Η δυσφήμηση, η αξιοπιστία και η απογραφή που δεν έγινε

Χαμός γίνεται στη Νέα Δημοκρατία, μετά την "επίσημη", πλέον, αποδοκιμασία της "απογραφής" που πραγματοποιήθηκε μόλις ανέλαβε τα υπουργεία Οικονομικών και Εθνικής Οικονομίας ο κ. Γ. Αλογοσκούφης. Φυσικά, για άλλη μια φορά ο καβγάς δεν γίνεται για την ουσία, δηλαδή για το εάν η απογραφή ήταν χρήσιμη ή εάν διεξήχθη ορθώς, αλλά για το πολιτικό κουτσομπολιό - εάν την ήθελε ο κ. Καραμανλής, εάν παρασύρθηκε, ποιος φταίει γι' αυτό το κακό κ.λπ.

Μέσα σ' όλη αυτή τη συζήτηση θεωρείται δεδομένο ότι είναι κακό πράγμα να λέμε την αλήθεια. Ακόμη πιο κακό είναι να μη μας ενδιαφέρει να την μάθουμε. Η διαδικασία που ακολουθήθηκε από τον κ. Αλογοσκούφη το 2004 δεν ήταν, ατυχώς, κάποια πραγματική απογραφή, παρά μόνο η μετάθεση κάποιων στοιχείων εισπράξεων ή οφειλών σε διαφορετικά έτη (λ.χ. έσοδα ΦΠΑ του Ιανουαρίου του επομένου έτους μεταφέρθηκαν στο επόμενο έτος και ότι στο ίδιο, όπως γινόταν μέχρι τότε, οι οφειλές για αμυντικά συστήματα ενεγράφησαν στο έτος που ανελήφθησαν οι υποχρεώσεις και όχι στο έτος, το οποίο θα ήσαν ληξιπρόθεσμες κ.λπ.), με αποτέλεσμα να αναμορφωθεί το ετήσιο έλλειμμα σε αρκετά υψηλότερα επίπεδα, από αυτά που εμφάνιζε μέχρι τότε το ΠΑΣΟΚ. Πέραν αυτού, όμως, δεν γίναμε σε τίποτε σοφώτεροι - δεν μάθαμε πόσους υπαλλήλους απασχολούσε τότε το κράτος, τι εισπράξεις και οφειλές είχαν τα ασφαλιστικά ταμεία, τι χρωστούσαν τα νοσοκομεία, οι ΟΤΑ, οι ΔΕΚΟ για τις οποίες υπήρχαν εγγυήσεις του ελληνικού δημοσίου, τι ακίνητη περιουσία διέθετε το κράτος κ.λπ. - και η παρελθούσα κυβέρνηση συνέχιζε να ασκεί πολιτική (όπως και οι προκάτοχοί της) και να ασχολείται με οικονομικά μεγέθη και να κάνει προβλέψεις όχι γνωρίζοντας, αλλά μαντεύοντας τα στοιχεία, επί των οποίων ασκούσε την πολιτική της. Η απογραφή, που θα έπρεπε να είναι κάτι το αυτονόητο για μια νέα κυβέρνηση, όταν δεν υπήρχε αυτόματος μηχανισμός καταγραφής στην κρατική γραφειοκρατία, παρουσιάσθηκε ως κάτι το τρομερό και φοβερό και, μάλιστα, στην πραγματικότητα δεν επιχειρήθηκε καν από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Α, και εννοείται ότι οι μαντεψιές (επί των στοιχείων, που θα έπρεπε κανονικά να είναι διαθέσιμα) αντικαταστάθηκαν κι αυτές από wishful thinking κατά τη χάραξη οικονομικής πολιτικής.

Καταλήξαμε, έτσι, μετά την κυβερνητική αλλαγή το φθινόπωρο του 2009 να διαπιστώνουμε ότι τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά από αυτά που νομίζαμε (στην πραγματικότητα από αυτά που ευχόμασταν). Αίφνης, το κράτος δεν μπορούσε να πληρώσει ληξιπρόθεσμες δανειακές υποχρεώσεις πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ και οι αγορές έπαυσαν να το εμπιστεύονται. Ακολουθώντας τη λογική που εξέφρασε η Νέα Δημοκρατία, αποδοκιμάζοντας την απογραφή του κ. Αλογοσκούφη, αλλά για τους εντελώς λάθος λόγους, η παρούσα κυβέρνηση θα έπρεπε να προσπαθεί να βρίσκει εις το διηνεκές τρόπους, για να αποκρύπτει την πραγματικότητα από τους δανειστές μας και από τους εταίρους μας στην ευρωζώνη (άσχετο: το δικαίωμα του εκλογικού σώματος να γνωρίζει την αλήθεια δεν συζητήθηκε ποτέ στα σοβαρά), προσπαθώντας να εκμαιεύσει κανένα δανειάκι από εδώ, καμμία διευκόλυνση από εκεί, καμμία αλχημεία από αλλού.

Ευτυχώς που η παρούσα κυβέρνηση κινήθηκε εντελώς διαφορετικά, ειδικά ως προς αυτό. Στο ιστολόγιο αυτό της προσάπτουμε την εμμονή σε τραγικές κρατικιστικές πρακτικές, την αδυναμία της να αποφύγει τον εναγκαλισμό από κατεστημένα συμφέροντα και συντεχνίες, την τεχνοκρατική ανεπάρκεια πολλών σημαντικών της στελεχών και, κυρίως, τις ιδεοληπτικές εμμονές, οι οποίες την αποτρέπουν στη στροφή της στη μείωση των κρατικών δαπανών και του κρατικού τομέα, εν γένει (και που κοντεύουν να μας οδηγήσουν στην απελπισία, ως προς τις προοπτικές αποφυγής της χρεωκοπίας). Ωστόσο, δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε ότι ο λόγος που 17 κράτη, που δεν μας χρωστούσαν τίποτε, μας δάνεισαν 110 δισεκατομμύρια ευρώ (με δεδομένη την πολύ μειωμένη πιστοληπτική ικανότητα της χώρας μας), δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από την ειλικρίνεια, με την οποία η νέα κυβέρνηση, ευθύς ως ανέλαβε, παρουσίασε πολύ μεγάλο μέρος των στοιχείων που διέθετε, καθώς επίσης και τη μέριμνά της για πραγματική απογραφή σε πολλούς τομείς του δημοσίου. Το μεγαλύτερο πρόβλημά μας ως τώρα ήταν η αναξιοπιστία που ανέδιδε η κοροϊδευτική φράση greek statistics. Η λογική που προβάλλει η αξιωματική αντιπολίτευση, στηλιτεύοντας την απογραφή του κ. Αλογοσκούφη όχι επειδή δεν ήταν πραγματική απογραφή, αλλά επειδή αντ' αυτής έπρεπε να συνεχίσουμε τις κουτοπονηριές (οι οποίες, επαναλαμβάνω, αφορούν την εξαπάτηση όχι μόνο των συνεταίρων μας στην ευρωζώνη και των αγορών, αλλά και του συνόλου των πολιτών), θα μας οδηγούσε σε βέβαιη χρεωκοπία, χωρίς μάλιστα δυνατότητα ανακάμψεως, σε πολύ συντομότερο χρονικό διάστημα.

Αν έχουμε κάτι, που μας κρατάει ζωντανούς οικονομικά αυτή τη στιγμή, είναι η στοιχειώδης αξιοπιστία (χρειάζεται πολύς δρόμος για να φύγουμε από το επίπεδο της απλώς "στοιχειώδους"). Το να λέμε την αλήθεια δεν συνιστά δυσφήμηση - και να μην ξεχνάμε ότι χάρη στην αξιοπιστία αυτή κερδίσαμε το χρόνο, τον οποίο θα ωφείλαμε να αξιοποιήσουμε για τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις στο κράτος, ώστε η οικονομία μας να πάρει και πάλι μπροστά.

Κάποια πράγματα που δεν πρέπει να ξεχνάμε για τους συμβασιούχους

Αύριο θα γίνει προσπάθεια να συνεδριάσει το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων στο χώρο του 9,84 στο Γκάζι. Οι φήμες λένε ότι οι συμβασιούχοι θα επιχειρήσουν πάλι να διακόψουν τη συνεδρίασή του και ότι θα κατεβούν με τις οικογένειές τους με διπλό σκοπό: ο φανερός θα είναι να προκαλέσουν τη συμπάθεια των συμβούλων και των ΜΜΕ - ο δεύτερος, ανομολόγητος, είναι να χρησιμοποιήσουν τα παιδιά τους ως ανθρώπινη ασπίδα απέναντι στις αστυνομικές επεμβάσεις.

Σ' όλη τη συζήτηση για τους συμβασιούχους, που συνεχώς αναφέρουν πόσο πολλά χρόνια εργάζονται για το Δήμο, δεν συνειδητοποιούμε κάποιες βασικές παραμέτρους:

1. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν ορισθεί ως έκτακτοι, προκειμένου να παρακαμφθεί η όποια διαγωνιστική διαδικασία. Δηλαδή οι ίδιοι επέλεξαν συνειδητά αυτό τον τρόπο διορισμού, προκειμένου να μπορέσουν οι πολιτικοί ή συνδικαλιστικοί τους "προστάτες" να διορίσουν αυτούς και όχι κάποιους άλλους.

2. Μάλιστα, μπήκαν ακριβώς με τη λογική: "μπαίνετε ως έκτακτοι, πού θα πάει, όταν θα λήξουν οι συμβάσεις σας, θα βρούμε τρόπο να πιέσουμε, για να σας μονιμοποιήσουμε".

3. Ο λόγος που έχουν μείνει τόσα πολλά χρόνια είναι ότι υπήρχε συνεχώς η ίδια παράταξη στο Δήμο - σχεδόν ξεχνάμε ότι κάθε νέα (παράνομη) παράταση ή ανανέωση της σύμβασης καθενός από αυτούς ήταν κι ένα χωριστό, καινούργιο ρουσφετάκι για τον καθένα. Ή, πιο απλά: όσο πιο πολλά χρόνια, τόσο πιο πολλά ρουσφέτια.

4. Για να εξετάσει κανείς το αίτημά τους με συμπάθεια θα πρέπει να θεωρήσει ως δεδομένο ότι ο μοναδικός τρόπος που είχε απομείνει σ' αυτούς για να βρουν δουλειά όλα αυτά τα χρόνια ήταν ο διορισμός στο Δήμο. Όλοι οι άλλοι συμπολίτες μας, αυτοί που προσπαθούν να βρουν μια δουλειά στον ιδιωτικό τομέα, που φροντίζουν να αποκτήσουν περισσότερα προσόντα ή να σπουδάσουν ή, πάντως, κάπως να αναδειχθούν από τη δουλειά τους, είναι προφανώς παιδιά ενός κατωτέρου θεού (και μη διανοηθεί κανείς να πει ότι οι συμβασιούχοι του Δήμου Αθηναίων ταυτίζονται με τις πλέον αδύνατες οικονομικές ομάδες!).

Δηλαδή, δεν ξέρω εάν έχει γίνει συνείδηση το εξής απλό: οι συμβασιούχοι αγωνίζονται, μετερχόμενοι παράνομα μέσα, για να νομιμοποιήσουν την πιο κλασσική ρουσφετολογική πρακτική, αυτή που έχει χαντακώσει το ελληνικό δημόσιο - διορισμός με αντάλλαγμα ψήφους (έχει αναφερθεί και ότι το αντάλλαγμα πολλές φορές ήταν και καθαρά χρηματικό). Οι εμφανιζόμενοι ως αδικημένοι είναι, στην πραγματικότητα, αυτοί που φορτώθηκαν στο Δήμο χωρίς κανένα προσόν, καμμία διαγωνιστική διαδικασία, μόνο και μόνο χάρη στις γνωριμίες τους και στο αντάλλαγμα που έδιναν σ' αυτούς που τους διόριζαν.

Αυτά, για να ξέρουμε ποιος είναι ο καημένος και ποιος όχι.

Ομιλία Διονύση Μαγουλά στο 2ο προσυνέδριο της Δημοκρατικής Συμμαχίας

Ο φίλος των αδερφών Dalton Διονύσης Μαγουλάς μας έστειλε την ομιλία που εκφώνησε στο Προσυνέδριο της Δημοκρατικής Συμμαχίας που έγινε στη Θεσσαλονίκη, στις 3 Απριλίου 2011. Επειδή η ομιλία παρουσιάζει ενδιαφέρον τη δημοσιεύουμε στο blog.

Κυρια Πρόεδρε,

Αγαπητοί Σύμμαχοι

Είναι πολύ ευχάριστο και σημαντικό που από αυτή τη Προσυνεδριακή Συνδιάσκεψη της Θεσσαλονίκης συζητούνται τόσο καθοριστικοί τομείς πολιτικής για την ιδεολογική φυσιογνωμία του Κινήματός μας, όπως είναι οι Εξωτερικές Σχέσεις ,το Κράτος Πρόνοιας η Υγεία και η Κοινωνική Ασφάλιση. Αποδεικνύεται έτσι περίτρανα ότι μια πολιτική δύναμη φιλελεύθερου ορθολογισμού μπορεί και διαθέτει τόσο μια υπεύθυνη στάση τόσο στα Εθνικά ζητήματα, ή το Διεθνή προσανατολισμό της χώρας , όσο και Κοινωνική ευαισθησία.

Δεν χαρίζουμε τον αληθινό πατριωτισμό στην εθνολαϊκιστική Δεξιά, ούτε την Κοινωνική Ευαισθησία στη μηδενιστική και ουτοπική Αριστερα.

Ένα μικρό και ευέλικτο κράτος δομημένο στη βάση του αυτονόητου, μπορεί να διαθέτει τόσο μια ρεαλιστική εξωτερική πολιτική που υπερασπίζεται ουσιαστικά τα εθνικά συμφέροντα και τη διεθνή νομιμότητα στο εξωτερικό, όσο και να φροντίζει αυτούς που το έχουν πραγματικά ανάγκη στο εσωτερικό.

Αναφορικά με τη περιφερειακή ανάπτυξη της περιοχή μας...

Η Μακεδονία και συγκεκριμένα η Θεσσαλονίκη αποτελούσαν για χρόνια την πύλη εισόδου της χώρας από το εξωτερικό. Ήταν ο βιομηχανικός Βορράς, ένα περιφερειακό κέντρο ανάπτυξης. Μια σημαντική περιοχή όπου επενδύσεις, προϊόντα, ιδέες -μέχρι και ρεύματα στα γράμματα και στην τέχνη γεννιούνταν και κατέκλυζαν μετά από καιρό την Αθήνα και την υπόλοιπη Ελλάδα.
Από τη βιομηχανία και βιοτεχνία -απο τη βίλκα και το Αλλατίνι, ως τα φασονατζίδικα το 1980,από την εστίαση των ταχυφαγείων- μέχρι και την ευρεσιτεχνία του φραπέ η Θεσσαλονίκη πρωταγωνιστούσε σε δημιουργικότητα και έναν εξωστρεφή δυναμισμό. Αυτό επιτεύχθηκε μέσα από την ανάπτυξη, το ταλέντο και την έμπνευση των παραγωγικότερων δυνάμεων της ιδιωτικής πρωτοβουλίας αυτής της πόλης.

Θα περίμενε λοιπόν κανείς με το άνοιγμα των συνόρων και την κατάρρευση των διαφορετικών κοινωνικών συστημάτων της Ανατολικής Ευρώπης, η περιοχή να αναβαθμιστεί γεωπολιτικά και να ανακτήσει η Θεσσαλονίκη και η Μακεδονία γενικότερα την βαλκανική οικονομική ενδοχώρα τους, που τους στέρησαν πρώτα οι βαλκανικοί εθνικισμοί και στη συνέχεια ο ψυχρός πόλεμος.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 όμως, αυτή η δυνατότητα χάθηκε, ενώ το άδοξο τέλος της πολιτιστικής πρωτεύουσας του 1997 αποτέλεσε μια άλλη χαμένη ευκαιρία για τη μετατροπή της Θεσσαλονίκης σε κέντρο πολιτισμού πανευρωπαϊκής εμβέλειας, η δε κληρονομιά της Ολυμπιάδας του 2004 πέρασε ουσιαστικά ανεκμετάλλευτη.
Η πόλη και η ευρύτερη περιοχή, έχασαν το βηματισμό τους καθώς η εθνολαϊκιστική υστερία του Μακεδονικού μετέτρεψε τη Θεσσαλονίκη σε μια εσωστρεφή και φοβική κοινωνία, η οποία το μόνο που διεκδικούσε ,μυωπικά, ήταν να γίνει μια «μικρή Αθήνα» στα πλαίσια της μίζερης κρατικοδίαιτης οικονομίας της Μεταπολίτευσης. Ενα σύννεφο απαισιοδοξίας ενέσκηψε πάνω από την πόλη, η πολιτική τάξη της οποίας ουσιαστικά επαιτούσε για Δημόσια Έργα, Κρατικές Επενδύσεις, επιδοτήσεις και μια ευνοϊκότερη θέση για την πόλη στους ουσιαστικά ανεφάρμοστους αναπτυξιακούς νόμους...
Τα αποτελέσματα γνωστά: Αποβιομηχάνιση, Ανεργία, Οικονομικός μαρασμός και μια διάχυτη ατμόσφαιρα υποβάθμισης και αδικίας για τη «συμπρωτεύουσα» ...

(Χαρακτηριστική περίπτωση παρακμής αποτελεί το λιμάνι της πόλης -για τον έλεγχο του οποίου έγιναν 3 περιφερειακοί πόλεμοι ,και κατέληξε να μεταβληθεί από το νεοελληνικό κράτος σε ακόμη κρατικά επιδοτούμενο λιμάνι άγονης γραμμής με αποτέλεσμα ουσιαστικά να καταστεί ανενεργό...)

Η κρίση όμως που μας αλλάζει όλους, και ίσως να είναι και η τελευταία ευκαιρία για τη Θεσσαλονίκη.

Η Δημοκρατική Συμμαχία, ως Κίνημα Ευθύνης και Κοινής Λογικής προτείνει ρεαλιστικές θέσεις που θα ενεργοποιήσουν την εξωστρέφεια της περιοχής και την δημιουργικότητα των κατοίκων της. Ώστε η Μακεδονία να αποτελεί το κέντρο της περιφερειακής ανάπτυξης τόσο στην Ελλάδα , όσο και στην ευρύτερη περιοχή.

Το πρόγραμμα της Δημοκρατικής Συμμαχίας για την Θεσσαλονίκη και τη Μακεδονία εστιάζει σε τρείς (3) βασικούς άξονες: Την τόνωση της Επιχειρηματικότητας, την Έρευνα και τον Τουρισμό.
Στον άξονα της Τόνωσης της Επιχειρηματικότητας, πέρα από παρεμβάσεις και αναπτυξιακές διευκολύνσεις, θα μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε και να συγκεκριμενοποιήσουμε για τις επιχειρήσεις και τους παραγωγικούς φορείς της περιοχής τα μέτρα που προτείνουμε στις 38 προτάσεις για την Οικονομία.

Από τη δαιδαλώδη γραφειοκρατία ενός ακόμη αναπτυξιακού νόμου που μένει στα χαρτιά ,είναι προτιμότερο ένα ευρύ φάσμα κινήτρων με φοροαπαλλαγές για την επανεισαγωγή κεφαλαίων από ελληνικές επιχειρήσεις που έφυγαν στις γύρω χώρες ή η κινητροδότηση για προσλήψεις μέσα απο τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών των Επιχειρήσεων.

Μια τολμηρή πρόταση θα ήταν και η υιοθέτηση ζωνών «ελεύθερου εμπορίου» στις ακριτικές περιοχές της Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας, με ακόμη ευνοϊκότερους όρους που θα προσέλκυαν ακόμη περισσότερες επενδυτικές δραστηριότητες τόσο απο επιχειρήσεις της περιοχής, όσο και από πολυεθνικές εταιρείες.

Στον τομέα της Έρευνας και της προώθησης των Νέων Τεχνολογιών, πέραν των θέσεων της Συμμαχίας, η περιοχή της Κεντρικής Μακεδονίας θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί το επιστημονικό και ερευνητικό κεφάλαιο των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων της ,αλλά και να αξιοποιήσει ουσιαστικά τη Ζώνη Καινοτομίας και το Διεθνές Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης ,στην προσέλκυση ξένων επιστημόνων για ερευνητική και ακαδημαϊκή συνεργασία. Η Θεσσαλονίκη μπορεί να γίνει έτσι το επιστημονικό και ακαδημαϊκό κέντρο των Βαλκανίων. Το μόνο που χρειάζεται είναι η άρση των στερεοτύπων και του δογματισμού στην σχέση της Έρευνας και της Εκπαίδευσης με την Αγορά ,και η εμπιστοσύνη στη δημιουργικότητα των νέων επιστημόνων.

Σχετικά με την Τουριστική αξιοποίηση της Θεσσαλονίκης... Έχουμε συνηθίσει να λέμε απαξιωτικά οτι η Θεσσαλονίκη κατάντησε «φραπεδούπολη». Θα μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε ακόμη και αυτό το ιδιότυπο «brandname» σε πλεονέκτημα, μέσα από την στοχευμένη μετατροπή της Θεσσαλονίκης σε τουριστικό κέντρο βαλκανικής ή ευρωπαϊκής εμβέλειας, ανάγοντας τη διασκέδαση και τον πολιτισμό σε στρατηγικό πλεονέκτημα του τριτογενή τομέα υπηρεσιών της τοπικής οικονομίας.

Ο εχθρός της Θεσσαλονίκης και ολόκληρης της περιφέρειας δεν είναι κανένα «κράτος της Αθήνας». Εχθρός της Θεσσαλονίκης -όπως και ολόκληρης της χώρας στην κρίση δεν είναι άλλος από το ξοφλημένο κρατικίστικο αναπτυξιακό μοντέλο της Μεταπολίτευσης.

Η Δημοκρατική Συμμαχία όμως, ως κίνημα πιστεύει στο ανεκμετάλλευτο παραγωγικό δυναμικό αυτής της πόλης και εμπιστεύεται τις ανεξάντλητες δυνατότητες και την θέληση των ανθρώπων της.

Και αυτό αναδεικνύεται και απο τις θέσεις αυτού του προσυνεδρίου.

Ευχαριστώ για την προσοχή σας.

Σπίθα για την Ανατροπή

Για όσους δεν το πρόσεξαν η δημοσίευση έγινε την 1 Απριλίου 2011

Είναι πλέον γνωστό σε όλους ότι έχει τεθεί σε εφαρμογή ένα οργανωμένο σχέδιο από συγκεκριμένους κύκλους που έχει στόχο να πλήξει όχι μόνο την ελληνική οικονομία αλλά και αυτήν ακόμη την ψυχή του Ελληνα καθιστώντας τον υποχείριο του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος και του διευθυντηρίου της νέας τάξης πραγμάτων. Οι Έλληνες, όντας ο μόνος λαός που δεν πειθάρχησε στα κελεύσματα του Σόρος, της CIA και των τραπεζών βρέθηκαν στο μάτι του κυκλώνα και έγιναν έτσι το πειραματόζωο για τις συνταγές του διαβόητου IMF και των ευρωπαίων εντολοδόχων τους. Ο ακραίος νεοφιλελευθερισμός που επιχειρούν να εφαρμόσουν η χούντα του ΔΝΤ και τα εγχώρια τσιράκια τους έχει ως άμεσο στόχο τη συσσώρευση του πλούτου στα χέρια της εγγώριας ολιγαρχίας με τη βίαιη αναδιονομή του από τους πολλούς στους λίγους. Ο απώτερος όμως στόχος είναι η διασφάλιση ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να αντισταθεί σε ευρύτερες γεωστρατηγικές αλλαγές που έχουν προαποφασιστεί εδώ και χρόνια από πολύ ψηλα και από τις οποίες κύριος ωφελημένος θα βγει η Τουρκία η οποία υπό την καθοδήγηση του Αχμέτ Νταβούτογλου θα καταστεί κυρίαρχη όχι μόνο στο Αιγαίο αλλά και στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων. Κεντρικό ρόλο όπως καταλαβαίνετε σε αυτές τις αλλαγές διαδραματίζει το σιωνιστικό κίνημα το οποίο θέλει να προωθήσει τα οικονομικά συμφέροντα του στην περιοχή.

Στην επερχόμενη λαίλαπα υπάρχουν ευτυχώς πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που αντιστέκονται: το ΚΚΕ που με τους ταξικούς του αγώνες στα σχολεία, στα πανεπιστήμια και στους χώρους δουλειάς έχει καταφέρει να ανασχέσει την αντιλαική πολιτική του κεφαλαίου και της κυβέρνησης, ο ΣΥΡΙΖΑ που με την αγωνιστικότητα και τον κινηματικό του χαρακτήρα αντιπαλεύει την επέλαση του νεοφιλελεύθερου μονοδρομου και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ που αποτελεί την ελπίδα για το αύριο. Αλλά και από την άλλη πλευρά του πολιτικού φάσματος υπάρχουν υγιείς δυνάμεις όπως πχ νέα και δυναμικά στελέχη της νέας ΝΔ που υπό την ηγεσία του Αντώνη Σαμαρά δεν διστάζουν να πουν τα πράγματα με το όνομα τους.Τέλος δεν θα πρέπει να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας και θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι και η Χρυσή Αυγή έχει και αυτή να προσφέρει με το δικό της τρόπο στον κοινό αγώνα. Κανείς όμως δεν συμβολίζει εναργέστερα τον αγώνα των Ελλήνων για εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη από το μουσικοσυνθέτη θρύλο του Ελληνισμού και των ταξικών αγώνων, το Μίκη Θεοδωράκη. Ο μεγάλος αυτός αγωνιστής και καλλιτέχνης με την ιδρυτική διακήρυξη του κινήματος Σπίθα του οποίου ηγείται αλλά και με τα γραφόμενα του στην 28η αυτοβιογραφία του, δείχνει το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε για να απεμπλακούμε από τη μάστιγα των ξένων κέντρων που επιβουλεύονται την εθνική μας ανεξαρτησία και γκρεμίζουν τις κοινωνικές κατακτήσεις που με αίμα κέρδισαν οι εργαζόμενοι στη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Είναι σίγουρο πως μόνο ο Μίκης μπορεί πλέον να εμπνεύσει ένα πραγματικό όραμα για το λαό και για αυτό θα αναμένουμε με αγωνία την επόμενη εικοσασέλιδη παρέμβαση του τις επόμενες μέρες που θα δημοσιευθεί -αυτούσια φυσικά- στην Ελευθεροτυπία. Εμπρός λοιπόν για ένα γνήσια εθνικό και σοσιαλιστικό κίνημα!

Η πολιτική ορθότητα αποκτά ποινικά εργαλεία

Διαβάστε το νομοσχέδιο για την καταπολέμηση των ρατσιστικών συμπεριφορών. Για να δούμε τι ποινικοποιεί - και, κατ' αρχήν, στο άρθρο 3 § 1 (για να μην αναφερθούμε στις επιβαρυντικές περιπτώσεις):

Όποιος από πρόθεση, δημόσια προφορικά ή διά του τύπου ή μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, προκαλεί ή διεγείρει σε βιαιοπραγίες ή εχθροπάθεια κατά ομάδας ή προσώπου, που προσδιορίζονται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, το γενετήσιο προσανατολισμό, ή κατά πραγμάτων που χρησιμοποιούνται αποκλειστικά από τις παραπάνω ομάδες ή πρόσωπα, κατά τρόπο που μπορεί να εκθέσει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι (6) μηνών έως τριών (3) ετών και χρηματική ποινή χιλίων έως πέντε χιλιάδων (1.000 – 5.000) ευρώ.

Υπάρχει πολλή περιπτωσιολογία μέσα σ' όλες αυτές τις διαζεύξεις - αν αφαιρέσουμε κάποιες, τι μας μένει;

Όποιος από πρόθεση, δημόσια προφορικά ή διά του τύπου ή μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, προκαλεί ... εχθροπάθεια κατά ομάδας ή προσώπου, που προσδιορίζονται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, το γενετήσιο προσανατολισμό ... κατά τρόπο που μπορεί να εκθέσει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη, τιμωρείται ... .

Και τί εστιν εχθροπάθεια; Πάμε στο άρθρο 2:

Στον παρόντα νόμο, ο όρος «εχθροπάθεια» θα πρέπει να νοηθεί ως αναφερόμενος τόσο στην καλλιέργεια όσο και στην εξωτερίκευση αισθημάτων μίσους και αντιπαλότητας.

Οπότε: όποιος πει κάτι, το οποίο θα καλλιεργήσει αισθήματα αντιπαλότητας (κατά προσώπων με όλους τους παραπάνω προσδιορισμούς) κατά τρόπο που μπορεί να εκθέσει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη, τιμωρείται.

Επομένως, θα καλείται ένας δικαστής να κρίνει: εάν κάποιος λόγος μπορεί να προκαλέσει αντιπαλότητα (δεν αναφέρεται ποιοι θα καταληφθούν από εχθροπάθεια, οπότε μπορεί να είναι οποιοσδήποτε, άρα ο δικαστής δεν θα εξετάσει ένα-ένα όλους, όσοι μπορεί να είναι αποδέκτες του "κακού" μηνύματος, αλλά θα κρίνει με τη δική του συναίσθηση για τη δυνητική πρόκληση αιτιότητας) και εάν η αντιπαλότητα αυτή θα μπορεί να εκθέσει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη.

[Άσκηση (ή, αλλιώς, κουΐζ για δυνατούς λύτες): μιλήστε για ζητήματα ισλάμ ή μετανάστευσης κατά τρόπο, που να διασφαλίζετε ότι δεν θα μπείτε στη μέγγενη αυτού του νόμου, ότι δεν θα κρίνει κάποιος δικαστής ότι αυτά που λέτε μπορούν να προκαλέσουν αντιπαλότητα και, εν συνεχεία, να εκθέσουν σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη.]

Να μιλήσουμε για την παντελή έλλειψη ασφάλειας στο ποινικό δίκαιο; Να μιλήσουμε για ουσιαστική αδυναμία για συζήτηση κάποιων από τα πιο σημαντικά θέματα σήμερα; (επειδή μάλιστα θα γίνονται πιο έντονα και ενδεχομένως να φορτίζεται περισσότερο το κλίμα, η δημιουργία αντιπαλότητας ή κινδύνου στη δημόσια τάξη θα θεωρείται όλο και πιο πιθανή) Να μιλήσουμε για την αποτροπή δημοσίων εκδηλώσεων κάθε λογής απόψεων, οι οποίες θα μπορούσαν να αντιμετωπισθούν από αυτούς που τις απεχθάνονται και να καταρριφθούν σε ανοικτό διάλογο; Να μιλήσουμε για τη στέρηση του θεμελιώδους δικαιώματος, σε μια δημοκρατία, του ελεύθερου δημοσίου διαλόγου; Δεν ξέρω τι μπορεί να πει κανείς γι' αυτό το νομοσχέδιο - και έρχεται καπάκι και το παρακάτω:

Όποιος δημόσια προφορικά ή διά του τύπου ή μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, εγκωμιάζει ή αρνείται ή εκμηδενίζει τη σημασία εγκλημάτων γενοκτονίας, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και εγκλημάτων πολέμου, όπως ορίζονται στα άρθρα 6, 7 και 8 του Καταστατικού του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου ή των εγκλημάτων που ορίζονται στο άρθρο 6 του Καταστατικού του Διεθνούς Στρατοδικείου που προσαρτάται στη Συμφωνία του Λονδίνου της 8ης Αυγούστου 1945 και η πράξη αυτή στρέφεται κατά ομάδας προσώπων που προσδιορίζεται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή ή το γενετήσιο προσανατολισμό κατά τρόπο που μπορεί να προκαλέσει ή διεγείρει σε βιαιοπραγίες ή εχθροπάθεια κατά μιας τέτοιας ομάδας ή μέλους της τιμωρείται με φυλάκιση έως δύο (2) έτη και χρηματική ποινή χιλίων έως τριών χιλιάδων (1.000 – 3.000) ευρώ.

Πρέπει να έχουμε και την επιβεβλημένη από την πλειοψηφία άποψη για τα εγκλήματα που αναφέρονται στο άρθρο (να μην εκμηδενίζουμε τη σημασία τους!) και, φυσικά, αν μην αμφισβητούμε την επίσημη ιστορία! Δεν έχει γίνει ακόμη αντιληπτό ούτε καν από τους συντάκτες του νόμου αυτού πώς θα μπορούσε ο νόμος να χρησιμοποιηθεί από κάθε ένα που ενοχλείται από μια αντίθετη άποψη (και δεν έχει τα διανοητικά εργαλεία να την αντικρούσει ευθέως), ώστε να την φιμώσει, να ταλαιπωρεί με δικαστήρια όσους διαφωνούν μαζί του.

Ο νόμος αυτός είναι απαράδεκτος και πρέπει να ασκηθεί κάθε δυνατή πολιτική πίεση, ώστε να μη ψηφισθεί. Μέχρι στιγμής ένα κόμμα, η Δράση, εξέδωσε δελτίο τύπου που τον καταγγέλλει. Περιμένουμε και τη θέση των λοιπών κομμάτων.

ΥΓ. Το κερασάκι στην τούρτα, πάντως, είναι οι υπέρ του νόμου τοποθετήσεις τριών καθηγητών της Νομικής του ΑΠΘ, εκ των οποίων οι δύο είναι ποινικολόγοι και επαναλαμβάνουν σε όλα τους τα συγγράμματα τον εγγυητικό χαρακτήρα του ποινικού δικαίου: οριοθετεί αυστηρά τις ποινικώς κολάσιμες πράξεις, με αποτέλεσμα οι πολίτες να ξέρουν πως επιτρέπεται ό,τι δεν απαγορεύεται.

Mια πιο ψύχραιμη αποτίμηση της υπ' αριθμόν 350/2011 αποφάσεως του Συμβουλίου της Επικρατείας

Χθες, ομολογώ, δεν αντιμετώπισα ψύχραιμα την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας - ήταν τέτοιο το σοκ που, πριν προλάβω να την διαβάσω καλά-καλά, ήθελα να αντιδράσω. (σ' αυτό ελπίζω να οφείλονται και οι διάφορες ασυνταξίες της αρχικής ανάρτησης). Μάλλον δεν ήμουν ο μόνος. Σήμερα, πάντως, έχουμε τη δυνατότητα να διαβάσουμε την περίληψη της αποφάσεως από την ίδια την ιστοσελίδα του Συμβουλίου της Επικρατείας, να την δούμε κάπως καλύτερα. Αλλά και η πιο αργή ανάγνωση δεν άλλαξε καθόλου τη γνώμη μου για την απόφαση.

Σε σχέση με την κτήση της ιθαγένειας από αλλοδαπούς, το ΣτΕ αναφέρει όλες τις διατάξεις του Συντάγματος, στις οποίες ορίζεται ότι οι κρατικές λειτουργίες δρουν υπέρ του Έθνους - με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Ωστόσο, σε καμμία από τις διατάξεις αυτές δεν θα βρει ο πλέον προσεκτικός αναγνώστης κάποιον ορισμό του έθνους με βάση τα στοιχεία (καταγωγή - "ουσιαστικός πραγματικός δεσμός") που δέχεται ως απαραίτητα το Δικαστήριο. Πολύ περισσότερο, μάλιστα, που δεν διευκρινιζει ποιος θα μπορούσε να είναι ο ουσιαστικός, πραγματικός δεσμός που, κατά την απόφαση, θα ικανοποιούσε το κριτήριο για πολιτογράφηση ακόμη και σε "αλλογενείς" (η λέξη είναι για πολύ περισσότερα εισαγωγικά).

Μας λέει το Δικαστήριο: δείτε σε πόσες διατάξεις του Συντάγματος γίνεται λόγος για το έθνος. Άρα, πρέπει να το διαφυλάξουμε. Ας πούμε (γιατί αυτό σηκώνει πολλή συζήτηση, υπάρχει άλμα ανάμεσα στις τέσσερις-πέντε αναφορές στο έθνος στο συνταγματικό κείμενο και στο συμπέρασμα ότι η "διαφύλαξή" του κατά συγκεκριμένο τρόπο αποτελεί συνταγματική επιταγή) ότι αυτό ισχύει. Από εκεί και πέρα, όμως, ο ορισμός του έθνους και ο τρόπος, με τον οποίο το ΣτΕ προσδιορίζει τους συνεκτικούς του δεσμούς, είναι εντελώς ex auctoritate. Δεν παρέχει κανένα επιχείρημα που να πηγάζει από το Σύνταγμα (ως θα ώφειλε, εάν ήταν να κρίνει τη διάταξη αντισυνταγματική) για τη δική του αντίληψη για το έθνος. Εντελώς αυθαίρετα, μάλιστα, κρίνει (χωρίς, δηλαδή, καμμία συνταγματική επεξήγηση) ότι η διαδικασία που επέλεξε ο (αρμόδιος) νομοθέτης για τη διαπίστωση της ύπαρξης δεσμών που δικαιολογούν την πολιτογράφηση είναι "τυπική" και όχι "ουσιαστική". Η μέθεξη στην ελληνική παιδεία, λ.χ., απορρίπτεται ως μια άνευ σημασίας τυπική προϋπόθεση. Το ΣτΕ θα ήθελε κάποιας μορφής εξετάσεις, προφανώς, για να διαπιστώσει εάν υπάρχει "ουσιαστικός δεσμός" - και αυτό θα ήταν πολύ καλό και επαινετό, εάν προέκυπτε από το Σύνταγμα κάτι τέτοιο. Αφ' ης στιγμής, όμως, δεν προκύπτει ούτε από τις διατάξεις που μνημονεύει το ΣτΕ, ούτε από άλλες συνταγματικές διατάξεις η προϋπόθεση που θέτει η απόφαση, η υποκατάσταση από στο ΣτΕ της κρίσεως του κοινού νομοθέτη, ως προς τα κριτήρια για την απόδοση της ιθαγένειας, δεν είναι τίποτε λιγότερο από υφαρπαγή εξουσίας.

(δείτε τι λέει η μειοψηφία: "... ένας Σύμβουλος υποστήριξε την άποψη ότι οι προϋποθέσεις για την κτήση της ελληνικής ιθαγένειας, οι οποίες εισάγονται στον Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας με τον ν. 3838/2010, υποδηλώνουν την εκτίμηση του νομοθέτη ότι οι αλλοδαποί, οι οποίοι πληρούν τις προϋποθέσεις αυτές, έχουν ένα νομικό και πραγματικό δεσμό με το Ελληνικό Κράτος επαρκή για να δικαιολογήσει την χορήγηση σε αυτούς της ελληνικής ιθαγένειας, η εκτίμηση δε αυτή δεν υπερβαίνει τα παραπάνω συνταγματικά όρια" - αναγνωρίζοντας, στην ουσία, στο νομοθέτη την πραγματική του λειτουργία)

Κάπως πιο λογικό θα ήταν να θεωρηθεί ότι δεν μπορούν να ψηφίζουν οι αλλοδαποί στις τοπικές εκλογές - διότι, πράγματι, το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι εντάσσεται στον πυρήνα της ιδιότητας του πολίτη, της ιθαγένειας. Ωστόσο, το άρθρο 102 του Συντάγματος, το οποίο επικαλείται το Δικαστήριο, κάνει σαφή αναφορά ανάμεσα στις τοπικές υποθέσεις και τους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης και στο Κράτος. Στους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης ανατίθεται η "διοίκηση των τοπικών υποθέσεων". Ο συνταγματικός νομοθέτης, δηλαδή, θέλησε να διαχωρίσει την πολιτική εξουσία από την τοπική αυτοδιοίκηση και αυτό είναι σαφές σε ολόκληρο το κείμενο του άρθρου 102. Η κρίση του ΣτΕ ότι και οι τοπικές εκλογές είναι, κατ' ουσίαν, πολιτικές, και διότι "η εκλογή αυτή ανάγεται στην πολιτική ζωή της χώρας γενικώς", είναι μια αμπελοφιλοσοφία, η οποία αντιβαίνει την πρόθεση και το πνεύμα του συνταγματικού νομοθέτη - είναι εντελώς αντίθετη με το διαχωρισμό που κάνει το άρθρο 102 του Συντάγματος, ανάμεσα στις τοπικές και τις κεντρικές υποθέσεις. Δηλαδή το Συμβούλιο της Επικρατείας επικαλείται ένα άρθρο του Συντάγματος, το ερμηνεύει εντελώς αυθαίρετα και "μπακάλικα" (εκτός κι εάν στην πλήρη απόφαση υπάρχει κάτι άλλο), καταπώς φαίνεται για να παράσχει προσχηματική νομική κάλυψη σε ένα αποτέλεσμα που είναι σύμφωνο με τις ιδεολογικές επιλογές της συνθέσεως.

Τι να πει κανείς; Άραγε η Ολομέλεια θα κάνει την ανατροπή;

Ψήφος και πολιτογράφηση των μεταναστών

Συνήθως τα δικαστικά ρεπορτάζ είναι αναξιόπιστα, όταν αναμεταδίδουν τα σκεπτικά αποφάσεων, ιδίως του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ). Έτσι, τα παρακάτω γράφονται με επιφύλαξη (πηγές: τα σχετικά άρθρα της Καθημερινής και της Ελευθεροτυπίας). Για να συνεννοούμαστε καλύτερα, το κείμενο του Συντάγματος μπορείτε να το κατεβάσετε και να το διαβάσετε από εδώ.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, οι διατάξεις του νόμου που, αφ' ενός, επιτρέπει στους μετανάστες να συμμετέχουν στις τοπικές εκλογές και, αφ' ετέρου, προβλέπει διαδικασία κτήσεως της ελληνικής ιθαγένειας, αντίκειται σε ένα εντυπωσιακά μεγάλο πλήθος άρθρων του Συντάγματος - και, από καθαρά επαγγελματικό βίτσιο, είπα να δω ποια είναι αυτά τα φοβερά και τρομερά άρθρα που παραβιάζονται (και πώς είναι δυνατόν να είναι τόσο κατάφωρη η παραβίασή τους!).

Λέει, λοιπόν, το ΣτΕ ότι η δυνατότητα ψήφου των μεταναστών στις εκλογές αντίκειται στα άρθρα 1, 52 και 102 του Συντάγματος. Το άρθρο 1 ορίζει ως θεμέλιο του πολιτεύματος τη λαϊκή κυριαρχία, το άρθρο 52 ορίζει ότι οι (βουλευτικές) εκλογές είναι έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας, ενώ το άρθρο 102 (χωρίς να αναφέρεται στη λαϊκή κυριαρχία) αναφέρεται στην αυτοδιοίκηση. Κρίνουν ότι λαϊκή κυριαρχία ασκείται μόνο από τους Έλληνες πολίτες και ότι απαγορεύεται η άσκηση των συναφών δικαιωμάτων από αλλοδαπούς. Προσθέτουν, μάλιστα, ότι η ψήφος στις τοπικές εκλογές έχει να κάνει με άσκηση λαϊκής κυριαρχίας, μολονότι η αυτοδιοίκηση έχει στενά τοπικό περιεχόμενο, διότι, λέει, οι εκλογές για την ανάδειξη αιρετών οργάνων των ΟΤΑ έχουν «καθαρά πολιτικό χαρακτήρα εν όψει των αρμοδιοτήτων που ασκούν οι οργανισμοί αυτοί, αλλά και διότι η εκλογή αυτή ανάγεται στην πολιτική ζωή της χώρας γενικώς». Και, ας πούμε, ότι η αόριστη αυτή διατύπωση (που μπορεί να μην είναι ακριβής - από το ρεπορτάζ την διαβάζουμε) κάπως στέκει. Το ΣτΕ δεν είχε ποτέ αντιταχθεί στην ψήφο, στις τοπικές εκλογές, των πολιτών των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (που έχουν το σχετικό δικαίωμα στις τρεις, αν θυμάμαι καλά, τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις). Δεν ξέρω ποια διάταξη του Συντάγματος εξομοιώνει τους πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τους Έλληνες και ποια διακρίνει μεταξύ των αλλοδαπών αναλόγως του εάν προέρχονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση ή όχι.

Ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η παράθεση άρθρων, τα οποία παραβιάζει η δυνατότητα πολιτογραφήσεως των μεταναστών: 1 (ορισμός πολιτεύματος), 4 (ισότητα), 21 (οικογένεια, δημογραφική πολιτική, στέγαση), 25 (προστασία δικαιωμάτων, περιορισμοί αυτών κ.λπ.), 108 (απόδημος Ελληνισμός). Λέει, μάλιστα, η απόφαση ότι ο νομοθέτης διαχρονικά, στο δίκαιο της ιθαγενείας, προτιμούσε τους δεσμούς αίματος (ius sanguinis) ως βασικό κριτήριο για την απόδοση της ιθαγένειας. Ωστόσο, ακόμη και το γεγονός ότι ο νομοθέτης επαναλάμβανε τις ίδιες ρυθμίσεις για πολλές δεκαετίες, δεν καθιστά τις ρυθμίσεις αυτές υπερνομοθετικές, μη δυνάμενες να ανατραπούν με νεώτερο νομοθέτημα. Το ενδιαφέρον είναι ότι το ΣτΕ ζητεί ως αυτονόητη προϋπόθεση της πολιτογραφήσεως, στη συνέχεια, όχι τους δεσμούς αίματος, αλλά την εκ μέρους [του αιτούντος την πολιτογράφηση] εθελούσια αποδοχή των αξιών που συνάπτονται προς τον ελληνισμό και την εντεύθεν απόκτηση ελληνικής συνειδήσεως - δηλαδή τεκμαίρει ότι η ελληνική συνείδηση συνυπάρχει με όσους έχουν "ελληνικό" αίμα (γιατί, εάν αποδεικνυόταν ο δεσμός αίματος δεν φαίνεται να χρειαζόταν να προχωρήσει παραπέρα η έρευνα) και ότι γι' αυτούς δεν χρειάζεται κάτι περαιτέρω. Αν, δηλαδή, κριτήριο είναι η ελληνική συνείδηση, τότε όλοι οι πολίτες θα έπρεπε να δίνουν εξετάσεις ελληνοφροσύνης (με ποια κριτήρια δεν ξέρουμε, ίσως και με τα κριτήρια που έθεσε πρόσφατα ο κ. Αλαβάνος), ανεξαρτήτως του DNA που κουβαλούν. Αν, πάλι, το ζητούμενο είναι το DNA, δεν ξέρω εάν θα πρέπει κάπου να βρούμε δείγματα του Πλάτωνα και να τα συγκρίνουμε με τα δικά μας, για να ξεχωρίσει επιτέλους η ήρα από το στάρι. Εν πάση περιπτώσει, όμως, το βασικό δεν είναι η ιδέα που έχει το ΣτΕ για το ποιος πρέπει να είναι Έλληνας. Ο καθένας μπορεί να έχει την άποψή του. Το ζήτημα είναι ότι, χωρίς να υπάρχει σχετικός συνταγματικός περιορισμός στη νομοθετική λειτουργία, το ΣτΕ έρχεται και υποκαθιστά, για πολλοστή φορά, μια λειτουργία (τη νομοθετική) που δεν του έχει ανατεθεί από το Σύνταγμα (όσοι μπήκαν στον κόπο να το κατεβάσουν, ας διαβάσουν το άρθρο 26).

Καζαμίας - η συνέχεια (2ο εξάμηνο)

(σε συνέχεια του προηγουμένου)

Ιούλιος 2011:

Εξωγήινοι απάγουν τον Αντώνη Σαμαρά, για να μάθουν το μυστικό του για την άμεση μείωση του ελλείμματος. Ο Γιώργος Παπανδρέου, ως Πρόεδρος του ΟΗΕ, διαπραγματεύεται την απελευθέρωση του ομήρου και υπόσχεται ότι δεν θα εφαρμόσει τα μέτρα του στην (υπό την κατοχή του ΟΗΕ) Ελλάδα, για να μη χάσουν την πατέντα. Οι εξωγήινοι δηλώνουν ευγνωμοσύνη και υπόσχονται να μην εισβάλουν στη γη για τα επόμενα 500 χρόνια. Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι ακλόνητο φαβορί για το Νομπέλ Ειρήνης.

Υπάρχουν έντονες φήμες ότι θα μιλήσει ο Κώστας Καραμανλής. Οι φήμες αυτές ενισχύονται από φωτογραφικό στιγμιότυπο, στο οποίο φαίνεται να διστάζει για μια στιγμή πριν καταβροχθίσει ολόκληρη τυρόπιττα. Ο Προκόπης Παυλόπουλος διευκρινίζει ότι δεν πρόκειται για δισταγμό, αλλά για στιγμή οπτικής προ-εκτίμησης της γευστικής απόλαυσης που θα ακολουθήσει: "Ο Πρόεδρος είναι μερακλής".

Ο Αλέκος Αλαβάνος ιδρύει Μέτωπο Αλληλεγγύης με τους Διαγαλαξιακούς Μετανάστες. Ισχυρίζεται ότι στην Αθήνα υπάρχουν πάνω από 200.000 παράνομοι εξωγήινοι μετανάστες και ζητεί να αποκτήσουν δικαίωμα ψήφου. Η πρότασή του καταλήγει στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, αλλά απορρίπτεται χάρη στο βέτο που άσκησε η Γαλλία, διαμαρτυρόμενη επειδή ο Πρόεδρος του ΟΗΕ δεν ανέθεσε στον Κώστα Πρέκα το χαρτοφυλάκιο του πολιτισμού στη νέα παγκόσμια διακυβέρνηση της Ελλάδος.

Αύγουστος 2011:

Η Σοσιαλιστική Διεθνής αναθέτει στο Μίκη Θεοδωράκη τη σύνθεση νέου ύμνου, για να παρηγορηθεί για την απώλεια του Προέδρου της. Ο Θεοδωράκης δηλώνει ότι το συνθετικό του έργο είναι ήδη άρτιο και ότι από αυτό πρέπει να επιλεγεί ο ύμνος. Τελικώς επιλέγεται η Άρνηση, επειδή η Σοσιαλιστική Διεθνής αρνείται να δεχθεί ότι ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είναι πια πρόεδρός της.

Ο Ριζοσπάστης αποφασίζει να τονώσει την κυκλοφορία του μοιράζοντας DVD με την ιστορία της "Ζητιάνας" γυρισμένη σε κινηματογραφική ταινία. Για να πουλήσει περισσότερο, η ιστορία εμπλουτίζεται και με ερωτικές σκηνές. Ο Γιάννης (ήδη Θεόφραστος) Μπουτάρης ζητεί τα δικαιώματα της ταινίας, για να την προβάλει στην TV 100. Στην ταινία υπάρχουν μυστικά υποβολιμιαία μηνύματα υπέρ του κόμματος, με αποτέλεσμα όλοι οι Θεσσαλονικείς που την παρακολούθησαν (πρωτοστατούντος του Θεσσαλονίκης Ανθίμου) να γίνουν ΚΚΕ. Ο Άνθιμος θέτει υποψηφιότητα για γραμματέας του ΚΚΕ, υποστηρίζοντας ότι έχει τα μούσια που απαιτεί ο ρόλος και παραπέμποντας στον Άρη Βελουχιώτη. Η Λιάνα Κανέλλη υποστηρίζει θερμά την υποψηφιότητά του.

Ο Νικήτας Κακλαμάνης αποχωρεί από τη Νέα Δημοκρατία και εντάσσεται στο Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό. "Δεν μπορώ να συμμετέχω σε ένα κόμμα, που ανέχεται στις τάξεις του τον Ηλία Ψινάκη" δηλώνει. Ο Γιώργος Καρατζαφέρης ασκεί έντονες πιέσεις στον Σάκη Ρουβά, για να εντάξει και αυτόν στο κόμμα του. Ο Γιώργος Ανατολάκης δηλώνει ότι ο Καρατζαφέρης είναι μεγαλύτερος Πρόεδρος ακόμη και από τον Κόκκαλη, με αποτέλεσμα να τον πλήξει αμέσως κεραυνός. Γλιτώνει χάρη στην άμεση επέμβαση του Κακλαμάνη.

Σεπτέμβριος 2011:

Αντί για τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης ο Πρόεδρος του ΟΗΕ και κυβερνήτης de facto της Ελλάδας Γιώργος Παπανδρέου εξαγγέλλει την οικονομική του πολιτική από τη Βαγδάτη. Η οικονομική πολιτική περιλαμβάνει τη δημιουργία ενός ισχυρού κρατικού τραπεζικού πυλώνα, την ενδυνάμωση της ανάπτυξης μέσω νέων διαταγμάτων του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και τον καθορισμό ανώτατης τιμής στην τυρόπιττα.

Ο Κώστας Καραμανλής σπάει επιτέλους τη σιωπή του δηλώνοντας, για τον Γιώργο Παπανδρέου, με αφορμή το τελευταίο αυτό μέτρο: "Τελικά τον είχα παρεξηγήσει, έχει και καλές ιδέες". Η δήλωση αυτή του Κώστα Καραμανλή γίνεται στο περιθώριο της παρουσίασης του δεύτερου βιβλίου του: "Φίνα στη Ραφήνα: οδηγός μαγειρικής και εγχειρίδιο ηλεκτρονικής ψυχαγωγίας". Το πρώτο βιβλίο του "Playstation for Dummies" είχε ήδη εξαντληθεί από τις προ-παραγγελίες και δεν έχει κυκλοφορήσει στην Ελλάδα, παρά μόνο σε κλεψίτυπα.

Ο Γιώργος Καρατζαφέρης συναντά τον Αλέξη Τσίπρα και συμφωνούν να συγκροτήσουν κοινό μέτωπο κατά της επικυριαρχίας του ΟΗΕ. Ο Καρατζαφέρης ζητεί επικεφαλής του Νέου Ελληνικού Κράτους να τεθεί ο Πειραιώς Δημήτριος (πρώην Σεραφείμ) και ο Αλέξης Τσίπρας συμφωνεί, με την προϋπόθεση να τοποθετηθεί ως επίτιμος αρχηγός ο Μανώλης Γλέζος. Και οι δύο συμφωνούν ότι τα οικονομικά θα τα χειρίζεται ο Αλέξης Μητρόπουλος και υπουργός Τύπου θα γίνει ο Γιώργος Αυτιάς.

Οκτώβριος 2011:

Η στρατιωτική παρέλαση στη Θεσσαλονίκη (που γίνεται πρόωρα, στις 5 Οκτωβρίου, λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων του Παπανδρέου) επιφυλάσσει εκπλήξεις καθώς, εξ αιτίας και της παρουσίας του Προέδρου του ΟΗΕ, παρελαύνουν και όπλα του ΟΗΕ με διαγαλαξιακό βεληνεκές. Την παρέλαση σχολιάζει ο Δημοσθένης Λιακόπουλος, ο οποίος εκπλήσσει με τις εντελώς εξειδικευμένες γνώσεις που διαθέτει για τα καινούργια οπλικά συστήματα. Τα βιβλία του παρουσιάζουν εντυπωσιακή άνοδο στις πωλήσεις, εκτοπίζοντας ακόμη και τα βιβλία του Κώστα Καραμανλή.

Ο Καραμανλής, στενοχωρημένος από την εξέλιξη αυτή, αποφασίζει να μειώσει την κατανάλωση κρέατος κατά 15%. Μετά τη σχετική δήλωσή του τα χρηματιστήρια (κυρίως όσα διαπραγματεύονται παράγωγους τίτλους κτηνοτροφικών προϊόντων) παρουσιάζουν κάθετη πτώση, την οποία σώζει η δήλωση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για έκδοση κτηνοτροφικών ομολόγων: ομολόγων βοοειδών, ομολόγων χοιρινών και ομολόγων αμνοεριφίων. Ο Καραμανλής μετανοιώνει για τη δήλωσή του και αποφασίζει να αγοράσει το σύνολο των ομολόγων αυτών, εγγυώμενος ο ίδιος και προσωπικά την κατανάλωση των ειδών που καλύπτουν. Ξεκινά σημαντική οικονομική άνθιση στην Ευρώπη και ο ΟΗΕ εξετάζει σοβαρά να ξαναπαραδώσει την Ελλάδα στους Έλληνες. Ανεπίσημες πληροφορίες επιβεβαιώνουν τη μεγάλη ανατροπή στο Νομπέλ Οικονομίας, το οποίο τελικώς θα απονεμηθεί στον Κώστα Καραμανλή και όχι στον Αντώνη Σαμαρά.

Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος αποφασίζει να αποχωρήσει από τη Νέα Δημοκρατία και να ιδρύσει δικό του κόμμα, δυσαρεστημένος, επειδή δεν προωθήθηκε η υποψηφιότητά του για το Νομπέλ Ειρήνης. Ζητεί από το Μίκη Θεοδωράκη να του παραχωρήσει ένα τραγούδι του για τον ύμνο του νέου κόμματος και καταλήγουν στη "Βάρκα στο Γυαλό". Στο σχετικό βίντεο κλιπ φαίνεται να τραγουδά ο ίδιος ο Δημήτρης Αβραμόπουλος και να απευθύνεται στην Ελλάδα, η οποία συγκινημένη στο τέλος τον αγκαλιάζει.

Νοέμβριος 2011:

Η Ελλάδα ζει πολλαπλή αγωνία. Το όνομα του κόμματος του Δημήτρη Αβραμόπουλο παραμένει άγνωστο. Ο Κώστας Καραμανλής δεν έχει μιλήσει ακόμη. Ο Ριζοσπάστης δημοσιεύει σε συνέχειες το συγκλονιστικό θρίλερ του Απόστολου Γκλέτσου "Οι αγώνες μου για το κόμμα" και η κατάληξη της μιας συνέχειας είναι πιο δραματική από της προηγούμενης. Η Ευγενία Μανωλίδου δεν έχει αποφασίσει ακόμη τι εκπομπή θα κάνει στην τηλεόραση. Δεν είναι γνωστό εάν θα φωταγωγηθεί δέντρο στην Πλατεία Συντάγματος. Επίσης, γίνεται κοινή συνείδηση ότι υπάρχει σοβαρή πιθανότητα ο κόσμος να καταστραφεί το 2012. Μοναδικό βάλσαμο στην ψυχή των Ελλήνων είναι η επανάληψη της σειράς "Ρετιρέ" του (μακαρίτη) Γιάννη Δαλιανίδη, η οποία αποτελεί πλέον σταθερό σημείο αναφοράς της καθημερινότητάς τους.

Η Μητρόπολη Θεσσαλονίκης προσπαθεί να μιμηθεί την τεράστια εμπορική επιτυχία της ζώνης πορνό της TV 100 και καθιερώνει στο κανάλι της ερωτική ζώνη με συνεχή απαγγελία του "Άσματος Ασμάτων" από καλόγριες. Τα αποκαρδιωτικά αποτελέσματα την οδηγούν στην αναθεώρηση του προγράμματος με ταινίες όπως "Όργια στο Μοναστήρι", "Ήταν Μοναχή, ήμουν μοναχός", "Ήταν Μοναχή, ήμουν Μοναχή", "Ήταν Μοναχή, ήμουν μοναχός, ήταν μοναχή και τώρα δεν είμαστε". Τα μηχανάκια της AGB αδυνατούν να καταγράψουν το συναγωνισμό των δύο σημαντικών καναλιών της Θεσσαλονίκης. Μετά από τις εξελίξεις αυτές, ο Στέφανος Μάνος προσθέτει στα 3 Π της Δράσης (Περιβάλλον - Παιδεία - Πολιτισμός) και το 4ο Π (Πορνό). Οι δημοσκοπήσεις δίνουν στη Δράση διψήφιο ποσοστό, το οποίο αποκτά ιδιαίτερη σημασία, εν όψει της επιστροφής της διακυβέρνησης της Ελλάδας στους Έλληνες.

Δεκέμβριος 2011:

Οι απορίες των Ελλήνων λύνονται: ο Δημήτρης Αβραμόπουλος δεν είχε ποτέ σκοπό να αποχωρήσει από τη Νέα Δημοκρατία. Ο Κώστας Καραμανλής μιλάει για την περίοδο που υπήρξε πρωθυπουργός και αποκαλύπτει ότι είχε διαλύσει στο playstation τον Πούτιν. Το εθνικό του έργο αναγνωρίζεται από τον πρωθυπουργό Μάκη Βορίδη (ο οποίος έχει επανέλθει και έχει ασκήσει μηνύσεις κατά όσων τον αποκαλούσαν "Κωνσταντόπουλο") και στήνεται άγαλμά του στην Πλατεία Αριστοτέλους, στο οποίο φαίνεται να παίζει playstation. Το θρίλερ του Γκλέτσου κλείνει με τη φράση "Έτσι πρόσταξε το κόμμα, έτσι έκανα κι εγώ". Η Ευγενία Μανωλίδου θα είναι διαγωνιζόμενη στο "Να η ευκαιρία" που αναβιώνει στην ΕΡΤ. Στην Πλατεία Συντάγματος θα στηθεί χριστουγεννιάτικη γιορτή, καθώς οι ουρανοί θα ανοίξουν και οι άγγελοι θα ψάλλουν για πρώτη φορά στο νέο Δήμαρχο το "ωσαννά", ενώ όλα τα δέντρα θα φωταγωγηθούν ως εκ θαύματος (και κάποια από αυτά θα μετατραπούν σε πορτοκαλιές, για να μπορέσει να δώσει συναυλία ο Νίκος Πορτοκάλογλου).

Οι εορτασμοί για την αλλαγή του έτους θα βρουν όλους τους Έλληνες ευτυχισμένους και αγαπημένους μεταξύ τους. Κανείς δεν θα παρατηρεί ένα πολύ φωτεινό ουράνιο σώμα, το οποίο θα έρχεται καταπάνω στη γη με τεράστια ταχύτητα, εκτός από τον Πειραιώς Δημήτριο, ο οποίος θα το δει σε όραμα και θα εντοπίσει ένα Αστέρι του Δαυΐδ πάνω στο σώμα αυτό - αλλά, εκεί που ετοιμάζεται να το αποκαλύψει αυτό στο Χριστεπώνυμο πλήρωμα ...

Πολιτικός Καζαμίας πρώτου εξαμήνου 2011

Ιανουάριος 2011:

Η κυβέρνηση φέρνει στη Βουλή νόμο για την άμεση απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων. Από σφάλμα του γραμματέα γράφεται στο νόμο (και πηγαίνει στο εθνικό τυπογραφείο) ρύθμιση για την άμεση απελευθέρωση όλων των εγκλείστων. Ο Παλαιοκώστας βγαίνει από τη φυλακή, όπου τον περιμένει το προσωπικό του ελικόπτερο, για να τον πάει στο κρυσφήγετό του. Η εγκύκλιος ότι ως "έγκλειστοι" εννοούνται από το νόμο μόνο όσοι είναι σε ψυχιατρεία καταφθάνει λίγα λεπτά μετά.

Ο Πειραιώς Σεραφείμ απαγορεύει τη βάπτιση βρεφών με εβραϊκά ονόματα και διατάσσει όλες τις "Μαρίες" να αλλάξουν το όνομά τους σε "Παρθένα" ή, το πολύ-πολύ "Δέσποινα". Ο Θεσσαλονίκης Άνθιμος τον μιμείται, αλλά προτείνει το όνομα "Συμέλα" ως πρώτη επιλογή. Οι Γιάννηδες διατάσσονται, επί απειλή αφορισμού, να αλλάξουν το όνομά τους είτε σε "Θεόφραστος" είτε σε "Χρυσόστομος". Ως μεγαλύτερη εορτή καθιερώνεται αυτή του Χρυσοστόμου Χρυσοστόμου (ιδιαιτέρως δημοφιλής στην Κύπρο).

Η τρόικα δηλώνει ότι έχει βάλει κατάσκοπο στη Νέα Δημοκρατία για να κλέψει το σχέδιο Σαμαρά για τον άμεσο μηδενισμό του ελλείμματος. Θα ανακοινώσει το πόρισμά της το Φεβρουάριο. Ο Πάνος Παναγιωτόπουλος δηλώνει ότι δεν πειράζει που τους έκλεψαν το σχέδιο, σε δύο μέρες θα κάνουν κι άλλο.

Φεβρουάριος 2011:

Οι εκπρόσωποι της τρόικα εισέρχονται στο "Μεγάλη Βρετανία" για να μελετήσουν το σχέδιο του Αντώνη Σαμαρά, πριν το παρουσιάσουν σε συνέντευξη τύπου. Στη συνέντευξη εμφανίζονται χωρίς μαλλιά και, αντί να μπουν σε λεπτομέρειες του σχεδίου, δηλώνουν ότι θα προτείνουν τον Σαμαρά για Νομπέλ και Λένιν οικονομικών επιστημών.

Μίνι - ανασχηματισμός. Η Λούκα Κατσέλη τοποθετείται στο Υπουργείο Εθνικής Αμύνης και ο Ευάγγελος Βενιζέλος στο Υπουργείο Εργασίας. Η Γραμματεία Προστασίας Καταναλωτή μεταφέρεται από το Υπουργείο Ερασίας και υπάγεται στην αρμοδιότητα του ΥΠΕΘΑ, προκειμένου "οι καταναλωτές να έχουν άμεση και ουσιαστική προστασία".

Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης εκδίδει προεδρικό διάταγμα "Για την ανάπτυξη" με ένα μόνο άρθρο, σύμφωνα με το οποίο "Όλες οι υπηρεσίες του Κράτους διατάσσονται να επιτύχουν την ανάπτυξη". Η τρόικα. εντυπωσιασμένη από τη λιτότητα και τη σαφήνεια της διατύπωσης και πεπεισμένη πλέον ότι η χώρα μπαίνει σε τροχιά ανάπτυξης, εγκρίνει αμέσως και διαμιάς τις τέσσερις επόμενες δόσεις του δανείου.

Ο Αντώνης Σαμαράς δηλώνει ότι, σε μια κίνηση πρωτοφανούς πολιτικής γενναιότητας, θα υπερψηφίσει το προεδρικό διάταγμα. Σε μια σπάνια έκλαμψη επιστημονικής επάρκειας ο Προκόπης Παυλόπουλος προσπαθεί να τον πείσει ότι τα προεδρικά διατάγματα δεν ψηφίζονται, αλλά ο έμπειρος εμπορικολόγος Πάνος Παναγιωτόπουλος υπεραμύνεται των δημοκρατικών θέσεων του Προέδρου του.

Μάρτιος 2011:

Αιφνιδιαστική επίσκεψη του Μπαράκ Ομπάμα στην Αθήνα. Το ΚΚΕ διαμαρτύρεται, γιατί δεν είχε το χρόνο να ανεβάσει πανώ στην Ακρόπολη. Ο ΣΥΡΙΖΑ οργανώνει μεγάλες διαδηλώσεις, αλλά επέρχεται διαφωνία ανάμεσα στο ΔΗΚΚΙ και την ΚΟΕ για το χαρακτήρα της πάλης - αν είναι πρωτίστως ταξική ή αντιϊμπεριαλιστική. Προσπάθεια του Αλέξη Τσίπρα να ηρεμήσει τα πνεύματα αποτυγχάνει, με αποτέλεσμα ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ να δηλώνει ότι η επίσκεψη του Πλανητάρχη έγινε τη δεδομένη στιγμή, για να δημιουργήσει προβλήματα στην Αριστερά.

Ο Ομπάμα στέκεται προσοχή μπροστά στον Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και του προτείνει ταπεινά να εξετάσει το ενδεχόμενο της τοποθέτησής του ως Προέδρου του ΟΗΕ, γιατί η θέση του Γραμματέτα θα ήταν υποβιβασμός γι' αυτόν. Ο Μεντβέντεβ εξαγριώνεται από αυτή την πρωτοβουλία του Ομπάμα (θεωρώντας ότι η Ρωσσία έπρεπε να έχει την τιμή να υποβάλει πρώτη δημόσια την πρόταση), αλλά πείθεται ότι μόνο ένας σοσιαλιστής θα μπορούσε να προσεγγίσει κατ' αυτόν τον τρόπο τον Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.

Αρχίζει ο αγώνας για τη διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ. Την πρόθεσή τους να διεκδικήσουν την πρωθυπουργία δηλώνουν ο Ευάγγελος Βενιζέλος, η Άννα (ήδη Ευανθία, μετά τη μεταρρύθμιση των εβραϊκών ονομάτων) Νταλάρα και ο Μάκης Βορίδης (ο Γιώργος Καρατζαφέρης ισχυρίζεται ότι η ιδέα για τον Βορίδη Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ είναι δική του). Οι δημοσκοπήσεις δίνουν πρώτη την Νταλάρα, δεύτερο το Βορίδη και τρίτο το Βενιζέλο. Ο Άδωνις Γεωργιάδης ανακοινώνει κι αυτός την πρόθεσή του να διεκδικήσει την Προεδρία του ΠΑΣΟΚ και τα ποσοστά του συναγωνίζονται αυτά του Βενιζέλου.

Ακόμη πιο έντονος είναι ο αγώνας για τη διαδοχή στην Προεδρία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Ο Αλ Γκορ συγκρούεται με τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ, αλλά μετά από ένα βράδυ έντονου παρασκηνίου πίσω από κλειστές πόρτες σε γνωστό ξενοδοχείο των Παρισίων πείθεται να αποσυρθεί υπέρ αυτής. Ο Μπιλ Κλίντον δηλώνει ότι και αυτός ενδιαφέρεται για την Προεδρία, αλλά μόνο εφ' όσον αντίπαλός του είναι η Κάρλα Μπρούνι. Ο Νικολά Σαρκοζί επισημαίνει στον Κλίντον ότι οφείλει να περιορίζει τις επιθυμίες του μόνο στο σοσιαλιστικό στρατόπεδο.

Απρίλιος 2011:

Ο Γιώργος Παπανδρέου δηλώνει ότι δεν έχει αποφασίσει ακόμη εάν επιθυμεί να αναλάβει Πρόεδρος του ΟΗΕ, γιατί έχει πολλά πράγματα να κάνει ακόμη στη χώρα. Επίσης, ετοιμάζει μεγάλη επιχειρηματική - επενδυτική συμφωνία με την Κίνα, τις οποίας οι όροι προσωρινά κρατούνται μυστικοί. Οι κούρσες για τη διαδοχή του παγώνουν.

Ο Μίκης Θεοδωράκης προσχωρεί στη Δημοκρατική Συμμαχία. Δηλώνει ότι δεν μπορεί να υπάρχει πολιτικός χώρος, στον οποίο θα έχει παραλείψει να μεταδώσει τη Σπίθα του. Τα γραφεία της Δημοκρατικής Συμμαχίας πιάνουν φωτιά και ο Θεοδωράκης δηλώνει ότι η αποτελεσματικότητα της πολιτικής του κίνησης είναι πλέον εμφανής. Ο Χρήστος Μαρκογιαννάκης (- Μαρκοχρυσοστομάκης) κατηγορεί τον Θεοδωράκη ως εμπρηστή και απειλεί να αποχωρήσει από το κόμμα.

Διασπάται ο κυβερνητικός συνασπισμός στη Βρετανία, επειδή υπήρξε διαφωνία ως προς τη στήριξη στο πρόσωπο του Γιώργου Παπανδρέου για το αξίωμα του Προέδρο του ΟΗΕ. Ο Νικ Κλεγκ υποστήριξε ότι θα έπρεπε η συμμαχική κυβέρνηση να εξετάσει και το ενδεχόμενο να προταθεί για τη θέση ένας ήπιος ιεράρχης, έχοντας στο νου του τον Πειραιώς Σεραφείμ. Στις εκλογές που ακολουθούν επιστρέφουν πανηγυρικά οι Εργατικοί στην εξουσία με το σύνθημα: "George Papandreou - He's One of US" (τα κεφαλαία όπως είναι στο πρωτότυπο).

Το ΚΚΕ, το οποίο είναι αναγκασμένο να δρα μέσα σε ένα καπιταλιστικό σύστημα, αποφασίζει να κάνει outsourcing και αναθέτει σε αμερικανική εταιρεία συμβούλων την "οργάνωση - συντονισμό και στρατηγικό σχεδιασμό των δυναμικών δράσεων του ΠΑΜΕ". Ο Φιντέλ Κάστρο στέλνει συγχαρητήριο τηλεγράφημα.

Μάιος 2011:

Η υπόγεια μάχη για τη διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ συνεχίζεται. Η Μιλένα (ήδη Παρθελένα) Αποστολάκη και η Φώφη Γεννηματά εκδηλώνουν το ενδιαφέρον τους. Ο Δημήτρης Τσοβόλας δηλώνει έτοιμος να αναλάβει, αν του ζητηθεί. Ο Χρυσόστομος Χαραλαμπόπουλος δηλώνει ότι θα ήταν η ιδανική μεταβατική λύση.

Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης διαπιστώνει ότι το προεδρικό διάταγμα που εξέδωσε για την ανάπτυξη έχει αποτελέσματα. Επικαλείται στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας, τα οποία δείχνουν ότι το 2011 πρόκειται να ολοκληρωθεί με ρυθμό ανάπτυξης 23%. Τα φορολογικά έσοδα έχουν αυξηθεί κατά 235% και υπάρχει το περιθώριο να ανακληθούν τα μισθολογικά περιοριστικά μέτρα του 2010. Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να χορηγήσει αυξήσεις σε όλους τους υπαλλήλους του Δημοσίου της τάξεως του 60%. Το ελληνικό οικονομικό θαύμα επαναλαμβάνεται και συζητείται ότι μάλλον το Νομπέλ Οικονομικών πρέπει να δοθεί στο Χρυσοχοΐδη και όχι στο Σαμαρά.

Η Βόρειος Κορέα αποφασίζει να ενοποιηθεί με την Κούβα, για να επιτύχουν οικονομίες κλίμακος στα ζαχαροκάλαμα και τις τεχνικές σοσιαλιστικού σχεδιασμού. Στην Ένωση αυτή καλούνται να συμμετάσχουν και όσες άλλες χώρες, μη-κυβερνητικές οργανώσεις, φοιτητικές παρατάξεις και συστοιχίες νήσων το επιθυμούν. Ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ δίνουν σκληρή μάχη για να γίνουν δεκτοί στην Ένωση και, τελικώς, η απόφαση ανατίθεται στον Ούγκο Τσάβεζ, ο οποίος γνωμοδοτεί υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ. Το ΚΚΕ δημοσιεύει ανάλυση, κατά την οποία ο μπολιβαριανός σοσιαλισμός είναι κακέκτυπο του χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού.

Ιούνιος 2011:

Παγώνουν τα χαμόγελα στην Κυβέρνηση, καθώς διαπιστώνεται ότι οι ενδείξεις για ανάπτυξη ήσαν εσφαλμένες και ωφείλοντο σε σύγκριση στοιχείων σε ευρώ (2010) με στοιχεία σε δραχμές (2011). Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ομιλεί για προβοκάτσια, καθώς ακόμη δεν έχει καταστεί σαφές εάν η χώρα μας έχει βγει από την ευρωζώνη. Ο Σαμαράς θεωρείται πλέον το ακλόνητο φαβορί για το Νομπέλ Οικονομίας.

Ο Γιώργος Παπανδρέου δηλώνει ότι ναι, δέχεται να αναλάβει Πρόεδρος του ΟΗΕ και ότι όλοι μαζί θα κάνουμε τον κόσμο καλύτερο και πιο πράσινο, μαζί με τον Ταγίπ, την Άνγκελα, τον Μπαράκ. Θρήνος στη Σοσιαλιστική Διεθνή που δεν περίμεναν ότι θα έχαναν τον πεφιλημένο ηγέτη τους κατά τον τρόπο αυτό. Μεγάλη συγκίνηση σε όλα τα κράτη του κόσμου, τα οποία ετοιμάζονται να εκχωρήσουν κυβερνητικές αρμοδιότητες στον ΟΗΕ, για να βάλει σε τάξη τα οικονομικά τους, όπως πιστεύουν ότι μπορεί να καταφέρει ο Γιώργος Παπανδρέου.

Αρχηγός στο ΠΑΣΟΚ εκλέγεται ο Μάκης Βορίδης, ο οποίος αναλαμβάνει και πρωθυπουργός. Διατηρεί τον Θεόδωρο Πάγκαλο ως αντιπρόεδρο της κυβερνήσεως και όλα τα άλλα υπουργεία ως έχουν, με την εξαίρεση της προαγωγής της Ευανθίας Νταλάρα σε Υπουργό Εργασίας και της αναβάθμισης της Λούκας Κατσέλη σε Υπουργό Προστασίας του Καταναλωτή. Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης αναλαμβάνει το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης, το οποίο έχει αποκοπεί πλέον από τη σημαντικότερη αρμοδιότητά του. Επίσης, αποφασίζει να αλλάξει το μικρό του όνομα (κατά τις επιταγές της Εκκλησίας) σε Ροδόλφο.

Πρώτη κίνηση του νέου πρωθυπουργού είναι η εισαγωγή νέου νόμου για την απαγόρευση του καπνίσματος στους κλειστούς χώρους. Ο νόμος αυτός θα επιβληθεί από το νέο σώμα των Προστατών του Καταναλωτή, το οποίο θα συστήσει η Λούκα Κατσέλη. Το σώμα αυτό θα οπλοφορεί, θα διαθέτει καπνομετρητές, ειδικές ταυτότητες, τεθωρακισμένα οχήματα και ελαφρύ πυροβολικό, καθώς θα έχει το δικαίωμα να κατεδαφίζει καταστήματα, όπου παρατηρούνται πάνω από δύο παραβάσεις του νόμου.

Στο τέλος του Ιουνίου η χώρα επισήμως πτωχεύει, καθώς τα συστήματα του Υπουργείου Οικονομικών έχουν μπερδέψει τις δραχμές με τα ευρώ και δεν είναι γνωστό ποιοι είναι οι οφειλέτες του Δημοσίου. Ο ΟΗΕ αποφασίζει να αναλάβει τη διοίκησή της, προκειμένου τις οικονομικές της αποφάσεις να τις λαμβάνει ο Πρόεδρός του Γιώργος Παπανδρέου. Η Λούκα Κατσέλη τοποθετείται Πρόεδρος του Διεθνούς Νομισματικού Ταείου. Η κυβέρνηση καταργείται, ο Μάκης Βορίδης γελοιοποιείται ως "νέος Κωνσταντόπουλος" ("το πιάσατε το υπονοούμενο, έτσι;") και αποχωρεί από την πολιτική. Ο Πειραιώς Σεραφείμ δηλώνει δικαιωμένος και υποψήφιος για τον Πατριαρχικό Θρόνο, εάν ανακύψει κενό. Διαπιστώνει αίφνης, όμως, ότι το όνομά του έχει εβραϊκή προέλευση και το αλλάζει σε Δημήτριος, το οποίο είναι καθαρά χριστιανικό και δεν έχει καμμία σχέση με άλλες θρησκείες.

Η Σοσιαλιστική Διεθνής παραμένει ακέφαλη, καθώς η συνέλευσή της αποφασίζει ότι δεν μπορεί κάποιος να κάθεται στη θέση του Γιώργου Παπανδρέου, εκτός εάν δεχθεί ο Μίκης Θεοδωράκης. Μετά από πολλές πιέσεις από την Ντόρα Μπακογιάννη (η οποία έχει ξοδέψει όλη την κρατική επιχορήγηση στην αγορά και συντήρηση πυροσβεστικών συστημάτων για τα γραφεία του κόμματος) ο Θεοδωράκης συμφωνεί και αποφασίζει να κάνει την πρώτη συνεδρίαση της νέας Σοσιαλιστικής Διεθνούς στο τμήμα του Αμαζονίου που δεν έχει ακόμη κατακαεί.

Προσεχώς, στον Καζαμία για το δεύτερο εξάμηνο του 2011:

• Ο Γιώργος Παπανδρέου, Πρόεδρος του ΟΗΕ, συναντά τους εξωγήινους.
• Η Σοσιαλιστική Διεθνής αλλάζει ύμνο.
• Νέα Δημοκρατία: αποχωρήσεις - προσχωρήσεις.
• Θα κάνει Χριστουγεννιάτικη Γιορτή στην Αθήνα ο Γιώργος Καμίνης;
• Προετοιμασία για το 2012, το τέλος του κόσμου.

Όταν η βία σχετικοποιείται - κι ένα θαυμάσιο κείμενο του Θανάση Τριαρίδη

Διαβάστε αυτό το θαυμάσιο κείμενο του Θανάση Τριαρίδη (στην πραγματικότητα - 2 κείμενα σε 1, εκ των οποίων το δεύτερο έχει ως αφορμή ένα από τα πιο τραγικά περιστατικά του δημοσίου βίου μας τα τελευταία χρόνια). Αναλύει πόσο αντιφατικό είναι να καταδικάζεται η βία όταν προέρχεται μόνο από τη μια άκρη του πολιτικού σκηνικού. Δεν γράφω περισσότερα, διότι πραγματικά ο κ. Τριαρίδης τα γράφει μοναδικά.

Σήμερα πάρα πολύ επέχαιραν με τον ξυλοδαρμό του Κωστή Χατζηδάκη, λέγοντας ότι του αξίζει, ευχόμενοι το ίδιο να πάθουν και πολιτικοί από άλλα κόμματα κ.λπ. Μάλιστα, πάρα πολλοί μπήκαν στη διαδικασία να κρίνουν εάν ο κ. Χατζηδάκης είχε διαπράξει πολιτικά παραπτώματα τέτοια, τα οποία να αξίζουν ξυλοδαρμού (οι μεν ισχυριζόμενοι ότι ο κ. Χατζηδάκης είναι κακός, επομένως καλώς εδάρη, οι δε προβάλλοντας ότι ο κ. Χατζηδάκης δεν ανήκει σ' αυτούς που έπρεπε να γνωρίσουν τη "λαϊκή οργή", υπονοώντας ότι σε "χειρότερες περιπτώσεις" τέτοιας λογής βία δικαιολογείται). Πολύ μεγάλη μερίδα των συμπολιτών μας, των φίλων μας, παρέκαμψαν το ότι ένας ή περισσότεροι άνθρωποι επεφύλαξαν εις εαυτούς το ρόλο του δικαστή και του εκτελεστή της ποινής εις βάρος ενός πολιτικού - εις βάρος ενός συνανθρώπου τους - εντελώς αυθαίρετα, επειδή έτυχε να βρίσκονται κοντά στον κ. Χατζηδάκη και να έχουν τη σωματική ρώμη ή την συγκυριακή αριθμητική υπεροχή, ώστε να μπορέσουν να του καταφέρουν κτυπήματα. Οι φίλοι μας αυτοί, δηλαδή, θεώρησαν απολύτως φυσιολογικό να τιμωρείται διά ξυλοδαρμού (κάποιοι άλλοι τις προάλλες πήγαν λίγο παραπέρα), από οποιονδήποτε έχει τη δυνατότητα να το κάνει, ένας πολιτικός που, κατά την κρίση τους, είναι κακός ή ανεπαρκής ή άτιμος.

Μερικές φορές πρέπει να επιστρέφουμε στα αυτονόητα. Χρειάζεται, κι αυτό είναι τραγικό, να υπερασπιζόμαστε το μονοπώλιο που έχει το κράτος στη νόμιμη βία - να αιτιολογούμε γιατί χρειάζεται η τιμωρία όποιου παραβιάζει ένα ποινικό κανόνα να γίνεται μέσω των δικαστηρίων, γιατί η πολιτική αποδοκιμασία πρέπει να γίνεται μέσω των εκλογών. Αλλά να που πρέπει τα αυτονόητα να τα ξαναπούμε: εάν μπορεί να ασκεί βία οποιοσδήποτε θεωρεί ότι πρέπει να τιμωρήσει κάποιον, κατά κατάλυση του κράτους, τότε στο τέλος θα ασκούν βία όσοι μπορούν. - εάν αφαιρέσουμε από τους θεσμούς του κράτους δικαίου τη δυνατότητα ελέγχου στην άσκηση της βίας, τότε δεν υπάρχει καμμία διασφάλιση για τον τρόπο, με τον οποίο αυτή θα ασκείται. Με άλλα λόγια, θα ασκούν βία αυτοί που θα έχουν (προσκαίρως ή μονίμως) είτε τη μεγαλύτερη σωματική ρώμη, είτε τη μεγαλύτερη οικονομική επιφάνεια, είτε τη δύναμη των όπλων.

Δεν μπορώ, όμως, να συγκρατήσω και την περιφρόνησή μου για τους ανθρώπους που ασκούν βία κατ' αυτόν τον τρόπο (και αναφέρομαι σε όσους το κάνουν, επειδή το θεωρούν πραγματικά σωστό). Κατ' αρχήν δείχνουν μια φοβερή αλαζονεία. Θεωρούν εαυτούς τους πραγματικούς κριτές, ιστάμενοι υπεράνω των υπολοίπων που δεν τολμούν είτε μέσω των εκλογικών διαδικασιών, είτε μέσω μιας αμεσότερης μορφής αποδοκιμασίας (ή βίας) να βάλουν τους κακούς πολιτικούς στη θέση τους - αν τους δώσετε κάποια γαλόνια στο στρατό και μερικές μεραρχίες να διοικούν, αμφιβάλλετε ότι θα κήρυσσαν και δικτατορία; Αν μη τι άλλο, δεν είναι δημοκράτες πραγματικοί. Κατά δεύτερον, κατά κανόνα εκμεταλλεύονται την πρόσκαιρη υπεροχή τους. Κατά κανόνα είναι περισσότεροι και χτυπούν απομονωμένους στόχους. Είναι δειλοί. Κατά τρίτον, τους ενδιαφέρει περισσότερο η προσωπική εκτόνωση, την οποία θέτουν υπεράνω της ανάγκης για τήρηση της στοιχειώδους νομιμότητας. Είναι εγωιστές, φοβερά εγωιστές.

Ε, λοιπόν, σ' αυτούς τους ανθρώπους δεν μπορούμε να αναγνωρίζουμε το ηθικό δικαίωμα να κρίνουν δίκην λαϊκών δικαστών και, πολύ περισσότερο, να εκτελούν τις αποφάσεις που έχουν λάβει στο εν συγχύσει κρανίο τους. Δυστυχώς, στο βαθμό που συζητούμε εάν η επιμέρους ενέργεια βίας κατά του ενός ή του άλλου πολιτικού είναι δίκαιη ή όχι, ενισχύουμε την πεποίθηση του κάθε επίδοξου δικαστή (που περισσότερο προσομοιάζει με τον Δικαστή Dredd) ότι μπορεί να κρίνει και να εκτελεί εξ ονόματος όλων ημών.

ΥΓ. Είναι αυτονόητες οι ευχές όλων των αδελφών Daltons στον κ. Χατζηδάκη για ταχεία ανάρρωση. Μας σφίγγεται η ψυχή όταν αναλογιζόμαστε ότι δεν υπήρχε περιθώριο για τέτοιες ευχές στο προηγούμενο τραγικό περιστατικό.

Είμαι ο Averell Dalton και ΔΕΝ είμαι ζητώ την ψήφο σας - εξετάστε αυτούς που την ζητούν

Τοπικές εκλογές - εκεί, όπου η μισή Ελλάδα ψηφίζει την άλλη μισή. Την Κυριακή θα βρεθούμε αντιμέτωποι με κάτι τεράστια ψηφοδέλτια, μέσα από τα οποία θα κληθούμε να επιλέξουμε τους Δημάρχους, τους Περιφερειάρχες και τα αντίστοιχα συμβούλια για τις περιοχές, στις οποίες ζούμε. Όλοι μας έχουμε φίλους και γνωστούς που είναι υποψήφιοι κάπου, ακούμε να μας ζητάνε την ψήφο μας, πολλοί έχουμε θεωρήσει, εδώ και πολλά χρόνια, ότι οι εκλογές αυτές έχουν μια γραφικότητα, ένα φολκλόρ στοιχείο και αποφεύγουμε να τις παίρνουμε στα σοβαρά. Νομίζουμε ότι με τις εκλογές αυτές κάνουμε πλάκα, ότι δεν επηρεάζουν και πολύ ουσιαστικά τη ζωή μας - αυτό είναι συνήθως δικαιολογία, αποενοχοποίηση της συνείδησής μας, που δεν ψάχνουμε να δούμε ποιοι είναι αυτοί που διεκδικούν την ψήφο μας, που δεν ψάχνουμε να δούμε πώς θα κυβερνηθεί ο τόπος μας, η περιοχή μας, καλύτερα.

Κι όμως. Πράγματα που μπορεί να φαίνονται κατ' αρχήν ασήμαντα, αλλά μας επηρεάζουν τόσο πολύ - όπως, πόσην ώρα θα κάνουμε να πάμε στη δουλειά μας, αν μπορούμε να κυκλοφορήσουμε ελεύθερα σε κάποια μέρη της πολης μας, αν θα ταλαιπωρηθούμε για να παρκάρουμε το αυτοκίνητό μας γυρνώντας κουρασμένοι από τη δουλειά στο σπίτι μας, αν θα ευχαριστιόμαστε ένα απλό περίπατο ή αν θα πρέπει να προσέχουμε, για να αποφεύγουμε σπασμένα πεζοδρόμια και αφημένα περιττώματα. Πράγματα που θα μας κάνουν να νοιώθουμε περισσότερο ή λιγότερο όμορφα για μεγάλο μέρος της μέρας μας - που θα επηρεάσουν τη διάθεσή μας στη δουλειά μας, στο σπίτι μας. Αλλά και άλλα πράγματα εξαρτώνται από τις εκλογές αυτές: εάν η πόλη όπου ζούμε θα αναπτύσσεται ή θα μαραζώνει, εάν κάποιοι συμπολίτες μας που έχουν ανάγκη θα βρίσκουν θαλπωρή ή όχι, εάν το μαγαζί μας θα μπορεί να λειτουργήσει (εάν θα εκδίδεται εγκαίρως η άδειά του ή εάν θα γίνεται ανεκτό το παραεμπόριο έξω από αυτό), αν η πόλη μας θα προσελκύει δουλειές, παιδεία, πολιτισμό. Αυτά τα πράγματα στο μεγαλύτερό τους μέρος συσχετίζονται με τις αρμοδιότητες του Δήμου, στον οποίο κατοικούμε και εργαζόμαστε. Οπότε η επιλογή του Δημάρχου και του Δημοτικού Συμβουλίου, την οποία καλούμαστε να κάνουμε τώρα, έχει πολύ μεγάλη σημασία και οπωσδήποτε δεν μπορεί να υποτιμηθεί και να υποβιβασθεί σε συμμετοχή σε μια φολκλορική και γραφική διαδικασία.

Είναι, με άλλα λόγια, προς το συμφέρον μας να κοιτάξουμε προσεκτικά τους υποψηφίους που ζητούν την ψήφο μας και να επιλέξουμε αυτούς που παρέχουν, κατά την κρίση μας, τα εχέγγυα για να γίνει η ζωή μας καλύτερη. Να κοιτάξουμε την πολιτεία τους μέχρι τώρα, να κοιτάξουμε το δημόσιο λόγο τους, το ήθος τους, τις ικανότητές τους. Μπορεί ο δεύτερος εξάδελφός μας να είναι σε ένα ψηφοδέλτιο, μπορεί ο κολλητός μας να θέλει να προσληφθεί στη δημοτική αστυνομία υπό κάποιον εκ των υποψηφίων, μπορεί να μη θέλουμε να χαρεί για την ψήφο μας ο πρωθυπουργός ή η αντιπολίτευση - αλλά αυτές οι εκλογές είναι για εμάς, για τη δική μας ζωή, για τις μικρές ή μεγαλύτερες εκείνες χαρές που συνδέονται με την καθημερινότητά μας, για την αξιοπρέπεια του τόπου μας, για την αλληλεγγύη προς τους συνανθρώπους μας.

Ο γράφων έχει ήδη καταστήσει σαφείς τις προτιμήσεις του στο Δήμο Αθηναίων. Αλλά, ακόμη και για όσους κρίνουν ότι άλλος υποψήφιος συνιστά την βέλτιστη επιλογή, δεν μπορώ παρά να επαναλαμβάνω μονότονα: μην ψηφίζετε υπέρ ή κατά του μνημονίου, μην ψηφίζετε τον ξάδελφο ή τον μπατζανάκη (εκτός κι αν τον θεωρείτε ικανό!) - ψηφίστε αυτόν που πιστεύετε ότι θα κάνει τη ζωή σας καλύτερη! Δεν θα σας ενοχλήσω άλλω μέχρι τις εκλογές - καλή ψήφο!

Τοπικές εκλογές - ψήφος ευθύνης και όχι ανοησίας!

Η κομματικοποίηση των τοπικών εκλογών ξεκίνησε φέτος από την ελάσσονα αντιπολίτευση, στη συνέχεια το μπαϊράκι σήκωσε η αξιωματική αντιπολίτευση και τελευταίως, δυστυχώς, δεν απέφυγε το ίδιο τερτίπι και ο πρωθυπουργός. Χαμένοι από την υπόθεση αυτή είναι οι δύο ανεξάρτητοι υποψήφιοι δήμαρχοι στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, ο κ. Γιώργος Καμίνης και ο κ. Γιάννης Μπουτάρης, οι οποίοι, ενώ προσπαθούν να παρουσιάσουν τα προβλήματα των πόλεών τους και τις λύσεις που προτείνουν, βρίσκονται αντιμέτωποι με ερωτήματα που έχουν να κάνουν με την κεντρική πολιτική σκηνή και κυρίως αναφορικά με τη θέση τους για το μνημόνιο, έναντι του οποίου η χώρα μας δανείσθηκε 110 δισεκατομμύρια ευρώ από τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Ειδικά μάλιστα στην Αθήνα ο νυν δήμαρχος έχει σχεδόν αποδώσει όλες του τις ελλείψεις στο μνημόνιο.

Έτσι, έχει γίνει πολύ της μόδας η ανοησία να προτρέπονται οι ψηφοφόροι να μην ψηφίσουν τον κ. Καμίνη και τον κ. Μπουτάρη επειδή είναι, λέει, οι υποψήφιοι του κυβερνώντος κόμματος και κάθε ψήφος προς αυτούς θα σημάνει επιδοκιμασία του μνημονίου και των μέτρων που λαμβάνει εν ονόματι ή στο πλαίσιο του μνημονίου η κυβέρνηση. Πρόκειται για πραγματική ανοησία, γιατί ζητεί από τους πολίτες να θυσιάσουν τη δυνατότητα που έχουν να παρέμβουν στην ίδια τους την καθημερινότητα, ψηφίζοντας τους τοπικούς άρχοντες που θεωρούν ότι θα την βελτιώσουν, για να στείλουν κάποιο άλλο πολιτικό μήνυμα.

Στην Ελλάδα έχουμε αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Εκλέγουμε νομοθετικό σώμα, το οποίο στηρίζει την κυβέρνηση, σε τακτικά χρονικά διαστήματα. Η δουλειά του νομοθετικού σώματος είναι να μας εκπροσωπεί και διά της εκλογής του εκφράζεται η λαϊκή κυριαρχία σε επίπεδο κεντρικής πολιτικής σκηνής. Όταν μια επιλογή μας μας απογοητεύει, στις επόμενες βουλευτικές εκλογές μπορούμε να την αποδοκιμάσουμε και να δούμε κάτι άλλο. Έχουμε όμως και αυτοδιοίκηση. Έχουμε, δηλαδή, τη δυνατότητα να ελέγχουμε περισσότερο, εκλέγοντας τοπικούς άρχοντες προς αυτό, τις υποθέσεις της καθημερινότητάς μας. Είναι πολύ μεγάλη υπόθεση το να μπορούμε να επηρεάσουμε τόσο δραστικά θέματα που βρίσκουμε κάθε μέρα μπροστά μας: πόσο εύκολα μπορούμε να κυκλοφορούμε στους δρόμους, πόσο καθαρά είναι τα μέρη που βρισκόμαστε, πόσο ασφαλή είναι, πού μπορούμε να σταθμεύουμε, αλλά και πόσο θα πρέπει να πληρώνουμε για την καθαριότητα και το φωτισμό. Και τη δυνατότητα αυτή την έχουμε, κατά κύριο λόγο, με τις τοπικές αυτοδιοικητικές εκλογές. Είναι δυνατόν να μας ζητείται να παραιτηθούμε από τη δυνατότητα αυτή για τα επόμενα σχεδόν τέσσερα χρόνια (μέχρι τον Ιούνιο του 2014) από φόβο ότι μια επιλογή μας μπορεί να στείλει λάθος μήνυμα στην κυβέρνηση; Στο κάτω-κάτω, για ποιο λόγο μας ενδιαφέρει να ψηφίζουμε στις τοπικές εκλογές; Για να επηρεάσουμε δραστικά τη ζωή μας ή για να συμμετάσχουμε σε ένα νεφελώδες πολιτικό παιχνίδι;

Δεν συζητώ καν ότι οι υποψηφιότητες Καμίνη και Μπουτάρη δεν είναι υποψηφιότητες του ΠΑΣΟΚ. Στηρίζονται από το ΠΑΣΟΚ, αλλά στηρίζονται και από άλλες δυνάμεις. Ούτε ο κ. Καμίνης, ούτε ο κ. Μπουτάρης προέρχονται από τον κομματικό σωλήνα του ΠΑΣΟΚ. Δεν έχουν εξαρτήσεις από το ΠΑΣΟΚ. Βασικά, δεν είναι ΠΑΣΟΚ. Με άλλα λόγια, δεν μπορεί καν να θεωρηθεί ότι, ψηφίζοντας Μπουτάρη και Καμίνη, ψηφίζουμε ΠΑΣΟΚ. Και η ερώτηση: "και τι ψηφίζουμε τότε;" είναι εντελώς ηλίθια. Η απάντηση είναι απλή: ψηφίζουμε Μπουτάρη και Καμίνη. Είναι απαραίτητο καλά ντε και σώνει να ψηφίζουμε κάποιο κόμμα, όταν επιλέγουμε τους τοπικούς μας άρχοντες; Κι όμως, μας ζητείται να αγνοήσουμε αυτές τις υποψηφιότητες όχι επειδή δεν είναι καλές (πράγμα που θα ήταν απολύτως λογικό, για όσους πιστεύουν ότι ο κ. Γκιουλέκας είναι καλύτερη λύση για τη Θεσσαλονίκη ή ο κ. Κακλαμάνης για την Αθήνα - ή κάποιος άλλος υποψήφιος, εν πάση περιπτώσει), αλλά επειδή είναι, λέει, ΠΑΣΟΚ.

Εάν θεωρούμε ότι η ψήφος στις αυτοδιοικητικές εκλογές δεν είναι ψήφος χαβαλέ, δεν είναι ψήφος-υποκατάστατο της ψήφου στις βουλευτικές εκλογές, αλλά είναι ψήφος ευθύνης, τότε η επιλογής μας είναι μία: να ψηφίσουμε με αποκλειστικό κριτήριο ακριβώς το σκοπό των εκλογών αυτών, την ανάδειξη των καλύτερων, κατά τη γνώμη μας, δημοτικών αρχόντων.

Καμμία υποχώρηση! Όλα τα κρατικά κάστρα παραμένουν άπαρτα!

Χαρές και πανηγυρισμοί για όσους φοβήθηκαν ότι το τρισκατάρατο μνημόνιο θα έθιγε τις βασικές οργανωτικές δομές του συστήματος, τις σημαντικές υπηρεσίες που μας προσφέρει το κράτος. Στο ρεπορτάζ προβάλλεται η βλάσφημη δήλωση του Διοικητού της Τραπέζης της Ελλάδος κου. Προβόπουλου για την ανάγκη μείωσης των κρατικών καναλιών και η αγέρωχη αλλά τεκμηριωμένη απάντηση του Υπουργού Αναπληρωτή Πολιτισμού κου. Χυτήρη. Τι φοβερά και τρομερά εξεστόμισε ο κ. Προβόπουλος; Τόλμησε να πει ότι:

• οι κρατικοί τηλεοπτικοί σταθμοί (5) είναι πολλοί για μια χώρα με το μέγεθος της Ελλάδος
• λειτουργούν με πολύ μεγάλο αριθμό υπαλλήλων
• το κόστος τους είναι υπερπολλαπλάσιο των αντίστοιχων ιδιωτικών καναλιών
• θα ήταν σκόπιμο να συγχωνευθούν (ω της βλασφημίας!) σε ένα ή δύο σταθμούς.

Υπάρχει έστω και ψήγμα αληθείας σε όλα αυτά; Και, στο κάτω-κάτω, τι τον νοιάζει αυτόν; Και πού να καταλάβει ένας τραπεζίτης, ψυχρός τεχνοκράτης, το συνταγματικό ρόλο που παίζουν πέντε κανάλια. Ο λόγος που η χώρα δεν πηγαίνει μπροστά είναι ότι δεν έχουμε τα χρήματα για δεκαπέντε κανάλια! Σχεδόν αυτή ήταν η περήφανη απάντηση του κ. Υπουργού. Να προσθέσω κι εγώ: ποιος είναι ο κ. Προβόπουλος να κρίνει ότι οι υπάλληλοι είναι υπερβολικά πολλοί; Μήπως τελείωσε κάποια σχολή τηλεοπτικού παραγωγού και δεν το ξέρουμε, δεν το έχει στο βιογραφικό του; Αμ, το άλλο, για το κόστος τους σε σχέση με τα ιδιωτικά κανάλια; Δηλαδή θέλει ο τραπεζίτης να έχουμε εμπορικά και όχι ποιοτικά προγράμματα; Να ταΐζουμε τις μάζες και τη νεολαία με σαχλαμάρες, όπως τα ιδιωτικά; Να λείψουν τα προγράμματα υψηλής διανόησης που χαρακτηρίζουν τα κρατικά κανάλια; Και τα έσοδά τους να προέρχονται από διαφημίσεις; Αφού το προϊόν της δημόσιας τηλεόρασης είναι δημόσιο αγαθό, αυτό δεν μπορεί να το αντιληφθεί ο τραπεζίτης; Πώς μπορεί να μιανθεί με διαφημίσεις;

Αυτή η νεοφιλελεύθερη λαίλαπα που προσπαθεί να σαρώσει τα πάντα δεν θα καταφέρει, ευτυχώς, να επηρεάσει τη δική μας κυβέρνηση - γιατί η κυβέρνησή μας είναι στην ψυχή της, στο DNA της, σοσιαλιστική. Και δεν πρόκειται να πέσει κανένα κρατικό κάστρο, όσο κι αν το επιβουλεύονται οι διεθνείς τραπεζίτες, οι ντόπιοι λακέδες τους και το Δ.Ν.Τ.

Μείωση φόρων; Μόνο αν εισπράττονται! ή Οι πραγματικές προτεραιότητες του Πρωθυπουργού

Ο Πρωθυπουργός μας μερικές φορές εμπλουτίζει το λόγο του με στοιχεία σουρρεαλισμού. Στην περιβόητη διακαναλική συνέντευξή του χθες ρωτήθηκε κάτι πάρα πολύ λογικό: δεν θα ήταν απαραίτητο να μειωθούν οι ιδιαιτέρως υψηλοί φόροι, οι οποίοι αποτρέπουν τις ξένες επενδύσεις; Και η απάντησή του ήταν ότι θα μειωθούν οι φόροι, εφ' όσον οι επιχειρηματικοί φορείς εγγυηθούν ότι αυτοί θα εισπράττονται - και ζήτησε από τους επιχειρηματικούς φορείς να του το εγγυηθούν.

Τι είπε, δηλαδή, ο Πρωθυπουργός; Ότι το κράτος, επειδή δεν κάνει καλά τη δουλειά του (διότι η είσπραξη των φόρων, εξ όσων θυμάμαι από τη σχολή, εξακολουθεί να είναι κρατική αρμοδιότητα), θα επιρρίψει το βάρος που προκύπτει από την απώλεια φορολογικών εσόδων σε όλες τις επιχειρήσεις, και στις τίμιες. Και, περαιτέρω, ζήτησε από τους πολίτες να αντιληφθούν ότι οι φόροι είναι εκδήλωση κοινωνικής αλληλεγγύης! Διότι το κράτος έχει ανάγκη τα φορολογικά έσοδα, για να δίνει πρόωρες συντάξεις σε προνομιούχες ομάδες και να ενισχύει τα ταμεία των ρετιρέ, να συντηρεί τον ΟΣΕ (και την Ολυμπιακή, αν προλάβαινε η σημερινή κυβέρνηση), να συντηρεί έναν τεράστιο και άχρηστο γραφειοκρατικό μηχανισμό. Με άλλα λόγια, η συντήρηση αυτού του σπάταλου και ανίκανου κράτους στη σημερινή του μορφή έχει προτεραιότητα έναντι της προσέλκυσης ξένων κεφαλαίων και επενδύσεων, έναντι της πραγματικής ανάπτυξης, μολονότι, παρά τα 110 δισεκατομμύρια ευρώ του δανείου, η χώρα κινδυνεύει να χρεωκοπήσει!

Τα πράγματα είναι πολύ πιο κρίσιμα από όσο φανταζόμαστε. Οι αδιάκριτες δημοσιονομικές περικοπές επί δικαίων και αδίκων μπορεί να δικαιολογούντο υπό το κράτος του πανικού που έφερνε η άμεση αδυναμία του κράτους να ανταποκριθεί στις ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις του το Μάιο. Αλλά πλέον το δάνειο το πήραμε και κερδίσαμε χρόνο. Η ιστορία, ακόμη κι εάν αναγνωρίσει στο σημερινό Πρωθυπουργό το θάρρος να λάβει τα αρχικά μέτρα, οπωσδήποτε δεν θα του συγχωρήσει την αδράνεια και την έλλειψη αποφασιστικότητας για πραγματικές διαρθρωτικές αλλαγές, είτε αυτές οφείλονται στην αντίσταση κατεστημένων συμφερόντων είτε (όπως όλο και περισσότερο φοβούμαι) σε σοσιαλιστικές ιδεοληψίες, όπως αυτή για το χαρακτήρα των φόρων. 

Mια απάντηση στον Τηλέμαχο Χορμοβίτη

Ο αναγνώστης μας Αθανάσιος Τσιούρας μου ζήτησε και πάλι να αναρτήσω μια ανοικτή επιστολή του, αυτή τη φορά προς τον φίλο του και φίλο του ιστολογίου αυτού (και των Daltons προσωπικά!) Τηλέμαχο Χορμοβίτη, σε σχέση με τη συμμετοχή της δημοτικής παράταξης "πορτοκαλί" στο συνδυασμό "δικαίωμα στην πόλη" του Γιώργου Καμίνη.

Αγαπητέ Τηλέμαχε,

σου γράφω αυτή την απάντηση, για να δώσω κάποιες εξηγήσεις στην κριτική που εμμέσως ασκείς στους φιλελευθέρους που συμπαρατάχθηκαν με το συνδυασμό "δικαίωμα στην πόλη". Εκ των προτέρων σου δηλώνω ότι αναγνωρίζω πως η κριτική σου είναι πέρα ως πέρα καλόπιστη (και καλογραμμένη, οφείλω να ομολογήσω!) και, βέβαια, συνεπής με τα πιστεύω σου, αλλά κυρίως με αυτά που έχεις εισπράξει από τα διάφορα δημοσιεύματα που παραθέτεις. Πέρα από τις προθέσεις σου, φυσικά, δεν μπορώ να αμφισβητήσω ούτε και τις πηγές σου (αν και έχω τις αμφιβολίες μου για την ακρίβεια των γραφομένων στο "Βήμα"). Για το λόγο αυτό και η απάντησή μου θα επικεντρωθεί σε τρία ζητήματα: α. πώς λειτουργεί ο συνδυασμός "δικαίωμα στην πόλη" ως προς το πρόγραμμα, β. στο ρόλο που παίζουμε εμείς εκεί και γ. γιατί ο ίδιος στηρίζω, εκ πεποιθήσεως πλέον, ατομικά την υποψηφιότητα Καμίνη (πέραν της αυτονόητης προσπάθειάς μου να εκλεγεί δημοτικός σύμβουλος ο Τάσος Αβραντίνης).

α. Ο συνδυασμός "δικαίωμα στην πόλη" στηρίζεται, όπως παρατηρείς, (τα γράφω με χρονική σειρά υποστήριξης) από τη Δημοκρατική Αριστερα, το ΠΑΣΟΚ και τους Οικολόγους Πρασίνους και, κατόπιν, και από το πορτοκαλί. Είμαστε οι τελευταίοι που μπήκαμε, γι' αυτό και η συμβολή μας στο πρόγραμμα, στην αρχή, δεν ήταν πολύ σπουδαία. Για την ακρίβεια, πριν την ένταξή μας στο συνδυασμό είχε ανατεθεί σε τρεις εκπροσώπους, έναν από κάθε συνιστώσα, να συντάξουν ένα πρωτόλειο πρόγραμμα. Αυτό τέθηκε υπ' όψει μας σχεδόν ως fait accompli και απλώς επιδιώξαμε να περιορίσουμε κάπως κάποια στοιχεία του που πήγαιναν ακόμη πιο μακρυά από εκεί που θέλαμε. Το πρόγραμμα, όπως βλέπεις, έχει τεθεί σε διαβούλευση - ζητούνται οι προτάσεις των δημοτών. Δεν είναι το οριστικό. Μπορώ να σε βεβαιώσω ότι πολλά από αυτά που επικρίνεις είναι υπό συζήτηση και εντός του ίδιου του συνδυασμού και από παρατάξεις άλλες, όχι μόνο από τη δική μας (είναι αυτονόητο ότι, επί της ουσίας, ασπάζομαι πλήρως την κριτική σου).
β. Εμείς γιατί "μπλέξαμε"; Και τι επιδιώκουμε; Θέλουμε να βοηθήσουμε μια προσπάθεια με επικεφαλής έναν άνθρωπο, ο οποίος δεν έχει σχέση με κομματικούς σωλήνες. Φυσικά και θέλουμε στην προσπάθεια αυτή ο λόγος μας να έχει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο βάρος. Για το λόγο αυτό και ολοκληρώνουμε και τις προγραμματικές μας θέσεις ως "πορτοκαλί", οι οποίες θα αναρτηθούν, στη συνοπτική τους εκδοχή, στο διαδίκτυο αργότερα σήμερα. Επίσης, προσπαθούμε να πείσουμε τις άλλες παρατάξεις και τον ίδιο τον υποψήφιο Δήμαρχο, ώστε να περιληφθούν όσο περισσότερες θέσεις μας γίνεται στο πρόγραμμα του συνδυασμού. Ήδη κάποιες έχουν γίνει αποδεκτές (για λόγους που αφορούν την εσωτερική λειτουργία του συνδυασμού δεν μπορώ να σου πω περισσότερα, ούτε και γιατί δεν είναι ανηρτημένες ακόμη). Βασικός όρος της συμφωνίας που κάναμε με τον κ. Καμίνη προσωπικά ήταν ότι το "πορτοκαλί" θα διατηρήσει την αυτονομία του. Οι θέσεις που θα διαβάσεις σε λίγες ώρες στην ιστοσελίδα μας (το link θα γίνει διαθέσιμο, μόλις οι θέσεις αναρτηθούν) είναι οι δικές μας προτάσεις για το Δήμο. Εμείς ζητούμε να εκλεγούν οι υποψήφιοί μας για τις θέσεις αυτές. Κρίναμε (οι διοικήσεις της "Δράσης" και της "Φιλελεύθερης Συμμαχίας" που στηρίζουν το "πορτοκαλί") ότι ο Τάσος έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να προβάλλει τις θέσεις αυτές στο δημοτικό συμβούλιο μέσω της συνεργασίας με το συνδυασμό Καμίνη, παρά με αυτόνομη κάθοδο.
γ. Με όλα αυτά θα νομίσει κανείς ότι η επιλογή συνεργασίας με τον Καμίνη ήταν συμβιβασμός για εμάς. Προφανώς και, σε κάποιο βαθμό, ήταν. Ξέρεις, επίσης, ότι προσωπικά ήμουν υπέρ της αυτόνομης καθόδου, θεωρώντας ότι έχουμε κάτι διαφορετικό να προσφέρουμε. Ωστόσο, έτυχε από τότε να γνωρίσω από κοντά τον κ. Καμίνη. Πρέπει, από προσωπική εμπειρία πλέον, να σου αναφέρω τα εξής: ο κ. Καμίνης πόρρω απέχει από την εικόνα αυτή που έχεις συναγάγει από το σχέδιο προγράμματος που έχει αναρτηθεί και από τις δηλώσεις της κας. Παναγιωτοπούλου. Είναι ένας ιδιαιτέρως σεμνός άνθρωπος και δεν ακούει το συνομιλητή του μόνο λόγω της ευγένειας που τον διακρίνει, αλλά προσέχει κι αυτά που του λένε. Και καταλαβαίνει πάρα πολλά, πίστεψέ με. Επίσης, παρά τα όσα του καταμαρτυρεί το Βήμα, είναι κατ' εξοχήν φιλελεύθερος στη συγκρότηση και την κοσμοθεωρία του. Δεν έχει ασχοληθεί ακόμη τόσο έντονα με το πρόγραμμα, επειδή αυτό δεν είναι ακόμη οριστικό και εξ αιτίας των πολλών άλλων υποχρεώσεων, συναντήσεων κ.λπ. που έχει. Ο λόγος όμως που, προσωπικά, υποστηρίζω την υποψηφιότητά του χωρίς καμμία επιφύλαξη είναι ότι ο Γιώργος Καμίνης έχει πραγματικό πάθος για την Αθήνα. Είναι ένα στοιχείο της προσωπικότητάς του που δεν μπορεί να φανεί στο προς διαβούλευση πρόγραμμα. Ο λόγος που κάθεται και ακούει αυτά που του λέμε όχι μόνο εμείς, αλλά και οι πολίτες στο δρόμο, όπως και οι παρατάξεις που τον στηρίζουν, είναι επειδή επιδιώκει, με τον πιο γνήσιο τρόπο, να μάθει ακόμη περισσότερα πράγματα για την Αθήνα, για προβλήματα περιοχών και κατοίκων που ποτέ δεν είχαν έλθει σε επαφή μαζί του, και να αντλήσει ιδέες - να αξιοποιήσει κάθε τι δημιουργικό που του προσφέρεται. Σέβεται απολύτως την αυτονομία μας και αποδέχθηκε το σχετικό όρο χωρίς καμμία περίσκεψη, γιατί μας σέβεται και για αυτό που είμαστε. Οποιαδήποτε υπεροψία απουσιάζει εντελώς από τη συμπεριφορά του και την αντίληψή του.

Για το λόγο αυτό πιστεύω και ότι είναι ο ίδιος, ατομικά, μια εξαιρετική λύση για την Αθήνα. Επίσης, πιστεύω ότι οποιαδήποτε προγραμματική έλλειψη του συνδυασμού πρέπει να αποδοθεί και σ' εμάς - χρειάζεται να προσπαθήσουμε κι άλλο, για να δείξουμε μέσα στον ίδιο το συνδυασμό, αλλά και στον ίδιο τον υποψήφιο δήμαρχο, τα πλεονεκτήματα των δικών μας προτάσεων. Ξέρουμε πολύ καλά που "μπλέξαμε", ώρα να κολυμπήσουμε!

Πριν σε χαιρετήσω, προς το παρόν, πρέπει να ξαναμνημονεύσω τους θαυμάσιους υποψηφίους που συμμετέχουν στο συνδυασμό και προτάθηκαν από το "πορτοκαλί". Νομίζω ότι θα συμφωνήσεις πως είναι ο ένας καλύτερος από τον άλλον: Τάσος Αβραντίνης, υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στο έβδομο διαμέρισμα. Μελίνα Δασκαλάκη, Κώστας Κουκόπουλος, Νίκος Δαμηλάκης, υποψήφιοι διαμερισματικοί σύμβουλοι στο πρώτο διαμέρισμα. Νάντια Χριστίδη, υποψηφία διαμερισματική σύμβουλος στο τρίτο διαμέρισμα.

Με δεδομένη πάντα την εκτίμησή μου,
Αθανάσιος Τσιούρας

ΥΓ. Ο Τηλέμαχος μας βοήθησε σημαντικά τον πρώτο καιρό μετά την ίδρυση του "πορτοκαλί" - εκτός από τις προσωπικές ευχαριστίες είναι δεδομένες και οι ευχαριστίες και η αναγνώριση εκ μέρους της παράταξης συνολικά.

Και για την αντιγραφή,
Averell Dalton

Ψήφο στον Καμίνη, σταυρό στον Αβραντίνη!

Το "πορτοκαλί" στηρίζει με όλες του τις δυνάμεις το συνδυασμό "δικαίωμα στην πόλη" με υποψήφιο Δήμαρχο Αθηναίων τον κ. Γιώργο Καμίνη. Στο συνδυασμό αυτό συμμετέχει ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στο 7ο διαμέρισμα ο Τάσος Αβραντίνης. Επίσης, συμμετέχουν ως υποψήφιοι διαμερισματικοί σύμβουλοι στο 1ο διαμέρισμα η Μελίνα Δασκαλάκη, ο Κώστας Κουκόπουλος και ο Νίκος Δαμηλάκης και, στο 3ο διαμέρισμα, η Νάντια Χριστίδη.

Στο πλαίσιο της συνεργασίας αυτής στελέχη και υποστηρικτές του "πορτοκαλί", ανάμεσά τους και ο γράφων, είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε τον Γιώργο Καμίνη - διακρίναμε τη σεμνότητά του, τον ήπιο χαρακτήρα του, την ακεραιότητά του, το ανοικτό μυαλό του, αλλά και το μεγάλο πάθος του για να γίνει η ζωή στο Δήμο Αθηναίων καλύτερη. Ο Γιώργος Καμίνης δεν κατέρχεται στις εκλογές αυτές με σκοπό την προσωπική του προβολή ή έχοντας άλλες βλέψεις - και δεν έχει γραμμάτια να ξεπληρώσει. Γνωρίζει πολλά πράγματα για το Δήμο Αθηναίων και για τη διοίκηση γενικότερα - έχει αντίληψη των προβλημάτων, έχει αντίληψη της πολυπλοκότητας πολλών από τα προβλήματα αυτά, έχει σκεφθεί πολλές τεκμηριωμένες λύσεις, οι οποίες χαρακτηρίζονται από ευρηματικότητα και καινοτομία, αλλά και είναι δεκτικός σε λύσεις που του προτείνουν άλλοι, μεταξύ τους και το "πορτοκαλί". Το σπουδαιότερο, όμως, προσόν του είναι το πάθος του για να γίνει η Αθήνα καλύτερη. Δεν τον ενδιαφέρει η επίδειξη, αλλά η πραγματική λύση προβλημάτων. Πονάει την Αθήνα πραγματικά και προσφέρεται να υπηρετήσει τους πολίτες της. Δεν έχει την αμετροέπεια να θεωρεί ότι όλα μπορεί να τα κάνει μόνος του, αλλά αναζητεί συνεργάτες, στους οποίους διακρίνει το ίδιο πάθος που έχει και ο ίδιος και την ίδια διάθεση προσφοράς. Όταν συζητά κανείς μαζί του διακρίνει έναν άνθρωπο που μπορεί να ξεχωρίσει την ουσία από τη ρεκλάμα, που εξετάζει την εφαρμοσιμότητα, αλλά και τυχόν παράπλευρες δυσμενείς επιπτώσεις των λύσεων που επεξεργάζεται - και, κυρίως, που έχει βαθιά μέσα του ως κύριες αξιολογικές παραμέτρους τα δικαιώματα των πολιτών. Η ονομασία του συνδυασμού "δικαίωμα στην πόλη" απηχεί πραγματικά τις αντιλήψεις του και τις προτεραιότητές του. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ζητεί την ευκαιρία να υπηρετήσει και ότι, εάν του την δώσουμε, θα είναι ένας πολύ επιτυχημένος δήμαρχος (άλλωστε η επιτυχέστατη θητεία του στη θέση του Συνηγόρου του Πολίτη αποτελεί σαφέστατη ένδειξη των ικανοτήτων του).  

Όσοι επιλέξετε το συνδυασμό "δικαίωμα στην πόλη" θα έχετε τη δυνατότητα να δώσετε ένα σταυρό στον Αντιπρόεδρο της Δράσης κ. Τάσο Αβραντίνη. Παρ' ότι η προσωπική μας φιλία (που προέκυψε από τις συχνές επισκέψεις του στο far west) δεν μου επιτρέπει να είμαι αμερόληπτος, μπορώ να παραθέσω κάποια χαρακτηριστικά στοιχεία για τον κ. Αβραντίνη που τα παραδέχονται όλοι όσοι τον γνωρίζουν. Ένα κοινό στοιχείο που έχει με τον κ. Καμίνη είναι η ανιδιοτελής διάθεση για προσφορά. Ο κ. Αβραντίνης κατέρχεται στις εκλογές αυτές για να δώσει, όχι για να πάρει. Έχει οργανωτικές ικανότητες, μπορεί να χτίζει συνεννοήσεις και συμμαχίες, ξέρει να αξιοποιεί κάθε συνεργάτη του με το βέλτιστο τρόπο, αλλά κυρίως έχει ένα μυαλό ξεκάθαρο, το οποίο σκέφτεται χωρίς παρωπίδες. Επίσης, έχει το πείσμα να βρίσκει λύση σε κάθε πρόβλημα - ο Τάσος Αβραντίνης ποτέ δεν θα σηκώσει τα χέρια ψηλά, όσο δύσκολη αποστολή κι αν του ανατεθεί. Οι νομικές του γνώσεις τον βοηθούν να ανταπεξέρχεται στους δαιδάλους της νομοθεσίας και των κανονιστικών ρυθμίσεων που διέπουν την τοπική αυτοδιοίκηση - το μορφωτικό του υπόβαθρο είναι τέτοιο, ώστε να μπορεί να πραγματευθεί ακόμη και ζητήματα που δεν εμπίπτουν στη σφαίρα των επαγγελματικών του δραστηριοτήτων, ενώ έχει ενισχυθεί και από την πραγματική αγάπη του για τον πολιτισμό.  

Έτσι, όσοι ψηφίζετε στο Δήμο Αθηναίων έχετε μια θαυμάσια δυνατότητα να στείλετε στο δημαρχιακό μέγαρο δύο πολύ αξιόλογους ανθρώπους ψηφίζοντας "δικαίωμα στην πόλη" με υποψήφιο Δήμαρχο τον Γιώργο Καμίνη και επιλέγοντας, στη σταυροδοσία, τον Τάσο Αβραντίνη.

Ο προβοκατόρικος λόγος του Δευκαλίωνα Τσαγκαράκη

Δημοσιεύω επιστολή που απεστάλη στο ιστολόγιό μας από τον αναγνώστη μας Αθανάσιο Τσιούρα.

Αγαπητοί Daltons,

δεν ξέρω αν έπρεπε να μας προκαλέσει έκπληξη η άνανδρη επίθεση που δέχθηκε ο φίλος μας Δευκαλίων Τσαγκαράκης. Το προσωπικό του ιστολόγιο, Φιλελεύθερη Κρήτη, περιέχει αναρτήσεις που από τους περισσοτέρους θεωρούνται προκλητικές, υπερβολικές, συνωμοσιολογικές, άγαρμπες κ.λπ. Έτσι, πολλοί θα υπέθεταν ότι κάποιο αγανακτισμένο "θύμα" των υπερβολών του Δευκαλίωνα θα αντιδρούσε. Ίσως και κάποιοι χαιρέκακοι να λένε "καλά να πάθει".

Φυσικά, αυτή είναι η εύκολη λύση - να αγνοούμε τις επίμονες φωνές που ταράζουν την αναισθησία μας, χωρίς δεύτερη ματιά ή σκέψη. Γιατί μια προσεκτική ματιά στις αναρτήσεις του Δευκαλίωνα θα μας έδειχνε πως ό,τι γράφει είναι τεκμηριωμένο. Δεν πετάει απλώς σπόντες ή καρφιά για συγκεριμένα πρόσωπα ή καταστάσεις βασιζόμενος σε αερολογίες, αλλά για κάθε τι που λέει παραθέτει τις πηγές του. Ακόμη περισσότερο, όμως, διαβάζοντας κανείς το ιστολόγιο του Δευκαλίωνα δεν μπορεί παρά να μην παραδεχθεί ότι η ματιά του είναι πολύ καθαρή. Έχει την ικανότητα να εντοπίζει πράγματα που από διαφεύγουν από τους περισσότερους από εμάς. Αλλά, ακόμη περισσότερο, έχει την τόλμη να τα δημοσιοποιεί. Επίσης, με βάση την τεκμηρίωση που παραθέτει, οδηγείται ο αναγνώστης στο συμπέρασμα ότι ούτε το στυλ του είναι ακραίο, ούτε οι εκφράσεις του τόσο υπερβολικές. Και η επιμονή του να προβάλλει με αναφορά σε τόσα περιστατικά την ασυδοσία που επικρατεί στον τόπο όπου ζει δεν είναι απλώς η εξωτερίκευση ενός βιώματος - είναι η αξιοποίηση από ένα ενεργό πολίτη του μόνου μέσου που διαθέτει για να αλλάξει την κοινωνία και τη ζωή του προς το καλύτερο: της ελευθερίας του λόγου του.

Ο Δευκαλίων προσπαθεί να μας αφυπνίσει όχι κλείνοντας δρόμους και ταλαιπωρώντας μας, όχι εκβιάζοντάς μας, εκμεταλλευόμενος κάποιο προνόμιό του, αλλά με την παράθεση στοιχείων, προκαλώντας μας να σκεφθούμε και να ενεργήσουμε. Το ότι δεν έχει καταφέρει πάρα πολλά ως τώρα και έχει προκαλέσει τις αντιδράσεις που ανέφερα παραπάνω δεν αποτελεί σε καμμία περίπτωση μομφή για τον ίδιο, αλλά για εμάς, τους αδιάφορους αναγνώστες του.

Αγαπητοί Daltons, χρειάζεται να μοιάσουμε λίγο περισσότερο στο Δευκαλίωνα. Αν γίνουμε περισσότεροι οι "προβοκάτορες", οι θρασύδειλοι, οι οποίοι επιτέθηκαν στον Δευκαλίωνα θα αρχίσουν να νοιώθουν ότι η αριθμητική τους ισχύς χάνεται, ότι δεν θα μπορούν να αυθαιρετούν πίσω από μια οργανωμένη συμμορία μπράβων, παραμπράβων και παρακράτους. Ως ελάχιστο δείγμα σεβασμού προς τον Δευκαλίωνα θα πρέπει να εντείνουμε τις προσπάθειές μας προς αυτή την κατεύθυνση.

Εύχομαι από καρδίας στον Δευκαλίωνα καλή ανάρρωση. Να είναι γερός και να δίνει πάντα το παράδειγμα.

Με εκτίμηση,

Αθανάσιος Τσιούρας

Και για την αντιγραφή,

Averell Dalton