Τι μαθαίνει κανείς από το ΠΑΜΕ - κινούνται τα "αγροτοδικεία"!

Αν δεν το διαβάζαμε στη σελίδα του ΠΑ.Μ.Ε. δεν θα το πιστεύαμε! Ώστε επιτέλους άρχισαν να καταδικάζονται αυτοί που έκλειναν τους δρόμους στις "αγροτικές κινητοποιήσεις" του 2005 - και, φυσικά, το ΠΑΜΕ χαρακτηρίζει τα δικαστήρια που προχώρησαν στις καταδικαστικές αποφάσεις "αγροτοδικεία". Για άλλη μια φορά μιλάμε για πλήρη διαστρέβλωση: ωσάν να στήθηκαν ειδικά δικαστήρια, τα οποία εφήρμοσαν ειδικούς νόμους για την καταπολέμηση των "αγροτικών κινητοποιήσεων". Ενώ, στην πραγματικότητα, πρόκειται για τα ίδια δικαστήρια που θα δικάσουν εσάς κι εμάς, σε περίπτωση που κατηγορηθούμε για κάποιο παράπτωμα που τιμωρείται από την ποινική νομοθεσία. Και, βέβαια, το αδίκημα, για το οποίο καταδικάσθηκαν οι "16 αγωνιστές αγρότες της Ωλενίας", δεν ήταν κάποιο "ιδιώνυμο" "αγροτικό" αδίκημα, αλλά παρακώλυση συγκοινωνιών, το οποίο τελείται όταν κάποιος, είτε αγρότης είτε όχι, κλείνει το δρόμο και εμποδίζει τα αυτοκίνητα να περνούν.

Γίνεται, εν πάση περιπτώσει, επιτέλους το αυτονόητο: εφαρμόζονται οι νόμοι, οι οποίοι ισχύουν για όλους τους Έλληνες πολίτες. Μην ξεχνάμε, πάντως, ότι παλαιότερα, με το άρθρο 25 του ν. 2721/1999, είχαν αναδρομικά απαλλαγεί όσοι αγρότες είχαν κλείσει τους δρόμους το 1997 - ελπίζουμε να μην έχουμε πάλι τέτοια νομοθετική παρέμβαση στη λειτουργία της δικαιοσύνης!

Τι κόσμο ετοιμάζει για μας το Κ.Κ.Ε.

Διαβάστε τι λέει η κ. Αλέκα Παπαρήγα στην ομιλία της στο Πεδίον του Άρεως την 15 Μαΐου 2010. Οραματίζεται έναν κόσμο, όπου όλα θα ελέγχονται από τον κεντρικό σχεδιασμό και περιγράφει, ειδικότερα, πώς όλες οι παραγωγικές δυνάμεις θα υπάγονται σ' αυτόν. Περιγράφει, δηλαδή, ένα σοβιετικό σύστημα, το σύστημα που επιδιώκει να επιβάλει το κόμμα της στη χώρα μας. Παρακάτω περιορίζομαι να ανατυπώσω κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα (η καταγραφή γίνεται στο Ριζοσπάστη).

Τι λέει η γ.γ. του Κ.Κ.Ε. για το τωρινό σύστημα και τη στάση του κόμματός της απέναντι σ' αυτό;

"Το σύνταγμα είναι προϊόν του κάθε φορά συσχετισμού δυνάμεων. Οταν τα πράγματα γέρνουν προς τη μεριά της πολιτικής αντίδρασης, τότε αλλάζει το σύνταγμα προς το χειρότερο. Οταν ο συσχετισμός δυνάμεων διαφαίνεται ότι μπορεί να γείρει προοπτικά υπέρ του λαού, τότε γίνεται κάπως καλύτερο, λιγότερο κραυγαλέο. Και όταν ο λαός νικήσει θα γράψει το δικό του σύνταγμα.

Ο όρος «δημοκρατία» γίνεται λάστιχο για να βολέψει την προπαγάνδα της καλυμμένης δικτατορίας των μονοπωλίων, προκειμένου να κρύψει τους απίστευτους εκβιασμούς που ασκεί η καπιταλιστική εργοδοσία στους εργαζόμενους."

Είναι σαφές ότι το πρόβλημα της κας. Παπαρήγα δεν είναι με το συγκεκριμένο Σύνταγμα, αλλά με τη δημοκρατία ως τέτοια.

Παρακάτω λέει η κ. Παπαρήγα:

"Υπάρχουν ήδη σήμερα οι αντικειμενικές προϋποθέσεις για μια άλλη οργάνωση της κοινωνίας, που έχει βασικό χαρακτηριστικό της την απόφαση του λαού να μετατρέψει την ιδιοκτησία των μονοπωλίων σε κοινωνική - λαϊκή. Ομως, υπολείπεται σε δύναμη και οργάνωση ο υποκειμενικός λαϊκός κοινωνικοπολιτικός παράγοντας που θα δρομολογήσει αυτήν την εξέλιξη, στην κατάλληλη στιγμή, όταν το αστικό πολιτικό σύστημα θα έχει υποστεί τέτοια και τόσα πλήγματα που δε θα μπορεί να κυριαρχεί, να εξουσιάζει όπως σήμερα."

Να και ο σκοπός των κινητοποιήσεων: να υποστεί το αστικό πολιτικό σύστημα τέτοια και τόσα πλήγματα, ώστε να μην μπορεί να κυριαρχεί, για να γίνει μετά η επανάσταση.

Λέει πολλά για την κοινωνία που οραματίζεται, μπορείτε να τα διαβάσετε στην απομαγνητοφώνηση της ομιλίας. Δείτε όμως τι πιστεύει για την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, για ν' αντιληφθείτε το μέγεθος του ολοκληρωτισμού που οραματίζεται:

"Tο Δικαστικό Σώμα συγκροτείται από αιρετούς και ανακλητούς λαϊκούς δικαστές, καθώς και από μόνιμο δικαστικό προσωπικό, υπόλογους στους θεσμούς της εργατικής εξουσίας."

Δηλαδή η εργατική εξουσία θα έχει το πάνω χέρι και στη δικαιοσύνη: αν κάποιος δικαστής τολμήσει να ενοχλήσει τη γ.γ. του κόμματος, η εργατική εξουσία θα τον αντικαταστήσει.

Δεν ξέρω αν αξίζει να ασχολούμαι περισσότερο μ' αυτή την πρόταση. Όσοι όμως εκδηλώνουν συμπάθεια είτε στις μεθόδους, είτε στους στόχους του Κ.Κ.Ε. και του Π.Α.Με., καλό είναι να γνωρίζουν την τελική τους στόχευση.

Ξεσηκωθείτε, για να πτωχεύσουμε!

Ο επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Συ.Ριζ.Α. κ. Αλέξης Τσίπρας για άλλη μια φορά διακηρύσσει ότι έχει την εναλλακτική λύση στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τη χρεωκοπία της χώρας! Η λύση είναι η "επαναδιαπραγμάτευση" (ήτοι η παραδοχή ότι δεν μπορούμε να πληρώσουμε) και η "διεκδίκηση" (η οποία, συνοδευόμενη από τις λαϊκές εξεγέρσεις που ονειρεύεται, θα κάνει τους Ευρωπαίους να γονατίσουν) και, τέλος, η "έκδοση Ευρωομολόγου" (για την οποία στον κόσμο του κ. Τσίπρα αρμόδια είναι η Τράπεζα της Ελλάδος).

Δεν ξέρω αν πρόκειται για άγνοια ή για σκόπιμη απόκρυψη: εάν η χώρα μας δεν μπορούσε να καλύψει χρέη, ύψους 8-9 δισεκατομμυρίων ευρώ, μέχρι τις 19 Μαΐου, θα έπρεπε να κηρύξει πτώχευση. Δεν θα δεχόταν κανείς να της ξαναδανείσει μετά. Ποιος θα καθόταν να "επαναδιαπραγματευθεί" μαζί μας; Ποιος θα άκουγε τις "διεκδικήσεις" μας; Και γιατί; Επειδή έτσι το λέει ο κ. Τσίπρας; Και, στο κάτω-κάτω, αυτή την εικόνα θέλουμε να δώσουμε ως κράτος έξω; Ότι δανεισθήκαμε, αλλά τώρα είμαστε πολύ τσαμπουκαλήδες και απαιτούμε και διεκδικούμε να μην πληρώσουμε αυτά που χρωστάμε, αλλά βαράμε το χέρι στο τραπέζι, για να μας δανείσουν ανεύθυνα κι άλλα χρήματα; Και απ' ευθείας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα;

Βέβαια, το άλλο προπαγανδιστικό χαρακτηριστικό είναι ο υπερτονισμός του ρόλου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το οποίο συμμετέχει στη χρηματοδότηση της χώρας μας μόλις κατά το 1/4 περίπου. Βλέπετε, το Δ.Ν.Τ. έχει μια παράδοση, η οποία είναι αντίθετη με αυτή των ελληνικών κυβερνήσεων: επειδή σέβεται ότι τα χρήματα που διαθέτει δεν του ανήκουν (ανήκουν στις χώρες που το απαρτίζουν), χορηγεί δάνεια, με πολύ χαμηλά επιτόκια μεν, αλλά μόνο αφού εξασφαλίσει ότι θα πάρει τα χρήματα που δάνεισε πίσω. Αυτό είναι που το κάνει κακό και ανάλγητο, ενώ θα έπρεπε προφανώς, κατά τον κ. Τσίπρα, να υπάρχει ένας μηχανισμός, ευρωπαϊκός ή διεθνής, ο οποίος να χαρίζει, και όχι να δανείζει, χρήματα.

Η δήθεν "ποινικοποίηση" των αγώνων του ΠΑΜΕ και άλλων

Η Δράση κατέθεσε μηνυτήρια αναφορά, με την οποία ζητεί να διερευνηθούν τυχόν ποινικές ευθύνες της διοικήσεως του ΠΑΜΕ (προφανώς με τη μορφή της συμμετοχής - ηθικής αυτουργίας). Η εκτελεστική γραμματεία του ΠΑΜΕ εξέδωσε ανακοίνωση, στην οποία γίνεται λόγος για επιδίωξη να "ποινικοποιηθούν" οι αγώνες του.

Η λέξη "ποινικοποίηση" είναι τερατωδώς παραπλανητική - ποινικοποίηση σημαίνει τον εκ των υστέρων χαρακτηρισμό μιας συμπεριφοράς ως αξιόποινης. Στην περίπτωση των κινητοποιήσεων του ΠΑΜΕ, όμως, γίνονται παραβιάσεις νομοθεσίας που ήδη υπάρχει. Με τη μηνυτήρια αναφορά, όπως προκύπτει και από το περιεχόμενό της, δεν ζητείται κάποια μεταχείριση των ενεργειών του ΠΑΜΕ που να ξεφεύγει από τους νόμους, όπως ήδη ισχύουν, ούτε καν ζητείται η θέσπιση χωριστής, διακριτής νομοθεσίας - αντιθέτως, ζητείται ακριβώς η εφαρμογή των νόμων, τους οποίους η ηγεσία και τα μέλη του ΠΑΜΕ ήδη γνωρίζουν και παραβιάζουν συνειδητά (και δεν ενδιαφέρει την έννομο τάξη εάν και κατά πόσον αναγνωρίζουν).

Επομένως, δεν "ποινικοποιούνται" οι μορφές "αγώνα" που επιλέγει το ΠΑΜΕ και αναφέρονται στη μηνυτήρια αναφορά - είναι ήδη ποινικώς κολάσιμες και, βέβαια, επιλέγονται με την προοπτική να επικρατήσει η παρανομία, ο τσαμπουκάς και η βία. Καθήκον οποιουδήποτε θέλει να ζει σε κράτος δικαίου, ακόμη κι αν συμφωνεί πλήρως με τα αιτήματα που προβάλλονται από το ΠΑΜΕ, είναι να αντιδράσει με κάθε μέσο που του παρέχει η έννομη τάξη στις παράνομες μεθόδους του.

Να κηρυχθεί παράνομο το ΠΑΜΕ!

Μερικές φορές πρέπει να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους: τα σωματεία που "ελέγχονται" από το ΠΑΜΕ δεν περιορίζονται στην κήρυξη απεργιών, αλλά προσπαθούν με πράξεις παράνομης βίας να προκαλέσουν περιουσιακή και άλλη ζημία σε όποιους στόχους επιλέγουν. Συστηματικά εμποδίζουν διά της βίας την είσοδο και την έξοδο εργαζομένων από τις εργασίες τους - πελατών στα ξενοδοχεία - εκδρομέων στα πλοία. Κάνουν καταλήψεις, κλείνουν τους δρόμους και όλα αυτά τα κάνουν οργανωμένα, με σκοπό να βλάψουν. Πρόκειται για πράξεις που τιμωρούνται από το ποινικό δίκαιο και δεν είναι καν μεμονωμένες ή τυχαίες. Είναι σαφές (όπως αναγγέλλεται, άλλωστε, από τα ίδια τα όργανα του ΠΑΜΕ ή από το ΚΚΕ) ότι γίνονται στο πλαίσιο οργανωμένης "πάλης" και γενικότερης ανυπακοής στους νόμους.

Η γυμνή αλήθεια, δηλαδή, είναι η εξής: το ΠΑΜΕ είναι μια οργάνωση, η οποία έχει ως σκοπό της την οργάνωση και διενέργεια παράνομων πράξεων. Η ίδια η ύπαρξη μιας τέτοιας οργάνωσης είναι παράνομη και, μάλιστα, ανεξαρτήτως της ιδεολογίας της. Ο καθένας δικαιούται να πιστεύει ότι τον κόσμο θα τον σώσει ο σοσιαλισμός ή ο φασισμός ή οι Ελοχίμ. Κανείς όμως δεν δικαιούται, στο όνομα των πεποιθήσεών του, να παρανομεί εις βάρος των συμπολιτών του. Πολύ περισσότερο κανείς δεν δικαιούται να επιχειρεί επίτηδες να βλάψει την εθνική οικονομία, κατά τρόπο οργανωμένο, προκειμένου να προβάλει τα πολιτικά του αιτήματα. Κάτι τέτοιο είναι, εκτός από ανήθικο, και παράνομο - και πρέπει να τιμωρηθεί όχι από κάποιον καινούργιο νόμο, αλλά με απλή εφαρμογή αυτών που υπάρχουν ήδη και δεσμεύουν όλους, όσοι ευρίσκονται εντός της ελληνικής επικρατείας.

Η εφαρμογή των νόμων οδηγεί αναγκαστικά στην τιμωρία των μελών του ΠΑΜΕ που συμμετέχουν σε παράνομες δραστηριότητες, όπως και των μελών αυτών που τις διοργανώνουν. Και, στο βαθμό που το ίδιο το ΠΑΜΕ εξυπηρετεί σκοπούς αντίθετους με τη δημόσια τάξη με απαγορευμένα μέσα κατά τρόπο οργανωμένο, πρέπει να κηρυχθεί παράνομο.

Update: Η άποψη του ΚΚΕ για το Σύνταγμα, διά στόματος του εκπροσώπου του, Μάκη Μαΐλη-

Update 2: Όσοι αμφιβάλλουν ότι αυτή είναι επίσημη θέση του ΚΚΕ, μπορούν να διαβάσουν το σχετικό απόσπασμα από το "Ριζοσπάστη" (θα παρατηρήσετε κάποιες ανεπαίσθητες "ανακρίβειες" στην απομαγνητοφώνηση).

Κοινοτοπίες: μια ακόμη προνομιούχα ομάδα εκβίασε και τα κατάφερε ...

Πόσες φορές θα πρέπει να ξαναδούμε το ίδιο θέατρο; Με πρόσχημα την "εργασιακή ειρήνη" οι μόνιμοι υπάλληλοι του ΟΛΠ θα μπορούν να εξέλθουν με πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου και αποζημιώσεις, οι οποίες θα επιβαρύνουν κατά 81,5 εκατομμύρια ευρώ το Ελληνικό Δημόσιο, ώστε να μας κάνουν τη χάρη και να συμφωνήσουν για την παραχώρηση του Σταθμού Εμπορευμάτων στην Cosco. Αν αρχίσουμε τα περί συντεχνιών, οργανωμένων μειοψηφιών κ.λπ., θα επαναλάβουμε τα ίδια που έχουμε πει και πολλές φορές στο παρελθόν.

Update: τελικά η ρύθμιση για την εθελουσία έξοδο είναι περυσινή (άρθρο 4 ν. 3654/2008) και μάλλον δεσμευτική για την τωρινή κυβέρνηση.

Ένας Αναρχικός για την επίθεση στον Πάσχο Μανδραβέλη

Διαβάστε την άποψη που καταθέτει ένας αναρχικός για την επίθεση με αβγά που δέχτηκε ο Πάσχος Μανδραβέλης σε εκδήλωση της νομικής Αθηνών

Ο Τηλέμαχος Χορμοβίτης για την ιδεολογία του Αντώνη Σαμαρά

Διαβάστε τον στο Metropolis - πολύ καθαρές και σωστές διαπιστώσεις!

Η Νέα Ηγεσία στη Νέα Δημοκρατία φέρνει Νέα Ανοησία

Όσοι γνώριζαν τις θέσεις του νέου Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας για τα οικονομικά δεν εξεπλάγησαν από τη χθεσινή ομιλία του στο Ελληνοαμερικανικό Εμπορικό Επιμελητήριο. Ακόμη κι έτσι, όμως, η ανοησία και η ουσιαστική κενολογία περίσσευε. Αν δείτε το πώς καταλήγει να ορίσει, με τον δικό του τρόπο, τον "κοινωνικό φιλελευθερισμό", θα γελάσετε.

Αλλά πέρα από τις αστείες ιδεολογικές αναφορές ή την αναζήτηση αιτίων στην έλλειψη ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας (κατά τον κ. Σαμαρά φταίει η ραθυμία της Επιτροπής Ανταγωνισμού), αυτό που είναι ανεπίτρεπτο για μέλλοντα υποψήφιο Πρωθυπουργό είναι η παντελής παραγνώριση του τεράστιου μεγέθους και της σπατάλης του κράτους. Ενώ αναφέρεται στην ανάγκη να μειωθούν διάφοροι φόροι, ασφαλιστικές εισφορές, παροχές υπέρ τρίτων κ.λπ., οι οποίες κατευθύνονται για την κάλυψη υποχρεώσεων του Δημοσίου, δεν κάνει κανένα λόγο για τις υποχρεώσεις καθ' εαυτές και την αναγκαιότητά τους. Ο τεράστιος εξωτερικός δανεισμός και η υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας μας δεν θεωρήθηκαν καταστάσεις άξιες για να περιληφθούν στη βαρυσήμαντη (όπως θα την φαντάζεται ο ίδιος) ομιλία του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως - και, πολύ περισσότερο, η πορεία του προϊόντος του δανεισμού αυτού, τα όργια σπατάλης που γίνονται.

Βέβαια, ο κ. Σαμαράς έκανε μια μικρή νύξη σε κρατικές δαπάνες που έχουν υψηλή απόδοση (η άποψη αυτού του ιστολογίου για τις κρατικές δαπάνες με υψηλή απόδοση φαίνεται από την πολιτική του πλατφόρμα που είναι πάνω δεξιά), αλλά απέφυγε να ονοματίσει αυτές που δεν έχουν, κατ' αυτόν, υψηλή απόδοση και να δεσμευθεί ότι θα τις περιστείλει (συγκεκριμένα μιλώντας, όχι γενικά!). Και, αντί να κινηθεί ο κοινωνικά φιλελεύθερος (όπως αυτοπροσδιορίζεται) κ. Σαμαράς στην κατάργηση της τεράστιας γραφειοκρατίας των ασφαλιστικών ταμείων, η οποία απορροφά πλέον το μεγαλύτερο μέρος των εισφορών, ζητεί να μειωθούν οι ασφαλιστικές εισφορές, προκειμένου να γίνουν περισσότερες προσλήψεις και ν' αυξηθούν τα έσοδα των ασφαλιστικών οργανισμών.

Ενώ κάποιες από τις ιδέες του κατά βάσιν είναι σωστές (λ.χ. μείωση των φορολογικών συντελεστών, προκειμένου να ελαφρυνθεί η φορολογική επιβάρυνση των επιχειρήσεων), εν τούτοις αυτές δεν ταιριάζουν με τις σημερινές άμεσες κρατικές ανάγκες για έσοδα. Κι ενώ θα χαιρετίζαμε την αναγγελία, παράλληλα, της προθέσεώς του για μείωση της φορολογίας, αλλά και την περικοπή πολύ συγκεκριμένων κρατικών εξόδων (μιλάμε, κυρίως, για κατάργηση περιττών οργανισμών, μείωση των τεράστιων επιδομάτων που παρέχονται σε ορισμένες κατηγορίες δημοσίων υπαλλήλων, πλήρη αναδιάρθρωση του συνταξιοδοτικού συστήματος κ.λπ.), βλέπουμε τον κ. Σαμαρά να ζητεί να μειώσει τους φορολογικούς συντελεστές, ελπίζοντας σε αύξηση (πόση;) των φορολογικών εσόδων, αγνοώντας την αύξηση του εξωτερικού δανεισμού, την αύξηση των επιτοκίων για τον εξωτερικό δανεισμό, την επιτήρηση στην οποία μπαίνει η οικονομία μας - και παράλληλα να δεσμεύεται για περισσότερες κρατικές παρεμβάσεις με "υψηλής αποδόσεως" κρατικές δαπάνες και αναδιανομή εισοδήματος. Κοντολογίς, ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας φαίνεται να αρκείται σε οικονομικές ασκήσεις επί χάρτου, παραλείποντας να κατονομάσει το βασικό εμπόδιο στην όποια οικονομική ανάπτυξη της χώρας: το τεράστιο και σπάταλο κράτος. Ο απελθών Πρωθυπουργός μιλούσε για "ήπια προσαρμογή", αποϊδεολογικοποιώντας την πραγματιστική (όπως νόμιζε) πολιτική του. Ο υποψήφιος μέλλων πρωθυπουργός ενδύει τη Νέα Ανοησία του με ιδεολογικό (και δη ψευδεπίγραφο) μανδύα.

Η "Ολυμπιακή" κοστίζει ακόμη και μετά

Από το ρεπορτάζ της "Καθημερινής". Απίστευτα προνόμια!

Το κράτος ως εργοδότης (έμμεσος) ΙΙ: οι στρεβλώσεις της αναπτυξιακής νομοθεσίας

Τεράστια ποσά σε επιχειρήσεις, με σκοπό τη δημιουργία θέσεων εργασίας, και τώρα οι δέκτες των ποσών αυτών κάνουν απολύσεις! Το άρθρο του Βήματος το γράφει χαρακτηριστικά: "Η ελληνική αγορά δημιουργήθηκε πάνω στις στρεβλώσεις του κράτους"!

Οι παρενέργειες του stimulus package - το κράτος ως εργοδότης

Τι να κάνει; Να πληρώσει 100 εκατομμύρια δολλάρια στον κ. Andrew Hall που έβγαλε για τη Citibank δισεκατομμύρια σε κέρδη ή να στερηθεί των υπηρεσιών του, φοβούμενη τις αντιδράσεις του κοινού; (από τους New York Times)

Πληρώστε φόρους - είναι ηθικό!

Ας δεχθούμε, χάριν της συζητήσεως, ότι είναι ηθικό μέσω της φορολογίας να επιβαρύνεται κάποιος που έχει περισσότερα εισοδήματα ή οικονομική άνεση, χάριν της κοινωνικής αλληλεγγύης (προσωπικά είμαι εντελώς αντίθετος με την έννοια της "αναδιανομής" του εισοδήματος). Η κυβέρνηση υπεραμύνεται των νέων φορολογικών μέτρων (έκτακτη εισφορά, αυξημένα τέλη κυκλοφορίας κ.λπ.) λέγοντας, μεταξύ άλλων, ότι όσοι έχουν εισοδήματα άνω των € 60.000 δεν πρέπει ν' αρνούνται να εκπληρώνουν το χρέος της κοινωνικής αλληλεγγύης. Τούτου δοθέντος, όποιος πλούσιος δυσανασχετεί για την έκτακτη εισφορά, προφανώς δεν ενδιαφέρεται για τους πιο αδύναμους της κοινωνίας, δεν έχει αίσθηση αλληλεγγύης κ.λπ. και είναι, ως εκ τούτου, ηθικά αξιόμεμπτος.

Για να ισχύσει όμως το τελευταίο αυτό συμπέρασμα, στο οποίο καταλήγει η κυβέρνηση, θα πρέπει εκτός από την αρχική προκειμένη (αυτήν που είπαμε ότι κάνουμε δεκτή, χάριν της συζητήσεως) να μπει και μια ακόμη: ότι τα (αυξημένα) χρήματα που εισπράττονται από την έκτακτη αυτή φορολόγηση πηγαίνουν στους συμπολίτες μας που τα έχουν ανάγκη. Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση και η κοινοβουλευτική πλειοψηφία έκριναν ότι τα χρήματα που είχαν στη διάθεσή τους, τα οποία και ξόδεψαν για τους πιο αδύναμους συμπολίτες μας δεν ήσαν αρκετά, αλλά υπάρχει ανάγκη για περισσότερα. Αυτό το τελευταίο, όμως, δηλαδή το πού πήγαν τα χρήματα που είχε ήδη καταφέρει να εισπράξει το κράτος μέσω της γενικής φορολογίας, είναι εμπειρικά ελέγξιμο σε κάποιο βαθμό: παρ' όλον που η αδιαφάνεια που διακρίνει το κράτος είναι τεράστια, παρ' όλον που πολλοί δημόσιοι οργανισμοί δεν δημοσιεύουν ισολογισμούς, παρ' όλον που δεν μπορεί να παρακολουθηθεί η πορεία των εισπραχθέντων εσόδων, εν τούτοις δεν μπορεί να αποκρυβεί η ίδρυση τεράστιου αριθμού νέων οργανισμών (ή ανασύσταση παλαιών, όπως η Αγροφυλακή), το μοίρασμα επιδομάτων σε προνομιούχες ομάδες δημοσίων υπαλλήλων, η αύξηση των διορισμών στο Δημόσιο και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα και η στελέχωσή τους με κομματικά, κατά κανόνα, όργανα, προσκείμενα, φυσικώ τω λόγω, στο κυβερνών κόμμα.

Υπό αυτό το πρίσμα, η ηθικολογική προσέγγιση της κυβέρνησης αποδεικνύεται ψευδής και, αντ' αυτής, προκύπτει το ουσιαστικό περιεχόμενο του καλέσματός της: δώστε μας κι άλλα χρήματα, γιατί τα έχουν ανάγκη οι προνομιούχες ομάδες του πληθυσμού, οι οποίες είναι κομματικά μας στελέχη, για να κάνουμε νέους οργανισμούς και να τα διορίσουμε, νέους διαγωνισμούς (με συνέντευξη, φυσικά!)*, να δώσουμε επιδόματα σε θέσεις, τις οποίες μπορούν να καταλάβουν οι δικοί μας (λ.χ. διευθυντών σε γυμνάσια και λύκεια, για το διορισμό των οποίων η συνέντευξη παίζει καθοριστικό ρόλο). Και, φυσικά, η κλητική προσφώνηση προς τους υποχρέους της έκτακτης εισφοράς δεν είναι "Πλούσιοι", "Προνομιούχοι" ή άλλο τι, αλλά: "Κορόιδα!".

* Η συνέντευξη, υπό ιδεατές συνθήκες, θα ήταν πολύ χρήσιμο εργαλείο για την αξιολόγηση του υποψηφίου. Το ότι η σύντομη εμπειρία της εφαρμογής της στη χώρα μας έχει αποδείξει τον πραγματικό της προορισμό δεν το αναιρεί αυτό. Η επίκριση δεν αναφέρεται στην καθιέρωση της συνέντευξης ως διαδικασίας καθ' εαυτήν, αλλά στον τρόπο, με τον οποίο αυτή "αξιοποιείται".

Ο απερχόμενος Lexington για την Αμερική που αφήνει

Άρθρο στον Economist. 

Δικαστική ''Δράση''

Με πρωτοβουλία της Δράσης έχει γίνει ευρέως γνωστή η διαβόητη υπουργική απόφαση η οποία αφενός δίνει 3000 λεπτά δωρεάν τηλεοπτικό χρόνο στη νδ(και στο πασόκ) και 2 στη δράση (και στα άλλα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα) και αφετέρου απαγορεύει την αξιοποίηση πόρων των κομμάτων για την προβολή τους. Η προσπάθεια όμως φίμωσης των μικρών κομμάτων φαίνεται ότι δεν θα περάσει τόσο εύκολα όσα αρχικά νόμιζαν ο κ. Παυλόπουλος και η κυβέρνηση. Η Δράση προσέφυγε στο ΣτΕ προκειμένου να ακυρώσει την σχετική απόφαση και όπως όλα δείχνουν βρίσκεται σε καλό δρόμο: o εισηγητής του ΣτΕ φαίνεται να συμμερίζεται την επιχειρηματολογία που ανέπτυξαν οι νομικοί εκπρόσωποι της δράσης και ζήτησε την ακύρωση των δύο αποφάσεων που αφορούν την προβολή των κομμάτων.
Η συγκεκριμένη υπόθεση -πέρα από τη σημασία που έχει αυτή καθεαυτή- αποδεικνύει πως όταν οι υγιείς πολιτικές δυνάμεις και οι ενεργοί πολίτες αντιδρούν μπορούν να γίνουν συγκεκριμένα βήματα προς τα εμπρός.

Ακυρώθηκαν οι γάμοι στην Τήλο ...

... με απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ρόδου, σύμφωνα με το ρεπορτάζ. Ενώ πολλοί εξανίστανται με την απόφαση του δικαστηρίου, φαίνεται ότι έχουν ξεχάσει το ρόλο των δικαστηρίων - τα οποία δεν πρέπει να νομοθετούν, αλλά να ερμηνεύουν την ισχύουσα νομοθεσία. Στο ιστολόγιο αυτό έχουμε υποστηρίξει τους γάμους ομοφύλων ζευγαριών και η στάση μας δεν έχει αλλάξει. Ωστόσο, προσπαθώντας να επιρρίψουμε την ευθύνη στα δικαστήρια για την τήρηση του ρόλου τους, αποφεύγουμε τις δικές μας ευθύνες, καθώς δεν μαχόμαστε για τον ορθό τρόπο καθιέρωσης του γάμου μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών, που είναι μέσω της νομοθετικής διαδικασίας. Όποιος θέλει να επιτρέπονται οι γάμοι μεταξύ ζευγαριών του ιδίου φύλου, μπορεί, εκτός από το να το δηλώσει εδώ, να βρει ποιο κόμμα ή ποιος πολιτευτής υποστηρίζει μια τέτοια νομοθετική αλλαγή και να τον στηρίξει εκλογικά.

Ο Στέφανος Μάνος για τα μαύρα χρήματα των καναλιών ...

είναι αγανακτισμένος. Εσείς δεν είστε;

Εκδήλωση της ΔΡΑΣΗΣ στην Αθήνα

Την Δευτέρα 4 Μαίου στις 20:00, στο POLIS (Πανεπιστημίου & Πεσματζόγλου 5) θα γίνει η συνάντηση φίλων και μελών της ΔΡΑΣΗΣ με πρωτοβουλία των Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη και Γιάννη Σφηνιά. Θα είμαστε όλοι εκεί!

Ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος στο blog της Δράσης ...

ξεκινά με ένα πολύ δυνατό άρθρο, από αυτά που λέμε ότι "θα συζητηθούν".

Οικολόγοι Πράσινοι: H Διακριτική Γοητεία του Άγνωστου Χ

Η απαξία του πολιτικού συστήματος είναι όπως όλα δείχνουν δεδομένη. Εγκλωβισμένοι ανάμεσα στην ακατάσχετη σκανδαλολογία και σε έναν κενό περιεχομένου πολιτικό λόγο, οι πολίτες αναζητούν μία διέξοδο για να εκφράσουν κυρίως τη διαμαρτυρία τους αλλά και την πολιτική τους διαφοροποίηση από το υπάρχον καθεστώς. Τα παραδοσιακά μικρά κόμματα (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΛΑΟΣ) με την ακραία ρητορική τους αλλά και την σύμπραξη τους στο σημερινό πολιτικό σκηνικό αδυνατούν να εισπράξουν αυτό το κύμα διαμαρτυρίας.Ως εναλλακτική λύση -με βάση τις νέες δημοσκοπήσεις-οι πολίτες φαίνεται να επιλέγουν τους οικολόγους πράσινους.
Τι γνωρίζουμε όμως για το νέο αυτό κόμμα που φαίνεται σε ορισμένες δημοσκοπήσεις να ξεπερνάει ακόμα και το 5%; Οι περισσότεροι απολύτως τίποτε.Ορισμένοι στη Θεσσαλονίκη γνωρίζουν τον κ. Μιχάλη Τρεμόπουλο ο οποίος παλαιότερα ήταν υποψήφιος νομάρχης (τη μία φορά με τον Συνασπισμό). Πιθανολογούν όλοι, και όχι αδίκως, ότι λόγω ονόματος επικεντρώνονται σε ζητήματα προστασίας του περιβάλλονος τα οποία άλλωστε βρίσκονται πλέον ψηλά στην πολιτική ατζέντα παγκοσμίως. Το πέπλο άγνοιας που έχουμε όμως για τους οικολόγους-πράσινους οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην απουσία τους κυρίως από τα πάνελ των διάφορων πολιτικών talk-show. Αυτό όμως-με δεδομένο το επίπεδο της πολιτικής συζήτησης στην Ελληνική τηλεόραση- δεν είναι απαραιτήτως κακό.Αντίθετα, ο -σκεπτόμενος και αγανακτισμένος συγχρόνως τηλεθεατής- παρακολουθώντας τους εκπροσώπους των κομμάτων να διαπληκτίζονται διαρκώς για ζητήματα που ουδόλως τον αφορούν προτιμάει να ρίξει την ψήφο του στους οικολόγους πράσινους και ας μην ξέρει τίποτε για αυτούς.Επιπλέον, η άγνοια των ψηφοφόρων για τις πολιτικές τους θέσεις, τους προσδίδει ευελιξία κινήσεων και τους καθιστά ελκυστική πολιτική επιλογή για διάφορους ετερόκλητους ιδεολογικούς χώρους.Από τη μία ο απογοητευμένος από τον Σύριζα αριστερός ψηφοφόρος βρίσκει πολιτικό καταφύγιο στον πρώην εκλογικό του σύμμαχο και από την άλλη o απελπισμένος νεοδημοκράτης-που δεν θέλει να στραφεί προς τον ΛΑΟΣ- καταλήγει εκ των πραγμάτων στην ίδια δεξαμενή. Όλοι φαίνονται να χωράνε σε αυτόν τον μετριοπαθή (;) πολιτικό σχηματισμό.
Ωστόσο εύλογα τίθεται το ερώτημα: Τι ακριβώς κομίζουν στην ελληνική πολιτική ζωή οι οικολόγοι πράσινοι, ποιες είναι οι θέσεις τους και σε τι διαφέρουν από τα υπόλοιπα κόμματα;
Διαβάζοντας το πρόγραμμα τους αλλά και την ιστοσελίδα τους μπορεί κάποιος να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα. Αναφέρουν επί παραδείγματει ότι είναι ''υπέρ της υιοθέτησης του 35ωρου και της ανακατανομής του χρόνου εργασίας σ' όλους''. Στη συζήτηση για το άρθρο 16 πρίν από δύο χρόνια είχαν ταχθεί ενάντια στην αναθεώρηση του και στην ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων. Στο πρόγραμμα τους υπογραμμίζουν ότι η παιδεία ''δεν μπορεί να είναι προιόν εμπορευματοποίησης'' και να συγχέεται με την ''κατάρτιση που απευθύνεται κυρίως σε ενήλικες και συνδέεται περισσότερο με την απασχόληση ή την απόκτηση συγκεκριμένων προσόντων'' ενώ είναι υπέρ ''της μισθολογικής αναβάθμισης των εκπαιδευτικών''.Στη θεματική ενότητα του προγράμματος για την υγεία επισημαίνουν ότι είναι αναγκαίος ο ''τερματισμός των πειραμάτων σε ζώα στην ιατρική εκπαίδευση αλλά και στην έρευνα''. Σε ό,τι αφορά την στάση τους στα διεθνή θέματα, υποστηρίζουν ''τη διάλυση του ΝΑΤΟ'' και είναι ενάντια στο Ευρωσύνταγμα.
Για την προστασία του περιβάλλοντος ενώ σε ορισμένα ζητήματα όπως για παράδειγμα η βιολογική γεωργία είναι αρκετά σαφείς, σε άλλα -μείζονος σημασίας- όπως η εμπλοκή των μεγάλων επενδύσεων στην αιολική ενέργεια δεν προτείνουν κάτι συγκεκριμένο.
Τέλος, συνολικά το πρόγραμμα είναι περισσότερο διακηρυκτικού χαρακτήρα με αρκετές ασάφειες και γκρίζες ζώνες χωρίς να διευκρινίζονται οι τρόποι με τους οποίους θα οδηγηθούμε στο τελικό αποτέλεσμα. Τι καταλαβαίνει κανείς διαβάζοντας ότι:''στηρίζουμε μορφές κοινωνικής οικονομίας που υπερβαίνουν τη μισθωτή εργασία'' και πως επιτυγχάνεται αλήθεια κάτι τέτοιο;
Σε κάθε περίπτωση είναι χρήσιμο να γνωρίζει κανείς τι ψηφίζει και γιατί!Η αποδοκιμασία των δύο μεγάλων κομμάτων είναι και αναγκαία και δικαιολογημένη. Το ερώτημα όμως που τίθεται είναι αν ο πιθανός ''έκτος παίκτης'' έχει την προοπτική να αναζωογονήσει το αποξηραμένο πολιτικό περιβάλλον. Μπορούν να επιτύχουν κάτι τέτοιο οι Οικολόγοι Πράσινοι;Πολύ φοβούμαι πως όχι!