκισμό) να φέρει αποτελέσματα που κανείς δεν θα περίμενε. Αλλά η γενική εικόνα που αναδύθηκε ήταν ότι ο Πρωθυπουργός σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή ενδιαφέρθηκε περισσότερο να τηρήσει εσωτερικές ισορροπίες (μέσα στο κόμμα και την κοινοβουλευτική ομάδα), παρά να τοποθετήσει τους αρίστους ή, έστω, τους πολύ ικανούς στα διάφορα υπουργεία.

Γιατί πώς αλλιώς εξηγείται η διατήρηση του κ. Χρήστου Παπουτσή, ο οποίος προσπαθεί να ανταγωνισθεί τον κ. Προκόπη Παυλόπουλο σε αδράνεια; Ή του κ. Κώστα Σκανδαλίδη; Πώς εξηγείται η υποβάθμιση του κ. Γιάννη Ραγκούση και του κ. Γιώργου Παπακωνσταντίνου, που είναι οι υπουργοί που, μαζί με τον κ. Ανδρέα Λοβέρδο, κατά κοινή ομολογία εργάσθηκαν περισσότερο; Από την άλλη, αναβαθμίσθηκαν ο κ. Χάρης Καστανίδης και ο κ. Δημήτρης Ρέππας - ανέλαβε τη μεταρρύθμιση του κράτους ο υπουργός που δεν μπόρεσε καλά-καλά να απελευθερώσει τις μεταφορές, ενώ τη γενική διοίκηση (Υπουργείο Εσωτερικών) ο υπουργός που, ως Υπουργός Δικαιοσύνης, λίγο ως πολύ αμφισβήτησε την αρχή της νομιμότητας, λέγοντας ότι η εφαρμογή των νόμων είναι σχετική (όσον αφορά την υπουργοποίηση του αντι-μνημονιακού κ. Παντελή Οικονόμου - ουδέν σχόλιον!).

Ακόμη κι εάν είχε, δηλαδή, ο κ. Παπανδρέου κατά νου να συγκροτήσει την πιο αξιόμαχη κυβέρνηση που μπορούσε (βάζοντας στο στοιχείο του αξιομάχου και τη στήριξη από την κοινοβουλευτική του ομάδα), αυτό που εισπράττει ο παρατηρητής είναι ότι απλώς θέλησε να εξαγοράσει τη στήριξη ή, έστω, την ανοχή σημαντικού μέρους των βουλευτών του με το μοίρασμα αξιωμάτων. Σε μια στιγμή που θα χρειαζόταν τουλάχιστον τεκμήριο τεχνοκρατικής ικανότητας - όπου ακόμη και εξωκοινοβουλευτικοί ή εξωκομματικοί θα μπορούσαν να τοποθετηθούν μόνο και μόνο με αναφορά στις ικανότητές τους, ο Πρωθυπουργός φάνηκε να αναδιπλώνεται και να υποτάσσεται στους κομματικούς φεουδάρχες (αυτό, φυσικά, δεν αποκλείει την πιθανότητα ο κ. Παπανδρέου να εκτίμησε ότι, φέρνοντας τεχνοκράτες εκτός ΠΑΣΟΚ, μπορεί να έχανε τη δεδηλωμένη πλειοψηφία στη Βουλή - ενδεχόμενο, ας πούμε, όχι και πολύ κολακευτικό για το κυβερνών κόμμα και τη νοοτροπία του).

Σε λίγα θετικά στοιχεία μπορούμε να σταθούμε. Απομακρύνθηκε η κα. Μπιρμπίλη, των μεγάλων οραμάτων και της ελλείψεως επαφής με την πραγματικότητα (βλ. σχέδιο για πεζοδρόμηση Πανεπιστημίου). Γλιτώσαμε την κα. Κατσέλη, η οποία προσπαθούσε να διεκδικεί "εξαιρέσεις" και "αποκλίσεις" από το Μνημόνιο εξ αιτίας μιας αρτηριοσκληρωτικής αντιλήψεως για τις εργασιακές σχέσεις - και που επέτυχε οι μειώσεις μισθών που νομοθέτησε το κόμμα της να μην έχουν αντίκρισμα στους υπαλλήλους του Υπουργείου της. Γλιτώσαμε και τον κ. Δρούτσα, ο οποίος δεν έδειξε κάτι που να δικαιολογεί την εμπιστοσύνη, με την οποία τον είχε περιβάλει ο Πρωθυπουργός. Από την άλλη, ευχάριστη έκπληξη απετέλεσε η τοποθέτηση του κου. Ηλία Μόσιαλου στην κυβέρνηση, έστω και ως Υπουργού Επικρατείας, όπως και του κ. Λαμπρινίδη στο Υπουργείο Εξωτερικών.

Όμως ακόμη και με αυτά τα (ολίγιστα) θετικά στοιχεία, δεν μπορούμε να είμαστε ενθουσιασμένοι με τη νέα κυβέρνηση. Δεν έχει κάποιο, το οποίο να πείθει (εκ πρώτης όψεως, τουλάχιστον) ότι θα οδηγήσει τη χώρα στη δημοσιονομική εξισορρόπηση και θα αποφύγει τη χρεωκοπία. Θα προσέθετα: "μακάρι να διαψευσθώ", αλλά ακόμη και η ελπίδα, που πεθαίνει τελευταία, μετά από αρκετές απογοητεύσεις κουράζει.

Σχολιάζοντας τις φήμες για κυβέρνηση συνεργασίας

2011-06-15T20:14:00.004+03:00

Αυτή τη στιγμή δεν μιλάμε με κάποιο δεδομένο, πέρα από το δημοσιογραφικό ρεπορτάζ για τη συζήτηση, μεταξύ του Πρωθυπουργού και του κ. Σαμαρά, για τη δημιουργία κυβερνήσεως συνεργασίας. Υποθέτοντας ότι μια τέτοια συζήτηση όντως διεξάγεται, δεν γνωρίζουμε ποιος θα είναι επικεφαλής, τι πολιτική θα ακολουθήσει, πόσο θα διαρκέσει κ.λπ. Μ' όλα ταύτα, μπορούμε να σχολιάσουμε την κατ' αρχήν ιδέα μιας κυβερνήσεως συνεργασίας μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας σήμερα.

Ας πάρουμε τα αρνητικά πρώτα: στις κυβερνήσεις συνεργασίας που γνώρισε η χώρα μας (το 1989-1990 πρόσφατα και το 1950-52 και πριν παλαιότερα) κυριαρχούσε η ανευθυνότητα. Η μία παράταξη προσπαθούσε να φορτώσει στην άλλη τις αντιδημοφιλείς αποφάσεις και ο κυβερνητικός λαϊκισμός ήταν πιο έντονος. Επίσης, η διάχυση της ευθύνης οδηγούσε μάλλον σε περισσότερη ανευθυνότητα, καθώς κανείς από τους κυβερνητικούς εταίρους δεν ανελάμβανε να προχωρήσει σε δύσκολες αποφάσεις. Τέλος, μην ξεχνάμε ότι η συγκυβέρνηση ΝΔ - Συνασπισμού του θέρους του 1989 είχε ως αποκλειστικό σκοπό την εξόντωση του ΠΑΣΟΚ (άλλο το δικαιολογημένο ή μη της παραπομπής του Ανδρέα Παπανδρέου στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο). Σήμερα, επίσης, μια κυβερνητική αλλαγή μπορεί να φέρει ακόμη μεγαλύτερη αβεβαιότητα στις αγορές, να οδηγήσει όχι μόνο επενδυτές, αλλά και απλούς καταθέτες στον πανικό με μαζικές αναλήψεις χρημάτων ή τη μεταφορά τους στο εξωτερικό, πολύ περισσότερο εάν διαφανεί ότι σκοπεύει να ρισκάρει τη συμφωνία για τη λήψη του δανείου (μνημόνιο, μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα), το οποίο ακόμη κρατά τη χώρα ζωντανή. Επίσης, δεν ξέρουμε εάν μια κυβέρνηση συνεργασίας θα οδηγήσει σε συναγωνισμό μεταξύ των εταίρων σε ρουσφέτια.

Στα θετικά, ωστόσο: μια συγκυβέρνηση, η οποία θα οδηγήσει (έστω και μέσω μιας αναδιαπραγματεύσεως) σε μια συμφωνία με τους πιστωτές μας, την οποία αποδέχονται τα δύο μεγαλύτερα κόμματα, οπωσδήποτε θα διασκεδάσει σε μεγάλο βαθμό τις ανησυχίες των αγορών. Επίσης (αν και αυτό είναι μάλλον θεωρητικό), η είσοδος και άλλου κυβερνητικού εταίρου ενδεχομένως να κλονίσει τη μονομανία της παρούσης κυβερνήσεως για την αύξηση των φορολογικών εσόδων και να οδηγήσει (επίσης, μάλλον στη θεωρία) σε μείωση του κράτους. Ακόμη, εάν και τα δύο μεγάλα κόμματα δεσμευθούν, έστω και μετά από αναδιαπραγμάτευση, στην τήρηση μιας συμφωνίας με τους πιστωτές της χώρας μας, θα γνωρίζουμε ότι, ακόμη και σε περίπτωση που προκηρυχθούν εκλογές, και η κυβέρνηση που θα προκύψει από αυτές θα εξακολουθήσει να στηρίζει τη συμφωνία αυτή - πράγμα που από μόνο του μπορεί να οδηγήσει και σε μεγαλύτερη αξιοπιστία, εάν υποβληθεί ένα αίτημα επαναδιαπραγμάτευσης των όρων δανεισμού.

Με όλα αυτά, μάλλον θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε θετικά, αλλά με πολλές επιφυλάξεις, τις εξελίξεις της ημέρας. Ωστόσο, την τελική κρίση θα επηρεάσουν εν πολλοίς οι επιλογές σε πρόσωπα και πολιτικές των επικεφαλής των δύο κομμάτων.

Κάποιοι άλλοι αγανακτισμένοι - 4 Ιουνίου 1989

2011-06-04T18:15:00.005+03:00

Ήταν 4 Ιουνίου 1989. Είχαν περάσει σχεδόν δύο μήνες στην "Πλατεία της Ουράνιας Γαλήνης" στο Πεκίνο. Αντιμετώπιζαν ένα στυγνό καθεστώς, μονοκομματικό, με μονοπώλιο στον τύπο, που τους λοιδωρούσε. Ήθελαν να φέρουν τη δημοκρατία, να αντικαταστήσει ένα καθεστώς που επικαλείτο άμεση δημοκρατική νομιμοποίηση, μέσω των συνελεύσεων των εργατών. Ήθελαν να ανατρέψουν την καθεστηκυία τάξη. Δεν έτρεφαν αυταπάτες για την κατάληξη του εγχειρήματός τους, για τη δυνατότητά τους να πλήξουν το πανίσχυρο καθεστώς. Πολλοί ήξεραν ότι θα πληρώσουν τη στάση τους με τη ζωή τους. Και τα τανκς ήλθαν, τόσο σίγουρα, τόσο αναπόφευκτα, τόσο βάρβαρα. Ακολούθησαν φυλακίσεις, βασανιστήρια, εκτελέσεις. Κάποιοι έδωσαν τη ζωή τους, για να ζήσουν καλύτερα οι επόμενες γενιές.

Είναι 4 Ιουνίου 2011. Έχουν περάσει περίπου 10 ημέρες στην Πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα. Ισχυρίζονται ότι αντιστέκονται σε ένα καθεστώς που οι ίδιοι όμως εξέθρεψαν, με διαπλεκόμενο τύπο, που τους θωπεύει. Θέλουν να καταργήσουν την αντιπροσωπευτική δημοκρατία και να την αντικαταστήσουν με ένα καθεστώς άμεσης δημοκρατίας, που θα διοικείται μέσω των συνελεύσεών τους. Θέλουν να διατηρήσουν την κρατικοδίαιτη ουτοπία των προνομίων τους. Ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν. Ξέρουν ότι το διαλυμένο καθεστώς θα τους ανεχθεί, θα προσπαθήσει να βρει τρόπο να ξεγελάσει όποιον ακόμη μπορεί, για να τους διατηρήσει ευχαριστημένους. Ούτε αστυνομία θα στείλει, θα κοντέψει να τους επιτρέψει να εισβάλουν στη Βουλή. Καμμία ασχημοσύνη, ακόμη κι εάν είναι παράνομη, δεν θα τιμωρηθεί. Κάποιοι αποφασίζουν το χαβαλέ τους να τον περάσουν εκεί - δεν έχουν να χάσουν τίποτε, μπας και διατηρήσουν κάποιο προνόμιο, φορτώνοντας όλα τα βάρη στις επόμενες γενιές.

ΥΓ. Κάποιοι από την πολιτική καθηγεσία των σημερινών αγανακτισμένων εξακολουθούν και επαινούν το καθεστώς, στο οποίο αντιτάχθηκαν οι ήρωες της Πλατείας Τιανανμέν.

Μουντζώνετε τη Βουλή; Στα μούτρα σας!

2011-06-02T22:47:00.003+03:00

Η όλη ιστορία με τους "αγανακτισμένους" ξεχωρίζει κυρίως ως άσκηση ανευθυνότητας. Ανευθυνότητα τόσο για το παρελθόν, όσο και για το μέλλον. Οι αγανακτισμένοι αυτοί το 2009, το 2007, το 2004, το 2000, το 1996 και ακόμη πιο παλιά είχαν μια καίρια δυνατότητα να επηρεάσουν τα πράγματα: την ψήφο τους. Προτίμησαν να την ανταλλάξουν με κάποιο ρουσφέτι ή να την δώσουν σε κάποιο κόμμα, χωρίς να πολυ-ψάξουν τι παίζει (το μεγαλύτερο ψέμα είναι ο ισχυρισμός τους ότι τώρα μάθανε την αλήθεια - μόνο ένας συνειδητά αποστρέφων το πρόσωπό του από την πραγματικότητα δεν μπορούσε να διακρίνει πού οδηγούσαν όλες οι κρατικές σπατάλες) ή να πάνε στις παραλίες για χαβαλέ, αντί να ασκήσουν την εξουσία που τους έδινε το Πολίτευμα - γιατί η ψήφος είναι άσκηση εξουσίας με την ευθύνη που κάτι τέτοιο συνεπάγεται, όσο κι αν θέλουν να το αποσιωπήσουν αυτό. Και όσοι απ' αυτούς δεν ψήφισαν τα κόμματα που έχουν κυβερνήσει τις τελευταίες δεκαετίες τον τόπο, φαίνεται ότι παρέλειψαν να αξιοποιήσουν και τη δυνατότητα που τους έδινε αυτό το "κακό" σύστημα, να μορφώσουν οι ίδιοι κάποιο σχηματισμό και να επιδιώξουν, τουλάχιστον, να πείσουν τους συμπολίτες τους για όλα αυτά, για τα οποία τώρα διαμαρτύρονται. Ό,τι είχαν να κάνουν, που ήταν δύσκολο και υπεύθυνο, το παρέλειψαν. Επέδειξαν τρομερή ανευθυνότητα στο παρελθόν - διότι, εάν υπήρχε αυτό το πλειοψηφικό ρεύμα κατά της διαφθοράς, των σημερικών πολιτικών κ.λπ., το ότι δεν εμφανίσθηκε στο παρελθόν οφείλεται αποκλειστικά στην παράλειψη των ιδίων να κινητοποιηθούν ως τώρα. Από την άλλη, ό,τι είναι εύκολο και αποκοιμίζει τη συνείδησή τους, να βαράνε κατσαρόλες, να μουντζώνουν, να προπηλακίζουν αυτούς που οι ίδιοι ψήφισαν, αυτό το κάνουν.

Επιπλέον, με τη στάση τους στο Μνημόνιο αλλά και με τα υπόλοιπα που διακηρύττουν, δείχνουν την ανευθυνότητά τους και για το μέλλον. Θέλουν να φύγει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι έτσι θα φύγουν και τα 110 δισεκατομμύρια ευρώ του δανείου, που είναι απαραίτητα για να μη καταρρεύσει το κράτος, για να μπορούν να πληρώνονται μισθοί και συντάξεις, για να υπάρχει Στρατός και να εξακολουθούν τινές εξ αυτών να διατηρούν τις εθνικιστικές τους φαντασιώσεις. Κάποιοι από αυτούς θέλουν να είναι και μπαταχτσήδες, να φορτώσουν στις επόμενες γενιές ένα στίγμα κουτσαβακισμού, το οποίο οι ίδιοι καλλιέργησαν, τρώγοντας από τα δανεικά και μετά γυρνώντας την πλάτη στους δανειστές. Η αναξιοπιστία τους θα στοιχειώνει τα παιδιά και τα εγγόνια τους, αλλά αυτό διόλου δεν τους ενδιαφέρει.

Μουντζώνοντας τη Βουλή δείχνουν ένα πράγμα: ότι αποποιούνται τις ευθύνες για τη δική τους πορεία ως πολιτών. Επειδή όμως η Βουλή αντιπροσωπεύει το σύνολο του εκλογικού σώματος (και αυτό της χαβαλέ ψήφου, και αυτό της αποχής), στο οποίο περιλαμβάνονται και οι αγανακτισμένοι, μουντζώνοντας τη Βουλή δεν κάνουν τίποτε άλλο, από το να μουντζώνουν τους εαυτούς τους.

ΥΓ. Δεν είναι τυχαίο που σε τέτοιες συγκεντρώσεις ακούγονται φωνές, όπως του Μίκη Θεοδωράκη, που αμφισβητούν τη δημοκρατία και τη διαδικασία της ψήφου. Είπαμε, η ψήφος έχει ευθύνη. Οι ανεύθυνοι την απεχθάνονται, φυσικώ τω λόγω.

Οι αγορές, η αξιοπιστία και τα spreads

2011-05-01T15:26:00.004+03:00

Το χθεσινό άρθρο του Παντελή Καψή στο Βήμα, ενώ καταλήγει σε ένα μάλλον σωστό συμπέρασμα (ότι θα είναι ευνοϊκή για την αποπληρωμή του χρέους της χώρας μας μια δήλωση της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως, ότι θα στηρίξει την υλοποίηση του μεσοπροθέσμου προγράμματος που θα παρουσιάσει η κυβέρνηση), επαναλαμβάνει κάποιες από τις τετριμμένες πλάνες για το ρόλο "των αγορών" στο χρέος. Γράφει, σε ένα σημείο, χαρακτηριστικά:

"Tο αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η Ελλάδα θα μπορούσε να θεωρηθεί και μια σύγκρουση των δυνάμεων της αγοράς με τη Δημοκρατία- και δεν είναι καθόλου βέβαιον ότι η αγορά έχει δίκιο. Η έκρηξη των spreads, π.χ., στις αρχές της εβδομάδας προκλήθηκε από την ανακοίνωση του ελλείμματος, το οποίο τελικά θα φτάσει στο 10,5% του ΑΕΠ. Δεν μειώθηκε, δηλαδή, κατά έξι μονάδες του ΑΕΠ αλλά «μόνο» κατά πέντε. Τέτοια... χάλια."

Ποια είναι τα τετριμμένα αυτά σφάλματα;

1. Ότι η "αγορά" είναι κάτι το μονοσήμαντο, το συγκεκριμένο. "Αγορά" (στο πλαίσιο αναφοράς του άρθρου) είναι το σύνολο των πιθανών αγοραστών ελληνικών ομολόγων. Δεν είναι ένας ή δύο άνθρωποι ή μεγαλο-επενδυτές.

2. Ότι η "αγορά" έρχεται σε σύγκρουση με τη Δημοκρατία. Μα, πώς μπορεί να υποστηρίξει κανείς ότι η απροθυμία των επενδυτών να αγοράσουν ελληνικά ομόλογα αποτελεί κρίση (θετική ή αρνητική) για τη δημοκρατία;

3. Ότι η "αγορά" έχει δίκαιο ή άδικο. Μα τι σημαίνει "δίκαιο" ή "άδικο"; Αξιολογικές κρίσεις κάνει η αγορά;

Μερικές φορές χρειάζεται, για να απαντήσει κανείς σε τέτοιες κοινοτυπίες, να επαναλάβει κάποιους από τους αυτονόητους κανόνες, οι οποίοι καθορίζουν τα επιτόκια, στα οποία είναι πρόθυμοι οι διάφοροι πιθανοί δανειστές (η "αγορά") να αγοράσουν ελληνικούς τίτλους.

Η απόφαση για την αγορά ενός ελληνικού ομολόγου, δηλαδή ο δανεισμός προς τον εκδότη - Ελληνικό Δημόσιο, είναι συνάρτηση δύο βασικών παραγόντων: του προσδοκωμένου οφέλους (επιτόκιο) και του ρίσκου (της πιθανότητας να μην μπορέσει το Ελληνικό Δημόσιο να πληρώσει το ομόλογο, όταν αυτό ωριμάσει - όταν έλθει η ημερομηνία αποπληρωμής του). Είναι προφανές ότι όσο πιο μεγάλο είναι το ρίσκο για τον επενδυτή, τόσο μεγαλύτερο επιτόκιο θα απαιτήσει. Επίσης, είναι προφανές ότι, όσο πιο λίγοι ενδιαφέρονται για την αγορά ελληνικών ομολόγων, τόσο πιο πολύ θα ανεβεί το επιτόκιο - και, βέβαια, ότι, όσο μεγαλώνει το ρίσκο της μη-αποπληρωμής, τόσο πιο λίγοι θα είναι απρόθυμοι να δανείσουν την Ελλάδα ακόμη και με τους πλέον ευνοϊκούς όρους.

Η παραπάνω συλλογιστική μας οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο, ο οποίος θα διατηρείται για όσο διάστημα η χώρα μας έχει τουλάχιστον πρωτογενή ελλείμματα, για όσο δηλαδή ξοδεύει περισσότερα από όσα εισπράττει. Για το διάστημα αυτό θα είναι απαραίτητο η χώρα μας να δανείζεται, για να καλύπτει τα ετήσια ελλείμματά της και να μην καταρρεύσει. Επομένως, για να μπορέσει να αποπληρώσει τα ομόλογα που θα εκδώσει σήμερα η χώρα μας, θα πρέπει να δανείζεται χρήματα, αφού δεν θα μπορεί να τα βγάζει πέρα στηριζόμενη στις δικές της δυνάμεις. Έτσι, σημασία καθοριστική για το εάν θα αποπληρωθούν τα καινούργια δανεικά δεν έχει μόνο η πρόθεση της Ελλάδος να αντιστρέψει την οικονομική της πορεία, αλλά και η περαιτέρω ανεύρεση προθύμων δανειστών για να της καλύπτουν τα ελλείμματα στο μέλλον. Και, βέβαια, και οι μελλοντικοί αυτοί δανειστές θα κάνουν τους ίδιους υπολογισμούς και υποθέσεις κ.ο.κ.

Έτσι, με δεδομένο το τεράστιο χρέος, αλλά και το ογκώδες έλλειμμα που εμφανίζει η χώρα μας, εξακολουθεί η επένδυση στα ελληνικά ομόλογα να έχει υψηλό ρίσκο, το οποίο αντανακλάται και στα πολύ υψηλά επιτόκια (άρα και spreads - η διαφορά του επιτοκίου των ελληνικών ομολόγων σε σχέση με τα γερμανικά) που ζητούν οι επενδυτές, προκειμένου να αγοράσουν ελληνικά ομόλογα. Και αν η μείωση του ελλείμματος είναι 5 μονάδες και όχι 6, όπως προέβλεπε το Μνημόνιο, και το έλλειμμα εξακολουθεί να είναι πάνω από 10%, αυτό είναι πάρα πολύ σπουδαίο για όσους ενδιαφέρονται να μας δανείσουν τα χρήματά τους - και το ρίσκο που θα κληθούν να αναλάβουν όσοι τοποθετούν τα χρήματά τους σε ελληνικά ομόλογα δεν μειώνεται από τη δημοκρατική λειτουργία της χώρας μας. Στο κάτω-κάτω κανείς δεν έχει ούτε ηθική, ούτε άλλη υποχρέωση (πολύ περισσότερο κάποια υποχρέωση προς τη "Δημοκρατία") να μας δανείζει.

Η δυσφήμηση, η αξιοπιστία και η απογραφή που δεν έγινε

2011-04-23T11:41:00.004+03:00

Χαμός γίνεται στη Νέα Δημοκρατία, μετά την "επίσημη", πλέον, αποδοκιμασία της "απογραφής" που πραγματοποιήθηκε μόλις ανέλαβε τα υπουργεία Οικονομικών και Εθνικής Οικονομίας ο κ. Γ. Αλογοσκούφης. Φυσικά, για άλλη μια φορά ο καβγάς δεν γίνεται για την ουσία, δηλαδή για το εάν η απογραφή ήταν χρήσιμη ή εάν διεξήχθη ορθώς, αλλά για το πολιτικό κουτσομπολιό - εάν την ήθελε ο κ. Καραμανλής, εάν παρασύρθηκε, ποιος φταίει γι' αυτό το κακό κ.λπ.

Μέσα σ' όλη αυτή τη συζήτηση θεωρείται δεδομένο ότι είναι κακό πράγμα να λέμε την αλήθεια. Ακόμη πιο κακό είναι να μη μας ενδιαφέρει να την μάθουμε. Η διαδικασία που ακολουθήθηκε από τον κ. Αλογοσκούφη το 2004 δεν ήταν, ατυχώς, κάποια πραγματική απογραφή, παρά μόνο η μετάθεση κάποιων στοιχείων εισπράξεων ή οφειλών σε διαφορετικά έτη (λ.χ. έσοδα ΦΠΑ του Ιανουαρίου του επομένου έτους μεταφέρθηκαν στο επόμενο έτος και ότι στο ίδιο, όπως γινόταν μέχρι τότε, οι οφειλές για αμυντικά συστήματα ενεγράφησαν στο έτος που ανελήφθησαν οι υποχρεώσεις και όχι στο έτος, το οποίο θα ήσαν ληξιπρόθεσμες κ.λπ.), με αποτέλεσμα να αναμορφωθεί το ετήσιο έλλειμμα σε αρκετά υψηλότερα επίπεδα, από αυτά που εμφάνιζε μέχρι τότε το ΠΑΣΟΚ. Πέραν αυτού, όμως, δεν γίναμε σε τίποτε σοφώτεροι - δεν μάθαμε πόσους υπαλλήλους απασχολούσε τότε το κράτος, τι εισπράξεις και οφειλές είχαν τα ασφαλιστικά ταμεία, τι χρωστούσαν τα νοσοκομεία, οι ΟΤΑ, οι ΔΕΚΟ για τις οποίες υπήρχαν εγγυήσεις του ελληνικού δημοσίου, τι ακίνητη περιουσία διέθετε το κράτος κ.λπ. - και η παρελθούσα κυβέρνηση συνέχιζε να ασκεί πολιτική (όπως και οι προκάτοχοί της) και να ασχολείται με οικονομικά μεγέθη και να κάνει προβλέψεις όχι γνωρίζοντας, αλλά μαντεύοντας τα στοιχεία, επί των οποίων ασκούσε την πολιτική της. Η απογραφή, που θα έπρεπε να είναι κάτι το αυτονόητο για μια νέα κυβέρνηση, όταν δεν υπήρχε αυτόματος μηχανισμός καταγραφής στην κρατική γραφειοκρατία, παρουσιάσθηκε ως κάτι το τρομερό και φοβερό και, μάλιστα, στην πραγματικότητα δεν επιχειρήθηκε καν από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Α, και εννοείται ότι οι μαντεψιές (επί των στοιχείων, που θα έπρεπε κανονικά να είναι διαθέσιμα) αντικαταστάθηκαν κι αυτές από wishful thinking κατά τη χάραξη οικονομικής πολιτικής.

Καταλήξαμε, έτσι, μετά την κυβερνητική αλλαγή το φθινόπωρο του 2009 να διαπιστώνουμε ότι τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά από αυτά που νομίζαμε (στην πραγματικότητα από αυτά που ευχόμασταν). Αίφνης, το κράτος δεν μπορούσε να πληρώσει ληξιπρόθεσμες δανειακές υποχρεώσεις πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ και οι αγορές έπαυσαν να το εμπιστεύονται. Ακολουθώντας τη λογική που εξέφρασε η Νέα Δημοκρατία, αποδοκιμάζοντας την απογραφή του κ. Αλογοσκούφη, αλλά για τους εντελώς λάθος λόγους, η παρούσα κυβέρνηση θα έπρεπε να προσπαθεί να βρίσκει εις το διηνεκές τρόπους, για να αποκρύπτει την πραγματικότητα από τους δανειστές μας και από τους εταίρους μας στην ευρωζώνη (άσχετο: το δικαίωμα του εκλογικού σώματος να γνωρίζει την αλήθεια δεν συζητήθηκε ποτέ στα σοβαρά), προσπαθώντας να εκμαιεύσει κανένα δανειάκι από εδώ, καμμία διευκόλυνση από εκεί, καμμία αλχημεία από αλλού.

Ευτυχώς που η παρούσα κυβέρνηση κινήθηκε εντελώς διαφορετικά, ειδικά ως προς αυτό. Στο ιστολόγιο αυτό της προσάπτουμε την εμμονή σε τραγικές κρατικιστικές πρακτικές, την αδυναμία της να αποφύγει τον εναγκαλισμό από κατεστημένα συμφέροντα και συντεχνίες, την τεχνοκρατική ανεπάρκεια πολλών σημαντικών της στελεχών και, κυρίως, τις ιδεοληπτικές εμμονές, οι οποίες την αποτρέπουν στη στροφή της στη μείωση των κρατικών δαπανών και του κρατικού τομέα, εν γένει (και που κοντεύουν να μας οδηγήσουν στην απελπισία, ως προς τις προοπτικές αποφυγής της χρεωκοπίας). Ωστόσο, δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε ότι ο λόγος που 17 κράτη, που δεν μας χρωστούσαν τίποτε, μας δάνεισαν 110 δισεκατομμύρια ευρώ (με δεδομένη την πολύ μειωμένη πιστοληπτική ικανότητα της χώρας μας), δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από την ειλικρίνεια, με την οποία η νέα κυβέρνηση, ευθύς ως ανέλαβε, παρουσίασε πολύ μεγάλο μέρος των στοιχείων που διέθετε, καθώς επίσης και τη μέριμνά της για πραγματική απογραφή σε πολλούς τομείς του δημοσίου. Το μεγαλύτερο πρόβλημά μας ως τώρα ήταν η αναξιοπιστία που ανέδιδε η κοροϊδευτική φράση greek statistics. Η λογική που προβάλλει η αξιωματική αντιπολίτευση, στηλιτεύοντας την απογραφή του κ. Αλογοσκούφη όχι επειδή δεν ήταν πραγματική απογραφή, αλλά επειδή αντ' αυτής έπρεπε να συνεχίσουμε τις κουτοπονηριές (οι οποίες, επαναλαμβάνω, αφορούν την εξαπάτηση όχι μόνο των συνεταίρων μας στην ευρωζώνη και των αγορών, αλλά και του συνόλου των πολιτών), θα μας οδηγούσε σε βέβαιη χρεωκοπία, χωρίς μάλιστα δυνατότητα ανακάμψεως, σε πολύ συντομότερο χρονικό διάστημα.

Αν έχουμε κάτι, που μας κρατάει ζωντανούς οικονομικά αυτή τη στιγμή, είναι η στοιχειώδης αξιοπιστία (χρειάζεται πολύς δρόμος για να φύγουμε από το επίπεδο της απλώς "στοιχειώδους"). Το να λέμε την αλήθεια δεν συνιστά δυσφήμηση - και να μην ξεχνάμε ότι χάρη στην αξιοπιστία αυτή κερδίσαμε το χρόνο, τον οποίο θα ωφείλαμε να αξιοποιήσουμε για τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις στο κράτος, ώστε η οικονομία μας να πάρει και πάλι μπροστά.

Κάποια πράγματα που δεν πρέπει να ξεχνάμε για τους συμβασιούχους

2011-04-10T21:19:00.003+03:00

Αύριο θα γίνει προσπάθεια να συνεδριάσει το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων στο χώρο του 9,84 στο Γκάζι. Οι φήμες λένε ότι οι συμβασιούχοι θα επιχειρήσουν πάλι να διακόψουν τη συνεδρίασή του και ότι θα κατεβούν με τις οικογένειές τους με διπλό σκοπό: ο φανερός θα είναι να προκαλέσουν τη συμπάθεια των συμβούλων και των ΜΜΕ - ο δεύτερος, ανομολόγητος, είναι να χρησιμοποιήσουν τα παιδιά τους ως ανθρώπινη ασπίδα απέναντι στις αστυνομικές επεμβάσεις.

Σ' όλη τη συζήτηση για τους συμβασιούχους, που συνεχώς αναφέρουν πόσο πολλά χρόνια εργάζονται για το Δήμο, δεν συνειδητοποιούμε κάποιες βασικές παραμέτρους:

1. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν ορισθεί ως έκτακτοι, προκειμένου να παρακαμφθεί η όποια διαγωνιστική διαδικασία. Δηλαδή οι ίδιοι επέλεξαν συνειδητά αυτό τον τρόπο διορισμού, προκειμένου να μπορέσουν οι πολιτικοί ή συνδικαλιστικοί τους "προστάτες" να διορίσουν αυτούς και όχι κάποιους άλλους.

2. Μάλιστα, μπήκαν ακριβώς με τη λογική: "μπαίνετε ως έκτακτοι, πού θα πάει, όταν θα λήξουν οι συμβάσεις σας, θα βρούμε τρόπο να πιέσουμε, για να σας μονιμοποιήσουμε".

3. Ο λόγος που έχουν μείνει τόσα πολλά χρόνια είναι ότι υπήρχε συνεχώς η ίδια παράταξη στο Δήμο - σχεδόν ξεχνάμε ότι κάθε νέα (παράνομη) παράταση ή ανανέωση της σύμβασης καθενός από αυτούς ήταν κι ένα χωριστό, καινούργιο ρουσφετάκι για τον καθένα. Ή, πιο απλά: όσο πιο πολλά χρόνια, τόσο πιο πολλά ρουσφέτια.

4. Για να εξετάσει κανείς το αίτημά τους με συμπάθεια θα πρέπει να θεωρήσει ως δεδομένο ότι ο μοναδικός τρόπος που είχε απομείνει σ' αυτούς για να βρουν δουλειά όλα αυτά τα χρόνια ήταν ο διορισμός στο Δήμο. Όλοι οι άλλοι συμπολίτες μας, αυτοί που προσπαθούν να βρουν μια δουλειά στον ιδιωτικό τομέα, που φροντίζουν να αποκτήσουν περισσότερα προσόντα ή να σπουδάσουν ή, πάντως, κάπως να αναδειχθούν από τη δουλειά τους, είναι προφανώς παιδιά ενός κατωτέρου θεού (και μη διανοηθεί κανείς να πει ότι οι συμβασιούχοι του Δήμου Αθηναίων ταυτίζονται με τις πλέον αδύνατες οικονομικές ομάδες!).

Δηλαδή, δεν ξέρω εάν έχει γίνει συνείδηση το εξής απλό: οι συμβασιούχοι αγωνίζονται, μετερχόμενοι παράνομα μέσα, για να νομιμοποιήσουν την πιο κλασσική ρουσφετολογική πρακτική, αυτή που έχει χαντακώσει το ελληνικό δημόσιο - διορισμός με αντάλλαγμα ψήφους (έχει αναφερθεί και ότι το αντάλλαγμα πολλές φορές ήταν και καθαρά χρηματικό). Οι εμφανιζόμενοι ως αδικημένοι είναι, στην πραγματικότητα, αυτοί που φορτώθηκαν στο Δήμο χωρίς κανένα προσόν, καμμία διαγωνιστική διαδικασία, μόνο και μόνο χάρη στις γνωριμίες τους και στο αντάλλαγμα που έδιναν σ' αυτούς που τους διόριζαν.

Αυτά, για να ξέρουμε ποιος είναι ο καημένος και ποιος όχι.

Ομιλία Διονύση Μαγουλά στο 2ο προσυνέδριο της Δημοκρατικής Συμμαχίας

2011-04-05T01:20:00.005+03:00

Ο φίλος των αδερφών Dalton Διονύσης Μαγουλάς μας έστειλε την ομιλία που εκφώνησε στο Προσυνέδριο της Δημοκρατικής Συμμαχίας που έγινε στη Θεσσαλονίκη, στις 3 Απριλίου 2011. Επειδή η ομιλία παρουσιάζει ενδιαφέρον τη δημοσιεύουμε στο blog.

Κυρια Πρόεδρε,

Αγαπητοί Σύμμαχοι

Είναι πολύ ευχάριστο και σημαντικό που από αυτή τη Προσυνεδριακή Συνδιάσκεψη της Θεσσαλονίκης συζητούνται τόσο καθοριστικοί τομείς πολιτικής για την ιδεολογική φυσιογνωμία του Κινήματός μας, όπως είναι οι Εξωτερικές Σχέσεις ,το Κράτος Πρόνοιας η Υγεία και η Κοινωνική Ασφάλιση. Αποδεικνύεται έτσι περίτρανα ότι μια πολιτική δύναμη φιλελεύθερου ορθολογισμού μπορεί και διαθέτει τόσο μια υπεύθυνη στάση τόσο στα Εθνικά ζητήματα, ή το Διεθνή προσανατολισμό της χώρας , όσο και Κοινωνική ευαισθησία.

Δεν χαρίζουμε τον αληθινό πατριωτισμό στην εθνολαϊκιστική Δεξιά, ούτε την Κοινωνική Ευαισθησία στη μηδενιστική και ουτοπική Αριστερα.

Ένα μικρό και ευέλικτο κράτος δομημένο στη βάση του αυτονόητου, μπορεί να διαθέτει τόσο μια ρεαλιστική εξωτερική πολιτική που υπερασπίζεται ουσιαστικά τα εθνικά συμφέροντα και τη διεθνή νομιμότητα στο εξωτερικό, όσο και να φροντίζει αυτούς που το έχουν πραγματικά ανάγκη στο εσωτερικό.

Αναφορικά με τη περιφερειακή ανάπτυξη της περιοχή μας...

Η Μακεδονία και συγκεκριμένα η Θεσσαλονίκη αποτελούσαν για χρόνια την πύλη εισόδου της χώρας από το εξωτερικό. Ήταν ο βιομηχανικός Βορράς, ένα περιφερειακό κέντρο ανάπτυξης. Μια σημαντική περιοχή όπου επενδύσεις, προϊόντα, ιδέες -μέχρι και ρεύματα στα γράμματα και στην τέχνη γεννιούνταν και κατέκλυζαν μετά από καιρό την Αθήνα και την υπόλοιπη Ελλάδα.
Από τη βιομηχανία και βιοτεχνία -απο τη βίλκα και το Αλλατίνι, ως τα φασονατζίδικα το 1980,από την εστίαση των ταχυφαγείων- μέχρι και την ευρεσιτεχνία του φραπέ η Θεσσαλονίκη πρωταγωνιστούσε σε δημιουργικότητα και έναν εξωστρεφή δυναμισμό. Αυτό επιτεύχθηκε μέσα από την ανάπτυξη, το ταλέντο και την έμπνευση των παραγωγικότερων δυνάμεων της ιδιωτικής πρωτοβουλίας αυτής της πόλης.

Θα περίμενε λοιπόν κανείς με το άνοιγμα των συνόρων και την κατάρρευση των διαφορετικών κοινωνικών συστημάτων της Ανατολικής Ευρώπης, η περιοχή να αναβαθμιστεί γεωπολιτικά και να ανακτήσει η Θεσσαλονίκη και η Μακεδονία γενικότερα την βαλκανική οικονομική ενδοχώρα τους, που τους στέρησαν πρώτα οι βαλκανικοί εθνικισμοί και στη συνέχεια ο ψυχρός πόλεμος.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 όμως, αυτή η δυνατότητα χάθηκε, ενώ το άδοξο τέλος της πολιτιστικής πρωτεύουσας του 1997 αποτέλεσε μια άλλη χαμένη ευκαιρία για τη μετατροπή της Θεσσαλονίκης σε κέντρο πολιτισμού πανευρωπαϊκής εμβέλειας, η δε κληρονομιά της Ολυμπιάδας του 2004 πέρασε ουσιαστικά ανεκμετάλλευτη.
Η πόλη και η ευρύτερη περιοχή, έχασαν το βηματισμό τους καθώς η εθνολαϊκιστική υστερία του Μακεδονικού μετέτρεψε τη Θεσσαλονίκη σε μια εσωστρεφή και φοβική κοινωνία, η οποία το μόνο που διεκδικούσε ,μυωπικά, ήταν να γίνει μια «μικρή Αθήνα» στα πλαίσια της μίζερης κρατικοδίαιτης οικονομίας της Μεταπολίτευσης. Ενα σύννεφο απαισιοδοξίας ενέσκηψε πάνω από την πόλη, η πολιτική τάξη της οποίας ουσιαστικά επαιτούσε για Δημόσια Έργα, Κρατικές Επενδύσεις, επιδοτήσεις και μια ευνοϊκότερη θέση για την πόλη στους ουσιαστικά ανεφάρμοστους αναπτυξιακούς νόμους...
Τα αποτελέσματα γνωστά: Αποβιομηχάνιση, Ανεργία, Οικονομικός μαρασμός και μια διάχυτη ατμόσφαιρα υποβάθμισης και αδικίας για τη «συμπρωτεύουσα» ...

(Χαρακτηριστική περίπτωση παρακμής αποτελεί το λιμάνι της πόλης -για τον έλεγχο του οποίου έγιναν 3 περιφερειακοί πόλεμοι ,και κατέληξε να μεταβληθεί από το νεοελληνικό κράτος σε ακόμη κρατικά επιδοτούμενο λιμάνι άγονης γραμμής με αποτέλεσμα ουσιαστικά να καταστεί ανενεργό...)

Η κρίση όμως που μας αλλάζει όλους, και ίσως να είναι και η τελευταία ευκαιρία για τη Θεσσαλονίκη.

Η Δημοκρατική Συμμαχία, ως Κίνημα Ευθύνης και Κοινής Λογικής προτείνει ρεαλιστικές θέσεις που θα ενεργοποιήσουν την εξωστρέφεια της περιοχής και την δημιουργικότητα των κατοίκων της. Ώστε η Μακεδονία να αποτελεί το κέντρο της περιφερειακής ανάπτυξης τόσο στην Ελλάδα , όσο και στην ευρύτερη περιοχή.

Το πρόγραμμα της Δημοκρατικής Συμμαχίας για την Θεσσαλονίκη και τη Μακεδονία εστιάζει σε τρείς (3) βασικούς άξονες: Την τόνωση της Επιχειρηματικότητας, την Έρευνα και τον Τουρισμό.
Στον άξονα της Τόνωσης της Επιχειρηματικότητας, πέρα από παρεμβάσεις και αναπτυξιακές διευκολύνσεις, θα μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε και να συγκεκριμενοποιήσουμε για τις επιχειρήσεις και τους παραγωγικούς φορείς της περιοχής τα μέτρα που προτείνουμε στις 38 προτάσεις για την Οικονομία.

Από τη δαιδαλώδη γραφειοκρατία ενός ακόμη αναπτυξιακού νόμου που μένει στα χαρτιά ,είναι προτιμότερο ένα ευρύ φάσμα κινήτρων με φοροαπαλλαγές για την επανεισαγωγή κεφαλαίων από ελληνικές επιχειρήσεις που έφυγαν στις γύρω χώρες ή η κινητροδότηση για προσλήψεις μέσα απο τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών των Επιχειρήσεων.

Μια τολμηρή πρόταση θα ήταν και η υιοθέτηση ζωνών «ελεύθερου εμπορίου» στις ακριτικές περιοχές της Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας, με ακόμη ευνοϊκότερους όρους που θα προσέλκυαν ακόμη περισσότερες επενδυτικές δραστηριότητες τόσο απο επιχειρήσεις της περιοχής, όσο και από πολυεθνικές εταιρείες.

Στον τομέα της Έρευνας και της προώθησης των Νέων Τεχνολογιών, πέραν των θέσεων της Συμμαχίας, η περιοχή της Κεντρικής Μακεδονίας θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί το επιστημονικό και ερευνητικό κεφάλαιο των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων της ,αλλά και να αξιοποιήσει ουσιαστικά τη Ζώνη Καινοτομίας και το Διεθνές Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης ,στην προσέλκυση ξένων επιστημόνων για ερευνητική και ακαδημαϊκή συνεργασία. Η Θεσσαλονίκη μπορεί να γίνει έτσι το επιστημονικό και ακαδημαϊκό κέντρο των Βαλκανίων. Το μόνο που χρειάζεται είναι η άρση των στερεοτύπων και του δογματισμού στην σχέση της Έρευνας και της Εκπαίδευσης με την Αγορά ,και η εμπιστοσύνη στη δημιουργικότητα των νέων επιστημόνων.

Σχετικά με την Τουριστική αξιοποίηση της Θεσσαλονίκης... Έχουμε συνηθίσει να λέμε απαξιωτικά οτι η Θεσσαλονίκη κατάντησε «φραπεδούπολη». Θα μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε ακόμη και αυτό το ιδιότυπο «brandname» σε πλεονέκτημα, μέσα από την στοχευμένη μετατροπή της Θεσσαλονίκης σε τουριστικό κέντρο βαλκανικής ή ευρωπαϊκής εμβέλειας, ανάγοντας τη διασκέδαση και τον πολιτισμό σε στρατηγικό πλεονέκτημα του τριτογενή τομέα υπηρεσιών της τοπικής οικονομίας.

Ο εχθρός της Θεσσαλονίκης και ολόκληρης της περιφέρειας δεν είναι κανένα «κράτος της Αθήνας». Εχθρός της Θεσσαλονίκης -όπως και ολόκληρης της χώρας στην κρίση δεν είναι άλλος από το ξοφλημένο κρατικίστικο αναπτυξιακό μοντέλο της Μεταπολίτευσης.

Η Δημοκρατική Συμμαχία όμως, ως κίνημα πιστεύει στο ανεκμετάλλευτο παραγωγικό δυναμικό αυτής της πόλης και εμπιστεύεται τις ανεξάντλητες δυνατότητες και την θέληση των ανθρώπων της.

Και αυτό αναδεικνύεται και απο τις θέσεις αυτού του προσυνεδρίου.

Ευχαριστώ για την προσοχή σας.

Σπίθα για την Ανατροπή

2011-04-01T00:46:00.006+03:00

Για όσους δεν το πρόσεξαν η δημοσίευση έγινε την 1 Απριλίου 2011

Είναι πλέον γνωστό σε όλους ότι έχει τεθεί σε εφαρμογή ένα οργανωμένο σχέδιο από συγκεκριμένους κύκλους που έχει στόχο να πλήξει όχι μόνο την ελληνική οικονομία αλλά και αυτήν ακόμη την ψυχή του Ελληνα καθιστώντας τον υποχείριο του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος και του διευθυντηρίου της νέας τάξης πραγμάτων. Οι Έλληνες, όντας ο μόνος λαός που δεν πειθάρχησε στα κελεύσματα του Σόρος, της CIA και των τραπεζών βρέθηκαν στο μάτι του κυκλώνα και έγιναν έτσι το πειραματόζωο για τις συνταγές του διαβόητου IMF και των ευρωπαίων εντολοδόχων τους. Ο ακραίος νεοφιλελευθερισμός που επιχειρούν να εφαρμόσουν η χούντα του ΔΝΤ και τα εγχώρια τσιράκια τους έχει ως άμεσο στόχο τη συσσώρευση του πλούτου στα χέρια της εγγώριας ολιγαρχίας με τη βίαιη αναδιονομή του από τους πολλούς στους λίγους. Ο απώτερος όμως στόχος είναι η διασφάλιση ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να αντισταθεί σε ευρύτερες γεωστρατηγικές αλλαγές που έχουν προαποφασιστεί εδώ και χρόνια από πολύ ψηλα και από τις οποίες κύριος ωφελημένος θα βγει η Τουρκία η οποία υπό την καθοδήγηση του Αχμέτ Νταβούτογλου θα καταστεί κυρίαρχη όχι μόνο στο Αιγαίο αλλά και στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων. Κεντρικό ρόλο όπως καταλαβαίνετε σε αυτές τις αλλαγές διαδραματίζει το σιωνιστικό κίνημα το οποίο θέλει να προωθήσει τα οικονομικά συμφέροντα του στην περιοχή.

Στην επερχόμενη λαίλαπα υπάρχουν ευτυχώς πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που αντιστέκονται: το ΚΚΕ που με τους ταξικούς του αγώνες στα σχολεία, στα πανεπιστήμια και στους χώρους δουλειάς έχει καταφέρει να ανασχέσει την αντιλαική πολιτική του κεφαλαίου και της κυβέρνησης, ο ΣΥΡΙΖΑ που με την αγωνιστικότητα και τον κινηματικό του χαρακτήρα αντιπαλεύει την επέλαση του νεοφιλελεύθερου μονοδρομου και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ που αποτελεί την ελπίδα για το αύριο. Αλλά και από την άλλη πλευρά του πολιτικού φάσματος υπάρχουν υγιείς δυνάμεις όπως πχ νέα και δυναμικά στελέχη της νέας ΝΔ που υπό την ηγεσία του Αντώνη Σαμαρά δεν διστάζουν να πουν τα πράγματα με το όνομα τους.Τέλος δεν θα πρέπει να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας και θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι και η Χρυσή Αυγή έχει και αυτή να προσφέρει με το δικό της τρόπο στον κοινό αγώνα. Κανείς όμως δεν συμβολίζει εναργέστερα τον αγώνα των Ελλήνων για εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη από το μουσικοσυνθέτη θρύλο του Ελληνισμού και των ταξικών αγώνων, το Μίκη Θεοδωράκη. Ο μεγάλος αυτός αγωνιστής και καλλιτέχνης με την ιδρυτική διακήρυξη του κινήματος Σπίθα του οποίου ηγείται αλλά και με τα γραφόμενα του στην 28η αυτοβιογραφία του, δείχνει το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε για να απεμπλακούμε από τη μάστιγα των ξένων κέντρων που επιβουλεύονται την εθνική μας ανεξαρτησία και γκρεμίζουν τις κοινωνικές κατακτήσεις που με αίμα κέρδισαν οι εργαζόμενοι στη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Είναι σίγουρο πως μόνο ο Μίκης μπορεί πλέον να εμπνεύσει ένα πραγματικό όραμα για το λαό και για αυτό θα αναμένουμε με αγωνία την επόμενη εικοσασέλιδη παρέμβαση του τις επόμενες μέρες που θα δημοσιευθεί -αυτούσια φυσικά- στην Ελευθεροτυπία. Εμπρός λοιπόν για ένα γνήσια εθνικό και σοσιαλιστικό κίνημα!

Η πολιτική ορθότητα αποκτά ποινικά εργαλεία

2011-03-06T12:40:00.004+02:00

Διαβάστε το νομοσχέδιο για την καταπολέμηση των ρατσιστικών συμπεριφορών. Για να δούμε τι ποινικοποιεί - και, κατ' αρχήν, στο άρθρο 3 § 1 (για να μην αναφερθούμε στις επιβαρυντικές περιπτώσεις):

Όποιος από πρόθεση, δημόσια προφορικά ή διά του τύπου ή μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, προκαλεί ή διεγείρει σε βιαιοπραγίες ή εχθροπάθεια κατά ομάδας ή προσώπου, που προσδιορίζονται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, το γενετήσιο προσανατολισμό, ή κατά πραγμάτων που χρησιμοποιούνται αποκλειστικά από τις παραπάνω ομάδες ή πρόσωπα, κατά τρόπο που μπορεί να εκθέσει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι (6) μηνών έως τριών (3) ετών και χρηματική ποινή χιλίων έως πέντε χιλιάδων (1.000 – 5.000) ευρώ.

Υπάρχει πολλή περιπτωσιολογία μέσα σ' όλες αυτές τις διαζεύξεις - αν αφαιρέσουμε κάποιες, τι μας μένει;

Όποιος από πρόθεση, δημόσια προφορικά ή διά του τύπου ή μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, προκαλεί ... εχθροπάθεια κατά ομάδας ή προσώπου, που προσδιορίζονται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, το γενετήσιο προσανατολισμό ... κατά τρόπο που μπορεί να εκθέσει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη, τιμωρείται ... .

Και τί εστιν εχθροπάθεια; Πάμε στο άρθρο 2:

Στον παρόντα νόμο, ο όρος «εχθροπάθεια» θα πρέπει να νοηθεί ως αναφερόμενος τόσο στην καλλιέργεια όσο και στην εξωτερίκευση αισθημάτων μίσους και αντιπαλότητας.

Οπότε: όποιος πει κάτι, το οποίο θα καλλιεργήσει αισθήματα αντιπαλότητας (κατά προσώπων με όλους τους παραπάνω προσδιορισμούς) κατά τρόπο που μπορεί να εκθέσει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη, τιμωρείται.

Επομένως, θα καλείται ένας δικαστής να κρίνει: εάν κάποιος λόγος μπορεί να προκαλέσει αντιπαλότητα (δεν αναφέρεται ποιοι θα καταληφθούν από εχθροπάθεια, οπότε μπορεί να είναι οποιοσδήποτε, άρα ο δικαστής δεν θα εξετάσει ένα-ένα όλους, όσοι μπορεί να είναι αποδέκτες του "κακού" μηνύματος, αλλά θα κρίνει με τη δική του συναίσθηση για τη δυνητική πρόκληση αιτιότητας) και εάν η αντιπαλότητα αυτή θα μπορεί να εκθέσει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη.

[Άσκηση (ή, αλλιώς, κουΐζ για δυνατούς λύτες): μιλήστε για ζητήματα ισλάμ ή μετανάστευσης κατά τρόπο, που να διασφαλίζετε ότι δεν θα μπείτε στη μέγγενη αυτού του νόμου, ότι δεν θα κρίνει κάποιος δικαστής ότι αυτά που λέτε μπορούν να προκαλέσουν αντιπαλότητα και, εν συνεχεία, να εκθέσουν σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη.]

Να μιλήσουμε για την παντελή έλλειψη ασφάλειας στο ποινικό δίκαιο; Να μιλήσουμε για ουσιαστική αδυναμία για συζήτηση κάποιων από τα πιο σημαντικά θέματα σήμερα; (επειδή μάλιστα θα γίνονται πιο έντονα και ενδεχομένως να φορτίζεται περισσότερο το κλίμα, η δημιουργία αντιπαλότητας ή κινδύνου στη δημόσια τάξη θα θεωρείται όλο και πιο πιθανή) Να μιλήσουμε για την αποτροπή δημοσίων εκδηλώσεων κάθε λογής απόψεων, οι οποίες θα μπορούσαν να αντιμετωπισθούν από αυτούς που τις απεχθάνονται και να καταρριφθούν σε ανοικτό διάλογο; Να μιλήσουμε για τη στέρηση του θεμελιώδους δικαιώματος, σε μια δημοκρατία, του ελεύθερου δημοσίου διαλόγου; Δεν ξέρω τι μπορεί να πει κανείς γι' αυτό το νομοσχέδιο - και έρχεται καπάκι και το παρακάτω:

Όποιος δημόσια προφορικά ή διά του τύπου ή μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, εγκωμιάζει ή αρνείται ή εκμηδενίζει τη σημασία εγκλημάτων γενοκτονίας, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και εγκλημάτων πολέμου, όπως ορίζονται στα άρθρα 6, 7 και 8 του Καταστατικού του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου ή των εγκλημάτων που ορίζονται στο άρθρο 6 του Καταστατικού του Διεθνούς Στρατοδικείου που προσαρτάται στη Συμφωνία του Λονδίνου της 8ης Αυγούστου 1945 και η πράξη αυτή στρέφεται κατά ομάδας προσώπων που προσδιορίζεται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή ή το γενετήσιο προσανατολισμό κατά τρόπο που μπορεί να προκαλέσει ή διεγείρει σε βιαιοπραγίες ή εχθροπάθεια κατά μιας τέτοιας ομάδας ή μέλους της τιμωρείται με φυλάκιση έως δύο (2) έτη και χρηματική ποινή χιλίων έως τριών χιλιάδων (1.000 – 3.000) ευρώ.

Πρέπει να έχουμε και την επιβεβλημένη από την πλειοψηφία άποψη για τα εγκλήματα που αναφέρονται στο άρθρο (να μην εκμηδενίζουμε τη σημασία τους!) και, φυσικά, αν μην αμφισβητούμε την επίσημη ιστορία! Δεν έχει γίνει ακόμη αντιληπτό ούτε καν από τους συντάκτες του νόμου αυτού πώς θα μπορούσε ο νόμος να χρησιμοποιηθεί από κάθε ένα που ενοχλείται από μια αντίθετη άποψη (και δεν έχει τα διανοητικά εργαλεία να την αντικρούσει ευθέως), ώστε να την φιμώσει, να ταλαιπωρεί με δικαστήρια όσους διαφωνούν μαζί του.

Ο νόμος αυτός είναι απαράδεκτος και πρέπει να ασκηθεί κάθε δυνατή πολιτική πίεση, ώστε να μη ψηφισθεί. Μέχρι στιγμής ένα κόμμα, η Δράση, εξέδωσε δελτίο τύπου που τον καταγγέλλει. Περιμένουμε και τη θέση των λοιπών κομμάτων.

ΥΓ. Το κερασάκι στην τούρτα, πάντως, είναι οι υπέρ του νόμου τοποθετήσεις τριών καθηγητών της Νομικής του ΑΠΘ, εκ των οποίων οι δύο είναι ποινικολόγοι και επαναλαμβάνουν σε όλα τους τα συγγράμματα τον εγγυητικό χαρακτήρα του ποινικού δικαίου: οριοθετεί αυστηρά τις ποινικώς κολάσιμες πράξεις, με αποτέλεσμα οι πολίτες να ξέρουν πως επιτρέπεται ό,τι δεν απαγορεύεται.

Mια πιο ψύχραιμη αποτίμηση της υπ' αριθμόν 350/2011 αποφάσεως του Συμβουλίου της Επικρατείας

2011-02-02T20:00:00.004+02:00

Χθες, ομολογώ, δεν αντιμετώπισα ψύχραιμα την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας - ήταν τέτοιο το σοκ που, πριν προλάβω να την διαβάσω καλά-καλά, ήθελα να αντιδράσω. (σ' αυτό ελπίζω να οφείλονται και οι διάφορες ασυνταξίες της αρχικής ανάρτησης). Μάλλον δεν ήμουν ο μόνος. Σήμερα, πάντως, έχουμε τη δυνατότητα να διαβάσουμε την περίληψη της αποφάσεως από την ίδια την ιστοσελίδα του Συμβουλίου της Επικρατείας, να την δούμε κάπως καλύτερα. Αλλά και η πιο αργή ανάγνωση δεν άλλαξε καθόλου τη γνώμη μου για την απόφαση.

Σε σχέση με την κτήση της ιθαγένειας από αλλοδαπούς, το ΣτΕ αναφέρει όλες τις διατάξεις του Συντάγματος, στις οποίες ορίζεται ότι οι κρατικές λειτουργίες δρουν υπέρ του Έθνους - με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Ωστόσο, σε καμμία από τις διατάξεις αυτές δεν θα βρει ο πλέον προσεκτικός αναγνώστης κάποιον ορισμό του έθνους με βάση τα στοιχεία (καταγωγή - "ουσιαστικός πραγματικός δεσμός") που δέχεται ως απαραίτητα το Δικαστήριο. Πολύ περισσότερο, μάλιστα, που δεν διευκρινιζει ποιος θα μπορούσε να είναι ο ουσιαστικός, πραγματικός δεσμός που, κατά την απόφαση, θα ικανοποιούσε το κριτήριο για πολιτογράφηση ακόμη και σε "αλλογενείς" (η λέξη είναι για πολύ περισσότερα εισαγωγικά).

Μας λέει το Δικαστήριο: δείτε σε πόσες διατάξεις του Συντάγματος γίνεται λόγος για το έθνος. Άρα, πρέπει να το διαφυλάξουμε. Ας πούμε (γιατί αυτό σηκώνει πολλή συζήτηση, υπάρχει άλμα ανάμεσα στις τέσσερις-πέντε αναφορές στο έθνος στο συνταγματικό κείμενο και στο συμπέρασμα ότι η "διαφύλαξή" του κατά συγκεκριμένο τρόπο αποτελεί συνταγματική επιταγή) ότι αυτό ισχύει. Από εκεί και πέρα, όμως, ο ορισμός του έθνους και ο τρόπος, με τον οποίο το ΣτΕ προσδιορίζει τους συνεκτικούς του δεσμούς, είναι εντελώς ex auctoritate. Δεν παρέχει κανένα επιχείρημα που να πηγάζει από το Σύνταγμα (ως θα ώφειλε, εάν ήταν να κρίνει τη διάταξη αντισυνταγματική) για τη δική του αντίληψη για το έθνος. Εντελώς αυθαίρετα, μάλιστα, κρίνει (χωρίς, δηλαδή, καμμία συνταγματική επεξήγηση) ότι η διαδικασία που επέλεξε ο (αρμόδιος) νομοθέτης για τη διαπίστωση της ύπαρξης δεσμών που δικαιολογούν την πολιτογράφηση είναι "τυπική" και όχι "ουσιαστική". Η μέθεξη στην ελληνική παιδεία, λ.χ., απορρίπτεται ως μια άνευ σημασίας τυπική προϋπόθεση. Το ΣτΕ θα ήθελε κάποιας μορφής εξετάσεις, προφανώς, για να διαπιστώσει εάν υπάρχει "ουσιαστικός δεσμός" - και αυτό θα ήταν πολύ καλό και επαινετό, εάν προέκυπτε από το Σύνταγμα κάτι τέτοιο. Αφ' ης στιγμής, όμως, δεν προκύπτει ούτε από τις διατάξεις που μνημονεύει το ΣτΕ, ούτε από άλλες συνταγματικές διατάξεις η προϋπόθεση που θέτει η απόφαση, η υποκατάσταση από στο ΣτΕ της κρίσεως του κοινού νομοθέτη, ως προς τα κριτήρια για την απόδοση της ιθαγένειας, δεν είναι τίποτε λιγότερο από υφαρπαγή εξουσίας.

(δείτε τι λέει η μειοψηφία: "... ένας Σύμβουλος υποστήριξε την άποψη ότι οι προϋποθέσεις για την κτήση της ελληνικής ιθαγένειας, οι οποίες εισάγονται στον Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας με τον ν. 3838/2010, υποδηλώνουν την εκτίμηση του νομοθέτη ότι οι αλλοδαποί, οι οποίοι πληρούν τις προϋποθέσεις αυτές, έχουν ένα νομικό και πραγματικό δεσμό με το Ελληνικό Κράτος επαρκή για να δικαιολογήσει την χορήγηση σε αυτούς της ελληνικής ιθαγένειας, η εκτίμηση δε αυτή δεν υπερβαίνει τα παραπάνω συνταγματικά όρια" - αναγνωρίζοντας, στην ουσία, στο νομοθέτη την πραγματική του λειτουργία)

Κάπως πιο λογικό θα ήταν να θεωρηθεί ότι δεν μπορούν να ψηφίζουν οι αλλοδαποί στις τοπικές εκλογές - διότι, πράγματι, το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι εντάσσεται στον πυρήνα της ιδιότητας του πολίτη, της ιθαγένειας. Ωστόσο, το άρθρο 102 του Συντάγματος, το οποίο επικαλείται το Δικαστήριο, κάνει σαφή αναφορά ανάμεσα στις τοπικές υποθέσεις και τους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης και στο Κράτος. Στους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης ανατίθεται η "διοίκηση των τοπικών υποθέσεων". Ο συνταγματικός νομοθέτης, δηλαδή, θέλησε να διαχωρίσει την πολιτική εξουσία από την τοπική αυτοδιοίκηση και αυτό είναι σαφές σε ολόκληρο το κείμενο του άρθρου 102. Η κρίση του ΣτΕ ότι και οι τοπικές εκλογές είναι, κατ' ουσίαν, πολιτικές, και διότι "η εκλογή αυτή ανάγεται στην πολιτική ζωή της χώρας γενικώς", είναι μια αμπελοφιλοσοφία, η οποία αντιβαίνει την πρόθεση και το πνεύμα του συνταγματικού νομοθέτη - είναι εντελώς αντίθετη με το διαχωρισμό που κάνει το άρθρο 102 του Συντάγματος, ανάμεσα στις τοπικές και τις κεντρικές υποθέσεις. Δηλαδή το Συμβούλιο της Επικρατείας επικαλείται ένα άρθρο του Συντάγματος, το ερμηνεύει εντελώς αυθαίρετα και "μπακάλικα" (εκτός κι εάν στην πλήρη απόφαση υπάρχει κάτι άλλο), καταπώς φαίνεται για να παράσχει προσχηματική νομική κάλυψη σε ένα αποτέλεσμα που είναι σύμφωνο με τις ιδεολογικές επιλογές της συνθέσεως.

Τι να πει κανείς; Άραγε η Ολομέλεια θα κάνει την ανατροπή;

Ψήφος και πολιτογράφηση των μεταναστών

2011-02-02T00:44:00.002+02:00

Συνήθως τα δικαστικά ρεπορτάζ είναι αναξιόπιστα, όταν αναμεταδίδουν τα σκεπτικά αποφάσεων, ιδίως του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ). Έτσι, τα παρακάτω γράφονται με επιφύλαξη (πηγές: τα σχετικά άρθρα της Καθημερινής και της Ελευθεροτυπίας). Για να συνεννοούμαστε καλύτερα, το κείμενο του Συντάγματος μπορείτε να το κατεβάσετε και να το διαβάσετε από εδώ.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, οι διατάξεις του νόμου που, αφ' ενός, επιτρέπει στους μετανάστες να συμμετέχουν στις τοπικές εκλογές και, αφ' ετέρου, προβλέπει διαδικασία κτήσεως της ελληνικής ιθαγένειας, αντίκειται σε ένα εντυπωσιακά μεγάλο πλήθος άρθρων του Συντάγματος - και, από καθαρά επαγγελματικό βίτσιο, είπα να δω ποια είναι αυτά τα φοβερά και τρομερά άρθρα που παραβιάζονται (και πώς είναι δυνατόν να είναι τόσο κατάφωρη η παραβίασή τους!).

Λέει, λοιπόν, το ΣτΕ ότι η δυνατότητα ψήφου των μεταναστών στις εκλογές αντίκειται στα άρθρα 1, 52 και 102 του Συντάγματος. Το άρθρο 1 ορίζει ως θεμέλιο του πολιτεύματος τη λαϊκή κυριαρχία, το άρθρο 52 ορίζει ότι οι (βουλευτικές) εκλογές είναι έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας, ενώ το άρθρο 102 (χωρίς να αναφέρεται στη λαϊκή κυριαρχία) αναφέρεται στην αυτοδιοίκηση. Κρίνουν ότι λαϊκή κυριαρχία ασκείται μόνο από τους Έλληνες πολίτες και ότι απαγορεύεται η άσκηση των συναφών δικαιωμάτων από αλλοδαπούς. Προσθέτουν, μάλιστα, ότι η ψήφος στις τοπικές εκλογές έχει να κάνει με άσκηση λαϊκής κυριαρχίας, μολονότι η αυτοδιοίκηση έχει στενά τοπικό περιεχόμενο, διότι, λέει, οι εκλογές για την ανάδειξη αιρετών οργάνων των ΟΤΑ έχουν «καθαρά πολιτικό χαρακτήρα εν όψει των αρμοδιοτήτων που ασκούν οι οργανισμοί αυτοί, αλλά και διότι η εκλογή αυτή ανάγεται στην πολιτική ζωή της χώρας γενικώς». Και, ας πούμε, ότι η αόριστη αυτή διατύπωση (που μπορεί να μην είναι ακριβής - από το ρεπορτάζ την διαβάζουμε) κάπως στέκει. Το ΣτΕ δεν είχε ποτέ αντιταχθεί στην ψήφο, στις τοπικές εκλογές, των πολιτών των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (που έχουν το σχετικό δικαίωμα στις τρεις, αν θυμάμαι καλά, τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις). Δεν ξέρω ποια διάταξη του Συντάγματος εξομοιώνει τους πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τους Έλληνες και ποια διακρίνει μεταξύ των αλλοδαπών αναλόγως του εάν προέρχονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση ή όχι.

Ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η παράθεση άρθρων, τα οποία παραβιάζει η δυνατότητα πολιτογραφήσεως των μεταναστών: 1 (ορισμός πολιτεύματος), 4 (ισότητα), 21 (οικογένεια, δημογραφική πολιτική, στέγαση), 25 (προστασία δικαιωμάτων, περιορισμοί αυτών κ.λπ.), 108 (απόδημος Ελληνισμός). Λέει, μάλιστα, η απόφαση ότι ο νομοθέτης διαχρονικά, στο δίκαιο της ιθαγενείας, προτιμούσε τους δεσμούς αίματος (ius sanguinis) ως βασικό κριτήριο για την απόδοση της ιθαγένειας. Ωστόσο, ακόμη και το γεγονός ότι ο νομοθέτης επαναλάμβανε τις ίδιες ρυθμίσεις για πολλές δεκαετίες, δεν καθιστά τις ρυθμίσεις αυτές υπερνομοθετικές, μη δυνάμενες να ανατραπούν με νεώτερο νομοθέτημα. Το ενδιαφέρον είναι ότι το ΣτΕ ζητεί ως αυτονόητη προϋπόθεση της πολιτογραφήσεως, στη συνέχεια, όχι τους δεσμούς αίματος, αλλά την εκ μέρους [του αιτούντος την πολιτογράφηση] εθελούσια αποδοχή των αξιών που συνάπτονται προς τον ελληνισμό και την εντεύθεν απόκτηση ελληνικής συνειδήσεως - δηλαδή τεκμαίρει ότι η ελληνική συνείδηση συνυπάρχει με όσους έχουν "ελληνικό" αίμα (γιατί, εάν αποδεικνυόταν ο δεσμός αίματος δεν φαίνεται να χρειαζόταν να προχωρήσει παραπέρα η έρευνα) και ότι γι' αυτούς δεν χρειάζεται κάτι περαιτέρω. Αν, δηλαδή, κριτήριο είναι η ελληνική συνείδηση, τότε όλοι οι πολίτες θα έπρεπε να δίνουν εξετάσεις ελληνοφροσύνης (με ποια κριτήρια δεν ξέρουμε, ίσως και με τα κριτήρια που έθεσε πρόσφατα ο κ. Αλαβάνος), ανεξαρτήτως του DNA που κουβαλούν. Αν, πάλι, το ζητούμενο είναι το DNA, δεν ξέρω εάν θα πρέπει κάπου να βρούμε δείγματα του Πλάτωνα και να τα συγκρίνουμε με τα δικά μας, για να ξεχωρίσει επιτέλους η ήρα από το στάρι. Εν πάση περιπτώσει, όμως, το βασικό δεν είναι η ιδέα που έχει το ΣτΕ για το ποιος πρέπει να είναι Έλληνας. Ο καθένας μπορεί να έχει την άποψή του. Το ζήτημα είναι ότι, χωρίς να υπάρχει σχετικός συνταγματικός περιορισμός στη νομοθετική λειτουργία, το ΣτΕ έρχεται και υποκαθιστά, για πολλοστή φορά, μια λειτουργία (τη νομοθετική) που δεν του έχει ανατεθεί από το Σύνταγμα (όσοι μπήκαν στον κόπο να το κατεβάσουν, ας διαβάσουν το άρθρο 26).

Καζαμίας - η συνέχεια (2ο εξάμηνο)

2010-12-26T12:24:00.005+02:00

(σε συνέχεια του προηγουμένου)

Ιούλιος 2011:

Εξωγήινοι απάγουν τον Αντώνη Σαμαρά, για να μάθουν το μυστικό του για την άμεση μείωση του ελλείμματος. Ο Γιώργος Παπανδρέου, ως Πρόεδρος του ΟΗΕ, διαπραγματεύεται την απελευθέρωση του ομήρου και υπόσχεται ότι δεν θα εφαρμόσει τα μέτρα του στην (υπό την κατοχή του ΟΗΕ) Ελλάδα, για να μη χάσουν την πατέντα. Οι εξωγήινοι δηλώνουν ευγνωμοσύνη και υπόσχονται να μην εισβάλουν στη γη για τα επόμενα 500 χρόνια. Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι ακλόνητο φαβορί για το Νομπέλ Ειρήνης.

Υπάρχουν έντονες φήμες ότι θα μιλήσει ο Κώστας Καραμανλής. Οι φήμες αυτές ενισχύονται από φωτογραφικό στιγμιότυπο, στο οποίο φαίνεται να διστάζει για μια στιγμή πριν καταβροχθίσει ολόκληρη τυρόπιττα. Ο Προκόπης Παυλόπουλος διευκρινίζει ότι δεν πρόκειται για δισταγμό, αλλά για στιγμή οπτικής προ-εκτίμησης της γευστικής απόλαυσης που θα ακολουθήσει: "Ο Πρόεδρος είναι μερακλής".

Ο Αλέκος Αλαβάνος ιδρύει Μέτωπο Αλληλεγγύης με τους Διαγαλαξιακούς Μετανάστες. Ισχυρίζεται ότι στην Αθήνα υπάρχουν πάνω από 200.000 παράνομοι εξωγήινοι μετανάστες και ζητεί να αποκτήσουν δικαίωμα ψήφου. Η πρότασή του καταλήγει στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, αλλά απορρίπτεται χάρη στο βέτο που άσκησε η Γαλλία, διαμαρτυρόμενη επειδή ο Πρόεδρος του ΟΗΕ δεν ανέθεσε στον Κώστα Πρέκα το χαρτοφυλάκιο του πολιτισμού στη νέα παγκόσμια διακυβέρνηση της Ελλάδος.

Αύγουστος 2011:

Η Σοσιαλιστική Διεθνής αναθέτει στο Μίκη Θεοδωράκη τη σύνθεση νέου ύμνου, για να παρηγορηθεί για την απώλεια του Προέδρου της. Ο Θεοδωράκης δηλώνει ότι το συνθετικό του έργο είναι ήδη άρτιο και ότι από αυτό πρέπει να επιλεγεί ο ύμνος. Τελικώς επιλέγεται η Άρνηση, επειδή η Σοσιαλιστική Διεθνής αρνείται να δεχθεί ότι ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είναι πια πρόεδρός της.

Ο Ριζοσπάστης αποφασίζει να τονώσει την κυκλοφορία του μοιράζοντας DVD με την ιστορία της "Ζητιάνας" γυρισμένη σε κινηματογραφική ταινία. Για να πουλήσει περισσότερο, η ιστορία εμπλουτίζεται και με ερωτικές σκηνές. Ο Γιάννης (ήδη Θεόφραστος) Μπουτάρης ζητεί τα δικαιώματα της ταινίας, για να την προβάλει στην TV 100. Στην ταινία υπάρχουν μυστικά υποβολιμιαία μηνύματα υπέρ του κόμματος, με αποτέλεσμα όλοι οι Θεσσαλονικείς που την παρακολούθησαν (πρωτοστατούντος του Θεσσαλονίκης Ανθίμου) να γίνουν ΚΚΕ. Ο Άνθιμος θέτει υποψηφιότητα για γραμματέας του ΚΚΕ, υποστηρίζοντας ότι έχει τα μούσια που απαιτεί ο ρόλος και παραπέμποντας στον Άρη Βελουχιώτη. Η Λιάνα Κανέλλη υποστηρίζει θερμά την υποψηφιότητά του.

Ο Νικήτας Κακλαμάνης αποχωρεί από τη Νέα Δημοκρατία και εντάσσεται στο Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό. "Δεν μπορώ να συμμετέχω σε ένα κόμμα, που ανέχεται στις τάξεις του τον Ηλία Ψινάκη" δηλώνει. Ο Γιώργος Καρατζαφέρης ασκεί έντονες πιέσεις στον Σάκη Ρουβά, για να εντάξει και αυτόν στο κόμμα του. Ο Γιώργος Ανατολάκης δηλώνει ότι ο Καρατζαφέρης είναι μεγαλύτερος Πρόεδρος ακόμη και από τον Κόκκαλη, με αποτέλεσμα να τον πλήξει αμέσως κεραυνός. Γλιτώνει χάρη στην άμεση επέμβαση του Κακλαμάνη.

Σεπτέμβριος 2011:

Αντί για τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης ο Πρόεδρος του ΟΗΕ και κυβερνήτης de facto της Ελλάδας Γιώργος Παπανδρέου εξαγγέλλει την οικονομική του πολιτική από τη Βαγδάτη. Η οικονομική πολιτική περιλαμβάνει τη δημιουργία ενός ισχυρού κρατικού τραπεζικού πυλώνα, την ενδυνάμωση της ανάπτυξης μέσω νέων διαταγμάτων του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και τον καθορισμό ανώτατης τιμής στην τυρόπιττα.

Ο Κώστας Καραμανλής σπάει επιτέλους τη σιωπή του δηλώνοντας, για τον Γιώργο Παπανδρέου, με αφορμή το τελευταίο αυτό μέτρο: "Τελικά τον είχα παρεξηγήσει, έχει και καλές ιδέες". Η δήλωση αυτή του Κώστα Καραμανλή γίνεται στο περιθώριο της παρουσίασης του δεύτερου βιβλίου του: "Φίνα στη Ραφήνα: οδηγός μαγειρικής και εγχειρίδιο ηλεκτρονικής ψυχαγωγίας". Το πρώτο βιβλίο του "Playstation for Dummies" είχε ήδη εξαντληθεί από τις προ-παραγγελίες και δεν έχει κυκλοφορήσει στην Ελλάδα, παρά μόνο σε κλεψίτυπα.

Ο Γιώργος Καρατζαφέρης συναντά τον Αλέξη Τσίπρα και συμφωνούν να συγκροτήσουν κοινό μέτωπο κατά της επικυριαρχίας του ΟΗΕ. Ο Καρατζαφέρης ζητεί επικεφαλής του Νέου Ελληνικού Κράτους να τεθεί ο Πειραιώς Δημήτριος (πρώην Σεραφείμ) και ο Αλέξης Τσίπρας συμφωνεί, με την προϋπόθεση να τοποθετηθεί ως επίτιμος αρχηγός ο Μανώλης Γλέζος. Και οι δύο συμφωνούν ότι τα οικονομικά θα τα χειρίζεται ο Αλέξης Μητρόπουλος και υπουργός Τύπου θα γίνει ο Γιώργος Αυτιάς.

Οκτώβριος 2011:

Η στρατιωτική παρέλαση στη Θεσσαλονίκη (που γίνεται πρόωρα, στις 5 Οκτωβρίου, λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων του Παπανδρέου) επιφυλάσσει εκπλήξεις καθώς, εξ αιτίας και της παρουσίας του Προέδρου του ΟΗΕ, παρελαύνουν και όπλα του ΟΗΕ με διαγαλαξιακό βεληνεκές. Την παρέλαση σχολιάζει ο Δημοσθένης Λιακόπουλος, ο οποίος εκπλήσσει με τις εντελώς εξειδικευμένες γνώσεις που διαθέτει για τα καινούργια οπλικά συστήματα. Τα βιβλία του παρουσιάζουν εντυπωσιακή άνοδο στις πωλήσεις, εκτοπίζοντας ακόμη και τα βιβλία του Κώστα Καραμανλή.

Ο Καραμανλής, στενοχωρημένος από την εξέλιξη αυτή, αποφασίζει να μειώσει την κατανάλωση κρέατος κατά 15%. Μετά τη σχετική δήλωσή του τα χρηματιστήρια (κυρίως όσα διαπραγματεύονται παράγωγους τίτλους κτηνοτροφικών προϊόντων) παρουσιάζουν κάθετη πτώση, την οποία σώζει η δήλωση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για έκδοση κτηνοτροφικών ομολόγων: ομολόγων βοοειδών, ομολόγων χοιρινών και ομολόγων αμνοεριφίων. Ο Καραμανλής μετανοιώνει για τη δήλωσή του και αποφασίζει να αγοράσει το σύνολο των ομολόγων αυτών, εγγυώμενος ο ίδιος και προσωπικά την κατανάλωση των ειδών που καλύπτουν. Ξεκινά σημαντική οικονομική άνθιση στην Ευρώπη και ο ΟΗΕ εξετάζει σοβαρά να ξαναπαραδώσει την Ελλάδα στους Έλληνες. Ανεπίσημες πληροφορίες επιβεβαιώνουν τη μεγάλη ανατροπή στο Νομπέλ Οικονομίας, το οποίο τελικώς θα απονεμηθεί στον Κώστα Καραμανλή και όχι στον Αντώνη Σαμαρά.

Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος αποφασίζει να αποχωρήσει από τη Νέα Δημοκρατία και να ιδρύσει δικό του κόμμα, δυσαρεστημένος, επειδή δεν προωθήθηκε η υποψηφιότητά του για το Νομπέλ Ειρήνης. Ζητεί από το Μίκη Θεοδωράκη να του παραχωρήσει ένα τραγούδι του για τον ύμνο του νέου κόμματος και καταλήγουν στη "Βάρκα στο Γυαλό". Στο σχετικό βίντεο κλιπ φαίνεται να τραγουδά ο ίδιος ο Δημήτρης Αβραμόπουλος και να απευθύνεται στην Ελλάδα, η οποία συγκινημένη στο τέλος τον αγκαλιάζει.

Νοέμβριος 2011:

Η Ελλάδα ζει πολλαπλή αγωνία. Το όνομα του κόμματος του Δημήτρη Αβραμόπουλο παραμένει άγνωστο. Ο Κώστας Καραμανλής δεν έχει μιλήσει ακόμη. Ο Ριζοσπάστης δημοσιεύει σε συνέχειες το συγκλονιστικό θρίλερ του Απόστολου Γκλέτσου "Οι αγώνες μου για το κόμμα" και η κατάληξη της μιας συνέχειας είναι πιο δραματική από της προηγούμενης. Η Ευγενία Μανωλίδου δεν έχει αποφασίσει ακόμη τι εκπομπή θα κάνει στην τηλεόραση. Δεν είναι γνωστό εάν θα φωταγωγηθεί δέντρο στην Πλατεία Συντάγματος. Επίσης, γίνεται κοινή συνείδηση ότι υπάρχει σοβαρή πιθανότητα ο κόσμος να καταστραφεί το 2012. Μοναδικό βάλσαμο στην ψυχή των Ελλήνων είναι η επανάληψη της σειράς "Ρετιρέ" του (μακαρίτη) Γιάννη Δαλιανίδη, η οποία αποτελεί πλέον σταθερό σημείο αναφοράς της καθημερινότητάς τους.

Η Μητρόπολη Θεσσαλονίκης προσπαθεί να μιμηθεί την τεράστια εμπορική επιτυχία της ζώνης πορνό της TV 100 και καθιερώνει στο κανάλι της ερωτική ζώνη με συνεχή απαγγελία του "Άσματος Ασμάτων" από καλόγριες. Τα αποκαρδιωτικά αποτελέσματα την οδηγούν στην αναθεώρηση του προγράμματος με ταινίες όπως "Όργια στο Μοναστήρι", "Ήταν Μοναχή, ήμουν μοναχός", "Ήταν Μοναχή, ήμουν Μοναχή", "Ήταν Μοναχή, ήμουν μοναχός, ήταν μοναχή και τώρα δεν είμαστε". Τα μηχανάκια της AGB αδυνατούν να καταγράψουν το συναγωνισμό των δύο σημαντικών καναλιών της Θεσσαλονίκης. Μετά από τις εξελίξεις αυτές, ο Στέφανος Μάνος προσθέτει στα 3 Π της Δράσης (Περιβάλλον - Παιδεία - Πολιτισμός) και το 4ο Π (Πορνό). Οι δημοσκοπήσεις δίνουν στη Δράση διψήφιο ποσοστό, το οποίο αποκτά ιδιαίτερη σημασία, εν όψει της επιστροφής της διακυβέρνησης της Ελλάδας στους Έλληνες.

Δεκέμβριος 2011:

Οι απορίες των Ελλήνων λύνονται: ο Δημήτρης Αβραμόπουλος δεν είχε ποτέ σκοπό να αποχωρήσει από τη Νέα Δημοκρατία. Ο Κώστας Καραμανλής μιλάει για την περίοδο που υπήρξε πρωθυπουργός και αποκαλύπτει ότι είχε διαλύσει στο playstation τον Πούτιν. Το εθνικό του έργο αναγνωρίζεται από τον πρωθυπουργό Μάκη Βορίδη (ο οποίος έχει επανέλθει και έχει ασκήσει μηνύσεις κατά όσων τον αποκαλούσαν "Κωνσταντόπουλο") και στήνεται άγαλμά του στην Πλατεία Αριστοτέλους, στο οποίο φαίνεται να παίζει playstation. Το θρίλερ του Γκλέτσου κλείνει με τη φράση "Έτσι πρόσταξε το κόμμα, έτσι έκανα κι εγώ". Η Ευγενία Μανωλίδου θα είναι διαγωνιζόμενη στο "Να η ευκαιρία" που αναβιώνει στην ΕΡΤ. Στην Πλατεία Συντάγματος θα στηθεί χριστουγεννιάτικη γιορτή, καθώς οι ουρανοί θα ανοίξουν και οι άγγελοι θα ψάλλουν για πρώτη φορά στο νέο Δήμαρχο το "ωσαννά", ενώ όλα τα δέντρα θα φωταγωγηθούν ως εκ θαύματος (και κάποια από αυτά θα μετατραπούν σε πορτοκαλιές, για να μπορέσει να δώσει συναυλία ο Νίκος Πορτοκάλογλου).

Οι εορτασμοί για την αλλαγή του έτους θα βρουν όλους τους Έλληνες ευτυχισμένους και αγαπημένους μεταξύ τους. Κανείς δεν θα παρατηρεί ένα πολύ φωτεινό ουράνιο σώμα, το οποίο θα έρχεται καταπάνω στη γη με τεράστια ταχύτητα, εκτός από τον Πειραιώς Δημήτριο, ο οποίος θα το δει σε όραμα και θα εντοπίσει ένα Αστέρι του Δαυΐδ πάνω στο σώμα αυτό - αλλά, εκεί που ετοιμάζεται να το αποκαλύψει αυτό στο Χριστεπώνυμο πλήρωμα ...

Πολιτικός Καζαμίας πρώτου εξαμήνου 2011

2010-12-25T12:40:00.007+02:00

Ιανουάριος 2011:

Η κυβέρνηση φέρνει στη Βουλή νόμο για την άμεση απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων. Από σφάλμα του γραμματέα γράφεται στο νόμο (και πηγαίνει στο εθνικό τυπογραφείο) ρύθμιση για την άμεση απελευθέρωση όλων των εγκλείστων. Ο Παλαιοκώστας βγαίνει από τη φυλακή, όπου τον περιμένει το προσωπικό του ελικόπτερο, για να τον πάει στο κρυσφήγετό του. Η εγκύκλιος ότι ως "έγκλειστοι" εννοούνται από το νόμο μόνο όσοι είναι σε ψυχιατρεία καταφθάνει λίγα λεπτά μετά.

Ο Πειραιώς Σεραφείμ απαγορεύει τη βάπτιση βρεφών με εβραϊκά ονόματα και διατάσσει όλες τις "Μαρίες" να αλλάξουν το όνομά τους σε "Παρθένα" ή, το πολύ-πολύ "Δέσποινα". Ο Θεσσαλονίκης Άνθιμος τον μιμείται, αλλά προτείνει το όνομα "Συμέλα" ως πρώτη επιλογή. Οι Γιάννηδες διατάσσονται, επί απειλή αφορισμού, να αλλάξουν το όνομά τους είτε σε "Θεόφραστος" είτε σε "Χρυσόστομος". Ως μεγαλύτερη εορτή καθιερώνεται αυτή του Χρυσοστόμου Χρυσοστόμου (ιδιαιτέρως δημοφιλής στην Κύπρο).

Η τρόικα δηλώνει ότι έχει βάλει κατάσκοπο στη Νέα Δημοκρατία για να κλέψει το σχέδιο Σαμαρά για τον άμεσο μηδενισμό του ελλείμματος. Θα ανακοινώσει το πόρισμά της το Φεβρουάριο. Ο Πάνος Παναγιωτόπουλος δηλώνει ότι δεν πειράζει που τους έκλεψαν το σχέδιο, σε δύο μέρες θα κάνουν κι άλλο.

Φεβρουάριος 2011:

Οι εκπρόσωποι της τρόικα εισέρχονται στο "Μεγάλη Βρετανία" για να μελετήσουν το σχέδιο του Αντώνη Σαμαρά, πριν το παρουσιάσουν σε συνέντευξη τύπου. Στη συνέντευξη εμφανίζονται χωρίς μαλλιά και, αντί να μπουν σε λεπτομέρειες του σχεδίου, δηλώνουν ότι θα προτείνουν τον Σαμαρά για Νομπέλ και Λένιν οικονομικών επιστημών.

Μίνι - ανασχηματισμός. Η Λούκα Κατσέλη τοποθετείται στο Υπουργείο Εθνικής Αμύνης και ο Ευάγγελος Βενιζέλος στο Υπουργείο Εργασίας. Η Γραμματεία Προστασίας Καταναλωτή μεταφέρεται από το Υπουργείο Ερασίας και υπάγεται στην αρμοδιότητα του ΥΠΕΘΑ, προκειμένου "οι καταναλωτές να έχουν άμεση και ουσιαστική προστασία".

Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης εκδίδει προεδρικό διάταγμα "Για την ανάπτυξη" με ένα μόνο άρθρο, σύμφωνα με το οποίο "Όλες οι υπηρεσίες του Κράτους διατάσσονται να επιτύχουν την ανάπτυξη". Η τρόικα. εντυπωσιασμένη από τη λιτότητα και τη σαφήνεια της διατύπωσης και πεπεισμένη πλέον ότι η χώρα μπαίνει σε τροχιά ανάπτυξης, εγκρίνει αμέσως και διαμιάς τις τέσσερις επόμενες δόσεις του δανείου.

Ο Αντώνης Σαμαράς δηλώνει ότι, σε μια κίνηση πρωτοφανούς πολιτικής γενναιότητας, θα υπερψηφίσει το προεδρικό διάταγμα. Σε μια σπάνια έκλαμψη επιστημονικής επάρκειας ο Προκόπης Παυλόπουλος προσπαθεί να τον πείσει ότι τα προεδρικά διατάγματα δεν ψηφίζονται, αλλά ο έμπειρος εμπορικολόγος Πάνος Παναγιωτόπουλος υπεραμύνεται των δημοκρατικών θέσεων του Προέδρου του.

Μάρτιος 2011:

Αιφνιδιαστική επίσκεψη του Μπαράκ Ομπάμα στην Αθήνα. Το ΚΚΕ διαμαρτύρεται, γιατί δεν είχε το χρόνο να ανεβάσει πανώ στην Ακρόπολη. Ο ΣΥΡΙΖΑ οργανώνει μεγάλες διαδηλώσεις, αλλά επέρχεται διαφωνία ανάμεσα στο ΔΗΚΚΙ και την ΚΟΕ για το χαρακτήρα της πάλης - αν είναι πρωτίστως ταξική ή αντιϊμπεριαλιστική. Προσπάθεια του Αλέξη Τσίπρα να ηρεμήσει τα πνεύματα αποτυγχάνει, με αποτέλεσμα ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ να δηλώνει ότι η επίσκεψη του Πλανητάρχη έγινε τη δεδομένη στιγμή, για να δημιουργήσει προβλήματα στην Αριστερά.

Ο Ομπάμα στέκεται προσοχή μπροστά στον Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και του προτείνει ταπεινά να εξετάσει το ενδεχόμενο της τοποθέτησής του ως Προέδρου του ΟΗΕ, γιατί η θέση του Γραμματέτα θα ήταν υποβιβασμός γι' αυτόν. Ο Μεντβέντεβ εξαγριώνεται από αυτή την πρωτοβουλία του Ομπάμα (θεωρώντας ότι η Ρωσσία έπρεπε να έχει την τιμή να υποβάλει πρώτη δημόσια την πρόταση), αλλά πείθεται ότι μόνο ένας σοσιαλιστής θα μπορούσε να προσεγγίσει κατ' αυτόν τον τρόπο τον Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.

Αρχίζει ο αγώνας για τη διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ. Την πρόθεσή τους να διεκδικήσουν την πρωθυπουργία δηλώνουν ο Ευάγγελος Βενιζέλος, η Άννα (ήδη Ευανθία, μετά τη μεταρρύθμιση των εβραϊκών ονομάτων) Νταλάρα και ο Μάκης Βορίδης (ο Γιώργος Καρατζαφέρης ισχυρίζεται ότι η ιδέα για τον Βορίδη Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ είναι δική του). Οι δημοσκοπήσεις δίνουν πρώτη την Νταλάρα, δεύτερο το Βορίδη και τρίτο το Βενιζέλο. Ο Άδωνις Γεωργιάδης ανακοινώνει κι αυτός την πρόθεσή του να διεκδικήσει την Προεδρία του ΠΑΣΟΚ και τα ποσοστά του συναγωνίζονται αυτά του Βενιζέλου.

Ακόμη πιο έντονος είναι ο αγώνας για τη διαδοχή στην Προεδρία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Ο Αλ Γκορ συγκρούεται με τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ, αλλά μετά από ένα βράδυ έντονου παρασκηνίου πίσω από κλειστές πόρτες σε γνωστό ξενοδοχείο των Παρισίων πείθεται να αποσυρθεί υπέρ αυτής. Ο Μπιλ Κλίντον δηλώνει ότι και αυτός ενδιαφέρεται για την Προεδρία, αλλά μόνο εφ' όσον αντίπαλός του είναι η Κάρλα Μπρούνι. Ο Νικολά Σαρκοζί επισημαίνει στον Κλίντον ότι οφείλει να περιορίζει τις επιθυμίες του μόνο στο σοσιαλιστικό στρατόπεδο.

Απρίλιος 2011:

Ο Γιώργος Παπανδρέου δηλώνει ότι δεν έχει αποφασίσει ακόμη εάν επιθυμεί να αναλάβει Πρόεδρος του ΟΗΕ, γιατί έχει πολλά πράγματα να κάνει ακόμη στη χώρα. Επίσης, ετοιμάζει μεγάλη επιχειρηματική - επενδυτική συμφωνία με την Κίνα, τις οποίας οι όροι προσωρινά κρατούνται μυστικοί. Οι κούρσες για τη διαδοχή του παγώνουν.

Ο Μίκης Θεοδωράκης προσχωρεί στη Δημοκρατική Συμμαχία. Δηλώνει ότι δεν μπορεί να υπάρχει πολιτικός χώρος, στον οποίο θα έχει παραλείψει να μεταδώσει τη Σπίθα του. Τα γραφεία της Δημοκρατικής Συμμαχίας πιάνουν φωτιά και ο Θεοδωράκης δηλώνει ότι η αποτελεσματικότητα της πολιτικής του κίνησης είναι πλέον εμφανής. Ο Χρήστος Μαρκογιαννάκης (- Μαρκοχρυσοστομάκης) κατηγορεί τον Θεοδωράκη ως εμπρηστή και απειλεί να αποχωρήσει από το κόμμα.

Διασπάται ο κυβερνητικός συνασπισμός στη Βρετανία, επειδή υπήρξε διαφωνία ως προς τη στήριξη στο πρόσωπο του Γιώργου Παπανδρέου για το αξίωμα του Προέδρο του ΟΗΕ. Ο Νικ Κλεγκ υποστήριξε ότι θα έπρεπε η συμμαχική κυβέρνηση να εξετάσει και το ενδεχόμενο να προταθεί για τη θέση ένας ήπιος ιεράρχης, έχοντας στο νου του τον Πειραιώς Σεραφείμ. Στις εκλογές που ακολουθούν επιστρέφουν πανηγυρικά οι Εργατικοί στην εξουσία με το σύνθημα: "George Papandreou - He's One of US" (τα κεφαλαία όπως είναι στο πρωτότυπο).

Το ΚΚΕ, το οποίο είναι αναγκασμένο να δρα μέσα σε ένα καπιταλιστικό σύστημα, αποφασίζει να κάνει outsourcing και αναθέτει σε αμερικανική εταιρεία συμβούλων την "οργάνωση - συντονισμό και στρατηγικό σχεδιασμό των δυναμικών δράσεων του ΠΑΜΕ". Ο Φιντέλ Κάστρο στέλνει συγχαρητήριο τηλεγράφημα.

Μάιος 2011:

Η υπόγεια μάχη για τη διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ συνεχίζεται. Η Μιλένα (ήδη Παρθελένα) Αποστολάκη και η Φώφη Γεννηματά εκδηλώνουν το ενδιαφέρον τους. Ο Δημήτρης Τσοβόλας δηλώνει έτοιμος να αναλάβει, αν του ζητηθεί. Ο Χρυσόστομος Χαραλαμπόπουλος δηλώνει ότι θα ήταν η ιδανική μεταβατική λύση.

Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης διαπιστώνει ότι το προεδρικό διάταγμα που εξέδωσε για την ανάπτυξη έχει αποτελέσματα. Επικαλείται στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας, τα οποία δείχνουν ότι το 2011 πρόκειται να ολοκληρωθεί με ρυθμό ανάπτυξης 23%. Τα φορολογικά έσοδα έχουν αυξηθεί κατά 235% και υπάρχει το περιθώριο να ανακληθούν τα μισθολογικά περιοριστικά μέτρα του 2010. Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να χορηγήσει αυξήσεις σε όλους τους υπαλλήλους του Δημοσίου της τάξεως του 60%. Το ελληνικό οικονομικό θαύμα επαναλαμβάνεται και συζητείται ότι μάλλον το Νομπέλ Οικονομικών πρέπει να δοθεί στο Χρυσοχοΐδη και όχι στο Σαμαρά.

Η Βόρειος Κορέα αποφασίζει να ενοποιηθεί με την Κούβα, για να επιτύχουν οικονομίες κλίμακος στα ζαχαροκάλαμα και τις τεχνικές σοσιαλιστικού σχεδιασμού. Στην Ένωση αυτή καλούνται να συμμετάσχουν και όσες άλλες χώρες, μη-κυβερνητικές οργανώσεις, φοιτητικές παρατάξεις και συστοιχίες νήσων το επιθυμούν. Ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ δίνουν σκληρή μάχη για να γίνουν δεκτοί στην Ένωση και, τελικώς, η απόφαση ανατίθεται στον Ούγκο Τσάβεζ, ο οποίος γνωμοδοτεί υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ. Το ΚΚΕ δημοσιεύει ανάλυση, κατά την οποία ο μπολιβαριανός σοσιαλισμός είναι κακέκτυπο του χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού.

Ιούνιος 2011:

Παγώνουν τα χαμόγελα στην Κυβέρνηση, καθώς διαπιστώνεται ότι οι ενδείξεις για ανάπτυξη ήσαν εσφαλμένες και ωφείλοντο σε σύγκριση στοιχείων σε ευρώ (2010) με στοιχεία σε δραχμές (2011). Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ομιλεί για προβοκάτσια, καθώς ακόμη δεν έχει καταστεί σαφές εάν η χώρα μας έχει βγει από την ευρωζώνη. Ο Σαμαράς θεωρείται πλέον το ακλόνητο φαβορί για το Νομπέλ Οικονομίας.

Ο Γιώργος Παπανδρέου δηλώνει ότι ναι, δέχεται να αναλάβει Πρόεδρος του ΟΗΕ και ότι όλοι μαζί θα κάνουμε τον κόσμο καλύτερο και πιο πράσινο, μαζί με τον Ταγίπ, την Άνγκελα, τον Μπαράκ. Θρήνος στη Σοσιαλιστική Διεθνή που δεν περίμεναν ότι θα έχαναν τον πεφιλημένο ηγέτη τους κατά τον τρόπο αυτό. Μεγάλη συγκίνηση σε όλα τα κράτη του κόσμου, τα οποία ετοιμάζονται να εκχωρήσουν κυβερνητικές αρμοδιότητες στον ΟΗΕ, για να βάλει σε τάξη τα οικονομικά τους, όπως πιστεύουν ότι μπορεί να καταφέρει ο Γιώργος Παπανδρέου.

Αρχηγός στο ΠΑΣΟΚ εκλέγεται ο Μάκης Βορίδης, ο οποίος αναλαμβάνει και πρωθυπουργός. Διατηρεί τον Θεόδωρο Πάγκαλο ως αντιπρόεδρο της κυβερνήσεως και όλα τα άλλα υπουργεία ως έχουν, με την εξαίρεση της προαγωγής της Ευανθίας Νταλάρα σε Υπουργό Εργασίας και της αναβάθμισης της Λούκας Κατσέλη σε Υπουργό Προστασίας του Καταναλωτή. Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης αναλαμβάνει το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης, το οποίο έχει αποκοπεί πλέον από τη σημαντικότερη αρμοδιότητά του. Επίσης, αποφασίζει να αλλάξει το μικρό του όνομα (κατά τις επιταγές της Εκκλησίας) σε Ροδόλφο.

Πρώτη κίνηση του νέου πρωθυπουργού είναι η εισαγωγή νέου νόμου για την απαγόρευση του καπνίσματος στους κλειστούς χώρους. Ο νόμος αυτός θα επιβληθεί από το νέο σώμα των Προστατών του Καταναλωτή, το οποίο θα συστήσει η Λούκα Κατσέλη. Το σώμα αυτό θα οπλοφορεί, θα διαθέτει καπνομετρητές, ειδικές ταυτότητες, τεθωρακισμένα οχήματα και ελαφρύ πυροβολικό, καθώς θα έχει το δικαίωμα να κατεδαφίζει καταστήματα, όπου παρατηρούνται πάνω από δύο παραβάσεις του νόμου.

Στο τέλος του Ιουνίου η χώρα επισήμως πτωχεύει, καθώς τα συστήματα του Υπουργείου Οικονομικών έχουν μπερδέψει τις δραχμές με τα ευρώ και δεν είναι γνωστό ποιοι είναι οι οφειλέτες του Δημοσίου. Ο ΟΗΕ αποφασίζει να αναλάβει τη διοίκησή της, προκειμένου τις οικονομικές της αποφάσεις να τις λαμβάνει ο Πρόεδρός του Γιώργος Παπανδρέου. Η Λούκα Κατσέλη τοποθετείται Πρόεδρος του Διεθνούς Νομισματικού Ταείου. Η κυβέρνηση καταργείται, ο Μάκης Βορίδης γελοιοποιείται ως "νέος Κωνσταντόπουλος" ("το πιάσατε το υπονοούμενο, έτσι;") και αποχωρεί από την πολιτική. Ο Πειραιώς Σεραφείμ δηλώνει δικαιωμένος και υποψήφιος για τον Πατριαρχικό Θρόνο, εάν ανακύψει κενό. Διαπιστώνει αίφνης, όμως, ότι το όνομά του έχει εβραϊκή προέλευση και το αλλάζει σε Δημήτριος, το οποίο είναι καθαρά χριστιανικό και δεν έχει καμμία σχέση με άλλες θρησκείες.

Η Σοσιαλιστική Διεθνής παραμένει ακέφαλη, καθώς η συνέλευσή της αποφασίζει ότι δεν μπορεί κάποιος να κάθεται στη θέση του Γιώργου Παπανδρέου, εκτός εάν δεχθεί ο Μίκης Θεοδωράκης. Μετά από πολλές πιέσεις από την Ντόρα Μπακογιάννη (η οποία έχει ξοδέψει όλη την κρατική επιχορήγηση στην αγορά και συντήρηση πυροσβεστικών συστημάτων για τα γραφεία του κόμματος) ο Θεοδωράκης συμφωνεί και αποφασίζει να κάνει την πρώτη συνεδρίαση της νέας Σοσιαλιστικής Διεθνούς στο τμήμα του Αμαζονίου που δεν έχει ακόμη κατακαεί.

Προσεχώς, στον Καζαμία για το δεύτερο εξάμηνο του 2011:

Ο Γιώργος Παπανδρέου, Πρόεδρος του ΟΗΕ, συναντά τους εξωγήινους.
Η Σοσιαλιστική Διεθνής αλλάζει ύμνο.
Νέα Δημοκρατία: αποχωρήσεις - προσχωρήσεις.
Θα κάνει Χριστουγεννιάτικη Γιορτή στην Αθήνα ο Γιώργος Καμίνης;
Προετοιμασία για το 2012, το τέλος του κόσμου.

Όταν η βία σχετικοποιείται - κι ένα θαυμάσιο κείμενο του Θανάση Τριαρίδη

2010-12-15T22:20:00.004+02:00

Διαβάστε αυτό το θαυμάσιο κείμενο του Θανάση Τριαρίδη (στην πραγματικότητα - 2 κείμενα σε 1, εκ των οποίων το δεύτερο έχει ως αφορμή ένα από τα πιο τραγικά περιστατικά του δημοσίου βίου μας τα τελευταία χρόνια). Αναλύει πόσο αντιφατικό είναι να καταδικάζεται η βία όταν προέρχεται μόνο από τη μια άκρη του πολιτικού σκηνικού. Δεν γράφω περισσότερα, διότι πραγματικά ο κ. Τριαρίδης τα γράφει μοναδικά.

Σήμερα πάρα πολύ επέχαιραν με τον ξυλοδαρμό του Κωστή Χατζηδάκη, λέγοντας ότι του αξίζει, ευχόμενοι το ίδιο να πάθουν και πολιτικοί από άλλα κόμματα κ.λπ. Μάλιστα, πάρα πολλοί μπήκαν στη διαδικασία να κρίνουν εάν ο κ. Χατζηδάκης είχε διαπράξει πολιτικά παραπτώματα τέτοια, τα οποία να αξίζουν ξυλοδαρμού (οι μεν ισχυριζόμενοι ότι ο κ. Χατζηδάκης είναι κακός, επομένως καλώς εδάρη, οι δε προβάλλοντας ότι ο κ. Χατζηδάκης δεν ανήκει σ' αυτούς που έπρεπε να γνωρίσουν τη "λαϊκή οργή", υπονοώντας ότι σε "χειρότερες περιπτώσεις" τέτοιας λογής βία δικαιολογείται). Πολύ μεγάλη μερίδα των συμπολιτών μας, των φίλων μας, παρέκαμψαν το ότι ένας ή περισσότεροι άνθρωποι επεφύλαξαν εις εαυτούς το ρόλο του δικαστή και του εκτελεστή της ποινής εις βάρος ενός πολιτικού - εις βάρος ενός συνανθρώπου τους - εντελώς αυθαίρετα, επειδή έτυχε να βρίσκονται κοντά στον κ. Χατζηδάκη και να έχουν τη σωματική ρώμη ή την συγκυριακή αριθμητική υπεροχή, ώστε να μπορέσουν να του καταφέρουν κτυπήματα. Οι φίλοι μας αυτοί, δηλαδή, θεώρησαν απολύτως φυσιολογικό να τιμωρείται διά ξυλοδαρμού (κάποιοι άλλοι τις προάλλες πήγαν λίγο παραπέρα), από οποιονδήποτε έχει τη δυνατότητα να το κάνει, ένας πολιτικός που, κατά την κρίση τους, είναι κακός ή ανεπαρκής ή άτιμος.

Μερικές φορές πρέπει να επιστρέφουμε στα αυτονόητα. Χρειάζεται, κι αυτό είναι τραγικό, να υπερασπιζόμαστε το μονοπώλιο που έχει το κράτος στη νόμιμη βία - να αιτιολογούμε γιατί χρειάζεται η τιμωρία όποιου παραβιάζει ένα ποινικό κανόνα να γίνεται μέσω των δικαστηρίων, γιατί η πολιτική αποδοκιμασία πρέπει να γίνεται μέσω των εκλογών. Αλλά να που πρέπει τα αυτονόητα να τα ξαναπούμε: εάν μπορεί να ασκεί βία οποιοσδήποτε θεωρεί ότι πρέπει να τιμωρήσει κάποιον, κατά κατάλυση του κράτους, τότε στο τέλος θα ασκούν βία όσοι μπορούν. - εάν αφαιρέσουμε από τους θεσμούς του κράτους δικαίου τη δυνατότητα ελέγχου στην άσκηση της βίας, τότε δεν υπάρχει καμμία διασφάλιση για τον τρόπο, με τον οποίο αυτή θα ασκείται. Με άλλα λόγια, θα ασκούν βία αυτοί που θα έχουν (προσκαίρως ή μονίμως) είτε τη μεγαλύτερη σωματική ρώμη, είτε τη μεγαλύτερη οικονομική επιφάνεια, είτε τη δύναμη των όπλων.

Δεν μπορώ, όμως, να συγκρατήσω και την περιφρόνησή μου για τους ανθρώπους που ασκούν βία κατ' αυτόν τον τρόπο (και αναφέρομαι σε όσους το κάνουν, επειδή το θεωρούν πραγματικά σωστό). Κατ' αρχήν δείχνουν μια φοβερή αλαζονεία. Θεωρούν εαυτούς τους πραγματικούς κριτές, ιστάμενοι υπεράνω των υπολοίπων που δεν τολμούν είτε μέσω των εκλογικών διαδικασιών, είτε μέσω μιας αμεσότερης μορφής αποδοκιμασίας (ή βίας) να βάλουν τους κακούς πολιτικούς στη θέση τους - αν τους δώσετε κάποια γαλόνια στο στρατό και μερικές μεραρχίες να διοικούν, αμφιβάλλετε ότι θα κήρυσσαν και δικτατορία; Αν μη τι άλλο, δεν είναι δημοκράτες πραγματικοί. Κατά δεύτερον, κατά κανόνα εκμεταλλεύονται την πρόσκαιρη υπεροχή τους. Κατά κανόνα είναι περισσότεροι και χτυπούν απομονωμένους στόχους. Είναι δειλοί. Κατά τρίτον, τους ενδιαφέρει περισσότερο η προσωπική εκτόνωση, την οποία θέτουν υπεράνω της ανάγκης για τήρηση της στοιχειώδους νομιμότητας. Είναι εγωιστές, φοβερά εγωιστές.

Ε, λοιπόν, σ' αυτούς τους ανθρώπους δεν μπορούμε να αναγνωρίζουμε το ηθικό δικαίωμα να κρίνουν δίκην λαϊκών δικαστών και, πολύ περισσότερο, να εκτελούν τις αποφάσεις που έχουν λάβει στο εν συγχύσει κρανίο τους. Δυστυχώς, στο βαθμό που συζητούμε εάν η επιμέρους ενέργεια βίας κατά του ενός ή του άλλου πολιτικού είναι δίκαιη ή όχι, ενισχύουμε την πεποίθηση του κάθε επίδοξου δικαστή (που περισσότερο προσομοιάζει με τον Δικαστή Dredd) ότι μπορεί να κρίνει και να εκτελεί εξ ονόματος όλων ημών.

ΥΓ. Είναι αυτονόητες οι ευχές όλων των αδελφών Daltons στον κ. Χατζηδάκη για ταχεία ανάρρωση. Μας σφίγγεται η ψυχή όταν αναλογιζόμαστε ότι δεν υπήρχε περιθώριο για τέτοιες ευχές στο προηγούμενο τραγικό περιστατικό.

Είμαι ο Averell Dalton και ΔΕΝ είμαι ζητώ την ψήφο σας - εξετάστε αυτούς που την ζητούν

2010-11-05T14:50:00.004+02:00

Τοπικές εκλογές - εκεί, όπου η μισή Ελλάδα ψηφίζει την άλλη μισή. Την Κυριακή θα βρεθούμε αντιμέτωποι με κάτι τεράστια ψηφοδέλτια, μέσα από τα οποία θα κληθούμε να επιλέξουμε τους Δημάρχους, τους Περιφερειάρχες και τα αντίστοιχα συμβούλια για τις περιοχές, στις οποίες ζούμε. Όλοι μας έχουμε φίλους και γνωστούς που είναι υποψήφιοι κάπου, ακούμε να μας ζητάνε την ψήφο μας, πολλοί έχουμε θεωρήσει, εδώ και πολλά χρόνια, ότι οι εκλογές αυτές έχουν μια γραφικότητα, ένα φολκλόρ στοιχείο και αποφεύγουμε να τις παίρνουμε στα σοβαρά. Νομίζουμε ότι με τις εκλογές αυτές κάνουμε πλάκα, ότι δεν επηρεάζουν και πολύ ουσιαστικά τη ζωή μας - αυτό είναι συνήθως δικαιολογία, αποενοχοποίηση της συνείδησής μας, που δεν ψάχνουμε να δούμε ποιοι είναι αυτοί που διεκδικούν την ψήφο μας, που δεν ψάχνουμε να δούμε πώς θα κυβερνηθεί ο τόπος μας, η περιοχή μας, καλύτερα.

Κι όμως. Πράγματα που μπορεί να φαίνονται κατ' αρχήν ασήμαντα, αλλά μας επηρεάζουν τόσο πολύ - όπως, πόσην ώρα θα κάνουμε να πάμε στη δουλειά μας, αν μπορούμε να κυκλοφορήσουμε ελεύθερα σε κάποια μέρη της πολης μας, αν θα ταλαιπωρηθούμε για να παρκάρουμε το αυτοκίνητό μας γυρνώντας κουρασμένοι από τη δουλειά στο σπίτι μας, αν θα ευχαριστιόμαστε ένα απλό περίπατο ή αν θα πρέπει να προσέχουμε, για να αποφεύγουμε σπασμένα πεζοδρόμια και αφημένα περιττώματα. Πράγματα που θα μας κάνουν να νοιώθουμε περισσότερο ή λιγότερο όμορφα για μεγάλο μέρος της μέρας μας - που θα επηρεάσουν τη διάθεσή μας στη δουλειά μας, στο σπίτι μας. Αλλά και άλλα πράγματα εξαρτώνται από τις εκλογές αυτές: εάν η πόλη όπου ζούμε θα αναπτύσσεται ή θα μαραζώνει, εάν κάποιοι συμπολίτες μας που έχουν ανάγκη θα βρίσκουν θαλπωρή ή όχι, εάν το μαγαζί μας θα μπορεί να λειτουργήσει (εάν θα εκδίδεται εγκαίρως η άδειά του ή εάν θα γίνεται ανεκτό το παραεμπόριο έξω από αυτό), αν η πόλη μας θα προσελκύει δουλειές, παιδεία, πολιτισμό. Αυτά τα πράγματα στο μεγαλύτερό τους μέρος συσχετίζονται με τις αρμοδιότητες του Δήμου, στον οποίο κατοικούμε και εργαζόμαστε. Οπότε η επιλογή του Δημάρχου και του Δημοτικού Συμβουλίου, την οποία καλούμαστε να κάνουμε τώρα, έχει πολύ μεγάλη σημασία και οπωσδήποτε δεν μπορεί να υποτιμηθεί και να υποβιβασθεί σε συμμετοχή σε μια φολκλορική και γραφική διαδικασία.

Είναι, με άλλα λόγια, προς το συμφέρον μας να κοιτάξουμε προσεκτικά τους υποψηφίους που ζητούν την ψήφο μας και να επιλέξουμε αυτούς που παρέχουν, κατά την κρίση μας, τα εχέγγυα για να γίνει η ζωή μας καλύτερη. Να κοιτάξουμε την πολιτεία τους μέχρι τώρα, να κοιτάξουμε το δημόσιο λόγο τους, το ήθος τους, τις ικανότητές τους. Μπορεί ο δεύτερος εξάδελφός μας να είναι σε ένα ψηφοδέλτιο, μπορεί ο κολλητός μας να θέλει να προσληφθεί στη δημοτική αστυνομία υπό κάποιον εκ των υποψηφίων, μπορεί να μη θέλουμε να χαρεί για την ψήφο μας ο πρωθυπουργός ή η αντιπολίτευση - αλλά αυτές οι εκλογές είναι για εμάς, για τη δική μας ζωή, για τις μικρές ή μεγαλύτερες εκείνες χαρές που συνδέονται με την καθημερινότητά μας, για την αξιοπρέπεια του τόπου μας, για την αλληλεγγύη προς τους συνανθρώπους μας.

Ο γράφων έχει ήδη καταστήσει σαφείς τις προτιμήσεις του στο Δήμο Αθηναίων. Αλλά, ακόμη και για όσους κρίνουν ότι άλλος υποψήφιος συνιστά την βέλτιστη επιλογή, δεν μπορώ παρά να επαναλαμβάνω μονότονα: μην ψηφίζετε υπέρ ή κατά του μνημονίου, μην ψηφίζετε τον ξάδελφο ή τον μπατζανάκη (εκτός κι αν τον θεωρείτε ικανό!) - ψηφίστε αυτόν που πιστεύετε ότι θα κάνει τη ζωή σας καλύτερη! Δεν θα σας ενοχλήσω άλλω μέχρι τις εκλογές - καλή ψήφο!

Τοπικές εκλογές - ψήφος ευθύνης και όχι ανοησίας!

2010-11-04T22:19:00.002+02:00

Η κομματικοποίηση των τοπικών εκλογών ξεκίνησε φέτος από την ελάσσονα αντιπολίτευση, στη συνέχεια το μπαϊράκι σήκωσε η αξιωματική αντιπολίτευση και τελευταίως, δυστυχώς, δεν απέφυγε το ίδιο τερτίπι και ο πρωθυπουργός. Χαμένοι από την υπόθεση αυτή είναι οι δύο ανεξάρτητοι υποψήφιοι δήμαρχοι στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, ο κ. Γιώργος Καμίνης και ο κ. Γιάννης Μπουτάρης, οι οποίοι, ενώ προσπαθούν να παρουσιάσουν τα προβλήματα των πόλεών τους και τις λύσεις που προτείνουν, βρίσκονται αντιμέτωποι με ερωτήματα που έχουν να κάνουν με την κεντρική πολιτική σκηνή και κυρίως αναφορικά με τη θέση τους για το μνημόνιο, έναντι του οποίου η χώρα μας δανείσθηκε 110 δισεκατομμύρια ευρώ από τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Ειδικά μάλιστα στην Αθήνα ο νυν δήμαρχος έχει σχεδόν αποδώσει όλες του τις ελλείψεις στο μνημόνιο.

Έτσι, έχει γίνει πολύ της μόδας η ανοησία να προτρέπονται οι ψηφοφόροι να μην ψηφίσουν τον κ. Καμίνη και τον κ. Μπουτάρη επειδή είναι, λέει, οι υποψήφιοι του κυβερνώντος κόμματος και κάθε ψήφος προς αυτούς θα σημάνει επιδοκιμασία του μνημονίου και των μέτρων που λαμβάνει εν ονόματι ή στο πλαίσιο του μνημονίου η κυβέρνηση. Πρόκειται για πραγματική ανοησία, γιατί ζητεί από τους πολίτες να θυσιάσουν τη δυνατότητα που έχουν να παρέμβουν στην ίδια τους την καθημερινότητα, ψηφίζοντας τους τοπικούς άρχοντες που θεωρούν ότι θα την βελτιώσουν, για να στείλουν κάποιο άλλο πολιτικό μήνυμα.

Στην Ελλάδα έχουμε αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Εκλέγουμε νομοθετικό σώμα, το οποίο στηρίζει την κυβέρνηση, σε τακτικά χρονικά διαστήματα. Η δουλειά του νομοθετικού σώματος είναι να μας εκπροσωπεί και διά της εκλογής του εκφράζεται η λαϊκή κυριαρχία σε επίπεδο κεντρικής πολιτικής σκηνής. Όταν μια επιλογή μας μας απογοητεύει, στις επόμενες βουλευτικές εκλογές μπορούμε να την αποδοκιμάσουμε και να δούμε κάτι άλλο. Έχουμε όμως και αυτοδιοίκηση. Έχουμε, δηλαδή, τη δυνατότητα να ελέγχουμε περισσότερο, εκλέγοντας τοπικούς άρχοντες προς αυτό, τις υποθέσεις της καθημερινότητάς μας. Είναι πολύ μεγάλη υπόθεση το να μπορούμε να επηρεάσουμε τόσο δραστικά θέματα που βρίσκουμε κάθε μέρα μπροστά μας: πόσο εύκολα μπορούμε να κυκλοφορούμε στους δρόμους, πόσο καθαρά είναι τα μέρη που βρισκόμαστε, πόσο ασφαλή είναι, πού μπορούμε να σταθμεύουμε, αλλά και πόσο θα πρέπει να πληρώνουμε για την καθαριότητα και το φωτισμό. Και τη δυνατότητα αυτή την έχουμε, κατά κύριο λόγο, με τις τοπικές αυτοδιοικητικές εκλογές. Είναι δυνατόν να μας ζητείται να παραιτηθούμε από τη δυνατότητα αυτή για τα επόμενα σχεδόν τέσσερα χρόνια (μέχρι τον Ιούνιο του 2014) από φόβο ότι μια επιλογή μας μπορεί να στείλει λάθος μήνυμα στην κυβέρνηση; Στο κάτω-κάτω, για ποιο λόγο μας ενδιαφέρει να ψηφίζουμε στις τοπικές εκλογές; Για να επηρεάσουμε δραστικά τη ζωή μας ή για να συμμετάσχουμε σε ένα νεφελώδες πολιτικό παιχνίδι;

Δεν συζητώ καν ότι οι υποψηφιότητες Καμίνη και Μπουτάρη δεν είναι υποψηφιότητες του ΠΑΣΟΚ. Στηρίζονται από το ΠΑΣΟΚ, αλλά στηρίζονται και από άλλες δυνάμεις. Ούτε ο κ. Καμίνης, ούτε ο κ. Μπουτάρης προέρχονται από τον κομματικό σωλήνα του ΠΑΣΟΚ. Δεν έχουν εξαρτήσεις από το ΠΑΣΟΚ. Βασικά, δεν είναι ΠΑΣΟΚ. Με άλλα λόγια, δεν μπορεί καν να θεωρηθεί ότι, ψηφίζοντας Μπουτάρη και Καμίνη, ψηφίζουμε ΠΑΣΟΚ. Και η ερώτηση: "και τι ψηφίζουμε τότε;" είναι εντελώς ηλίθια. Η απάντηση είναι απλή: ψηφίζουμε Μπουτάρη και Καμίνη. Είναι απαραίτητο καλά ντε και σώνει να ψηφίζουμε κάποιο κόμμα, όταν επιλέγουμε τους τοπικούς μας άρχοντες; Κι όμως, μας ζητείται να αγνοήσουμε αυτές τις υποψηφιότητες όχι επειδή δεν είναι καλές (πράγμα που θα ήταν απολύτως λογικό, για όσους πιστεύουν ότι ο κ. Γκιουλέκας είναι καλύτερη λύση για τη Θεσσαλονίκη ή ο κ. Κακλαμάνης για την Αθήνα - ή κάποιος άλλος υποψήφιος, εν πάση περιπτώσει), αλλά επειδή είναι, λέει, ΠΑΣΟΚ.

Εάν θεωρούμε ότι η ψήφος στις αυτοδιοικητικές εκλογές δεν είναι ψήφος χαβαλέ, δεν είναι ψήφος-υποκατάστατο της ψήφου στις βουλευτικές εκλογές, αλλά είναι ψήφος ευθύνης, τότε η επιλογής μας είναι μία: να ψηφίσουμε με αποκλειστικό κριτήριο ακριβώς το σκοπό των εκλογών αυτών, την ανάδειξη των καλύτερων, κατά τη γνώμη μας, δημοτικών αρχόντων.

Καμμία υποχώρηση! Όλα τα κρατικά κάστρα παραμένουν άπαρτα!

2010-10-27T11:54:00.004+03:00

Χαρές και πανηγυρισμοί για όσους φοβήθηκαν ότι το τρισκατάρατο μνημόνιο θα έθιγε τις βασικές οργανωτικές δομές του συστήματος, τις σημαντικές υπηρεσίες που μας προσφέρει το κράτος. Στο ρεπορτάζ προβάλλεται η βλάσφημη δήλωση του Διοικητού της Τραπέζης της Ελλάδος κου. Προβόπουλου για την ανάγκη μείωσης των κρατικών καναλιών και η αγέρωχη αλλά τεκμηριωμένη απάντηση του Υπουργού Αναπληρωτή Πολιτισμού κου. Χυτήρη. Τι φοβερά και τρομερά εξεστόμισε ο κ. Προβόπουλος; Τόλμησε να πει ότι:

οι κρατικοί τηλεοπτικοί σταθμοί (5) είναι πολλοί για μια χώρα με το μέγεθος της Ελλάδος
λειτουργούν με πολύ μεγάλο αριθμό υπαλλήλων
το κόστος τους είναι υπερπολλαπλάσιο των αντίστοιχων ιδιωτικών καναλιών
θα ήταν σκόπιμο να συγχωνευθούν (ω της βλασφημίας!) σε ένα ή δύο σταθμούς.

Υπάρχει έστω και ψήγμα αληθείας σε όλα αυτά; Και, στο κάτω-κάτω, τι τον νοιάζει αυτόν; Και πού να καταλάβει ένας τραπεζίτης, ψυχρός τεχνοκράτης, το συνταγματικό ρόλο που παίζουν πέντε κανάλια. Ο λόγος που η χώρα δεν πηγαίνει μπροστά είναι ότι δεν έχουμε τα χρήματα για δεκαπέντε κανάλια! Σχεδόν αυτή ήταν η περήφανη απάντηση του κ. Υπουργού. Να προσθέσω κι εγώ: ποιος είναι ο κ. Προβόπουλος να κρίνει ότι οι υπάλληλοι είναι υπερβολικά πολλοί; Μήπως τελείωσε κάποια σχολή τηλεοπτικού παραγωγού και δεν το ξέρουμε, δεν το έχει στο βιογραφικό του; Αμ, το άλλο, για το κόστος τους σε σχέση με τα ιδιωτικά κανάλια; Δηλαδή θέλει ο τραπεζίτης να έχουμε εμπορικά και όχι ποιοτικά προγράμματα; Να ταΐζουμε τις μάζες και τη νεολαία με σαχλαμάρες, όπως τα ιδιωτικά; Να λείψουν τα προγράμματα υψηλής διανόησης που χαρακτηρίζουν τα κρατικά κανάλια; Και τα έσοδά τους να προέρχονται από διαφημίσεις; Αφού το προϊόν της δημόσιας τηλεόρασης είναι δημόσιο αγαθό, αυτό δεν μπορεί να το αντιληφθεί ο τραπεζίτης; Πώς μπορεί να μιανθεί με διαφημίσεις;

Αυτή η νεοφιλελεύθερη λαίλαπα που προσπαθεί να σαρώσει τα πάντα δεν θα καταφέρει, ευτυχώς, να επηρεάσει τη δική μας κυβέρνηση - γιατί η κυβέρνησή μας είναι στην ψυχή της, στο DNA της, σοσιαλιστική. Και δεν πρόκειται να πέσει κανένα κρατικό κάστρο, όσο κι αν το επιβουλεύονται οι διεθνείς τραπεζίτες, οι ντόπιοι λακέδες τους και το Δ.Ν.Τ.

Μείωση φόρων; Μόνο αν εισπράττονται! ή Οι πραγματικές προτεραιότητες του Πρωθυπουργού

2010-10-26T12:11:00.005+03:00

Ο Πρωθυπουργός μας μερικές φορές εμπλουτίζει το λόγο του με στοιχεία σουρρεαλισμού. Στην περιβόητη διακαναλική συνέντευξή του χθες ρωτήθηκε κάτι πάρα πολύ λογικό: δεν θα ήταν απαραίτητο να μειωθούν οι ιδιαιτέρως υψηλοί φόροι, οι οποίοι αποτρέπουν τις ξένες επενδύσεις; Και η απάντησή του ήταν ότι θα μειωθούν οι φόροι, εφ' όσον οι επιχειρηματικοί φορείς εγγυηθούν ότι αυτοί θα εισπράττονται - και ζήτησε από τους επιχειρηματικούς φορείς να του το εγγυηθούν.

Τι είπε, δηλαδή, ο Πρωθυπουργός; Ότι το κράτος, επειδή δεν κάνει καλά τη δουλειά του (διότι η είσπραξη των φόρων, εξ όσων θυμάμαι από τη σχολή, εξακολουθεί να είναι κρατική αρμοδιότητα), θα επιρρίψει το βάρος που προκύπτει από την απώλεια φορολογικών εσόδων σε όλες τις επιχειρήσεις, και στις τίμιες. Και, περαιτέρω, ζήτησε από τους πολίτες να αντιληφθούν ότι οι φόροι είναι εκδήλωση κοινωνικής αλληλεγγύης! Διότι το κράτος έχει ανάγκη τα φορολογικά έσοδα, για να δίνει πρόωρες συντάξεις σε προνομιούχες ομάδες και να ενισχύει τα ταμεία των ρετιρέ, να συντηρεί τον ΟΣΕ (και την Ολυμπιακή, αν προλάβαινε η σημερινή κυβέρνηση), να συντηρεί έναν τεράστιο και άχρηστο γραφειοκρατικό μηχανισμό. Με άλλα λόγια, η συντήρηση αυτού του σπάταλου και ανίκανου κράτους στη σημερινή του μορφή έχει προτεραιότητα έναντι της προσέλκυσης ξένων κεφαλαίων και επενδύσεων, έναντι της πραγματικής ανάπτυξης, μολονότι, παρά τα 110 δισεκατομμύρια ευρώ του δανείου, η χώρα κινδυνεύει να χρεωκοπήσει!

Τα πράγματα είναι πολύ πιο κρίσιμα από όσο φανταζόμαστε. Οι αδιάκριτες δημοσιονομικές περικοπές επί δικαίων και αδίκων μπορεί να δικαιολογούντο υπό το κράτος του πανικού που έφερνε η άμεση αδυναμία του κράτους να ανταποκριθεί στις ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις του το Μάιο. Αλλά πλέον το δάνειο το πήραμε και κερδίσαμε χρόνο. Η ιστορία, ακόμη κι εάν αναγνωρίσει στο σημερινό Πρωθυπουργό το θάρρος να λάβει τα αρχικά μέτρα, οπωσδήποτε δεν θα του συγχωρήσει την αδράνεια και την έλλειψη αποφασιστικότητας για πραγματικές διαρθρωτικές αλλαγές, είτε αυτές οφείλονται στην αντίσταση κατεστημένων συμφερόντων είτε (όπως όλο και περισσότερο φοβούμαι) σε σοσιαλιστικές ιδεοληψίες, όπως αυτή για το χαρακτήρα των φόρων.

Mια απάντηση στον Τηλέμαχο Χορμοβίτη

2010-10-20T10:53:00.004+03:00

Ο αναγνώστης μας Αθανάσιος Τσιούρας μου ζήτησε και πάλι να αναρτήσω μια ανοικτή επιστολή του, αυτή τη φορά προς τον φίλο του και φίλο του ιστολογίου αυτού (και των Daltons προσωπικά!) Τηλέμαχο Χορμοβίτη, σε σχέση με τη συμμετοχή της δημοτικής παράταξης "πορτοκαλί" στο συνδυασμό "δικαίωμα στην πόλη" του Γιώργου Καμίνη.

Αγαπητέ Τηλέμαχε,

σου γράφω αυτή την απάντηση, για να δώσω κάποιες εξηγήσεις στην κριτική που εμμέσως ασκείς στους φιλελευθέρους που συμπαρατάχθηκαν με το συνδυασμό "δικαίωμα στην πόλη". Εκ των προτέρων σου δηλώνω ότι αναγνωρίζω πως η κριτική σου είναι πέρα ως πέρα καλόπιστη (και καλογραμμένη, οφείλω να ομολογήσω!) και, βέβαια, συνεπής με τα πιστεύω σου, αλλά κυρίως με αυτά που έχεις εισπράξει από τα διάφορα δημοσιεύματα που παραθέτεις. Πέρα από τις προθέσεις σου, φυσικά, δεν μπορώ να αμφισβητήσω ούτε και τις πηγές σου (αν και έχω τις αμφιβολίες μου για την ακρίβεια των γραφομένων στο "Βήμα"). Για το λόγο αυτό και η απάντησή μου θα επικεντρωθεί σε τρία ζητήματα: α. πώς λειτουργεί ο συνδυασμός "δικαίωμα στην πόλη" ως προς το πρόγραμμα, β. στο ρόλο που παίζουμε εμείς εκεί και γ. γιατί ο ίδιος στηρίζω, εκ πεποιθήσεως πλέον, ατομικά την υποψηφιότητα Καμίνη (πέραν της αυτονόητης προσπάθειάς μου να εκλεγεί δημοτικός σύμβουλος ο Τάσος Αβραντίνης).

α. Ο συνδυασμός "δικαίωμα στην πόλη" στηρίζεται, όπως παρατηρείς, (τα γράφω με χρονική σειρά υποστήριξης) από τη Δημοκρατική Αριστερα, το ΠΑΣΟΚ και τους Οικολόγους Πρασίνους και, κατόπιν, και από το πορτοκαλί. Είμαστε οι τελευταίοι που μπήκαμε, γι' αυτό και η συμβολή μας στο πρόγραμμα, στην αρχή, δεν ήταν πολύ σπουδαία. Για την ακρίβεια, πριν την ένταξή μας στο συνδυασμό είχε ανατεθεί σε τρεις εκπροσώπους, έναν από κάθε συνιστώσα, να συντάξουν ένα πρωτόλειο πρόγραμμα. Αυτό τέθηκε υπ' όψει μας σχεδόν ως fait accompli και απλώς επιδιώξαμε να περιορίσουμε κάπως κάποια στοιχεία του που πήγαιναν ακόμη πιο μακρυά από εκεί που θέλαμε. Το πρόγραμμα, όπως βλέπεις, έχει τεθεί σε διαβούλευση - ζητούνται οι προτάσεις των δημοτών. Δεν είναι το οριστικό. Μπορώ να σε βεβαιώσω ότι πολλά από αυτά που επικρίνεις είναι υπό συζήτηση και εντός του ίδιου του συνδυασμού και από παρατάξεις άλλες, όχι μόνο από τη δική μας (είναι αυτονόητο ότι, επί της ουσίας, ασπάζομαι πλήρως την κριτική σου).
β. Εμείς γιατί "μπλέξαμε"; Και τι επιδιώκουμε; Θέλουμε να βοηθήσουμε μια προσπάθεια με επικεφαλής έναν άνθρωπο, ο οποίος δεν έχει σχέση με κομματικούς σωλήνες. Φυσικά και θέλουμε στην προσπάθεια αυτή ο λόγος μας να έχει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο βάρος. Για το λόγο αυτό και ολοκληρώνουμε και τις προγραμματικές μας θέσεις ως "πορτοκαλί", οι οποίες θα αναρτηθούν, στη συνοπτική τους εκδοχή, στο διαδίκτυο αργότερα σήμερα. Επίσης, προσπαθούμε να πείσουμε τις άλλες παρατάξεις και τον ίδιο τον υποψήφιο Δήμαρχο, ώστε να περιληφθούν όσο περισσότερες θέσεις μας γίνεται στο πρόγραμμα του συνδυασμού. Ήδη κάποιες έχουν γίνει αποδεκτές (για λόγους που αφορούν την εσωτερική λειτουργία του συνδυασμού δεν μπορώ να σου πω περισσότερα, ούτε και γιατί δεν είναι ανηρτημένες ακόμη). Βασικός όρος της συμφωνίας που κάναμε με τον κ. Καμίνη προσωπικά ήταν ότι το "πορτοκαλί" θα διατηρήσει την αυτονομία του. Οι θέσεις που θα διαβάσεις σε λίγες ώρες στην ιστοσελίδα μας (το link θα γίνει διαθέσιμο, μόλις οι θέσεις αναρτηθούν) είναι οι δικές μας προτάσεις για το Δήμο. Εμείς ζητούμε να εκλεγούν οι υποψήφιοί μας για τις θέσεις αυτές. Κρίναμε (οι διοικήσεις της "Δράσης" και της "Φιλελεύθερης Συμμαχίας" που στηρίζουν το "πορτοκαλί") ότι ο Τάσος έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να προβάλλει τις θέσεις αυτές στο δημοτικό συμβούλιο μέσω της συνεργασίας με το συνδυασμό Καμίνη, παρά με αυτόνομη κάθοδο.
γ. Με όλα αυτά θα νομίσει κανείς ότι η επιλογή συνεργασίας με τον Καμίνη ήταν συμβιβασμός για εμάς. Προφανώς και, σε κάποιο βαθμό, ήταν. Ξέρεις, επίσης, ότι προσωπικά ήμουν υπέρ της αυτόνομης καθόδου, θεωρώντας ότι έχουμε κάτι διαφορετικό να προσφέρουμε. Ωστόσο, έτυχε από τότε να γνωρίσω από κοντά τον κ. Καμίνη. Πρέπει, από προσωπική εμπειρία πλέον, να σου αναφέρω τα εξής: ο κ. Καμίνης πόρρω απέχει από την εικόνα αυτή που έχεις συναγάγει από το σχέδιο προγράμματος που έχει αναρτηθεί και από τις δηλώσεις της κας. Παναγιωτοπούλου. Είναι ένας ιδιαιτέρως σεμνός άνθρωπος και δεν ακούει το συνομιλητή του μόνο λόγω της ευγένειας που τον διακρίνει, αλλά προσέχει κι αυτά που του λένε. Και καταλαβαίνει πάρα πολλά, πίστεψέ με. Επίσης, παρά τα όσα του καταμαρτυρεί το Βήμα, είναι κατ' εξοχήν φιλελεύθερος στη συγκρότηση και την κοσμοθεωρία του. Δεν έχει ασχοληθεί ακόμη τόσο έντονα με το πρόγραμμα, επειδή αυτό δεν είναι ακόμη οριστικό και εξ αιτίας των πολλών άλλων υποχρεώσεων, συναντήσεων κ.λπ. που έχει. Ο λόγος όμως που, προσωπικά, υποστηρίζω την υποψηφιότητά του χωρίς καμμία επιφύλαξη είναι ότι ο Γιώργος Καμίνης έχει πραγματικό πάθος για την Αθήνα. Είναι ένα στοιχείο της προσωπικότητάς του που δεν μπορεί να φανεί στο προς διαβούλευση πρόγραμμα. Ο λόγος που κάθεται και ακούει αυτά που του λέμε όχι μόνο εμείς, αλλά και οι πολίτες στο δρόμο, όπως και οι παρατάξεις που τον στηρίζουν, είναι επειδή επιδιώκει, με τον πιο γνήσιο τρόπο, να μάθει ακόμη περισσότερα πράγματα για την Αθήνα, για προβλήματα περιοχών και κατοίκων που ποτέ δεν είχαν έλθει σε επαφή μαζί του, και να αντλήσει ιδέες - να αξιοποιήσει κάθε τι δημιουργικό που του προσφέρεται. Σέβεται απολύτως την αυτονομία μας και αποδέχθηκε το σχετικό όρο χωρίς καμμία περίσκεψη, γιατί μας σέβεται και για αυτό που είμαστε. Οποιαδήποτε υπεροψία απουσιάζει εντελώς από τη συμπεριφορά του και την αντίληψή του.

Για το λόγο αυτό πιστεύω και ότι είναι ο ίδιος, ατομικά, μια εξαιρετική λύση για την Αθήνα. Επίσης, πιστεύω ότι οποιαδήποτε προγραμματική έλλειψη του συνδυασμού πρέπει να αποδοθεί και σ' εμάς - χρειάζεται να προσπαθήσουμε κι άλλο, για να δείξουμε μέσα στον ίδιο το συνδυασμό, αλλά και στον ίδιο τον υποψήφιο δήμαρχο, τα πλεονεκτήματα των δικών μας προτάσεων. Ξέρουμε πολύ καλά που "μπλέξαμε", ώρα να κολυμπήσουμε!

Πριν σε χαιρετήσω, προς το παρόν, πρέπει να ξαναμνημονεύσω τους θαυμάσιους υποψηφίους που συμμετέχουν στο συνδυασμό και προτάθηκαν από το "πορτοκαλί". Νομίζω ότι θα συμφωνήσεις πως είναι ο ένας καλύτερος από τον άλλον: Τάσος Αβραντίνης, υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στο έβδομο διαμέρισμα. Μελίνα Δασκαλάκη, Κώστας Κουκόπουλος, Νίκος Δαμηλάκης, υποψήφιοι διαμερισματικοί σύμβουλοι στο πρώτο διαμέρισμα. Νάντια Χριστίδη, υποψηφία διαμερισματική σύμβουλος στο τρίτο διαμέρισμα.

Με δεδομένη πάντα την εκτίμησή μου,
Αθανάσιος Τσιούρας

ΥΓ. Ο Τηλέμαχος μας βοήθησε σημαντικά τον πρώτο καιρό μετά την ίδρυση του "πορτοκαλί" - εκτός από τις προσωπικές ευχαριστίες είναι δεδομένες και οι ευχαριστίες και η αναγνώριση εκ μέρους της παράταξης συνολικά.

Και για την αντιγραφή,
Averell Dalton

Ψήφο στον Καμίνη, σταυρό στον Αβραντίνη!

2010-10-17T19:47:00.003+03:00

Το "πορτοκαλί" στηρίζει με όλες του τις δυνάμεις το συνδυασμό "δικαίωμα στην πόλη" με υποψήφιο Δήμαρχο Αθηναίων τον κ. Γιώργο Καμίνη. Στο συνδυασμό αυτό συμμετέχει ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στο 7ο διαμέρισμα ο Τάσος Αβραντίνης. Επίσης, συμμετέχουν ως υποψήφιοι διαμερισματικοί σύμβουλοι στο 1ο διαμέρισμα η Μελίνα Δασκαλάκη, ο Κώστας Κουκόπουλος και ο Νίκος Δαμηλάκης και, στο 3ο διαμέρισμα, η Νάντια Χριστίδη.

Στο πλαίσιο της συνεργασίας αυτής στελέχη και υποστηρικτές του "πορτοκαλί", ανάμεσά τους και ο γράφων, είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε τον Γιώργο Καμίνη - διακρίναμε τη σεμνότητά του, τον ήπιο χαρακτήρα του, την ακεραιότητά του, το ανοικτό μυαλό του, αλλά και το μεγάλο πάθος του για να γίνει η ζωή στο Δήμο Αθηναίων καλύτερη. Ο Γιώργος Καμίνης δεν κατέρχεται στις εκλογές αυτές με σκοπό την προσωπική του προβολή ή έχοντας άλλες βλέψεις - και δεν έχει γραμμάτια να ξεπληρώσει. Γνωρίζει πολλά πράγματα για το Δήμο Αθηναίων και για τη διοίκηση γενικότερα - έχει αντίληψη των προβλημάτων, έχει αντίληψη της πολυπλοκότητας πολλών από τα προβλήματα αυτά, έχει σκεφθεί πολλές τεκμηριωμένες λύσεις, οι οποίες χαρακτηρίζονται από ευρηματικότητα και καινοτομία, αλλά και είναι δεκτικός σε λύσεις που του προτείνουν άλλοι, μεταξύ τους και το "πορτοκαλί". Το σπουδαιότερο, όμως, προσόν του είναι το πάθος του για να γίνει η Αθήνα καλύτερη. Δεν τον ενδιαφέρει η επίδειξη, αλλά η πραγματική λύση προβλημάτων. Πονάει την Αθήνα πραγματικά και προσφέρεται να υπηρετήσει τους πολίτες της. Δεν έχει την αμετροέπεια να θεωρεί ότι όλα μπορεί να τα κάνει μόνος του, αλλά αναζητεί συνεργάτες, στους οποίους διακρίνει το ίδιο πάθος που έχει και ο ίδιος και την ίδια διάθεση προσφοράς. Όταν συζητά κανείς μαζί του διακρίνει έναν άνθρωπο που μπορεί να ξεχωρίσει την ουσία από τη ρεκλάμα, που εξετάζει την εφαρμοσιμότητα, αλλά και τυχόν παράπλευρες δυσμενείς επιπτώσεις των λύσεων που επεξεργάζεται - και, κυρίως, που έχει βαθιά μέσα του ως κύριες αξιολογικές παραμέτρους τα δικαιώματα των πολιτών. Η ονομασία του συνδυασμού "δικαίωμα στην πόλη" απηχεί πραγματικά τις αντιλήψεις του και τις προτεραιότητές του. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ζητεί την ευκαιρία να υπηρετήσει και ότι, εάν του την δώσουμε, θα είναι ένας πολύ επιτυχημένος δήμαρχος (άλλωστε η επιτυχέστατη θητεία του στη θέση του Συνηγόρου του Πολίτη αποτελεί σαφέστατη ένδειξη των ικανοτήτων του).

Όσοι επιλέξετε το συνδυασμό "δικαίωμα στην πόλη" θα έχετε τη δυνατότητα να δώσετε ένα σταυρό στον Αντιπρόεδρο της Δράσης κ. Τάσο Αβραντίνη. Παρ' ότι η προσωπική μας φιλία (που προέκυψε από τις συχνές επισκέψεις του στο far west) δεν μου επιτρέπει να είμαι αμερόληπτος, μπορώ να παραθέσω κάποια χαρακτηριστικά στοιχεία για τον κ. Αβραντίνη που τα παραδέχονται όλοι όσοι τον γνωρίζουν. Ένα κοινό στοιχείο που έχει με τον κ. Καμίνη είναι η ανιδιοτελής διάθεση για προσφορά. Ο κ. Αβραντίνης κατέρχεται στις εκλογές αυτές για να δώσει, όχι για να πάρει. Έχει οργανωτικές ικανότητες, μπορεί να χτίζει συνεννοήσεις και συμμαχίες, ξέρει να αξιοποιεί κάθε συνεργάτη του με το βέλτιστο τρόπο, αλλά κυρίως έχει ένα μυαλό ξεκάθαρο, το οποίο σκέφτεται χωρίς παρωπίδες. Επίσης, έχει το πείσμα να βρίσκει λύση σε κάθε πρόβλημα - ο Τάσος Αβραντίνης ποτέ δεν θα σηκώσει τα χέρια ψηλά, όσο δύσκολη αποστολή κι αν του ανατεθεί. Οι νομικές του γνώσεις τον βοηθούν να ανταπεξέρχεται στους δαιδάλους της νομοθεσίας και των κανονιστικών ρυθμίσεων που διέπουν την τοπική αυτοδιοίκηση - το μορφωτικό του υπόβαθρο είναι τέτοιο, ώστε να μπορεί να πραγματευθεί ακόμη και ζητήματα που δεν εμπίπτουν στη σφαίρα των επαγγελματικών του δραστηριοτήτων, ενώ έχει ενισχυθεί και από την πραγματική αγάπη του για τον πολιτισμό.

Έτσι, όσοι ψηφίζετε στο Δήμο Αθηναίων έχετε μια θαυμάσια δυνατότητα να στείλετε στο δημαρχιακό μέγαρο δύο πολύ αξιόλογους ανθρώπους ψηφίζοντας "δικαίωμα στην πόλη" με υποψήφιο Δήμαρχο τον Γιώργο Καμίνη και επιλέγοντας, στη σταυροδοσία, τον Τάσο Αβραντίνη.

Ο προβοκατόρικος λόγος του Δευκαλίωνα Τσαγκαράκη

2010-10-03T08:33:00.006+03:00

Δημοσιεύω επιστολή που απεστάλη στο ιστολόγιό μας από τον αναγνώστη μας Αθανάσιο Τσιούρα.

Αγαπητοί Daltons,

δεν ξέρω αν έπρεπε να μας προκαλέσει έκπληξη η άνανδρη επίθεση που δέχθηκε ο φίλος μας Δευκαλίων Τσαγκαράκης. Το προσωπικό του ιστολόγιο, Φιλελεύθερη Κρήτη, περιέχει αναρτήσεις που από τους περισσοτέρους θεωρούνται προκλητικές, υπερβολικές, συνωμοσιολογικές, άγαρμπες κ.λπ. Έτσι, πολλοί θα υπέθεταν ότι κάποιο αγανακτισμένο "θύμα" των υπερβολών του Δευκαλίωνα θα αντιδρούσε. Ίσως και κάποιοι χαιρέκακοι να λένε "καλά να πάθει".

Φυσικά, αυτή είναι η εύκολη λύση - να αγνοούμε τις επίμονες φωνές που ταράζουν την αναισθησία μας, χωρίς δεύτερη ματιά ή σκέψη. Γιατί μια προσεκτική ματιά στις αναρτήσεις του Δευκαλίωνα θα μας έδειχνε πως ό,τι γράφει είναι τεκμηριωμένο. Δεν πετάει απλώς σπόντες ή καρφιά για συγκεριμένα πρόσωπα ή καταστάσεις βασιζόμενος σε αερολογίες, αλλά για κάθε τι που λέει παραθέτει τις πηγές του. Ακόμη περισσότερο, όμως, διαβάζοντας κανείς το ιστολόγιο του Δευκαλίωνα δεν μπορεί παρά να μην παραδεχθεί ότι η ματιά του είναι πολύ καθαρή. Έχει την ικανότητα να εντοπίζει πράγματα που από διαφεύγουν από τους περισσότερους από εμάς. Αλλά, ακόμη περισσότερο, έχει την τόλμη να τα δημοσιοποιεί. Επίσης, με βάση την τεκμηρίωση που παραθέτει, οδηγείται ο αναγνώστης στο συμπέρασμα ότι ούτε το στυλ του είναι ακραίο, ούτε οι εκφράσεις του τόσο υπερβολικές. Και η επιμονή του να προβάλλει με αναφορά σε τόσα περιστατικά την ασυδοσία που επικρατεί στον τόπο όπου ζει δεν είναι απλώς η εξωτερίκευση ενός βιώματος - είναι η αξιοποίηση από ένα ενεργό πολίτη του μόνου μέσου που διαθέτει για να αλλάξει την κοινωνία και τη ζωή του προς το καλύτερο: της ελευθερίας του λόγου του.

Ο Δευκαλίων προσπαθεί να μας αφυπνίσει όχι κλείνοντας δρόμους και ταλαιπωρώντας μας, όχι εκβιάζοντάς μας, εκμεταλλευόμενος κάποιο προνόμιό του, αλλά με την παράθεση στοιχείων, προκαλώντας μας να σκεφθούμε και να ενεργήσουμε. Το ότι δεν έχει καταφέρει πάρα πολλά ως τώρα και έχει προκαλέσει τις αντιδράσεις που ανέφερα παραπάνω δεν αποτελεί σε καμμία περίπτωση μομφή για τον ίδιο, αλλά για εμάς, τους αδιάφορους αναγνώστες του.

Αγαπητοί Daltons, χρειάζεται να μοιάσουμε λίγο περισσότερο στο Δευκαλίωνα. Αν γίνουμε περισσότεροι οι "προβοκάτορες", οι θρασύδειλοι, οι οποίοι επιτέθηκαν στον Δευκαλίωνα θα αρχίσουν να νοιώθουν ότι η αριθμητική τους ισχύς χάνεται, ότι δεν θα μπορούν να αυθαιρετούν πίσω από μια οργανωμένη συμμορία μπράβων, παραμπράβων και παρακράτους. Ως ελάχιστο δείγμα σεβασμού προς τον Δευκαλίωνα θα πρέπει να εντείνουμε τις προσπάθειές μας προς αυτή την κατεύθυνση.

Εύχομαι από καρδίας στον Δευκαλίωνα καλή ανάρρωση. Να είναι γερός και να δίνει πάντα το παράδειγμα.

Με εκτίμηση,

Αθανάσιος Τσιούρας

Και για την αντιγραφή,

Averell Dalton

Γιατί καταργήθηκε η βάση του 10;

2010-07-09T11:35:00.002+03:00

Αυτό ρωτούσαμε σε μια προηγούμενη ανάρτηση. Γιατί πλέον εισάγονται φοιτητές σε ανώτατα και ανώτατα τεχνολογικά ιδρύματα με 7 ή με 5 στα 20 αντιστοίχως. Έτσι, τα ΑΕΙ και ΑΤΕΙ της επαρχίας θα γεμίσουν και η κατανάλωση φραππέ δεν θα μειωθεί - αλλά κυρίως θα διατηρηθούν οι άχρηστες θέσεις εργασίας των ιδρυμάτων αυτών, διότι φοιτητές/ σπουδαστές πάλι δεν θα έχουν. Το υπουργείο αποφάσισε να διευκολύνει την ελληνική οικογένεια, διευκολύνοντας τις μεταγραφές από το ένα ΑΕΙ ή ΑΤΕΙ στο άλλο. Έτσι, τα αζήτητα επαρχιακά ΑΕΙ και ΑΤΕΙ διατηρούνται ως πηγές εισαγωγής μεταγραφομένων στα ΑΕΙ και ΑΤΕΙ των μεγάλων πόλεων. Δηλαδή πληρώνονται καθηγητές, διοικητικό προσωπικό, κτήρια κ.λπ. με αποκλειστικό πλέον σκοπό να υπάρχει πρόσχημα για την εισαγωγή υπεράριθμων, ουσιαστικά, φοιτητών στα πανεπιστήμια και ανώτατα τεχνολογικά ιδρύματα των μεγάλων πόλεων. Προς δόξαν των προσπαθειών για μείωση των σπαταλών και κατάργηση των περιττών οργανισμών!

Το κράτος "εγγυάται την κοινωνική ασφάλιση" ή τα σκανδαλώδη προνόμια των ολίγων;

2010-07-08T23:24:00.005+03:00

Σε προηγούμενη ανάρτηση αναφέρθηκα στο ζήτημα του αν το κράτος υποχρεούται να εγγυάται τις παροχές των επικουρικών ταμείων. Η επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε υπέρ του εγγυητικού ρόλου του κράτους στηριζόταν σε συνδυασμό του άρθρου 22 § 5 του Συντάγματος, κατά το οποίο το κράτος μεριμνά για την κοινωνική ασφάλιση των εργαζομένων, σε συνδυασμό με το άρθρο 25 § 1 του Συντάγματος, που ορίζει ότι τα δικαιώματα του ανθρώπου τελούν υπό την εγγύηση του κράτους. Αφού, δηλαδή, η κοινωνική ασφάλιση είναι δικαίωμα και αφού το κράτος εγγυάται τα δικαιώματα, άρα και το κράτος πρέπει να εγγυάται τις παροχές της κοινωνικής ασφάλισης.

Τα λογικά άλματα που έχει ένας τέτοιος συλλογισμός είναι προφανή, με σημαντικότερο αυτό που ταυτίζει τις παροχές, σε ύψος που είχε καθορισθεί κάποια στιγμή, ακόμη και χωρίς να ληφθούν υπ' όψει οι δυνατότητες κάθε ταμείου να ανταποκριθεί, με την εγγυημένη κοινωνική ασφάλιση. Δηλαδή αν ένα ταμείο αποφασίσει να δίνει 3.000 ή 4.000 ή και παραπάνω ευρώ σύνταξη το μήνα, το κράτος, επειδή εγγυάται την κοινωνική ασφάλιση (με την παραπάνω συλλογιστική) πρέπει να φροντίζει το ίδιο, ώστε να πληρώνονται οι συντάξεις αυτές, ακόμη κι αν το ταμείο δεν εισπράττει ανάλογες εισφορές.

Υπάρχουν, δηλαδή, ταμεία που δίνουν τέτοιες συντάξεις, τις οποίες θα πρέπει να εγγυάται το κράτος; Η διασφάλιση 3.000 ή 4.000 ευρώ το μήνα σε τέτοιους συνταξιούχους είναι υποχρέωση του κράτους, δηλαδή; Η κυβέρνηση θεωρεί πως ναι. Θεωρεί ότι έχει χρέος να επιβαρύνει όλους μας με ποσά της τάξεως των € 750.000.000 ετησίως (για να μη θεωρηθεί ότι έχει γίνει τυπογραφικό λάθος με τα μηδενικά: επτακόσια πενήντα εκατομμύρια ευρώ), για να μη χάσει την εύνοια της συντεχνίας των εργαζομένων και συνταξιούχων στη Δ.Ε.Η. Και εύλογα αναρωτιέται ο Στέφανος Μάνος: πώς είναι δυνατόν, πώς μπορεί να θεωρηθεί δίκαιο, το 50% όλων των συντάξεων που δίνει το κράτος να πηγαίνει στο 7,3% των συνταξιούχων;

Δεν ξέρω αν όσοι διαδήλωσαν σήμερα έχουν αντίληψη για τις πραγματικές στρεβλώσεις που παρουσιάζει το ασφαλιστικό σύστημα - για τις τεράστιες διακρίσεις που υπάρχουν ακόμη και μεταξύ συνταξιούχων που ανήκουν στην ίδια γενεά. Αντιλαμβάνονται ότι πληρώνουν φόρους, για να μπορούν να έχουν παχουλές συντάξεις οι ευνοημένοι του συστήματος; Καταλαβαίνουν ότι τα 750.000.000 ευρώ το χρόνο πηγαίνουν όχι σε πολλούς που έχουν ανάγκη, αλλά σε λίγους (άλλο τόσο πηγαίνει και για τους συνταξιούχους του Ο.Τ.Ε., πολλοί εκ των οποίων βγήκαν στη σύνταξη σε εξαιρετικά νεαρή ηλικία, λόγω της περίφημης εθελουσίας εξόδου), οι οποίοι πίνουν τους φραππέδες τους εις βάρος μας; Αν το είχαν πάρει είδηση, να δούμε προς τα πού θα κατευθύνονταν οι πορείες τους.

Η Ευρώπη που θέλουμε;

2010-07-05T00:27:00.003+03:00

Μια από τις λίγες σοβαρές φωνές, οι οποίες κριτικάρουν σε ουσιαστικά ζητήματα τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και την ίδια τη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης, είναι ο Τηλέμαχος Χορμοβίτης. Πρόκειται για μια κριτική, η οποία ασκείται από σαφώς φιλελεύθερη σκοπιά, καθώς επικεντρώνεται σε όλες τις στρεβλώσεις που προκαλεί η διαρκώς αυξανόμενη γραφειοκρατία και παραχώρηση (μερικές φορές και υφαρπαγή) εξουσιών από τα ανεξάρτητα Κράτη - Μέλη στην Ένωση. Στην κριτική αυτή προστέθηκε και η πρόσφατη ανάρτησή του στο blog του e-rooster.

Μολονότι το ισοζύγιο της συμμετοχής της χώρας μας στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης είναι μάλλον θετικό, δεν μπορεί κανείς να παραγνωρίσει τις ενστάσεις που ο αρθρογράφος διατυπώνει για τον αυξημένο ρόλο της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας και τον όλο και περισσότερο παρεμβατικό της ρόλο. Είναι χαρακτηριστικό ότι, μολονότι στη Συνθήκη της Λισσαβώνας έγινε για πρώτη φορά καταγραφή των αρμοδιοτήτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τη ρητή αναφορά ότι οι υπόλοιπες αρμοδιότητες ανήκουν στα Κράτη-Μέλη (σύστημα "δοτών αρμοδιοτήτων"), αυτές είναι διατυπωμένες με τόσο ευρύ τρόπο (λ.χ. "κοινωνική πολιτική"), ώστε στην πραγματικότητα σχεδόν κάθε τομέας της ζωής μας να μπορεί να τεθεί υπό την "προστατευτική" αιγίδα της Ένωσης.

Δεν πρέπει να παραγνωρίσουμε, φυσικά, ότι για να λειτουργήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση ως οιονεί ομοσπονδιακό κράτος, όπως πολλοί επιδιώκουν, είναι αναγκαία μια μεταβίβαση αρμοδιοτήτων στα κεντρικά όργανα. Αυτό, φυσικά, παραγνωρίζει ότι πολύ μεγάλο μέρος των πολιτών στην Ευρώπη δεν θέλουν η Ευρωπαϊκή Ένωση να μετατραπεί σε ομοσπονδία. Παραγνωρίζει, επίσης, ότι ακόμη και στις ομοσπονδίες υπάρχουν οι δομές εκείνες, οι οποίες ελέγχουν την ανεξέλεγκτη άσκηση εξουσίας από το κέντρο (λ.χ. το σύστημα των checks and balances των Η.Π.Α.). Τέτοιους μηχανισμούς η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν διαθέτει και, μάλιστα, με τη Συνθήκη της Λισσαβώνας μειώνονται δραματικά οι περιπτώσεις, κατά τις οποίες το κάθε Κράτος - Μέλος μπορεί να παρέμβει για να αποτρέψει τη θέσπιση κάποιας διάταξης του δευτερογενούς κοινοτικού δικαίου, με την οποία έχει έντονη διαφωνία.

Δεν είναι η ώρα, ούτε και μπορεί σ' αυτό το περιορισμένο πλαίσιο, να γίνει ολόκληρη η συζήτηση για το είδος της Ευρώπης που θέλουμε. Όμως η πολιτική πλατφόρμα του ιστολογίου αυτού, κατά την οποία δεν πρέπει να αυξάνονται οι κρατικές αρμοδιότητες και εξουσίες, ισχύει πολύ περισσότερο για ένα υπερεθνικό οργανισμό, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση. Και ενώ πολλά μπορούν να ειπωθούν για τη χρησιμότητά της και τις δυνατότητες για την εξέλιξή της (που ίσως να συζητήσουμε σε μεταγενέστερες αναρτήσεις), δεν μπορούμε να δεχθούμε το απλουστευτικό επιχείρημα, σύμφωνα με το οποίο η συμμετοχή της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση της έχει κάνει καλό, δηλαδή ότι η εκχώρηση εξουσιών από τους διεφθαρμένους έλληνες πολιτικούς στους ανεξάρτητους τεχνοκράτες των Βρυξελλών έχει αποδειχθεί επωφελής για τη χώρα μας. Αυτό το επιχείρημα, μάλιστα, προβάλλεται δυστυχώς και από πρόσωπα που έχουν, κατά τα λοιπά, φιλελεύθερη ιδεολογία.

Ένας φιλελεύθερος θα έπρεπε, κατ' αρχήν, να απορρίπτει την αναγκαιότητα για την ύπαρξη των περισσοτέρων από τις εξουσίες που μεταφέρθηκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είτε αυτές είναι κρατικές, είτε ενωσιακές. Αλλά η δυνατότητα για ανάκληση των εξουσιών αυτών από τους πολίτες είναι πολύ μεγαλύτερη στο πλαίσιο του εθνικού κράτους, στα όργανα του οποίου έχουν πολύ μεγαλύτερη συμμετοχή σε σχέση με ένα υπερεθνικό κράτος, το οποίο κυριαρχείται από μια εκπληκτικά αυξανόμενη γραφειοκρατία. Επίσης, το ότι μέχρι στιγμής η ελληνική Πολιτεία αποδείχθηκε πολύ πιο ανορθολογική στην άσκηση των αρμοδιοτήτων της από την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία δεν διασφαλίζει ότι η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία δεν θα γίνει χειρότερη στη συνέχεια (και οι ενδείξεις που παραθέτει ο κ. Χορμοβίτης προς τα εκεί οδηγούν). Αλλά, στο κάτω-κάτω, τον κ. Παπανδρέου ή τον κ. Σαμαρά ή τον κ. Καραμανλή εμείς τους επιλέξαμε, ως λαός και, στο πλαίσιο μιας δημοκρατίας, φέρουμε την ευθύνη των επιλογών μας και υφιστάμεθα τις συνέπειές τους, έχοντας και τη δυνατότητα, έστω και θεωρητική, να τις ανατρέψουμε σε μια μεταγενέστερη εκλογική διαδικασία. Όμως από τους γραφειοκράτες της Ευρώπης ποιος θα μπορεί να μας γλιτώσει;

Το ασφαλιστικό είναι σύμφωνο με το Σύνταγμα ...

2010-06-27T22:17:00.004+03:00

... παρά τα όσα του προσάπτει το Ελεγκτικό Συνέδριο. Μάλιστα, κάποιες από τις αιτιάσεις περί αντισυνταγματικότητας είναι τόσο αστήρικτες, που ο ουδέτερος παρατηρητής μπορεί να τις αποδώσει και σε προστασία κεκτημένων εκ μέρους των ίδιων των μελών του Ελεγκτικού Συνεδρίου.

Αιτίαση νο. 1:

Δεν μπορεί να παρέχεται στους Υπουργούς εξουσιοδότηση, ώστε αυτοί να καθορίζουν το ύψος της σύνταξης και τις προϋποθέσεις χορήγησης αυτής. Μόνο με ειδικό νόμο που θα ψηφίζει κάθε φορά η Βουλή επιτρέπεται να ορίζεται το ύψος των συντάξεων, κατά την ερμηνεία αυτή. Φέρεται ότι η ρύθμιση του νομοσχεδίου για την εξουσιοδότηση στους Υπουργούς είναι αντίθετη στο άρθρο 80 § 1 του Συντάγματος, που ορίζει: "Μισθός, σύνταξη, χορηγία ή αμοιβή ούτε εγγράφεται στον προϋπολογισμό του κράτους ούτε παρέχεται χωρίς οργανικό ή άλλο ειδικό νόμο". Φυσικά, η διατύπωση αυτή δεν αναφέρεται στον καθορισμό των προϋποθέσεων, των εισφορών και του ύψους της συντάξεως (που, ούτως ή άλλως, γινόταν στις περισσότερες περιπτώσεις μέχρι σήμερα με υπουργική απόφαση ή προεδρικό διάταγμα), αλλά στην καθιέρωση κάποιας καινούργιας σύνταξης ή μισθού. Δηλαδή η τροποποίηση του ύψους των συντάξεων ή ο καθορισμός του ύψους των εισφορών δεν απαιτείται να γίνεται με ειδικό νόμο, από το άρθρο 80 του Συντάγματος.

Αιτίαση νο. 2:

Δεν θεωρείται σαφής η διάταξη για τη μεταβίβαση συντάξεως σε ανήλικα ή σπουδάζοντα τέκνα. Παρ' όλο που η διάταξη θα μπορούσε να διατυπωθεί καλύτερα, μάλλον είναι αρκετά σαφείς οι προϋποθέσεις που τίθενται για τη μεταβίβαση συντάξεως, εν πάση περιπτώσει, όμως, είναι κάτι που διορθώνεται με μια αναδιατύπωση.

Αιτίαση νο. 3:

Αντιτίθεται στο άρθρο 20 (προφανώς εννοεί το 25) § 1 του Συντάγματος η πρόβλεψη, κατά την οποία το κράτος δεν θα καλύπτει πλέον τα ελλείμματα των επικουρικών ταμείων. Η λογική που έχω δει να προβάλλεται για την αιτίαση αυτή είναι η εξής: Το άρθρο 25 προβλέπει ότι τα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου τελούν υπό την εγγύηση του κράτους. Το άρθρο 22 § 5 του Συντάγματος ορίζει ότι το κράτος μεριμνά για την κοινωνική ασφάλιση των εργαζομένων. Από το συνδυασμό των δύο αυτών διατάξεων προκύπτει ότι το κράτος πρέπει να εγγυάται ότι τα ασφαλιστικά ταμεία, ακόμη και τα επικουρικά, θα μπορούν να πληρώνουν τις συντάξεις τους, άρα, εν ανάγκη, να καλύπτει τα ελλείμματά τους.

Φυσικά η ανάγνωση αυτή είναι εντελώς στρεβλή και παραγνωρίζει το ρόλο του κράτους στην κοινωνική ασφάλιση, αλλά και το διανεμητικό χαρακτήρα του συστήματος (για τον οποίο θα μιλήσουμε και λίγο αργότερα): κανονικά η εξασφάλιση σύνταξης θα έπρεπε να εξαντλεί την υποχρέωση του κράτους εκ του άρθρου 22 § 5 του Συντάγματος. Πράγματι, με την καθιέρωση της βασικής σύνταξης με το νέο νομοσχέδιο, το κράτος εκπληρώνει την αποστολή του αυτή. Δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι το κράτος, δηλαδή όλοι εμείς, θα φορτωνόμαστε την κάθε ανεύθυνη απόφαση της ηγεσίας ενός επικουρικού ταμείου, για να δίνει όλο και μεγαλύτερες συντάξεις στα μέλη του. Ακόμη περισσότερο, η παροχή συντάξεων από ένα ελλειμματικό ταμείο, δηλαδή από αποθεματικά που δεν έχει, δεν είναι συνταγματικό, ατομικό δικαίωμα, από αυτά που το κράτος εγγυάται, σύμφωνα με το άρθρο 25 § 1 του Συντάγματος. Διαφορετικά, το κάθε ταμείο θα μπορούσε να υπόσχεται ό,τι συντάξεις νάναι, χωρίς αναλογιστική μελέτη (η οποία αποτελεί, σύμφωνα με αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, υποχρέωση που απορρέει από το Σύνταγμα πριν από κάθε μεταβολή του ύψους των συντάξεων) και το κράτος να τρέχει να τα καλύπτει αυτά.

Αιτίαση νο. 4:

Είναι αντίθετη με τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για προστασία της ιδιοκτησίας η προβλεπόμενη αναστολή στη χορήγηση της σύνταξης, όσων εργάζονται. Αν προσέξει κάποιος, όμως, θα δει ότι η αναστολή αυτή είναι πλήρης για όσους είναι κάτω των 55 ετών, δηλαδή έχουν πάρει εντελώς πρόωρη σύνταξη! Και για τους υπολοίπους είναι μερική, έστω και πολύ σοβαρή (μέχρι 70%). Όμως το ΕΔΔΑ ουδέποτε θεώρησε ότι η αναστολή της σύνταξης παραβιάζει δικαίωμα στην περιουσία. Επίσης, έχει κρίνει όχι μόνο ότι το δικαίωμα στη σύνταξη, στο βαθμό που προστατεύεται από το 1ο Πρόσθετο Πρωτόκολλο στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, δεν είναι δικαίωμα σε καθορισμένο ύψος συντάξεως, αλλά και ότι μπορεί να υποχωρήσει, όταν διακυβεύεται ολόκληρη η βιωσιμότητα ενός διανεμητικού (pay as you go) συστήματος, όπως είναι το δικό μας. Έτσι, παρά τις προφανείς ιδεολογικές αντιρρήσεις που θα είχαμε κατ' αρχήν σε μια τέτοια ρύθμιση, αυτή δεν πρέπει να θεωρηθεί ότι αντίκειται στο Σύνταγμα.

Αιτίαση νο. 5:

Αυτή δεν την κατάλαβα καθόλου, γιατί δεν υπάρχει στο Σύνταγμα κάποια διάταξη, η οποία να ορίζει ή από την οποία να συνάγεται ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι πρέπει να ασφαλίζονται διαφορετικά από τους υπολοίπους. Εξ άλλου, η αρχή της ισότητας, κατά την οποία όσοι δίνουν ίδιες εισφορές θα πρέπει να προσδοκούν ίδιες συντάξεις, εξυπηρετείται με τη δραστική μείωση των ταμείων, γιατί όσο περισσότεροι υπάγονται στο ίδιο ταμείο, τόσο πιο δύσκολο θα είναι, με διάφορα προσχήματα, να αντιμετωπίζονται διαφορετικά.

Κοντολογίς, δεν βλέπω κανένα συνταγματικό πρόβλημα με το κατατεθέν νομοσχέδιο. Αν βρεθεί κάτι, αυτό θα έχει να κάνει είτε με την αναστολή της συνταξιοδότησης (η σχετική διάταξη μπορεί να καταργηθεί, χωρίς σπουδαία επιβάρυνση του προϋπολογισμού), είτε με την ασαφή διατύπωση των διατάξεων για τη μεταβίβαση σύνταξης. Αλλά ακόμη και η διαδικασία καθορισμού του ύψους των συντάξεων μπορεί είτε να γίνει από το νόμο με κάποιο σταθερό τύπο, είτε να γίνει αρχικά και να απαιτείται απόφαση της Βουλής για την αύξηση των συντάξεων ή να προβλεφθεί ένας μαθηματικός τύπος για την αυτόματη μείωσή τους, σε περίπτωση που διαπιστώνονται ελλείμματα που δεν μπορούν να καλυφθούν. Σε καμμία περίπτωση, όμως, δεν πρέπει να διατηρηθεί η εγγύηση του κράτους στα ελλείμματα των διαφόρων ταμείων και δεν υπάρχει κανένα απολύτως συνταγματικό εμπόδιο σε κάτι τέτοιο.

Γι' αυτό πρέπει να φροντίσουμε ώστε οπωσδήποτε να γίνει νόμος του κράτους!

Ποιο ασφαλιστικό θέλουν να διατηρήσουν ...

2010-06-27T21:34:00.004+03:00

όσοι θα απεργήσουν στις 29 Ιουνίου;

Το σύστημα των πολλών αδικιών, όπου

η μια γενιά (νεώτερη) πληρώνει τις συντάξεις της άλλης;
η κοινωνία πληρώνει (μέσω φόρων υπέρ τρίτων) τις εισφορές των "ευγενών" ταμείων (στα οποία περιλαμβάνεται και αυτό των δημοσιογράφων, οι οποίοι δεν πληρώνουν ούτε ένα ευρώ εισφορά);
το κράτος εγγυάται (με τις εθελούσιες ΟΤΕ, ΟΛΠ, την ανάληψη των χρεών του ταμείου της ΔΕΗ) τις συντάξεις των προνομιούχων;
το ασφαλιστικό σύστημα αναλαμβάνει το κόστος κάθε προεκλογικής παροχής της κάθε κυβέρνησης (αντιστασιακοί, τρίτεκνοι κ.λπ.);
το σύστημα κινδυνεύει να καταρρεύσει, επειδή υπάρχουν συνταξιούχοι (μητέρες - και πατέρες πλέον - με ανήλικα τέκνα) που εργάζονται 15 και 20 χρόνια και παίρνουν σύνταξη 50;
υπάρχει τεράστιο γραφειοκρατικό κόστος, γιατί διατηρούνται στην πραγματικότητα στη ζωή πάνω από 200 ταμεία;

Και αντιμάχονται ένα νομοσχέδιο, που παρά τις αδυναμίες του έχει εξορθολογιστικό χαρακτήρα, επειδή

καταργεί τις αδικίες μεταξύ των ταμείων
εξορθολογίζει τα όρια ηλικίας, ώστε το σύστημα να μην καταρρεύσει και να μην πληρώνουν οι νεώτερες γενιές συντάξεις της περασμένης γενιάς
περιορίζει την αιμορραγία του δημοσίου για τη στήριξη στα (προνομιούχα κυρίως) ταμεία
ξεκαθαρίζει και ξεχωρίζει τους σκοπούς της σύνταξης σε προνοιακό και αναλογικό
μειώνει δραστικά τον αριθμό των ταμείων και την αντίστοιχη γραφειοκρατία
ξεκινά να ισχύει σχετικά σύντομα, ώστε να προλάβει κι άλλη συσσώρρευση συντάξεων εις βάρος της νεώτερης γενιάς.

Φυσικά αντιδρούν οι ευνοημένοι του συστήματος - κατά πρώτον, οι εκπρόσωποι των παλαιότερων γενεών, που χάρισαν τα προνόμια στους εαυτούς τους εις βάρος της δικής μας γενιάς - κατά δεύτερον, όσοι υπάγονται στα προνομιούχα ταμεία, που τα τάιζε είτε ο κρατικός προϋπολογισμός απ' ευθείας, είτε μέσω των "κοινωνικών πόρων". Ο Πρωθυπουργός, με μια σπάνια γι' αυτόν ευθύτητα, δήλωσε ότι το συγκεκριμένο νομοσχέδιο ήταν απαραίτητο, πέρα και ανεξαρτήτως των όρων που συμφωνήθηκαν με το Μνημόνιο.

Άραγε συνειδητοποιεί η γενιά μας πόσες αδικίες εις βάρος της διορθώνει αυτό το (σε καμμία περίπτωση τέλειο) νομοσχέδιο; Αντιλαμβάνεται τι προνόμια προστατεύουν οι απεργοί; Και ότι τα προνόμια αυτά θα επιβαρύνουν εμάς;

Είναι απολύτως κρίσιμο να περάσει το νομοσχέδιο αυτό. Μπορεί να μην είναι αυτό που θα ονειρευόμασταν, αλλά συνιστά πολύ μεγάλη πρόοδο, σε σχέση με το ισχύον. Και είναι ανάγκη η κοινωνία, και ιδίως οι νεώτερες γενιές, να το στηρίξουν - γιατί θα κληθούν, σε αντίθετη περίπτωση, να φέρουν το βάρος της διατήρησης του παλαιού συστήματος.

Δεν είναι φίμωση αυτό το πράγμα;

2010-06-21T13:33:00.003+03:00

Το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, το όργανο που είναι επιφορτισμένο με τη διασφάλιση υψηλού επιπέδου στις τηλεοπτικές εκπομπές, ελέγχει τις διαφημίσεις της Toyotomi για τα κλιματιστικά, ενώ ενοχλήθηκε και η Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής. Γιατί; Γιατί οι διαφημίσεις λένε ότι ήλθε η ώρα να πάρει κάθε έλληνας τη μίζα του και ότι ενεργοποιείται το ιαπωνικό πακέτο στήριξης - αναφορές, οι οποίες απαξιώνουν, λέει, το πολιτικό σύστημα! Και, για το λόγο αυτό, τα κανάλια τις απέσυραν, υπό το φόβο κυρώσεων εκ μέρους του ΕΣΡ - το οποίο επέβαλε πρόστιμο € 70.000 στο σταθμό Extra Channel για κάτι παρόμοιο: επειδή είχε εκπομπή, στην οποία ο παρουσιαστής "ανέχθηκε" απαξιωτικά σχόλια τηλεθεατών, που ζητούσαν να μπουν κάποιοι (ρητώς κατονομαζόμενοι) πολιτικοί στη φυλακή για διαφθορά.

Το εκπληκτικό είναι ότι, στην αιτιολογία, το ΕΣΡ αναφέρει: "Όμως κατ' αυτόν τον τρόπο οικειοποιήθηκε η εκπομπή εξουσίες της δικαιοσύνης, η οποία είναι η μόνη αρμοδία για να αποφανθεί επί αξιοποίνων πράξεων. Αποτέλεσμα της εκπομπής, η οποία έλαβε την ως άνω μορφή, είναι η απαξίωση της εννόμου τάξεως της χώρας, η αναφορά συγκεκριμένων προσώπων ως ενόχων άνευ αισθήματος ευθύνης και η έλλειψη δικαίας, ορθής και αξιοπρεπούς αντιμετωπίσεως των εν λόγω προσώπων ...".

Δηλαδή ο ελεγκτικός ρόλος του Τύπου πάει περίπατο! Και μάλιστα σε περιπτώσεις, πολλές εκ των οποίων θα καλυφθούν από τις διατάξεις περί παραγραφής που θέσπισε ο πολιτικός κόσμος για την αυτοπροστασία του. Ακόμη πιο θλιβερό είναι ότι η κριτική της εκτεταμένης, όπως φαίνεται, διαφθοράς μεταξύ των πολιτικών αντιμετωπίζεται ως απαξίωση της εννόμου τάξεως της χώρας - δηλαδή η δημόσια κριτική για τη διαφθορά είναι που φέρνει την απαξίωση του συστήματος, το οποίο δεν είχε απαξιωθεί πιο πριν, από την ατιμωρησία (εν πολλοίς καθιερωμένη και θεσμικά) των διεφθαρμένων πολιτικών παραγόντων! Τι να πει κανείς και για την αποκλειστική αρμοδιότητα (κατά το ΕΣΡ) της δικαιοσύνης για αποφανθεί επί αξιοποίνων πράξεων; Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να προβάλλεται δημοσίως άποψη, ειδικά όταν πρόκειται για πράξεις που έχουν δημιουργήσει αίσθηση; Στο κάτω-κάτω, η εν λόγω εκπομπή, όπως και οποιαδήποτε εκπομπή, δεν ανατρέπει το τεκμήριο αθωότητας, γιατί δεν δικάζει, δεν πρόκειται να στείλει η εκπομπή κάποιον στη φυλακή και ούτε επηρεάζει τους δικαστικούς λειτουργούς. Είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα η έκφραση απόψεως από πολίτες (που "ανέχεται" ο δημοσιογράφος) από τη δικαστική καταδίκη, ενώ η δημοσιότητα των δικών γίνεται ακριβώς για να κρίνεται ακόμη και η δικαιοσύνη.

Με άλλα λόγια, οι πολιτικοί έχουν φροντίσει με την αναθεώρηση του άρθρου 86 παρ. 3 του Συντάγματος, να προστατεύονται από τη δικαιοσύνη. Τώρα έρχεται και το ΕΣΡ να τους προστατεύει από την κοινή γνώμη! Με αποτέλεσμα ο έλεγχος της κοινής γνώμης, από τα πιο ουσιαστικά στοιχεία της δημοκρατίας, όπως και η ελευθεροτυπία και η ελευθερία της εκφράσεως, να καταπνίγεται, προς όφελος του κρατούντος πολιτικού κατεστημένου.

Οι μισθοί των δικαστών ή πώς ο καθένας γράφει ό,τι νάναι

2010-06-06T11:57:00.005+03:00

Ο Αρεοπαγίτης και Πρόεδρος της Ενώσεως Δικαστών και Εισαγγελέων κ. Χαράλαμπος Αθανασίου απαντά σήμερα, στο Βήμα, σε άρθρο του Καθηγητή κου. Γεράσιμου Βώκου που είχε δημοσιευθεί προ ημερών στην ίδια εφημερίδα. Η ποιότητα και των δύο άρθρων μας κάνει να ανησυχούμε τόσο για το επίπεδο των καθηγητών των Πανεπιστημίων μας, όσο και για το ενδεχόμενο ακόμη και οι δικαστές μας να καταλαμβάνονται από συντεχνιακή αντίληψη.

Ο κ. Βώκος αναφέρεται σε οφειλές του κράτους προς τους δικαστικούς, τις οποίες σχετίζει με την οικονομική κρίση και τα μέτρα, αναφέροντας ότι ωφελημένοι από την κρίση βγαίνουν τελικώς οι δικαστές. Αυτό είναι διπλά ανακριβές: αφ' ενός γιατί τα μέτρα προβλέπουν αρκετά σημαντικές περικοπές και στους μισθούς των δικαστικών λειτουργών, αφ' ετέρου διότι η καταβολή των ποσών που αναφέρει ο κ. Βώκος στο άρθρο του είναι σε συμμόρφωση με δικαστικές αποφάσεις παρελθόντων ετών και, άρα, υποχρεωτικές για το κράτος και ανεξάρτητες από το μνημόνιο - πράγμα που θα μπορούσε να διαπιστωθεί με στοιχειωδώς επιμελή έρευνα. Δυστυχώς, όμως, η απάντηση του κ. Αθανασίου ενώ επισημαίνει αυτά τα πράγματα, είναι απογοητευτική, κυρίως ως προς το ύφος (γιατί κανείς, που ξέρει πώς λειτουργούν τα δικαστήρια, δεν μπορεί να έχει ουσιαστική αντίρρηση σε πολλές από τις επισημάνσεις του), αλλά κυρίως για την απόκρυψη της πραγματικής αιτίας της δικαστικής οφειλής των αναδρομικών, μολονότι μέμφεται τον κ. Βώκο που δεν έχει ενημερωθεί σχετικώς.

Τα αναδρομικά αυτά επιδικάσθηκαν με μια σειρά από αποφάσεις του Ειδικού Δικαστηρίου του άρθρου 88 § 2 του Συντάγματος (του λεγομένου Μισθοδικείου), το οποίο πράγματι αποτελείται από τρεις ανωτάτους δικαστές, τρεις καθηγητές Νομικής και τρεις δικηγόρους. Έτσι, οι δικαστές είναι πράγματι μειοψηφία στη σύνθεσή του. Ωστόσο, οι δικηγόροι που συμμετέχουν στη σύνθεση, αλλά και οι καθηγητές της Νομικής (που κατά κανόνα επίσης δικηγορούν) έχουν κάθε λόγο να φοβούνται να βγάλουν απόφαση αντίθετη με τα συμφέροντα των δικαστών. Έτσι, η αμεροληψία τους δεν μπορεί να θεωρηθεί εκ των προτέρων δεδομένη.

Έτσι, με την (βασική) απόφαση 13/2006 το Μισθοδικείο έκρινε, κατά πλειοψηφία, ότι οι δικαστές δικαιούνται αυξήσεως, και δη αναδρομικής, στους μισθούς τους, προκειμένου να εξομοιωθεί ο μισθός του Προέδρου του Αρείου Πάγου με αυτόν του Προέδρου της Ε.Ε.Τ.Τ. (Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων). Οι δικαστές, με άλλα λόγια, δικαιούνται της καταβολής αναδρομικών μισθών όχι επειδή το κράτος δεν τους έδωσε αυτά που τους είχε υποσχεθεί και που είχε νομοθετήσει με το ενιαίο μισθολόγιο των δικαστών, αλλά επειδή έκανε το σφάλμα να χορηγήσει σε μετακλητό υπάλληλο μιας ανεξάρτητης αρχής μισθό μεγαλύτερο από αυτόν του Προέδρου του Αρείου Πάγου! Το λάθος αυτό στοιχίζει στον κρατικό προϋπολογισμό, σύμφωνα με το άρθρο του κ. Βώκου (στοιχείο, το οποίο ο κ. Αθανασίου δεν αμφισβήτησε), 235 εκατομμύρια ευρώ!

Κατά τη γνώμη μου οι δικαστές θα έπρεπε να αμείβονται πάρα πολύ καλά - να συγκεντρώνουν την αφρόκρεμα του νομικού κόσμου της χώρας, αλλά και να μπορούν να ελέγχονται για τις αποφάσεις τους και τις επιδόσεις τους εν γένει. Μην κρυβόμαστε, πολλές από τις δυσλειτουργίες στη δικαιοσύνη οφείλονται εν πολλοίς και σε ανεπαρκείς δικαστικούς λειτουργούς, οι οποίοι επισκιάζουν πολλούς πραγματικά εξαιρετικούς συναδέλφους τους. Και πολλοί πολίτες, για τους οποίους η εμπλοκή με τη δικαιοσύνη αποτελεί πολύ οδυνηρή διαδικασία, γεμάτη καθυστερήσεις και αστοχίες, η καταβολή ενός τέτοιου ποσού στους δικαστές σήμερα αποτελεί, έστω και άδικα, πρόκληση.

Πού πάνε τα χρήματά μας - πολιτισμός και θέατρο

2010-06-05T10:00:00.005+03:00

Από συνταξιούχους μπορεί να κόβουμε, αλλά από τον πολιτισμό ποτέ! Ανακοινώθηκαν οι επιχορηγήσεις σε ομάδες θεάτρου και χορού από το Υπουργείο Πολιτισμού - μπορείτε να τις δείτε σ' αυτό το πινακάκι. Κι εγώ, ενδεικτικά, είπα να δω τι είναι αυτά τα θέατρα, που επιδοτεί το κράτος με € 2.161.750 από τα χρήματα των φορολογουμένων, και είδα τα δυο πρώτα στη λίστα (ίσως αδικήσω τα υπόλοιπα).

Είδα, κατ' αρχήν, το θέατρο Άττις - του οποίου η παράσταση για το 2008 και το 2009 που θα βρείτε να "παίζει" πιο πολύ στο google ήταν το έργο Mauser του περίφημου Heiner Mueller, με τις πινελιές του σκηνοθέτη κου. Θεόδωρου Τερζόπουλου. Στην εκδοχή αυτή τα καθίσματα των θεατών είναι καλυμμένα με φωτογραφίες "αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφυλίου", ενώ "ο ύμνος της Τρίτης Διεθνούς θα δίνει το πρόσταγμα, η φωνή του Λένιν θα αντηχεί", προκαλώντας το ενδιαφέρον, μεταξύ άλλων, και "... πάσης φύσεως αριστερών". Άξια τα € 112.500 ευρώ, λοιπόν! (α, και το εισιτήριο για τις παραστάσεις αυτές στοίχιζε € 20)

Το Θέατρο Νέου Κόσμου, που επιχορηγείται με € 105.000, ενδιαφέρεται για τον κοινωνικό και πολιτικό ρόλο της τέχνης. Εντύπωση προκαλεί ότι το συγκεκριμένο θέατρο έχει πολλούς χορηγούς: εκτός από το κρατικό Ραδιόφωνο, είναι άλλοι τρεις ραδιοσταθμοί και η ιστοσελίδα mixtape.gr. Η εντύπωση αυτή είναι θετική, διότι δείχνει ότι το θέατρο αυτό μπορεί να βρει πόρους και εκτός κράτους, ενώ έχει πολλές παραστάσεις φέτος (με εισιτήρια από € 12 έως € 22, ανάλογα με την παράσταση)- δεν ξέρω γιατί να πρέπει να το επιδοτούμε εμείς.

Πρόκειται, και στις δύο περιπτώσεις (όπως και στις επόμενες, που είδα), για θέατρα που απευθύνονται στο κοινό, έχουν εισιτήρια, έχουν αρκετές παραγωγές, έχουν πρόσβαση σε χορηγούς. Γιατί να ξοδεύουμε γι' αυτά τα θέατρα 2 εκατομμύρια; Δηλαδή χωρίς την επιχορήγηση θα έσβηναν; Μήπως δεν πρέπει να έχουμε αξίωση για ορθολογική διαχείριση των δικών τους πόρων (λ.χ. άλλη τιμή εισιτηρίου ή άλλες αμοιβές στους συντελεστές ή επιδίωξη περισσότερων χορηγιών ή μείωση κόστους κ.λπ.). Α, και όλα αυτά γίνονται χωρίς καν να συζητάμε για την ποιότητα των παραστάσεων, των ηθοποιών, της σκηνοθεσίας κ.λπ. Και μήπως αυτό λέει κάτι, για το πόσο ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες - ή εμείς, η πλέμπα, δεν ξέρουμε από αυτά και είμαστε αμόρφωτοι, και γι' αυτό έρχεται το κράτος, μας παίρνει τα χρήματα και τα δίνει εκεί που χρειάζεται, για να μας μορφώσει;

Addendum: Γκρινιάζουν και θέλουν κι άλλα!

Back to basics: απαραίτητη η ευνομία

2010-06-04T11:07:00.002+03:00

Πώς θα τα καταφέρει η κυβέρνηση να λάβει και να επιβάλει μέτρα, όταν όχι μόνο δεν επιβάλλει το νόμο, αλλά κάμπτεται κι όλας από τις παράνομες αντιδράσεις των συμφερόντων κάθε φορά; Αυτή τη φορά ήσαν οι ψαράδες, οι οποίοι απέκλεισαν την είσοδο σε λιμάνια (Πειραιάς, Βόλος) και είδαν τα αιτήματά τους να ικανοποιούνται.

Τι μήνυμα δίνει αυτή η υποχωρητικότητα; Μπλοκάρετε τους δρόμους, αποκλείστε τα λιμάνια, καταλάβετε τα κτήρια, ταλαιπωρήστε την κοινωνία και θα διατηρήσετε έτσι τα προνόμιά σας; Αυτή είναι η χώρα μας; Το κράτος, όπου ο τσαμπουκάς θριαμβεύει;

Χρειάζεται η κυβέρνηση, πριν από οτιδήποτε άλλο, να αναγνωρίσει και να επιβάλει το αυτονόητο: τη στοιχειώδη ευνομία.

Στρέβλωση της αγοράς και σπατάλη = ανάπτυξη ...

2010-05-30T21:43:00.003+03:00

... σύμφωνα με την Υπουργό Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας. Το κράτος εγγυάται δάνεια για τη λειτουργία ιδιωτικής επιχείρησης (62 εκατομμύρια ευρώ σε ποσοστό 80%) και ισχυρίζεται ότι με τον τρόπο αυτό υλοποιείται το "στοίχημα της ανάπτυξης" με τη "στήριξη της ποιοτικής, ανταγωνιστικής παραγωγής στην Ελλάδα". Κάποια ερωτήματα προκύπτουν:

1. Πώς και η ποιοτική και ανταγωνιστική παραγωγή χρειάζεται στήριξη; Αν ήταν ποιοτική και ανταγωνιστική θα έπρεπε να είναι κερδοφόρα.

2. Δεν αποτελεί παρέμβαση, ευθεία νόθευση του ανταγωνισμού αυτή η στήριξη, η οποία απαγορεύεται από το κοινοτικό δίκαιο; (παρόμοια θέματα είχαμε θίξει και σε παλαιότερη ανάρτηση)

3. Πώς θα πεισθεί κάποιος να πραγματοποιήσει μια υγιή επένδυση στην κλωστοϋφαντουργία στην Ελλάδα, όταν ξέρει ότι υπάρχουν ήδη ανταγωνιστές που στηρίζονται από το κράτος; Μόνο με μια επιχείρηση, κρατικώς χρηματοδοτημένη, θα "μιλούν όλοι για το μεγάλο θαύμα της ελληνικής κλωστοϋφαντουργίας";

4. Γιατί να μη ρισκάρει επικίνδυνα ή να δίνει εξωπραγματικούς μισθούς κάποιος επιχειρηματίας, όταν τον έχει πείσει η κα. Κατσέλη ότι θα τον σώσει σε περίπτωση που πέσει έξω; Ποιος εγγυάται την ορθολογική διαχείριση των χρημάτων που η επιχείρηση θα λάβει ως δάνειο; Ή έχει σκοπό να την κρατικοποιήσει η κα. Κατσέλη;

5. Τα λεφτά μας τόσο εύκολα τα έχει για μοίρασμα, και μάλιστα σε επιχειρήσεις, το κράτος;

Πρέπει επιτέλους να δώσουμε στην Κυβέρνηση να καταλάβει ότι ούτε τα χρήματά μας είναι για πέταμα, ούτε μπορεί να ενισχύει τους ανταγωνιστές μας με κριτήρια που θέτει η ίδια. Η ανάπτυξη έρχεται από τον υγιή ανταγωνισμό. Η κα. Κατσέλη μιλούσε στο Υπουργικό Συμβούλιο για δήθεν άρση των στρεβλώσεων της αγοράς, μεταξύ άλλων. Να όμως που η ίδια τις δημιουργεί, και μάλιστα με χρήματά μας.

Σπατάλη στην τοπική αυτοδιοίκηση

2010-05-30T16:57:00.002+03:00

Φυσικά, ο Δήμος του Πρωταθλητή δεν μπορούσε να μην είναι πρωταθλητής! Διαβάστε από το ιστολόγιο του Διονύση Κατρανίτσα την ημερησία διάταξη για τη συνεδρίαση της 13 Μαΐου 2010.

Πού πάνε τα χρήματά μας ή Τα άχρηστα ΤΕΙ ή Γιατί καταργήθηκε η "βάση του 10"

2010-05-30T10:50:00.005+03:00

Σ' αυτό το ρεπορτάζ των "Νέων" και στον πίνακα που επισυνάπτεται φαίνονται τα επαρχιακά ΤΕΙ με χαμηλή, σχεδόν μηδαμινή ζήτηση μεταξύ των υποψηφίων, οι οποίοι πέτυχαν βαθμολογία ανώτερη της βάσης στις γενικές εξετάσεις των ετών 2006-2008. Πρόκειται για 41 τμήματα! Ούτε ένα, ούτε δύο. Και αυτά τα τμήματα επιχειρείται να διατηρηθούν τεχνητά στη ζωή με την κατάργηση της (αυτονόητης, σε οποιοδήποτε λελογισμένο σύστημα) προϋπόθεσης να επιτυγχάνουν, όσοι εισέρχονται στην τριτοβάθμια παιδεία, τουλάχιστον τη βάση στα μαθήματα της δευτεροβάθμιας. Στο ρεπορτάζ αναφέρεται σωστά ότι προβλέπεται από τη νομοθεσία (άρθρο 4 §§ 3, 4 ν. 1404/1983, όπως αυτός έχει τροποποιηθεί με το άρθρο 17 § 2 ν. 3794/2009) η υποχρεωτική συγχώνευση ή διακοπή λειτουργίας Τμημάτων ΤΕΙ, όταν για πέντε συνεχόμενα ακαδημαϊκά έτη έχουν εγγεγραμμένους σπουδαστές λιγότερους από το 10% του αριθμού των εισακτέων στο αντίστοιχο Τμήμα. Έτσι, η κατάργηση της "βάσης του 10" ουσιαστικά αποτελεί σανίδα σωτηρίας για τα άχρηστα ΤΕΙ.

Με άλλα λόγια: είμαστε σε μια οικονομική κρίση. Το κράτος επιχειρεί να μαζέψει τα έξοδά του κόβοντας σημαντικό μέρος του εισοδήματος ακόμη και των χαμηλοσυνταξιούχων. Ωστόσο, δεν έχει το θάρρος να κλείσει υπηρεσίες, όπως τα άχρηστα ΤΕΙ, που δεν εξυπηρετούν κανένα, εκτός ίσως από το προσωπικό τους και τους τοπικούς σουβλατζήδες. Είναι δυνατόν η Κυβέρνηση να αναλαμβάνει όλο το πολιτικό κόστος των μέτρων που μας ζητούν οι δανειστές και να κολλάει σε τέτοια μικροσυμφέροντα;

Ο δήθεν πνευματικός κόσμος στην πρωτοπορία

2010-05-30T09:37:00.003+03:00

Ποια λύση προτείνει για τη σημερινή κρίση ο τραγουδοποιός Σταμάτης Κραουνάκης; "Να τα σπάσουν!". Μαζί με τους νέους κι αυτός, λέει. Λαϊκισμός και κολακεία αισχίστου είδους για άλλη μια φορά - και, κατά σύμπτωση, από εκπρόσωπο της γενιάς που μας έθαψε. Καμμία πρόταση για τη λύση, καμμία σκέψη για το μέλλον.

Από την άλλη, ο κ. Χρήστος Παπουτσής δηλώνει ότι οι πολιτικοί δεν είναι όλοι ίδιοι. Ο ίδιος ανήκει στην κάστα αυτή, η οποία περιλαμβάνει και τον Υπουργό Δικαιοσύνης με τις αναφορές στους ψύλλους, ανθρώπων που δεν είχαν κάνει τίποτε άλλο στην ενήλικη ζωή τους, από το να ασχολούνται με τα κομματικά, είτε στο πανεπιστήμιο, είτε κατόπιν έξω. Όντως, δεν είναι όλοι ίδιοι. Ο κ. Παπουτσής (όχι σε επίπεδο διαφθοράς, όπου δεν έχω να του προσάψω τίποτε, αλλά σε επίπεδο ουσιαστικής προσφοράς) είναι από τους χειρότερους.

Στην ίδια σελίδα υπάρχει μια απλή δήλωση του κ. Φλωρίδη, η οποία δεν πρέπει να περάσει στα ψιλά: "Το μνημόνιο που υπογράψαμε με την τρόικα, και κανένας δεν διάβασε, στην πραγματικότητα μας λέει αυτό ακριβώς: πώς φτιάχνεται μια χώρα". Φυσικά, υπολόγισε χωρίς τις καρέκλες και τα σπασίματα του κ. Κραουνάκη.

Βασικές κατευθύνσεις για τον εξορθολογισμό του ασφαλιστικού συστήματος

2010-05-29T14:04:00.004+03:00

Οι προτάσεις της επιτροπής υπό τον Καθηγητή κ. Άγγελο Στεργίου για την αναμόρφωση του ασφαλιστικού περιλαμβάνουν κάποιους βασικούς άξονες για τον εξορθολογισμό του. Με ιδιαίτερη ικανοποίηση διαβάζει κανείς στο κείμενο που είχε τεθεί για διαβούλευση τον μακρινό Μάρτιο του 2010 (προ μνημονίου) την αναγνώριση ότι το διανεμητικό σύστημα έχει κλείσει τον κύκλο του, καθώς για πρώτη ίσως φορά γίνεται συνειδητή μνεία της φιλοσοφίας που επιλέγεται για το ασφαλιστικό σύστημα, καθώς διαχωρίζεται το προνοιακό από το ανταποδοτικό του μέρος. Με απλά λόγια αυτό σημαίνει ότι το κράτος αφ' ενός αναλαμβάνει την υποχρέωση να παρέχει ένα ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα για όλους τους πολίτες του, με μόνη συνδρομή την συμπλήρωση μιας ηλικίας, ενώ το βασικό μέρος της συντάξεως του καθενός θα προέρχεται από τις δικές του εισφορές. Βέβαια, για να εφαρμοσθεί αυτό στην πράξη, χωρίς παρεκκλίσεις που θα προέρχονται από την ικανοποίηση συντεχνιακών αιτημάτων, είναι απαραίτητη η δημιουργία, εν τέλει, ενιαίου ασφαλιστικού συστήματος, όπως αναλύει πολύ σωστά την "Καθημερινή" ο κ. Μπάμπης Παπαναγιώτου και ζητούν και οι δανειστές μας.

Πολλές φορές έχουμε γράψει στο ιστολόγιο αυτό ότι το ασφαλιστικό σύστημα είναι το βασικότερο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας αυτή τη στιγμή και η πηγή ίσως των μεγαλύτερων αδικιών της. Ίσως η οξεία οικονομική κρίση να αποτελέσει ευκαιρία για το στοιχειώδη εξορθολογισμό του.

Δικαίωμα στις διακοπές - εξόδοις των άλλων!

2010-05-28T18:18:00.004+03:00

Αφού το κράτος αποφάσισε να συμμαζέψει τα δημοσιονομικά του, κράτησε τις εντελώς απαραίτητες δαπάνες. Ξέρετε, αυτές που απαιτούνται για να διατηρηθεί η κοινωνική συνοχή, να αποφύγουμε την κοινωνία των 2/3, να επιδείξουμε κοινωνική αλληλεγγύη κ.λπ. Ανάμεσα σ' αυτές είναι, βέβαια, και ο κοινωνικός τουρισμός, ο οποίος εξομαλύνει άλλη μια ταξική διάκριση στην Ελλάδα. Άλλωστε, τι ψυχή έχουν 8 εκατομμυριάκια; Αυτά θα σώσουν την οικονομία; Α, ξέχασα - ο κοινωνικός τουρισμός, όπως σχεδόν κάθε κρατική παρέμβαση στη χώρα μας, εξυπηρετεί συντεχνίες! Οπότε το "κοινωνικό δικαίωμα" στις διακοπές διαμορφώνεται ως η υποχρέωση του φορολογουμένου να στηρίζει με τσάμπα τουρίστες τους ξενοδόχους της χώρας.

(ΥΓ. Είναι και που οι ξενοδόχοι προσπαθούν να επιμηκύνουν την τουριστική περίοδο και έχουν κίνητρο για βελτιωμένη παροχή υπηρεσιών)

Αφού είναι ισορροπημένη σπατάλη, δεν πειράζει!

2010-05-28T15:19:00.003+03:00

Διαβάστε το ρεπορτάζ της "Καθημερινής" για υπερβολικές διαφημιστικές δαπάνες του Υπουργείου Ανάπτυξης κατά την προεκλογική περίοδο - και την απάντηση του τότε Υπουργού κ. Χατζηδάκη: "Πολύς θόρυβος, επομένως, χωρίς κανένα ουσιαστικό αντικείμενο - οι καταχωρίσεις αφορούσαν όλες τις εφημερίδες χωρίς καμμία διάκριση ή σκοπιμότητα". Δηλαδή:

Είχε εγκριθεί κονδύλιο € 1.190.000, το οποίο θα έπρεπε να κατανεμηθεί σε βάθος πενταετίας - για να προβάλλονται τα κατορθώματα του κ. Χατζηδάκη - ε, εννοώ το έργο του Υπουργείου Ανάπτυξης. Ο Υπουργός διέθεσε το μεγαλύτερο μέρος (πάνω από το 60%) του ακριβώς πριν από τις εκλογές (μην τυχόν και μείνει περίσσευμα για τους "άλλους" και για να ενισχύσουμε ό,τι μπορούμε). Αλλά δεν υπάρχει "ουσιαστικό αντικείμενο", γιατί δεν ευνόησε συγκεκριμένα εκδοτικά συγκροτήματα, όλα τα είχε ανάγκη.

Μιλάμε για σπατάλη, μπροστά στα μάτια μας, την οποία ο Υπουργός δεν επιχειρεί καν να αιτιολογήσει (τι στο καλό χρειαζόταν αυτά τα χρήματα, τι σκοπό εξυπηρετούσαν, γιατί χρειαζόταν προβολή το Υπουργείο Ανάπτυξης). Δεν πειράζει η χρονική συγκυρία της σπατάλης τους, η σύμπτωση με την προεκλογική περίοδο. Η λογική του τέως Υπουργού συνοψίζεται στο: "Αφού μοιράσαμε σε όλους, κάναμε καλά!".

Ποιους θίγει ο "Καλλικράτης";

2010-05-27T23:04:00.003+03:00

Γιατί διαμαρτύρονται διάφορες ομάδες και ομαδούλες για τον Καλλικράτη; Δείτε μια αρνητική συνέπεια (στο τέλος του κειμένου: "μαχαίρι στα μέλη"). Σκεφθείτε και πόσοι λιγότεροι θα μισθοδοτούνται (και σε πολλές περιπτώσεις θα συνταξιοδοτούνται) ως δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι κ.λπ. Αυτοί είναι οι "μεγάλοι χαμένοι" (για να χρησιμοποιήσω μια έκφραση του δημοσιογραφικού συρμού). Αυτούς θα βρείτε να διαδηλώνουν κάθε μέρα έξω από το Υπουργείο Εσωτερικών. Περιφρονήστε τους. Αξιώνουν κι αυτοί να ζουν από τα δικά σας χρήματα.

Α, και βέβαια και ο Πρόεδρος της Βουλής είναι ένας από αυτούς.

Πώς να πάρει μπροστά η οικονομία με κάτι τέτοια;

2010-05-26T20:15:00.006+03:00

Για να έλθει ανάπτυξη, η οποία είναι απαραίτητη για τη σωτηρία της χώρας μας πέρα από το δημοσιονομικό εξορθολογισμό, χρειάζονται και νέες επενδύσεις - χρειάζεται σημαντική εισροή ξένων κεφαλαίων. Όμως διαβάζοντας το σημερινό άρθρο του Μπάμπη Παπαδημητρίου στην "Καθημερινή", σε σχέση με τις τελευταίες κινήσεις της Κυβερνήσεως, είναι να μας πιάνει απελπισία. Χαρακτηριστικό απόσπασμα:

«Με δεδομένη τη συμπεριφορά των ελληνικών κυβερνήσεων στο παρελθόν», σημειώνει σε χθεσινή συνέντευξή του ο Ολιβιέ Μπλανσάρ, καθηγητής του ΜΙΤ και επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, «η ανησυχία των αγορών αν η Ελλάδα θα μπορέσει να αποπληρώσει το χρέος της ή όχι είναι δικαιολογημένη». Οσο και να μη θέλει κανείς να εμφανίζεται προκατειλημμένος, οι παλαιότερες συμπεριφορές αποτελούν οδηγό των μελλοντικών. Την Ελλάδα συνοδεύει πλέον η χειρότερη φήμη. Μόνη της αυτή θα αρκούσε για να απομακρύνει όσους σοβαρούς επενδυτές μπορεί να πλησιάσει και να πείσει μια χώρα με τις δικές μας διαρθρωτικές αδυναμίες.

Γιατί βλέπουμε, μετά, όντως προς τα πού κινείται η Κυβέρνηση, όπως προκύπτει από το ρεπορτάζ του "Βήματος" για το σημερινό άτυπο Υπουργικό Συμβούλιο. Σύμφωνα με αυτό, ο Πρωθυπουργός δήλωσε, μεταξύ άλλων, και ότι "υπάρχουν κεφάλαια διεθνώς που μπορούν να επενδυθούν, με τη διαφορά ότι αυτά θα έπρεπε να ελέγχονται ώστε να αποφεύγονται και φαινόμενα κερδοσκοπίας" (που σημαίνει: σοβαροί επενδυτές - δεν είστε ευπρόσδεκτοι, εκτός αν θέλετε να μη βγάλετε σοβαρό κέδρος. Κίνα, Ρωσία, Κατάρ, Λίβανε, Λιβύη - περάστε παρακαλώ! Η χώρα δική σας!).

Και, ακόμη χειρότερα, το Υπουργείο Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, αντί να ασχολείται με την αύξηση της ανταγωνιστικότητας της χώρας, την κατάργηση των φραγμών και των ανελαστικών ρυθμίσεων, την κατάργηση των προνομίων υπέρ διαφόρων συντεχνιών, εξαντλεί την ενεργητικότητά του στη γραφειοκρατική προσπάθεια για μείωση των τιμών (προσπάθεια, γιατί οι τιμές ποτέ δεν μειώνονται με προεδρικά διατάγματα). Λαμβάνει σειρά μέτρων, από τα οποία το σημαντικότερο, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, τοποθετείται χρονικά στο Δεκέμβριο του 2010! Το πιο εύκολο. δηλαδή, μέτρο, αυτό που πραγματικά μπορεί να γίνει με την απλή κατάργηση μιας σειράς από κρατικές παρεμβάσεις, αλλά ενοχλεί τις συντεχνίες, είναι και το τελευταίο που προγραμματίζεται να ληφθεί! Κατά τα λοιπά: παρεμβάσεις, έλεγχοι, πλαφόν κ.λπ. Και σ' αυτό το κλίμα θα έλθει σοβαρός επενδυτής; Η κυβέρνηση φροντίζει να το κάνει ακόμη χειρότερο! Με αποτέλεσμα, δυστυχώς, τα όσα γράφει ο κ. Παπαδημητρίου, καθώς και τα όσα αποδίδει στον κ. Ολιβιέ Μπλανσάρ, να επιβεβαιώνονται.

Η ανομία κινδυνεύει να γενικευθεί

2010-05-25T20:46:00.007+03:00

Τέτοια φαινόμενα είχαμε και στο παρελθόν. Αλλά τώρα, με τον "Καλλικράτη", ο καθένας θεωρεί πλέον ότι μπορεί να κλείνει δρόμους, ακόμη και το σιδηροδρομικό δίκτυο, και να εκβιάζει τους συμπολίτες του. Είναι βέβαια η απόρροια της ανοχής, όλα αυτά τα χρόνια, στην παρανομία εκ μέρους της οργανωμένης πολιτείας. Αλλά πρέπει κάποτε να ξεκινήσουν οι νόμοι να εφαρμόζονται! Ελπίζουμε τώρα αμέσως!

Ασφαλιστικό - ανοίξτε τα μάτια σας και δείτε ποιους πληρώνουμε όλοι μας!

2010-05-24T17:31:00.010+03:00

Διαβάστε αυτό το έγγραφο που απέστειλε στις 26 Νοεμβρίου 2009 η ΓΣΕΒΕΕ προς τον Υπουργό και τον Υφυπουργό Εργασίας. Δεν παραπέμπω σ' αυτό για τις θέσεις του, με τις οποίες διαφωνώ σε σημαντικό βαθμό, αλλά για ένα πινακάκι που έχει στη μέση, το οποίο περιέχει στοιχεία αντλημένα από τον προϋπολογισμό του 2010:

Ασφαλιστικός φορέας Επιχορήγηση 2008 (σε €) Επιχορήγηση ανά Ασφαλισμένο (σε €) Επιχορήγηση ανά Συνταξιούχο (σε €)
ΙΚΑ - ΕΤΑΜ 2.404.000.000 1.192 2.448
ΟΑΕΕ 551.000.000 685 1.896
ΟΓΑ 4.178.000.000 5.843 4.897
ΤΑΠ-ΟΤΕ 753.000.000 22.491 15.619
ΤΑΠ-ΔΕΗ 710.000.000 26.090 23.794

Στον πίνακα αυτό μπορείτε να δείτε τι επιχορηγήσεις δέχονται τα ταμεία από κράτος, από τη γενική φορολογία. Διανοείσθε ότι το κράτος πληρώνει ετησίως περισσότερα χρήματα για τους εργαζομένους του Ο.Τ.Ε. και της Δ.Ε.Η. (που, στο κάτω-κάτω, έχουν ιδιωτικοποιηθεί υποτίθεται) από ότι για τους ασφαλισμένους και τους συνταξιούχους (που ανέρχονται σε 2.400.000!) του Ο.Α.Ε.Ε. (πρώην Τ.Ε.Β.Ε., Τ.Α.Ε. και Τ.Σ.Α.); Δηλαδή οι παχυλές συντάξεις που παίρνουν οι συνταξιούχοι του Ο.Τ.Ε. και της Δ.Ε.Η. πληρώνονται από εμάς σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από τις πενιχρές συντάξεις του Ο.Α.Ε.Ε. και του Ι.Κ.Α.! Και θυμηθείτε πώς η τότε κυβέρνηση πανηγύριζε για την τεράστια επιτυχία της με την εθελουσία έξοδο του Ο.Τ.Ε.!

Κοινωνική αδικία δεν είναι κάποιος, που δούλεψε περισσότερο, να εισπράττει περισσότερα από κάποιον που δούλεψε λιγότερο - είναι αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας: αυτοί που πραγματικά δουλεύουν να επιδοτούν αυτούς που δούλεψαν λιγότερο και αμείβονται καλύτερα!

Κοντολογίς (γιατί κοντεύω να σκάσω μ' αυτή την ιστορία): δεν παίρνουν μεγαλύτερες συντάξεις οι συνταξιούχοι του Ο.Τ.Ε. και της Δ.Ε.Η. επειδή δημιούργησαν μεγαλύτερα αποθεματικά, αλλά επειδή όλοι οι υπόλοιποι φορολογούμενοι τους επιδοτούν με συνολικό ποσό που ξεπερνά το 1,5 δισεκατομμύριο ευρώ! Να ξέρουμε τι λέμε για προνομιούχους και "ρετιρέ".

Addendum (25.5.2010): Πρόσεξα και το εξής, στο παραπάνω πινακάκι: την αναλογία στην επιδότηση ανά ασφαλισμένο/ ανά συνταξιούχο (που προκύπτει από το λόγο του ποσού της επιδοτήσεως διά του αριθμού των ασφαλισμένων ή των συνταξιούχων, αντιστοίχως, του σχετικού ταμείου). Στο ΙΚΑ είναι διπλάσια ανά συνταξιούχο, σε σχέση με τους ασφαλισμένους (άρα οι συνταξιούχοι είναι περίπου μισοί, σε σχέση με τους ασφαλισμένους). Στον ΟΑΕΕ είναι τριπλάσια περίπου (άρα για κάθε συνταξιούχο υπάρχουν 3 ασφαλισμένοι). Στα ΤΑΠ-ΟΤΕ και ΤΑΠ-ΔΕΗ οι συνταξιούχοι είναι περισσότεροι από τους ασφαλισμένους! Δηλαδή με τους πόρους του προϋπολογισμού τρέφουμε επαγγελματίες συνταξιούχους!

Η αναπτυξιακή προοπτική

2010-05-23T18:50:00.003+03:00

Δεν νομίζω ότι γράφω κάποια μεγάλη σοφία, επισημαίνοντας ότι η Κυβέρνηση, αν θέλει να προσελκύσει επενδύσεις, θα πρέπει να εξετάσει τι απωθεί τους επενδυτές από τη χώρα και τι θα τους προσείλκυε. Εν μέρει το κάνει, ως προς το δεύτερο σκέλος, αφού ουσιαστικά προσπαθεί να δώσει κίνητρα στους κρατικούς επενδυτές που προσκαλεί, ώστε να φέρουν κεφάλαια στη χώρα. Αλλά τα κίνητρα αυτά είναι κυρίως η απ' ευθείας ανάθεση εργασιών χωρίς διαγωνισμό, χωρίς διαφάνεια, ή (στην περίπτωση της Cosco) η προοπτική να λάβουν ολόκληρα "πακέτα" της οικονομικής ζωής της χώρας. Λέει, ουσιαστικά, σ' αυτούς τους υποψηφίους επενδυτές ότι γι' αυτούς δεν ισχύουν οι τριετείς και πενταετείς διαδικασίες αδειοδοτήσεων που απαιτούνται για τους "τυχαίους" και μη-προσκληθέντες (ιδιώτες) επενδυτές. Όπως αναφέραμε σε προηγηθείσα ανάρτηση, η τακτική αυτή είναι ιδιαιτέρως αποθαρρυντική για τις υγιείς επενδύσεις.

Ας δούμε, όμως, κάποια από τα υπόλοιπα πράγματα που αποθαρρύνουν τους ιδιώτες επενδυτές και εάν θα ήταν αυτά δυνατόν να διορθωθούν.

1. Τεράστια γραφειοκρατία. Αυτή δεν αφορά μόνο την άδεια για την εγκατάσταση μιας επιχείρησης στην Ελλάδα, αλλά και πολλές πτυχές της λειτουργίας της. Μόνο και μόνο οι διατάξεις του Αγορανομικού Κώδικα, οι οποίες επιβάλλουν σε εταιρείες που θέλουν ν' αλλάξουν τιμές σε κάποια προϊόντα (όπως το γάλα) να υποβάλλουν σχετικό φάκελλο στο Υπουργείο Οικονομίας, για να πάρουν σχετική έγκριση, ή να γνωστοποιούν τις συμφωνίες που έχουν κάθε χρόνο με τους διανομείς τους, σαν να φωνάζουν στους υποψηφίους επενδυτές "Μακρυά από δω!".

2. Πολλή διαφθορά. Όταν ξέρει κανείς ότι οι ανταγωνιστές του, μετερχόμενοι αθέμιτα μέσα, μπορούν να αποκτήσουν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, αν μεν είναι τίμιος και υγιής επενδυτής, δεν ασχολείται καν - αν ασχολείται, καλύτερα να φυλαγόμαστε.

3. Μη - ανταγωνιστική φορολογία. Όταν οι γειτονικές χώρες έχουν πολύ χαμηλότερους φορολογικούς συντελεστές, γιατί να έλθει κανείς να κάνει την επένδυσή του εδώ;

Αυτά τα τρία προβλήματα μπορούν να διορθωθούν μόνο με ριζική μείωση του κράτους, γιατί το μέγεθος και μόνο του κράτους είναι που γεννά γραφειοκρατία, διαφθορά και την ανάγκη για υψηλούς φόρους, ειδικά εν όψει των τεράστιων δαπανών. Και η μείωση του κράτους μπορεί να γίνει σε κάποιες περιπτώσεις πολύ εύκολα, αμέσως, χωρίς σημαντικό κοινωνικό ή και πολιτικό κόστος. Παραδείγματα; Γιατί να μένουν ανοικτά τα Α.Ε.Ι. και Τ.Ε.Ι. της επαρχίας που δεν προτιμώνται από τους υποψηφίους και, για να έχουν στοιχειωδώς κόσμο, καταργήθηκε η προϋπόθεση της βαθμολογικής βάσης στην εισαγωγή; Γιατί να έχουμε τόσα ασφαλιστικά ταμεία; Γιατί να έχει κάθε Δήμος μπάντα και φιλαρμονική και συμφωνική ορχήστρα; Γιατί να έχουν τα σχολεία φύλακες (οι οποίοι προσελήφθησαν με ειδικό πρόγραμμα, αποκλειστικά και μόνο για να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας για ηλικιωμένους); Για να μην αναφερθούμε στις αναρίθμητες αμειβόμενες επιτροπές, οι οποίες δεν κάνουν τίποτε. Να μη μιλήσουμε για το κανάλι του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης ή τα 3 άλλα κρατικά τηλεοπτικά κανάλια και τα πόσα ραδιοφωνικά. Και, όποιος ψάξει λίγο, μπορεί να κάνει μια τεράστια λίστα με οργανισμούς, οι οποίοι είναι περιττοί (ελπίζουμε η προσπάθεια που κάνει ο Αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως να έχει πραγματικά ουσιαστικό αποτέλεσμα).

Άλλο σημαντικό μέτρο για τη μείωση του κράτους είναι η ανάθεση των δημοσίων έργων με αυτοχρηματοδότηση, όπως έγινε στο αεροδρόμιο "Ελευθέριος Βενιζέλος", στην Αττική Οδό, στη γέφυρα Ρίου - Αντιρρίου. Πρόκειται για έργα που δεν επιβάρυναν τον κρατικό προϋπολογισμό, οι εργολάβοι που τα ανέλαβαν είχαν κάθε συμφέρον να τα ολοκληρώσουν εγκαίρως και ποιοτικά και τα έξοδα για την κατασκευή και τη λειτουργία τους επιβαρύνει ουσιαστικά μόνο τους χρήστες τους. Η ανάθεση κατά τον τρόπο αυτό είναι μέτρο, το οποίο δεν έχει το παραμικρό πολιτικό κόστος. Αν κάποιος θίγεται, είναι όσες κατασκευαστικές εταιρείες είχαν συνηθίσει να αναλαμβάνουν δημόσια έργα με το παλαιό σύστημα.

4. Υψηλότατο εργατικό κόστος. Δεν είναι μόνο οι αμοιβές, οι οποίες προσαυξημένες και με τις ασφαλιστικές εισφορές, είναι πολύ μεγάλες. Είναι και η δυσκολία να καταγγελθεί η σύμβαση εργασίας ή να απασχοληθεί προσωπικό με συμβάσεις μερικής απασχόλησης ή εκ περιτροπής, να διευθετηθεί ο χρόνος εργασίας, ώστε το προσωπικό να απασχολείται περισσότερο κατά το χρόνο που η εργασία του είναι πραγματικά αναγκαία. Είναι επίσης το χαμηλό επίπεδο παραγωγικότητας των Ελλήνων εργαζομένων.

Αν καταργηθούν οι περισσότερες από τις "προστατευτικές" διατάξεις του εργατικού δικαίου, μόνη η κατάργηση αυτή θα προτρέψει πολλούς υποψηφίους επενδυτές να κάνουν νέες προσπάθειες, νέες προσλήψεις. Η ευημερία του εργαζομένου δεν μπορεί να προέλθει τεχνητά, να προκληθεί από ανελαστικές νομοθετικές επεμβάσεις, αλλά από την πραγματική δυνατότητά του να επιλέξει ανάμεσα σε εργοδότες αυτόν που του προσφέρει τις συνθήκες εργασίας που ο ίδιος θέλει. Για να φθάσουμε σ' αυτό το επίπεδο απαιτείται, όπως είναι φυσικό, να δημιουργηθούν πολλές νέες θέσεις εργασίας: ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα, δηλαδή, από αυτό, στο οποίο οδηγεί η σημερινή εργατική νομοθεσία. Η κατάργηση του μεγαλύτερου μέρους της, επομένως, είναι επιτακτική.

5. Πολλοί περιορισμοί σε οικονομικές δραστηριότητες. Παράδειγμα πολύ χαρακτηριστικό η παιδεία. Έχουμε στη χώρα το επιστημονικό και δυνάμει ερευνητικό δυναμικό για να σηκώσουμε πάρα πολλά πανεπιστήμια. Αλλά εάν η διδασκαλία σε πανεπιστημιακό επίπεδο περνά αποκλειστικά από την εκλογή σε θέση Δ.Ε.Π. ενός εκ των κρατικών πανεπιστημίων (με όλο το κλίμα διαφθοράς, μάλιστα, που επικρατεί εκεί) και τα πανεπιστήμια και τα τμήματά τους αποτελούν αντικείμενο κεντρικού σχεδιασμού και όχι αντανάκλαση των αναγκών της αγοράς, είναι σαφές ότι δεν μπορούμε να αξιοποιήσουμε το δυναμικό αυτό. Η δυνατότητα λειτουργίας πανεπιστημιακών σχολών κερδοσκοπικού χαρακτήρα δεν πρέπει να μας σοκάρει ούτε να μας στενοχωρεί. Είναι ευκαιρία να αξιοποιήσουμε τη συσσωρευμένη γνώση των Ελλήνων επιστημόνων (και τη γλωσσομάθειά τους), ώστε η χώρα μας να γίνει εκπαιδευτικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής.

Άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα τα κλειστά επαγγέλματα. Εκεί δεν πρόκειται για χαμένη ευκαιρία (όπως η Παιδεία), αλλά για σημαντική επιβάρυνση της οικονομικής δραστηριότητας, όπως με τις μεταφορές και τα φορτηγά δημοσίας χρήσεως. Κάτι αντίστοιχο είναι και οι πολλοί φόροι υπέρ τρίτων, οι οποίοι στη διαφήμιση φθάνουν μέχρι και το 20% (ήδη προσαυξημένο κατά επιπλέον 4%) για τις διαφημιστικές καταχωρήσεις, επιβαρύνοντας είτε την επιχείρηση, είτε, στο τέλος, τον καταναλωτή. Η κατάργηση των φόρων υπέρ τρίτων είναι μέτρο που μπορεί να ληφθεί σχεδόν με μια μονοκονδυλιά και είναι σίγουρο ότι, μετά την αρχική αντίδραση των ευνοουμένων, η κοινωνία θα την αποδεχθεί ως μέτρο πραγματικής αποκατάστασης της δικαιοσύνης.

6. Τήρηση της νομιμότητας. Επικρατεί στη χώρα μας πολύ εύκολα η αυθαιρεσία. Δεν μπορεί να έρχεται ο Γιαπωνέζος στην Αθήνα για να δει την Ακρόπολη, κάνοντας τεράστιο ταξίδι, και αυτή να έχει καταληφθεί από τους συμβασιούχους του Υπουργείου Πολιτισμού. Δεν μπορεί να κλείνουν τα βασικά οδικά δίκτυα της χώρας για ημέρες ή μήνες με τον τσαμπουκά των αγροτών ή να απαγορεύεται ο κατάπλους ή απόπλους πλοίων με τον τσαμπουκά του ΠΑΜΕ.

Έχουμε πάρα πολλές πιθανότητες όχι μόνο να αποφύγουμε την χρεωκοπία, αλλά και να αναπτυχθούμε πέρα από τις καλύτερες προσδοκίες μας, αν κάνουμε κάποια από τα πολύ απλά πράγματα που θα μας φέρουν πραγματικές, υγιείς επενδύσεις και εισροή κεφαλαίων από ιδιώτες, που θα δρουν με οικονομικά κριτήρια, και όχι κρατικούς φορείς, που έχουν άλλα πράγματα κατά νου. Αρκεί να πεισθούμε ότι θα τα καταφέρουμε και να πείσουμε γι' αυτό και τους κυβερνώντες.

Την ώρα που η χώρα κινδυνεύει ...

2010-05-23T12:09:00.010+03:00

... ο κ. Σαμαράς ενδιαφέρεται αποκλειστικά για το πολιτικό κόστος. Από τη συνέντευξή του στην "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία":

Θεωρείτε ότι η «αποπομπή» της Ντόρας Μπακογιάννη στοίχισε ή θα στοιχίσει στο κόμμα;

Η εκ μέρους της κας Μπακογιάννη υπερψήφιση των θέσεων του ΠΑΣΟΚ ασφαλώς ενόχλησε τους νεοδημοκράτες. Αλλά κι όσους απαιτούν να υπάρξει ουσιαστική αντιπολίτευση. Απ' αυτή την ιστορία η Νέα Δημοκρατία θα βγει ισχυρότερη. Και πάντως, πολύ ισχυρότερη απ' ό,τι αν ψηφίζαμε τα μέτρα του ΠΑΣΟΚ. Αν τα ψηφίζαμε δεν θα χάναμε μόνο εμείς, θα έχανε και το πολιτικό σύστημα συνολικά. Γιατί στο αδιέξοδο του ΠΑΣΟΚ θα ήμασταν όλοι συνυπεύθυνοι. Τώρα η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά σε όσους ψήφισαν τα μέτρα... Κι αυτοί θα τα χρεωθούν έως το τέλος.

Δεν είναι ζήτημα, εάν η χώρα θα πτωχεύσει ή όχι, αλλά ποιος θα φέρει το πολιτικό κόστος των μέτρων!

Υ.Γ. Δείτε και πώς τα γράφει ο Χαρίδημος Τσούκας στην "Καθημερινή".

Ασφαλιστικός φορέας	Επιχορήγηση 2008 (σε €)	Επιχορήγηση ανά Ασφαλισμένο (σε €)	Επιχορήγηση ανά Συνταξιούχο (σε €)
ΙΚΑ - ΕΤΑΜ	2.404.000.000	1.192	2.448
ΟΑΕΕ	551.000.000	685	1.896
ΟΓΑ	4.178.000.000	5.843	4.897
ΤΑΠ-ΟΤΕ	753.000.000	22.491	15.619
ΤΑΠ-ΔΕΗ	710.000.000	26.090	23.794