Ομάδα πολιτών στο ΣτΕ υπέρ Βοτανικού

Ασκήθηκε παρέμβαση ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας υπέρ του κύρους των προσβαλλομένων πράξεων από ομάδα πολιτών. Περισσότερα από τον Σπύρο Ντόβα. Στην ανάρτηση μπορείτε να βρείτε και το κείμενο της παρέμβασης (προσθήκη: το κείμενο της παρεμβάσεως θα το βρείτε και στο e-rooster). Επειδή πληροφορήθηκα και το περιεχόμενο της αποφάσεως που είχε εκδώσει το Τμήμα Αναστολών (βλ. παλαιότερη ανάρτησή μου), οφείλω να ομολογήσω (και να φάω το καπέλο μου) ότι τα όσα έγραφα στην επικριτική αυτή ανάρτηση δεν έχουν, τελικά, σχέση με την απόφαση (η οποία κινήθηκε αποκλειστικά βάσει των δικονομικών κανόνων που εφαρμόζονται στις αιτήσεις αναστολής).

Μια μικρή προσωπική ιστορία, μάλλον δύο μικρές προσωπικές ιστορίες

Δεν θέλει και πολύ να γίνει το κακό, μια επίσκεψη σε φιλικό σπίτι με τον 2 ετών γιό μου , μια στιγμή απροσεξίας και ένα βαθύ σκίσιμο στο μέτωπο χθές το βράδυ μας υποχρέωσε να αναζητήσουμε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Εντάξει δεν ήταν τίποτε επείγον, η αιμορραγία είχε ελέχθη ο μικρός Στέφανος με ευχάριστη διάθεση αλλά…..χρειαζόμασταν ένα δύο ράμματα.
Τον τελευταίο μήνα δύο φορές βρέθηκα στα εξωτερικά ιατρεία ενός «δημόσιου» νοσοκομείου για έναν τραυματισμό και μια ίωση του παιδιού ενός φίλου και η εμπειρία τραυματική. Κανείς να ελέγξει κατά την είσοδο την κρισιμότητα η μη της κατάστασης, τουλάχιστον 8 ώρες αναμονής και περιστατικά περαιτέρω αδιαφορίας και εκνευρισμού από το προσωπικό.
Πήραμε την μεγάλη απόφαση, θα πάμε σε ιδιωτικό νοσοκομείο και ας πληρώσουμε και κάτι επιπλέον. Ένα τηλεφώνημα και μας επιβεβαίωσαν ότι μπορούμε να πάμε στα εξωτερικά τους ιατρεία στο παιδοχειρουργικό. Φυσικά ένα καθαρό και φιλικό περιβάλλον για τα παιδιά, υποδοχή και ένας έλεγχος από την υπεύθυνη νοσοκόμο και μια ενημέρωση για την μικρή αναμονή επειδή υπήρχαν και άλλα περιστατικά. Σε 15’ ο γιατρός μας καλεί, βλέπει ότι η κατάσταση δεν έχει κάτι το ανησυχητικό και συνομιλεί με τον μικρό. Είναι σαφές ότι αναζητούμε μια μικρή «πολυτέλεια» και γι’αυτό βρεθήκαμε εκεί.
Σε 5’ και έπειτα από δύο ράμματα ο Στέφανος , έχει κεραστεί και δύο μπισκότα, εξηγεί στο προσωπικό που κτύπησε και τι ομάδα είναι. Ο γιατρός μας δίνει οδηγίες για την περιποίηση και μας λέει: «άντε στο καλό». Στην ερώτησή μου γιατρέ πρέπει να περάσω από το λογιστήριο ; θα πληρώσω στην γραμματεία ; μου απαντά: «Πατέρα είπα στο καλό!».
Δύο τρείς μέρες πριν ο φίλος μου ο Βαγγέλης μεταφέρει τον νεφροπαθή πατέρα του με πνευμονοθώρακα στο εφημερεύον νοσοκομείο όπου και εισάγεται σε κρίσιμη κατάσταση. Του τον παραδίδουν μετά από δύο μέρες σε πιο κρίσιμη κατάσταση αρνούμενοι να του κάνουν αιμοκάθαρση αφού δεν είναι «δικός» τους ασθενής (ασφαλισμένος στο ΙΚΑ, κάνει αιμοκάθαρση σε άλλο – ιδιωτικό – νοσοκομείο) και μεταφέρεται επειγόντως στο άλλο νοσοκομείο με περαιτέρω επιπλοκές.
Ο ισχυρισμός μου : η υγεία προφανώς δεν είναι δωρεάν και εγώ και ο πατέρας του Βαγγέλη το γνωρίζουμε πολύ καλά με όλα αυτά που έχουμε πληρώσει (εγώ πληρώνω 15000€ ετησίως για ασφάλιση και περίθαλψη σε δημόσια ταμεία). Η οικονομική σχέση πρέπει να είναι ξεκάθαρη και να γνωρίζουμε τι πληρώνουμε και τι πρέπει να διπλοπληρώσουμε τελικά. Όταν τελικά αυτή η σχέση είναι διασαφηνισμένη τότε οι αγαθές ανθρώπινες σχέσεις προβάλλουν και κατισχύουν. Όταν η οικονομική σχέση παραμένει θολή και δεν προβάλλουν τις πραγματικές προθέσεις του καθενός τότε οι ανορθολογικές και προβληματικές συμπεριφορές δημιουργούν τα καθημερινά , μικρά ή μεγάλα, εγκλήματα.

Tax the rich, feed the poor, till there are no rich no more

Οι στίχοι του Alvin Lee και των Ten Years After από το 1974 που συνοδεύουν την τελευταία διαφημιστική καμπάνια της Cosmote, μιας «κρατικής» πολυεθνικής εταιρείας, στα χρόνια που πέρασαν από την δημιουργία του τραγουδιού έγιναν σύνθημα , στη συνέχεια μια αυταπόδεικτη αλήθεια και πολιτικό επιχείρημα της αριστεράς αλλά και της συντήρησης.
Ενδιαφέρεται άραγε κανείς αν υπάρχει και λογικό επιχείρημα πίσω από αυτούς τους στίχους;
Στις δεκαετίες του ’80 και του ’90 η «νεοφιλελεύθερη» οικονομική της M. Thatcher και του R. Reagan με την απελευθέρωση των αγορών και τις χαμηλές φορολογίες λειτούργησαν λυτρωτικά για εκατομμύρια ανθρώπους στον πλανήτη. Το ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού με μέσο εισόδημα (10$-100$ την μέρα) αυξήθηκε από το 32% στο 57% και αυτό , σε απλούς αριθμούς σημαίνει ένα δισεκατομμύριο περισσότερους ανθρώπους σε καλύτερη οικονομική κατάσταση.
Το παγκόσμιο κεφάλαιο ξεπέρασε τον οικονομικό εθνικισμό και χρηματοδότησε την δημιουργικότητα και την παραγωγικότητα του ανθρώπου. Η αριστερά αρέσκεται στο να καταδεικνύει την «πρόκληση» των μεγάλων κερδών του κεφαλαίου και των golden boys (και η αριστερά του Μανώλη και του Γιακουμάτου) και να πανηγυρίζει για την χρεοκοπία τραπεζικών ομίλων που πληρώνουν την απερισκεψία ή απλά το ρίσκο των επισφαλειών.
Αυτό το παγκόσμιο κεφάλαιο αύξησε το ποσοστό του πληθυσμού της Κίνας με εισόδημα μέσης τάξης μέσα σε 20 χρόνια από 0% στο 35% , ένα παράδειγμα που δεν αποτελεί εξαίρεση στις αναπτυσσόμενες χώρες.
Μπορούν τελικά οι φόροι να ταΐσουν τους φτωχούς; Μπορούν οι φτωχοί να χορτάσουν αν εξαφανιστούν οι πλούσιοι;
Τι γίνεται όταν μερικοί άνθρωποι ανεβαίνουν τα σκαλιά της πυραμίδας του Maslow; Ο Brink Lindsey ισχυρίζεται πως τα σκαλιά της πυραμίδας δεν τα ανεβαίνουν οι άνθρωποι μόνοι τους αλλά ολόκληρες οι κοινωνίες. Η αφθονία των αγαθών μεταμορφώνει την κουλτούρα και την οικονομία όχι όπως ισχυρίζονται οι αντίπαλοι του καπιταλισμού και της παγκοσμιοποίησης – περιθωριοποιώντας ολόκληρες ομάδες πληθυσμού – αλλά μεταφέροντας όλο και περισσότερους ανθρώπους από την κλίμακα της εξυπηρέτησης βιοποριστικών αναγκών στο στάδιο της κάλυψης συναισθηματικών αναγκών και της αυτό-πραγμάτωσης. Δημιουργούν ανθρώπους αυτόνομους, μια ανερχόμενη μέση τάξη που, όπως διαπίστωνε και ο Μαρξ: «κάνει την δική τη επανάσταση. Αυτή την μέση τάξη που γκρέμισε τις πυραμίδες της Αιγύπτου, τα ρωμαϊκά ανάκτορά και τους καθεδρικούς ναούς.»
Όμως η επανάσταση που θα κάνει αυτή η μέση τάξη εξαρτάται από τις ιδιαίτερες συνθήκες που την δημιουργούν. Στις οικονομίες που αναπτύσσονται μέσα από κρατική δράση (όπως οι οικονομίες του πετρελαίου) αυτή η μέση τάξη αποτελείται από κρατικούς υπαλλήλους και γραφειοκράτες ενώ στις αντίστοιχες που δημιουργούνται ως αποτέλεσμα της δικής τους οικονομικής δραστηριότητας , η μέση τάξη αποτελείται από επιχειρηματίες, τους υπαλλήλους τους και το αρχέτυπο του μικροεπαγγελματία.
Αυτές οι δύο τελείως διαφορετικές κοινωνίες έχουν και μια διαφορετική συμπεριφορά. Η πρώτη εμφανίζεται άκρως συντηρητική και φοβική ενώ η δεύτερη αγκαλιάζει την αλλαγή και την εξέλιξη με ιδιαίτερη ευκολία και τελικά διασφαλίζει την βιωσιμότητα της ανάπτυξης.
O βολονταρισμός του Alvin Lee : « I’d love to change the world» , με την εξαντλητική φορολογία και την εξάλειψη των πλουσίων μάλλον στηρίζεται στην πανέμορφη μελωδία και όχι στην λογική. Στο τέλος όμως αποδέχεται τον ρόλο του, αυτό του τραγουδοποιού και αφήνει και το τελικό του μήνυμα : « but I don’t know what to do, So I’ll leave it up to you». Ευτυχώς….

Αλέκος Παπαδόπουλος: Το δημοσιονομικό μας πρόβλημα είναι το ίδιο το πολιτικό μας σύστημα

Η πολύ αξιόλογη ομιλία του κ. Αλέκου Παπαδόπουλου κατά την παρουσίαση του βιβλίου του "Στα βήματα του Έστερναχ: η Ελλάδα μετά το 2010", όπως έχει καταχωρηθεί στο e-rooster.

Το Μετέωρο Βήμα μίας Συνταγματικής Αναθεώρησης

Φαίνεται τελικα ότι, θέλουν δεν θέλουν, οι πολίτες της Βενεζουέλας θα πρέπει να υποσοστούν επί μακρόν την ''πορεία προς τον σοσιαλισμό''. Στον Ούγκο Τσάβες δεν αρέσουν τα όχι, για αυτό και θα διενεργήσει εκ νέου δημοψήφισμα για τις ίδιες συνταγματικές αλλαγές που απορρίφθηκαν και οι οποίες συμπεριλαμβάνουν: την δυνατότητα επανεκλογής του εις το διηνεκές και την απαγόρευση της ελευθεροτυπίας όταν κηρύττει την χώρα σε ''κατάσταση εκτάκτου ανάγκης''
Φυσικά δεν περιμέναμε την επανεμφάνιση του δημοψηφίσματος για να μάθουμε για τις ''δημοκρατικές'' ευαισθησίες του προέδρου της Βενεζουέλας. Από το 1992 όταν και επιχείρησε δις (αποτυχημένα) να καταλάβει την εξουσία με πραξικόπημα γνωρίζουμε περί τίνος πρόκειται. Η στάση του δεν άλλαξε ούτε στη διάρκεια της διακυβέρνησης του όταν π.χ. αποφάσισε να κλείσει όλους τους ιδιωτικούς σταθμούς επιτρέποντας τη λειτουργία μόνο στην κρατική τηλεόραση στο πρόγραμμα της οποίας συμπεριλαμβάνεται η εβδομαδιαία εκπομπή: "Γεια σου Πρόεδρε'' ή όταν αποφάσισε για ένα χρόνο(2000-2001) να παρακάμψει τη βουλή και να κυβερνήσει με διατάγματα.
Ωστόσο κάτι απρόβλεπτο χάλασε τα σχέδια του Ούγκο Τσάβες το 2007 όταν επιχείρησε να περάσει για πρώτη φορά την συνταγματική αναθεώρηση. Μεγάλη μερίδα των φοιτητών προεξάρχοντος ενός φοιτητή νομικής ονόματι Γιον Γκοϊκοτσέα κατάφεραν με μαζικές διαδηλώσεις να συσπειρώσουν με την πλευρά του ''όχι'' την κατακερματισμένη αντιπολίτευση, απλούς πολίτες ακόμη και ορισμένους υποστηρικτές του Τσάβες. Τελικά το ''όχι'' επικράτησε και ο ''δρόμος προς την δουλεία'' ανακόπηκε προσωρινώς στη Βενεζουέλα.
Ο Γιον Γκοϊκοτσέα ο οποίος απειλήθηκε και δέχτηκε επίθεση από την αστυνομία έλαβε το 2008 το Βραβείο Friedman για την προώθηση της ελευθερίας στον κόσμο.Το 2009 θα είναι όπως φαίνεται χρονιά πρόκληση για τον ίδιο και τους συμπολίτες του καθώς θα κληθούν να πουν άλλο ένα ''όχι'' στις επεκτατικές βλέψεις του καθεστώτος Τσάβες. Ας ελπίσουμε ότι το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο με την πρώτη φορά.
Υ.Γ. Θα χαιρόμουν ιδιαιτέρως αν στην επόμενη επίσκεψη του στη Βενεζουέλα ο κ.Τσίπρας και τα υπόλοιπα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ συναντούσαν εκτός από τους κυβερνητικούς αξιωματούχους και εκπροσώπους του φοιτητικού κινήματος :-)

Κοινοτοπίες και λίγα πράγματα ...

είχε να μας προσφέρει στην ομιλία του, κατά την παρουσίαση του βιβλίου του, ο κ. Πέτρος Τατούλης. Προσπάθεια για "μέσο χώρο", ούτε σοβιετικός, ούτε ανάλγητος νεοφιλελεύθερος, επιφυλάσσεται και παραπέμπει στο βιβλίο του για αναλυτικές προτάσεις, τίποτε για την οικονομία (επειδή "στην οικονομία οι συγκλίσεις είναι πολύ δύσκολες"). Μέχρι στιγμής φαίνεται ότι γίνεται πολλή φασαρία για το τίποτε (μολονότι το πολιτικό του θάρρος να αψηφήσει τις νεοδημοκρατικές ορδές είναι αξιέπαινο), ας επιφυλαχθούμε (μπορεί και να μας εκπλήξει θετικά!), αλλά δεν τρέφω πολλές ελπίδες.

Το έγκλημα του Κατίν και οι απολογητές του Στάλιν (εκ του Περισσού)

Λίγοι πληροφορηθήκαμε τις αντιδράσεις που προκάλεσε η προβολή του πολωνικού φιλμ «Κατίν» (προτεινόμενο για όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας 2008) που αναφέρεται στην μαζική δολοφονία πολωνών αξιωματικών από σοβιετικούς μέσα στο δάσος του Κατίν και στην προπαγάνδα των σταλινικών καθαρμάτων που φόρτωσε και αυτό το έγκλημα στους ομόσταυλους ναζί.
Οι εδω «ομόσταυλοι», κριτικοί κινηματογράφου όλοι (!), καταρχάς αντέδρασαν στην παρουσία του πολωνού πρεσβευτή στην προβολή του φιλμ και στην προσπάθειά του να αναφερθεί και στο καλλιτεχνικό γεγονός του σημαντικού πολωνικού κινηματογράφου αλλά και στο ιστορικό γεγονός αυτό καθ’ αυτό, στη συνέχεια βέβαια έθαψαν αυτό το φιλμ – που δεν βρήκε και τον δρόμο για τις μεγάλες κινηματογραφικές αίθουσες. Κρίμα γιατί χάσαμε τις όμορφες σκηνές της γκεστάπο-ΠΑΜΕ να απαγορεύει την είσοδο στις κινηματογραφικές αίθουσες – σκηνές που θυμάμαι νοσταλγικά από τα ΚΝΑΤ στην προβολή της «Ελένης» του Ν. Γκατζογιάννη.
Περισσότερα εδώ

Προστατευτισμός σημαίνει πόλεμος

Επειδή τα εντόπιας παραγωγής αριστερά «κύμβαλα» ξαμολήθηκαν σε κάθε μπλόκο και στήθηκαν δίπλα σε κάθε κάμερα ειδησεογραφικού δελτίου για να ζητήσουν να ξοδέψουμε 1000 € για κάθε 1 € που μας λείπει, να μια άποψη ενός ευρωπαίου αριστερού (έστω κεντροαριστερού) που και καθαρή ιστορική ματιά έχει αλλά και αισθάνεται την ευθύνη για τα όσα γράφει.: «Ο προστατευτισμός σημαίνει πόλεμο»...

Πάμε σαν άλλοτε ...

Για να ρίξουμε μια ματιά πέρα από τον Ατλαντικό - τελευταία φορά που επικρατούσε τέτοια αισιοδοξία για την εκλογή καινούργιου προέδρου ήταν το 1969, άρχιζε η θητεία του Richard Milhous Nixon. Μέλλει να δούμε τι μας φέρνει ο Barack Hussein Obama.

Η ΟΑΚΚΕ για το γήπεδο στο Βοτανικό

Μια κριτική από μαρξιστική σκοπιά.

H Θεσσαλονίκη Γιορτάζει τα Γενέθλια της Ayn Rand!

Η Θεσσαλονίκη γιορτάζει τα γενέθλια της Αyn Rand προβάλλoντας την ταινία ''Κοντά στον Ουρανό'' (The fountainhead).
H εκδήλωση διοργανώνεται από Έλληνες Οbjectivists (Αντικειμενιστές) σε συνεργασία με τους Φιλελεύθερους Φοιτητές και έχει ως στόχο να φέρει σε επαφή το ελληνικό κοινό με τις ιδέες και το έργο της Ayn Rand και του ρεύματος του ομπτζεκτιβισμού.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου στην αίθουσα της aas gallerie(Ερμού 59)) ενώ το πρόγραμμα έχει ως εξής:
19:00 Ανάγνωση της Βιογραφίας της Ayn Rand
19:30 Προβολή της ταινίας
Στο τέλος της ταινίας θα ακολουθήσει συζήτηση ενώ θα διανεμηθεί παράλληλα και το ομότιτλο βιβλίο της
Η εκδήλωση είναι ανοικτή στο κοινό!

Ο Χαρίδημος Τσούκας για την ανομία

Άρθρο στο e-rooster, το οποίο αξίζει να διαβάσετε. Πραγματικά, κοινός παρονομαστής των περισσοτέρων προβλημάτων που αντιμετωπίζει σήμερα το κράτος είναι η γενική περιφρόνηση προς τους νόμους και η υποχώρηση της νομιμότητας ενώπιον κάθε είδους, λογικών και παραλόγων, αιτημάτων ή διεκδικήσεων.

Η κατάλυση της νομιμότητας

Ίσως το πιο μελανό στοιχείο από τις αγροτικές "κινητοποιήσεις" είναι η επιβεβαίωση, για άλλη μια φορά, ότι στην Ελλάδα οι νόμοι δεν τηρούνται - ότι κάποιος μπορεί με ατιμωρησία να εκβιάζει το σύνολο της κοινωνίας επικαλούμενος τον "αγώνα". Είναι χαρακτηριστικό ότι καμμία εφημερίδα αυτές τις ημέρες δεν αφιερώνει πρωτοσέλιδο, τουλάχιστον, σχόλιο, στο οποίο να επισημαίνεται και να κατακρίνεται η απίστευτη ταλαιπωρία που πολλοί συμπολίτες μας υφίστανται. Ουδείς νοιάζεται για τόσους ανθρώπους, οι οποίοι δεν μπορούν να φανούν συνεπείς στις προσωπικές κι επαγγελματικές υποχρεώσεις τους εξ αιτίας των παρανομιών αυτών. Κάποιοι μιλούν για φόβους "κοινωνικού αυτοματισμού" - δηλαδή για υποκατάσταση των νομίμων οδών δράσεως και καταπολέμησης του (αυτοφώρου) εγκλήματος από τους πολίτες, από φαινόμενα αυτοδικίας. Δεν σκέφτονται, όμως, να καλέσουν το κράτος να κάνει τη δουλειά του, δηλαδή να συλλάβει και να δικάσει στην αυτόφωρη διαδικασία τους παρανομούντες. Επίσης, κανείς δεν είχε αντιδράσει όταν, το 1999, με ειδική διάταξη νόμου (ν. 2721/1999, άρθρο 25) απηλλάγησαν πάσης ποινικής ευθύνης οι αγρότες που είχαν καταλάβει τις εθνικές οδούς το 1997. Αντιθέτως, οι εφημερίδες του Συνασπισμού και του ΚΚΕ ("Αυγή" και "Ριζοσπάστης") ευθέως υποστηρίζουν αυτές τις μορφές κινητοποιήσεων. Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω πώς ένας τέτοιος αισχρός εκβιασμός του συνόλου της κοινωνίας αντιμετωπίζεται τόσο ελαφρά.

Η διάκριση των λειτουργιών και ο παραγνωρισμένος ρόλος της δικαστικής εξουσίας

Αφορμή για την παρούσα ανάρτηση αποτελεί η έκδοση δύο δικαστικών αποφάσεων, αυτής του τμήματος αναστολών του Συμβουλίου της Επικρατείας αναφορικά με το γήπεδο του Παναθηναϊκού στο Βοτανικό και αυτής του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών αναφορικά με την ακαδημαϊκή ισοτιμία πτυχίου που χορηγήθηκε από γαλλικό πανεπιστημιακό ίδρυμα, το οποίο όμως συνεργαζόταν υπό μορφήν franchise με ελληνικό εργαστήριο ελευθέρων σπουδών. Ό,τι γράφω το γράφω με την επιφύλαξη ότι δεν έχω διαβάσει τις ίδιες τις αποφάσεις, αλλά μεταφέρω τα όσα (συχνά ανακριβή) γράφει γι' αυτές το ρεπορτάζ. Η δικαστική εξουσία έχει ως αποστολή της την εφαρμογή των νόμων. Όταν λέμε των νόμων, εννοούμε όλη την κλίμακά τους, από το Σύνταγμα και το Κοινοτικό Δίκαιο μέχρι την τελευταία κανονιστική ("νομοθετική") πράξη που έχει εκδώσει, κατόπιν νομοθετικής εξουσιοδοτήσεως ένα διοικητικό όργανο. Όμως αυτός είναι συνάμα και ο περιορισμός της - δεν είναι έργο της δικαστικής εξουσίας να νομοθετεί ή να υποκαθιστά την εκτελεστική λειτουργία. Πώς σχετίζονται με αυτά οι παραπάνω αποφάσεις; Ακριβώς με τον αντίθετο τρόπο.

Με την απόφαση του Τμήματος Αναστολών το Συμβούλιο της Επικρατείας θεώρησε ότι από την πρόοδο των εργασιών στο Βοτανικό μέχρι τη συζήτηση της κύριας προσφυγής ενώπιόν του μπορεί να προκληθεί ανεπανόρθωτη βλάβη στο περιβάλλον. Η διάταξη ουσιαστικού δικαίου που εφήρμοσε είναι το άρθρο 24 του Συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο το η προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση του Κράτους και δικαίωμα του καθενός. Το ΣτΕ υπεισήλθε σε μια κρίση, ότι το νομικό πλαίσιο (πρόκειται για νόμο ψηφισμένο από τη Βουλή) για τη διπλή ανάπλαση του Βοτανικού και της Λεωφόρου Αλεξάνδρας δεν προστατεύει επαρκώς το περιβάλλον (για την ακρίβεια, στη διαδικασία της αναστολής: ενδέχεται να μην προστατεύει επαρκώς το περιβάλλον), κρίση για την οποία μάλλον περισσότερο αρμόδια θα ήταν η εκτελεστική εξουσία, η οποία έχει την εμπειρία και την εξειδικευμένη τεχνογνωσία για να κρίνει εάν η δεδομένη ανάπλαση είναι συνολικά βλαπτική ή ευνοϊκή για το περιβάλλον. Όταν νομοθέτησε η Βουλή για την ανάπλαση αυτή είχε υπ' όψει της εκθέσεις και εγκρίσεις τεχνικών (εκτελεστικής λειτουργίας), ενώ και όλη η διαδικασία ανάπλασης θα περνά, κατ' ανάγκην, από Πολεοδομίες και άλλες αντίστοιχες υπηρεσίες, οι οποίες θα κρίνουν για ενδεχόμενες βλαπτικές συνέπειες προς το περιβάλλον όταν χορηγούν τις σχετικές άδειες. Το ΣτΕ δεν αποτελείται από περιβαλλοντολόγους ούτε από μηχανικούς και αποστολή του δεν είναι να κάνει κρίσεις οι οποίες είναι, στην ουσία, κρίσεις σκοπιμότητας. Δεν πρόκειται για κάποια πρόδηλη παραβίαση των όρων που θέτει το άρθρο 24 του Συντάγματος από τη Βουλή ή από την εκτελεστική εξουσία στη συγκεκριμένη περίπτωση, ώστε να θεωρεί το ΣτΕ ότι το ίδιο μπορεί - και υποχρεούται - να υποκαταστήσει την κρίση που έχουν εκφέρει οι τεχνοκρατικές υπηρεσίες. Προσοχή: δεν εννοώ ότι το ΣτΕ δεν πρέπει να ελέγχει τη συμβατότητα των νόμων με το Σύνταγμα, ακόμη και με το άρθρο 24, αλλά θα έπρεπε να περιορίζει το ρόλο του στον έλεγχο περιπτώσεων που είναι "με γυμνό μάτι" προφανές ότι το περιβάλλον συνολικά θίγεται. Θα ώφειλε, δηλαδή, να αυτοσυγκρατηθεί στη συγκεκριμένη περίπτωση και να μην προχωρήσει στην αποδοχή της αιτήσεως αναστολής (και, κατά τη γνώμη μου, ούτε της αιτήσεως ακυρώσεως των ενδιαφερομένων πολιτών).

Από την άλλη, επικρίθηκε το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών που ακύρωσε την άρνηση του ΔΟΑΤΑΠ να δεχθεί την ισοτιμία πτυχίου που χορηγήθηκε από γαλλικό ίδρυμα, ενώ μέρος των σπουδών (δεν ξέρω πόσο) είχε πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα σε εργαστήριο ελευθέρων σπουδών - η αιτιολογία, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ήταν ότι δεν είχε αρμοδιότητα το ΔΟΑΤΑΠ να εξετάζει εάν μέρος των σπουδών αυτών πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα. Εκ πρώτης όψεως (και το γράφω έτσι, επειδή δεν ξέρω το κανονικό ιστορικό) το ΔιοικΠρωτΑθ έπραξε άριστα και έκανε τη δουλειά του - το ΔΟΑΤΑΠ οφείλει, σύμφωνα με το νόμο που το διέπει, να ελέγχει εάν τουλάχιστον το 1/2 των σπουδών πραγματοποιήθηκε στο ίδρυμα που απονέμει τον τίτλο. Δεν έχει, όμως, την αρμοδιότητα να απορρίψει την ισοτιμία, επειδή έχει διαπιστώσει ότι ένα μέρος των σπουδών (και πάντως λιγότερο από το 1/2) δεν έχει πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα. Δεν έχει, δηλαδή, το ΔΟΑΤΑΠ την αρμοδιότητα να υπερβαίνει τις ελεγκτικές του αρμοδιότητες, όπως και τα Δικαστήρια δεν έχουν το δικαίωμα να επικυρώνουν με τις αποφάσεις τους μια τέτοια υπέρβαση (σημείωση: εάν το ΔιοικΠρωτΑθ βασίσθηκε σε κοινοτικό δίκαιο, όπως φέρεται να ανακοίνωσε το κολλέγιο, τότε έχει κάνει πατάτα και όλα όσα γράφω για την απόφασή του δεν ισχύουν). Η δήλωση του Υπουργού Παιδείας ότι η απόφαση είναι πρωτόδικη και θα περιμένουμε μέχρι να τελεσιδικήσει παραγνωρίζει εντελώς το ρόλο της νομοθετικής λειτουργίας: εάν η κυβέρνηση θέλει να εφαρμοσθεί κατά γράμμα το άρθρο 16 του Συντάγματος (το οποίο ο γράφων θεωρεί απαράδεκτο, αλλά, όπως και να το κάνουμε, νόμος του κράτους είναι και δη αυξημένης τυπικής ισχύος), δεν επιρρίπτει τη σχετική ευθύνη στη δικαστική λειτουργία, αλλά, ως διαθέτουσα την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, τροποποιεί το νόμο για το ΔΟΑΤΑΠ, ώστε να έχει και τον ελεγκτικό ρόλο που θα του επιτρέπει να διασφαλίζει ότι οι σπουδές που πραγματοποιούνται στην Ελλάδα εκτός ΑΕΙ δεν θα μπορούν να έχουν καμμιάς μορφής ακαδημαϊκή αναγνώριση. Δεν είναι δουλειά του Δικαστηρίου να ασκήσει τις αρμοδιότητες που ώφειλε να έχει ασκήσει το Κοινοβούλιο και να χορηγήσει στο ΔΟΑΤΑΠ περισσότερες αρμοδιότητες από αυτές που έχει. Αυτή είναι δουλειά της νομοθετικής λειτουργίας καθαρά - και οι αμήχανες δηλώσεις του κ. Σπηλιωτόπουλου είναι μάλλον προσπάθεια για επίρριψη ευθυνών αλλού.

Άλλη μια φωτογραφία για το ημερολόγιο της Αυγής, κρίμα ήρθε πολύ αργά – μήπως μια δεύτερη έκδοση;

Είχα αναφερθεί και παλιότερα για την ad hoc ευαισθησία της αριστεράς και το αίμα που θρέφει τις προσδοκίες της. Δεν είναι βέβαια η παραπάνω φωτογραφία η απόδειξη μα κάθε αριστερός - αν μπορούσε να εκφραστεί πιο ελεύθερα (αντίφαση ξέρω) - κάτι παρόμοιο θα έλεγε. Λίγο με την αναφορά για τον μισθό των «μπάτσων» που δεν είναι μόνο 700 € , λίγο με την αναφορά στο γεγονός πως οι «μπάτσοι» διάλεξαν αυτή την δουλειά και δεν τους υποχρέωσε κανείς να γίνουν αυτό που είναι το έχουν πει άλλωστε. Δεν είναι η βία και ο θάνατος που τους συγκλονίζει αλλά είναι η προδιάθεσή τους να θεωρούν πως εξουδετερώνουν τις ιδέες με την φυσική εξόντωση του φορέα τους που τους καθοδηγεί.
Αν κάποιος μπορεί να διαφωνεί με τα παραπάνω να του επισημάνω βέβαια πως ο «σχεδιασμός» της αριστεράς περιλαμβάνει , στο τελικό στάδιο, μια βίαιη και αιματηρή επανάσταση που θα φέρω το πρώτο φως του σοσιαλισμού , σε αυτή την γή τουλάχιστον για τις διαστημικές αποικίες δεν ξέρω.

Πανεπιστημιακό άσυλο - το ΠΑΣΟΚ μας εκπλήσσει θετικά

Δεν περιμέναμε μια ανακοίνωση από το ΠΑΣΟΚ που να λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Να, όμως, που έγινε. Φυσικά, η ΠΟΣΔΕΠ διαφώνησε.

Καλή Χρονιά!

Από τους αδελφούς Dalton και τους λοιπούς συντελεστές αυτής της ιστοσελίδας οι θερμότερες ευχές προς όλους τους αναγνώστες μας για ένα περισσότερο ειρηνικό και ελεύθερο 2009!

Κάτι νέο γεννιέται στις καταλήψεις ...

... είναι ο τίτλος του ρεπορτάζ της Ελευθεροτυπίας για την κατάληψη που δεν έχει λήξει στο Πνευματικό Κέντρο Νέας Φιλαδέλφειας - και δείχνει πώς ηρωοποιείται και ανάγεται σε κάτι αξιόλογο η αυθαιρεσία και η χαζομάρα και, ακόμη περισσότερο, η κατάλυση των θεσμών της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας - γιατί οι καταληψίες (σε μια άλλη κατάληψη, στο Περιστέρι) καυχώνται:

"Συμβολικά, αλλά και ουσιαστικά απελευθερώσαμε έναν νεκρό χώρο της εξουσίας. Το κέντρο λήψης αποφάσεων των τοπικών αρχόντων που μιλάνε και αποφασίζουν για μας χωρίς εμάς. Αυτές τις μέρες μιλήσαμε στις συνελεύσεις, μέσα στην αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου, καταλύοντας τη δημοκρατία τους. Χωρίς προέδρους, γραμματείς και φαρισαίους. Ίσοι προς ίσους μιλήσαμε για όλα αυτά που μας αφορούν χωρίς τη διαμεσολάβηση καμίας εξουσίας, κανενός αντιπροσώπου."

Δηλαδή οι εκλεγμένοι τοπικοί άρχοντες αποφασίζουν χωρίς αυτούς γι' αυτούς - και τι καλά που καταλύθηκε η δημοκρατία "τους". Που σημαίνει, με άλλα λόγια, ότι δεν γουστάρουμε την αντιπροσωπευτική δημοκρατία - το πολίτευμα που αποδέχεται η πλειοψηφία των συμπολιτών μας - και, για το λόγο αυτό, τη βαπτίζουμε ξένη ("τους") και την καταλύουμε, γιατί τα αντιπροσωπευτικά όργανα είναι γραμματείς και φαρισαίοι. Κατά τον τρόπο αυτό "απελευθερώθηκε ένας νεκρός χώρος της εξουσίας". Αυτό είναι το "νέο" που επικροτεί ο αρθρογράφος (Αλέξανδρος Κυριακόπουλος), ο οποίος όμως, όπως ομολογεί, είχε φοοβηθεί να δηλώσει τη δημοσιογραφική του ιδιότητα στα "παιδιά". Τέτοια συνέπεια και θάρρος!

Οι Φωνές που δεν Ακούγονται στο Πανεπιστήμιο

Άλλο ένα πολύ καλό άρθρο που δημοσιεύθηκε στην καθημερινή από τους Αριστείδη Χατζή και Γιούλη Φωκά-Καβαλιεράκη σχετικά με τα αίτια των πρόσφατων επεισοδίων.

Φώτης Περλικός: The Party's Over

Διαβάστε αυτή την εξαιρετική ανάλυση του Φώτη Περλικού στο e-rooster, να ξέρουμε τι μας περιμένει.