Ο Χάρης Πεϊτσίνης για τις ιδεολογικές διαμάχες εν όψει της χρηματοπιστωτικής κρίσης

Ένα ακόμη κείμενο πραγματικά φρέσκιας σκέψης από τον κ. Χάρη Πεϊτσίνη, μέλος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας, για τον τρόπο που εξελίσσεται η ιδεολογική διαμάχη μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση. Ο κ. Πεϊτσίνης με πολύ εύστοχο τρόπο ανατρέπει κάποια από τα "δεδομένα" της συζήτησης και λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Κατόπιν αδείας του, παραθέτουμε αυτούσιο το κείμενό του, το οποίο έχει αναρτηθεί στο blog του E-rooster.

Προς τους σοσιαλιστές όλων των πολιτικών χώρων

Τίποτα δεν είναι ισχυρότερο στο μυαλό του ανθρώπου από μια πρόληψη που φαίνεται να επιβεβαιώνεται από τα εμπειρικά δεδομένα. Φανταστείτε για παράδειγμα, τι απίστευτη ώθηση θα έδινε στην ρωμαιοκαθολική θρησκεία ένας πάπας που αν και φαινομενικά νεκρός, σηκωνόταν απ’ το νεκροκρέβατο του και ευλογούσε τους θρηνώντες πιστούς. Τα νέα θα ταξίδευαν με αστραπιαία ταχύτητα: «οι νεκροί περπατούν, η Δευτέρα Παρουσία ήρθε» θα ακουγόταν από κάθε γωνιά της χριστιανικής υφηλίου. Μπορώ να φανταστώ τα εξώφυλλα των χριστιανικών φυλλάδων από τώρα.

Κάπως έτσι αισθάνομαι ότι αντιδρούν σήμερα και οι αντίπαλοι της ατομικής οικονομικής ελευθερίας -που ειρήσθω εν παρόδω- βρίσκονται ή "κρύβονται" σε όλες τις πλευρές του πολιτικού φάσματος, δεξιά και αριστερά. Ακόμα και φιλελεύθεροι φίλοι φαίνεται να υποκύπτουν στον «πειρασμό» του “Επεμβατισμού” (interventionism). Το επιχείρημα φαντάζει ακλόνητο, μέσα στην ρουτινιάρικη διατύπωση του: 

«Οι ενέργειες κάποιων κερδοσκόπων έχουν συνέπειες στις ζωές αθώων»

Από το παραπάνω υποτίθεται πως προκύπτει ότι το κράτος θα πρέπει να επεμβαίνει στην οικονομική ζωή ώστε οι «καταστροφικές» επιλογές του ατόμου να μη θίγουν την «κοινωνία». Ορίστε μια προκατάληψη που στηρίζεται στον εθισμό μας σε χιλιετίες υποταγής στην κολλεκτίβα. Ορίστε και τα εμπειρικά δεδομένα (βλέπε τοξικά ομόλογα, AIG, κλπ) που αντιστοιχούν στο όπερ έδει δείξαι.

Να λοιπόν μια επιβεβαιωμένη προκατάληψη ,συμπαγής σαν ατσάλι και ικανή να συντρίψει κάθε αντιπολιτευόμενη φωνή. Οι διαφωνούντες στιγματίζονται με τον χαρακτηρισμό του «φονταμενταλιστή της αγοράς», προιόν της διάνοιας του κου Σόρος. Ένας φονταμενταλιστής της αγοράς δε δικαιούται διά να ομιλεί γιατί έχει τη φωλέα του λερωμένη. Ορίστε τα εμπειρικά δεδομένα κύριε νεοφιλελεύθερε. Οπότε επιστρέψτε στο αρχικό επιχείρημα: καταργήστε την οικονομική ελευθερία για να σωθεί η κοινωνία.

Η καλύτερη απάντηση όμως σε αυτήν την κατηγορία είναι να τη στρέψουμε ενάντια σε όσους τη διατυπώνουν. Η «πίστη» στην ελευθερία θα ήταν προκατάληψη αν οι υπέρμαχοι της δεν έβλεπαν τα αρνητικά της. Ο Μ.Φρίντμαν , που αν υπήρχε λεξικό παρόμοιων όρων θα είχε τη φωτογραφία του δίπλα στη φράση «ελεύθερη αγορά», συχνά κριτίκαρε τα μονοπώλια της αγοράς, τα προβλήματα της και την "αυτοκαταστροφική ορμή της επιχειρηματικής κοινότητας" κλπ. Αυτό όμως ήταν η μία πτυχή της ελεύθερης οικονομίας.Η άλλη πτυχή , το πλήθος των θετικών της που συνοψίζονται στην ευλογία της ελεύθερης επιλογής επισκίαζε τα αρνητικά.Ναι, η ομορφιά της ελευθερίας είναι τόση, που αξίζει το τίμημα. Αυτή είναι μια ορθολογική επιλογή.

Υπάρχει μια αντίστοιχη κριτική προσέγγιση στους εκπροσώπους της έτερης μεγάλης προκατάληψης, της πίστης δηλαδή στη δημοκρατία? Δε νομίζω. Κι όμως αν οι ενέργειες κάποιων κερδοσκόπων έχουν όντως συνέπειες στις ζωές αθώων, τι να πει κανείς για τις ενέργειες κάποιων –σχετικών- πλειοψηφιών που γκρεμοτσακίζουν ολόκληρες οικονομίες μέσα από μια και μόνη ψήφο? Αθώοι δεν είμαστε όσοι ενηλικιωθήκαμε μέσα στο περιβάλλον που διαμόρφωσαν οι συμπολίτες μας ψηφίζοντας ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 81 και του 85? Όλοι όμως φορτωθήκαμε αυτή την επιλογή, χωρίς να βγάλουμε τσιμουδιά. Όχι, στη δημοκρατία όπως είπε ένας πολιτικός ανήρ «δεν υπάρχουν αδιέξοδα». 

Πώς θα νιώθατε αν έλεγε κάποιος ότι στην αγορά «δεν υπάρχουν αδιέξοδα»? Αφήστε,μπορώ να φανταστώ την αντίδραση: «Στην πυρά, στην πυρά καταραμένε Φουνταμενταλιστή της Αγοράς»!

Οι αμείλικτοι κριτές της ελεύθερης οικονομίας είναι πρόθυμοι να την καταστρέψουν για να μην δεχτούν τις αρνητικές της συνέπειες. Όμως μπροστά στις αρνητικές συνέπειες της δημοκρατίας απαντούν χωρίς σκέψη: «τα προβλήματα της δημοκρατίας λύνονται με περισσότερη δημοκρατία». Μια αντίστοιχη φράση, ότι «τα προβλήματα της ελεύθερης αγοράς λύνονται με περισσότερη ελεύθερη αγορά» θα προκαλούσε τη σκυλίσια μήνη των αριστερών, των δεξιών, και μην ξεχνιόμαστε, των μετανοημένων «φιλελεύθερων» που «δεν βρίσκουν τις κρατικοποιήσεις και τόσο κακές». Το φυσιολογικό αντίστοιχο αυτών των «ορθολογιστών» που δεν «κολλάνε σε ιδεολογίες» κατά δήλωση τους, θα ήταν να μην βρίσκουν και τη χούντα τόσο κακιά σε περίοδο δημοκρατικών προβλημάτων. Ή μ άλλα λόγια «Στον γύψο αδερφές μου, στον γύψο»?

Ας είμαστε σοβαροί. Υπάρχει μια κρατούσα κοινωνική λογική της αειφόρου ευημερίας . Και υπάρχουν οι ιδεολογικές αρχές. Κάποιες φορές οι αρχές έρχονται σε αντίφαση με τη λογική της αειφόρου ευημερίας. Αυτό δεν είναι απαραίτητα επιχείρημα ενάντια στις ίδιες τις αρχές, ούτε δικαιολογεί a priori την κατάργηση τους . Γιατί σε τελική ανάλυση και η κοινωνική λογική της αειφόρου ευημερίας είναι μια αρχή. Και η σύγκρουση αρχών δεν αφορά τη σύγκρουση λογικής-δογματισμού όπως μας την παρουσιάζουν οι σοσιαλιστές όλων των κομμάτων. Η σύγκρουση αρχών είναι απλά σύγκρουση αρχών. Κι εγώ επιλέγω την αρχή της ελευθερίας με τα θετικά και με τα αρνητικά, με την ευτυχία και με την καταστροφή που μπορεί να κρύβει.Εσείς?

Μια έξυπνη πρόταση για να πάρει μπροστά η αγορά

Είναι γνωστό ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η αγορά στην Ελλάδα σήμερα είναι η έλλειψη ρευστότητας. Οι επιχειρήσεις δεν μπορούν ούτε να λάβουν δάνεια, ούτε (πλέον) να δουλέψουν επί πιστώσει. Οι μεταχρονολογημένες επιταγές, αυτό το καταπληκτικό όργανο πίστωσης που αξιοποιήθηκε τόσο πολύ από την ελληνική εφευρετικότητα, έχουν αρχίσει να χάνουν την αξία τους, καθώς πολλοί επιχειρηματίες βρίσκονται ξαφνικά αντιμέτωποι με συνθήκες, στις οποίες δεν υπολόγιζαν όταν εξέδιδαν τις μεταχρονολογημένες επιταγές κι έτσι, αναγκαστικά, αθετούν τις υποχρεώσεις τους (αφού και οι δικοί τους οφειλέτες τους άφησαν εκτεθειμένους). Έχει δημιουργηθεί ένα έλλειμμα εμπιστοσύνης στην αγορά τρομερό - με αποτέλεσμα να μην παρατηρείται καμμία κινητικότητα. Η λύση που έδωσε το κράτος ήταν να χορηγήσει άτοκα δάνεια μέσω του ΤΕΜΠΜΕ (Ταμείο Ενίσχυσης Μικρών και Πολύ Μικρών Επιχειρήσεων) σε διάφορους ελεύθερους επαγγελματίες και επιχειρηματίες - μόνο που η λύση αυτή απέτυχε, καθώς όσοι έλαβαν τα δάνεια, τα κατέθεσαν σε τοκοφόρους λογαριασμούς και εισπράττουν τους τόκους! Είναι σαφές ότι η παροχή δανείων,  η είσοδος ζεστού χρήματος στην αγορά, δεν είναι ικανή για να τονώσει την αγοραστική κίνηση.

Αντιθέτως, πολύ μεγαλύτερη επιτυχία θα είχε η παρουσία του κράτους ως εγγυητή των συναλλαγών και, συγκεκριμένα, των πιστώσεων που χορηγούνται μεταξύ επιχειρηματιών. Μπορεί, δηλαδή, το κράτος να συστήσει υπηρεσίες στις κατά τόπους Δ.Ο.Υ., στις οποίες θα υποβάλλονται προς έγκριση διάφορες είτε δανειστικές συμβάσεις, είτε συναλλαγές με πίστωση, και ο αρμόδιος υπάλληλος θα κρίνει σε τι ποσοστό (κατά κανόνα μεταξύ 50% και 75%) θα μπορεί το κράτος να εγγυηθεί για την εξόφληση της πίστωσης ή του δανείου, ώστε ο επιχειρηματίας που πωλεί επί πιστώσει να έχει μια βέβαιη διασφάλιση έστω και για μέρος του πιστουμένου τιμήματος. Έτσι, θα μπορέσουν να τονωθούν οι συναλλαγές, καθώς θα είναι πολύ ασφαλείς για τους επιχειρηματίες. Φυσικά, η νέα υπηρεσία αυτή θα πρέπει να στελεχωθεί υποχρεωτικά από αποφοίτους οικονομικών και νομικών σπουδών (με προϊστάμενο που θα διαθέτει MBA σε κάθε περίπτωση), ώστε να γίνεται σωστή αξιολόγηση των συμβάσεων αυτών. Επειδή η ανάγκη για την υπηρεσία αυτή θα είναι πολύ περιορισμένη χρονικά, θα καθιερωθεί με νόμο ότι οι υπηρεσίες αυτές θα λειτουργούν για δύο έτη και ότι οι συμβάσεις των στελεχών τους θα έχουν ακριβώς την ίδια διάρκεια, χωρίς καμμία απολύτως δυνατότητα ανανέωσης. Έτσι, θα αποφευχθεί και το ενδεχόμενο να δημιουργηθεί μια καινούργια γραφειοκρατία και να αυξηθεί ο δημόσιος τομέας.

Εννοείται ότι η εξόφληση εκ μέρους του κράτους-εγγυητή του δανείου ή της πίστωσης που τυχόν δεν έχει καταβληθεί θα σημαίνει αυτόματα ότι το σχετικό ποσόν θα θεωρείται δάνειο του κράτους προς τον οφειλέτη. Έτσι, στα έξοδα του κράτους οι εγγυήσεις αυτές δεν θα φαίνονται, παρά μόνο στην περίπτωση που τα πρόσωπα,  υπέρ των οποίων το κράτος έχει εγγυηθεί, δεν πληρώσουν τις οφειλές τους - και, όταν γίνεται αυτό, θα γράφεται αντίστοιχο κονδύλιο στις απαιτήσεις του κράτους, με αποτέλεσμα να μην επηρεάζεται καθόλου το ισοζύγιο του προϋπολογισμού και να μην επιβαρύνεται το κράτος δημοσιονομικά - αλλά και να είμαστε απολύτως συμβατοί με τις υποχρεώσεις μας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλά και, επειδή πολλά χρέη πάνε "αλυσιδωτά" (δεν με πληρώνει ο οφειλέτης μου, γι' αυτό και δεν μπορώ να πληρώσω κι εγώ τον δανειστή μου και πάει λέγοντας), με τη ρύθμιση αυτή το κακό θα προλαμβάνεται στον πρώτο κακοπληρωτή οφειλέτη (θα μου δίνει το κράτος τα χρήματα που έχει εγγυηθεί κι έτσι θα μπορώ να πληρώσω κανονικά το δικό μου δανειστή, αυτός τον δικό του κ.ο.κ.), με αποτέλεσμα, στην πραγματικότητα, να ελαχιστοποιούνται τα προβλήματα στην αγορά. Από την πρόταση αυτή, μάλιστα, θα τονωθεί τόσο πολύ η κίνηση, ώστε τελικά τα προβλήματα που τη δημιουργούν (η έλλειψη ρευστότητας) να έχουν εξαλειφθεί πλήρως μέχρι το τέλος της διετίας που προβλέπω ένα τέτοιο σύστημα να λειτουργήσει.

Update: φυσικά και είναι πρωταπριλιάτικη η ανάρτηση - ο πρώτος που το επεσήμανε ήταν ο Αθ. Αναγνωστόπουλος. Φοβάμαι όμως ότι οι άστοχες κυβερνητικές παρεμβάσεις για τόνωση, δήθεν, των αγορών μπορούν να καταλήξουν ακόμη και σ' αυτό το τραγικό σημείο που περιγράφεται εδώ.

«Η διαφορά του νεοφανούς από το καινούργιο»: μια απάντηση

Στη χθεσινή του επιφυλλίδα ο Χρήστος Γιανναράς ασχολείται με τρόπο σαφέστατο για τους γνώστες της ελληνικής πολιτικής επικαιρότητας, δίχως να το κατονομάζει, με το νέο κόμμα «Δράση».

Ο εξ αρχής δηλωμένος και αυτονόητα υποκειμενικός χαρακτήρας της κατάθεσης της οπτικής του Γιανναρά, όμως, δε νοείται να συνεπάγεται και κάποιο δικαίωμα στη λογική αυθαιρεσία, στην ασυνέπεια με παλαιότερα γραπτά, την αποφυγή, δηλαδή, του λογικού ελέγχου όσων γράφει. Συγκεκριμένα, μία απλή αντιπαραβολή του κειμένου στο οποίο αναφέρεται με την επιφυλλίδα μαρτυρά τη στρεβλωμένη παρουσίασή του: η μέριμνα για την ανάπτυξη των δημιουργικών δυνάμεων της ελληνικής κοινωνίας, έναντι των παρασιτικών κομματικών συντεχνιών, και για την εξασφάλιση ενός αξιοπρεπούς βιοτικού επιπέδου για τους πολίτες παρουσιάζεται ως ιστορικός υλισμός, η κατηγορηματική δήλωση της σαφούς πρόθεσης για δράση ως κομπασμός και αυταρέσκεια κ.ο.κ. Είναι λυπηρό ότι καταλήγει να αναπαραγάγει πολυακουσμένα τον τελευταίο καιρό ad hominem επιχειρήματα, όπως τα περί «περιφερόμενων επίδοξων αναρριχητών στην εξουσία», εναντίον πολιτικών οι οποίοι προτιμούν να αλλάζουν κόμμα από το να αλλάξουν τις αρχές τους.

Περισσότερο, όμως, ξενίζει τους τακτικούς αναγνώστες της στήλης το ότι, ενώ ο ίδιος πριν από λίγους μήνες όχι μόνο καλούσε στην ίδρυση κόμματος ακριβώς τέτοιας κοινωνικής στόχευσης, αλλά κατονόμαζε έναν από τους συμμετέχοντες στη «Δράση», το Στέφανο Μάνο, ως έναν από τους δύο που θα έπρεπε να ασχοληθούν με αυτό, τώρα, που το τότε χαρακτηριζόμενο ως «ιδεώδες και ουτοπικό στόχευμα» πραγματοποιήθηκε, εμφανίζεται να έχει μία καθ’ όλα απορριπτική στάση. Σε εκείνο το γραμμένο στον απόηχο της αποτυχίας του εκσυγχρονιστικού εγχειρήματος Σημίτη άρθρο, η κομματική συστέγαση των εκσυγχρονιστών παρουσιαζόταν ως «αυτονόητο αίτημα» πολλών πολιτών, αλλά τώρα καταγγέλλεται ως «ποτπουρί», αδιάντροπης πολυσυλλεκτικότητας. Αυτό που θα δρούσε ως «ιδεολογικός καταλύτης» τώρα δεν αποτελεί τίποτα το καινούργιο, και οι ανιδιοτελείς, «αποδεδειγμένοι στην πράξη και με συνέπεια εκσυγχρονιστές» μεταμορφώθηκαν σε ψηφοθήρες, όμοιους με τους υπεύθυνους για την άθλια κατάσταση του δημόσιου βίου.

Παρ’ όλες αυτές τις ανοίκειες για τους αναγνώστες της εφημερίδας και ελεγχόμενες ως προς τη λογική τους συνέπεια αλλαγές οπτικής του αρθρογράφου, παραμένουν και κάποια επιχειρήματα που δεν εμπίπτουν στα ανωτέρω και επομένως αξίζει να εξεταστούν προσεκτικά.

Διερωτάται, λοιπόν, ο Γιανναράς για τη σκοπιμότητα της διατήρησης της ύπαρξης του ελληνικού κράτους, εάν αυτό δεν κατευθύνει σε αξιόλογη πολιτισμική δημιουργία, εκπορευόμενη από κάποια ιδιαιτερότητα της κληρονομιάς των Ελλήνων απέναντι στους άλλους λαούς. Πέραν του ότι ποτέ από την ίδρυση της ελληνικής πολιτείας δεν υιοθετήθηκε αυτός ως λόγος ύπαρξης της, τα ιστορικά δεδομένα μας αναγκάζουν να αναγνωρίσουμε ότι είναι Έλληνες της διασποράς, δηλαδή εκείνοι που αποδέχτηκαν και έγιναν μέτοχοι του μοντέρνου δυτικού πολιτισμού, όσοι έχουν να επιδείξουν έργα οικουμενικής εμβέλειας. Ενδεικτικά, υπενθυμίζουμε, από το πλήθος των παραδειγμάτων: Κοραής, Σεφέρης, Κάλλας, Καστοριάδης. Επιστρέφοντας στη διερώτηση του Γιανναρά, η θέληση αυτή –όπως νομίζω, αλλά και προσλαμβάνοντας τη μέχρι τώρα δημόσια παρουσία των προσώπων που μετέχουν στο εγχείρημα της Δράσης– προκύπτει από τη βούληση μετοχής σε μία πολιτική κοινότητα στα χαρακτηριστικά της οποίας συγκαταλέγονται: αξιέμπιστο κράτος δικαίου, ανταγωνιστική οικονομία, ακομμάτιστη και αποτελεσματική δημόσια διοίκηση, ανάπτυξη των συλλογικών αγαθών, ακμαία κοινωνία πολιτών, ήθος και αξιοπρέπεια στο δημόσιο βίο, όπως έχει γράψει ο Χαρίδημος Τσούκας. Είναι αναμενόμενο ορισμένοι, όπως ο Γιανναράς, να καταδικάζουν τη νεωτερικότητα για καταστροφή των αυθεντιών που εμφάνιζαν ενδεδυμένα με απόλυτη βεβαιότητα τα κελεύσματά τους και να αισθάνονται την ανάγκη να προστρέχουν σε μία (κατασκευασμένη σύμφωνα με τις ιδεολογικές τους ανάγκες) παράδοση, το «λαϊκό–εκκλησιαστικό βίωμα» ή την εξ αποκαλύψεως αγάπη για να μπορέσουν να βρουν μία κατ’ αυτούς αποδεκτή θεμελίωση των πολιτικών πεποιθήσεών όπως αυτές της «Δράσης». Όμως, για να απαντήσουμε στο ερώτημα που θέτει ο επιφυλλιδογράφος, ο αυτοπεριορισμός των πολιτών και η συνακόλουθη νοηματοδότηση και η θέσμιση της πολιτικής κοινωνίας με βάση αρχές έγκειται αποκλειστικά στη θέληση των ατόμων που την απαρτίζουν. Με άλλα λόγια, αυτές οι αρχές οργάνωσης της κοινωνίας, δηλαδή η πολιτική ισότητα, η ελευθερία και η δικαιοσύνη, ήδη από τότε που εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στην πολιτική κονίστρα ως μέρος ενός συνεκτικού προτάγματος, θεωρήθηκαν από τους υποστηρικτές τους ως αυταπόδεικτες και επικράτησαν στις κοινωνίες εκείνες στις οποίες η πραγμάτωσή τους αποτελούσε αυταξία.

Υπό το πρίσμα αυτό, πρέπει να αναγνωρισθεί ως ορθό ένα μέρος των όσων γράφει ο Χρήστος Γιανναράς: το αίτημα της οργάνωσης της ελληνικής κοινωνίας σύμφωνα με τον Ορθό Λόγο δεν είναι καινούργιο, είναι αρκετά παλαιό. Ήδη από το νεοελληνικό Διαφωτισμό, οπότε τέθηκαν τα θεμέλια του εθνικού κινήματος των Ελλήνων και της δημιουργίας της ελληνικής πολιτείας, και στο εξής απαντάται μία ομάδα λογίων που εξέφραζε τη δυσφορία του να είσαι Έλληνας, όσο αυτό δε σήμαινε το να είσαι μέλος μιας ευνομούμενης πολιτείας, οργανωμένης κατά τα δυτικά πρότυπα, και επέμενε να προβάλλει αυτές τις αρχές, παρά τις σφοδρές αντιδράσεις εκπροσώπων συντηρητικών και αντιδραστικών ρευμάτων της κοινωνίας.

Όμως, είναι λανθασμένο και βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με την κοινωνική-ιστορική πραγματικότητα, ο καταλογισμός ευθυνών σε αυτούς και τους επιγόνους τους για τον σημερινό παραλογισμό. Τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, ο κατακερματισμός της σε ιδιοτελείς συντεχνίες και προσοδοθηρικές ομάδες που λυμαίνονται το Δημόσιο, η πρόταξη του οικογενειακού και ατομικού συμφέροντος έναντι του σεβασμού των κανόνων, η ύπαρξη πελατειακών δικτύων ανάγονται σε παλαιότερες εποχές και αποτελούν επιβιώσεις της προνεωτερικής κοινωνίας. Το φάσμα της κατάλυσης του κοινωνικού συμβολαίου και την μετατροπή της πολιτικής κοινότητας σε άθροισμα από αντιμαχόμενες φράξιες, όπως τη βιώσαμε στα γεγονότα του περασμένου Δεκεμβρίου και εξής, ελάχιστη σχέση έχουν με το πολιτικό πρόταγμα της πολιτικού φιλελευθερισμού.

Κατ’ αυτήν την έννοια, το αληθινά καινούργιο που κομίζει η Δράση δεν είναι άλλο παρά η ειλικρινής στροφή προς τις καταβολές της εκσυγχρονιστικής παράδοσης των Ελλήνων υποστηρικτών των πολιτικών αρχών του Διαφωτισμού. Η μεγάλη πρόκληση παραμένει η με την εκφραζόμενη διά της ψήφου συναίνεση των πολιτών εφαρμογή των αρχών αυτών.

κοινωνική ασφάλιση

Σε συνέχεια των προσωπικών ιστοριών του Rantanplan.

Πριν από λίγο καιρό χρειάστηκε να αγοράσω κάποιο ορθοπεδικό είδος για μέλος της οικογένειάς μου. Ως ασφαλισμένος του ΙΚΑ, μπορούσα να ζητήσω από το ΙΚΑ να καλύψει ένα μέρος της δαπάνης. Το ποσόν είναι φυσικά αμελητέο σε σύγκριση με τις (υποχρεωτικές) εισφορές μου, αλλά όχι και τόσο μικρό που να μην κάνει διαφορά στον προϋπολογισμό μου.

Ο νόμιμος τρόπος ήταν να πάω στο ΙΚΑ με τη γνωμάτευση του γιατρού και την απόδειξη αγοράς. Τελικά χρειάστηκε να πάω δύο φορές γιατί σύμφωνα με εγκύκλιο του ΙΚΑ ο γιατρός έπρεπε να γράψει στη γνωμάτευσή του σε ποια σελίδα (της εγκυκλίου) αναφέρεται το συγκεκριμένο είδος. Τελικά έχασα γύρω στις 10 ανθρωποώρες συνολικά, μόνο για την καθυστέρηση λόγω γραφειοκρατίας, χωρίς να υπολογίσουμε τη μία απαραίτητη επίσκεψη στον γιατρό και τη μία απαραίτητη (;) μετάβαση στα γραφεία του ΙΚΑ. Τέλος καλό, όλα καλά.

΄Εβγαλα το συμπέρασμα πως οι λόγοι για τους οποίους το τέλος ήταν καλό είναι οι παρακάτω:

1) Είχα την οικονομική δυνατότητα να πληρώσω το σύνολο της δαπάνης και να πάρω πίσω ένα μέρος της μετά από αρκετές ημέρες (ραντεβού με γιατρό του ΙΚΑ + άλλη μία επίσκεψη για να συμπληρώσει τη γνωμάτευσή του + 2 επισκέψεις στα γραφεία του ΙΚΑ)

2) Είχα την άνεση να απουσιάσω για δύο ημέρες από την εργασία μου με κάποιο προσωπικό κόστος, μικρότερο πάντως από αυτό που θα είχα αν ήμουν π.χ. εργάτης ή νοικοκυρά με παιδιά.

3) Είχα τη δυνατότητα να αναζητήσω και να βρώ μόνος μου τη σχετική εγκύκλιο στο Διαδίκτυο. Δεν μπορούσα να ριψοκινδυνεύσω την περίπτωση να μην την έχει ο γιατρός και να χάσω και άλλο χρόνο μέχρι να τη βρούμε. Τελικά σε αυτό είχα δίκιο. Επίσης γλίτωσα αρκετό χρόνο επειδή βρήκα κάποιους τηλεφωνικούς αριθμούς στο Διαδίκτυο.

4) Μιλάω και διαβάζω ελληνικά. Αν ήμουν μετανάστης θα ήταν αδύνατον να προσανατολιστώ και να τελειώσω στον ίδιο χρόνο μόνος μου. Πρέπει να παραδεχτώ πως ένα μέρος των πληροφοριών που διαθέτει το ΙΚΑ στην ιστοσελίδα του, υπάρχει και σε άλλες γλώσσες, όπως επίσης και πολλά από τα ενημερωτικά φυλλάδια που τυπώνει το ΙΚΑ. Ακόμα και έτσι όμως υπάρχουν ασάφειες και αλλαγές της τελευταίας στιγμής που δυσκολεύουν ακόμα και τον πιο ενημερωμένο πολίτη.

5) Γνωρίζω κάποιους ανθρώπους οι οποίοι με καθοδήγησαν στο να βρω γρήγορα πληροφορίες και να αποφύγω λάθη που θα με καθυστερούσαν ακόμα περισσότερο.

Με άλλα λόγια το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης ταλαιπωρεί όλους τους ασφαλισμένους, αλλά σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική λύση (π.χ. ιδιωτική ασφάλιση) ταλαιπωρεί πολύ περισσότερο τους πιο αδύνατους: Τους φτωχούς, όσους εργάζονται σκληρά (σε εξωτερική εργασία ή σε δουλειές του σπιτιού και στο μεγάλωμα των παιδιών), όσους δεν έχουν τις γνώσεις η τις ικανότητες να προσανατολιστούν στο λαβύρινθο της γραφειοκρατείας, τους αλλοδαπούς και όσους δεν είναι κοινωνικά δικτυωμένοι.

Αν λοιπόν "κοινωνική" σημαίνει εις βάρος κυρίως των αδυνάτων τότε να μου λείπει.

Ο Τάσος Αβραντίνης για τη συμμετοχή του στη "Δράση"

Από το ιστολόγιο της Δράσης αναδημοσιεύουμε το παρακάτω κείμενο του Τάσου Αβραντίνη:

Λογική πρώτης βαθμίδος

Αρκετοί φίλοι μού επεσήμαναν ότι η συμμετοχή μου στη Δράση, συνιστά …απόδραση από το χώρο των ιδεών της ελευθερίας στον άνευρο και πλαδαρό πραγματισμό που υποδεικνύει η κοινή λογική.

Τους απαντώ τα εξής:

Η περιπέτεια της λογικής συνεχίζεται χιλιάδες χρόνια τώρα. Από κλάδος φιλοσοφίας αποσχίστηκε στο πεδίο των μαθηματικών για να επανέλθει στη φιλοσοφία και να τυραννιέται ανάμεσα στους δύο καμμιά εκατοστή χρόνια. Ακόμη και σήμερα οι φιλόσοφοι και οι μαθηματικοί διαφωνούν μεταξύ τους για την πληρότητα της λογικής δεύτερης βαθμίδος. Στη μελέτη του παραγωγικού τρόπου των συλλογισμών και της απόδειξης είμαι βέβαιος ότι θα υπάρχουν κενά ή πιο σωστά ερωτήματα που δε θα απαντηθούν ποτέ.

Ποιός όμως μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός, ότι η εκπληκτική αυτή διαμάχη επέτρεψε την πολυκλαδική ανάπτυξη της λογικής, με εντυπωσιακές εφαρμογές στην τεχνητή ευφυία, στο σχεδιασμό και επαλήθευση του λογισμικού κοκ.

Στο προκείμενο, αναρωτιέμαι οι φιλελεύθερες ιδέες τι αξία μπορούν να έχουν εάν δεν μπορούν να αποδείξουν τη λειτουργικότητα και αποτελεσματικότητα ενός συστήματος που στηρίζεται στις ελεύθερες, αυτόνομες και προς το ατομικό συμφέρον προσανατολισμένες οικονομικές δραστηριότητες των ατόμων. Η ορθότητα των φιλελεύθερων προτάσεων κατέληξα μετά από μια ιδιαίτερα κοπιαστική προσωπική πνευματική διεργασία, ότι αποδεικνύεται με την εφαρμογή του κατηγορηματικού λογισμού.

Υποστηρίζω τις φιλελεύθερες προτάσεις αφού με τη χρήση της μεθοδικής σκέψης κατέληξα ότι είναι σχεδόν πάντοτε οι καλλίτερες στην επίλυση των κοινωνικών ζητημάτων. Ασφαλώς η λογική που επικαλούμαστε εδώ δεν είναι η …τέλεια μέθοδος επίλυσης των προβλημάτων της κοινωνίας. Όπως σωστά έχει επισημανθεί το να χρησιμοποιήσουμε τη λογική για να μετασχηματιστεί σε μια φαινομενικά τέλεια θεωρία εξήγησης των πάντων είναι μάλλον απάτη ειδικά όταν αυτή θα αφορά περισσότερους από έναν. Αν προσπαθούσαμε να διατυπώσουμε μεταξύ μας μια τέτοια γενική πολιτική πρόταση πολύ απλά δε θα τα καταφέρναμε. Είναι μάταιο να αναζητούμε έτοιμες συνταγές για αληθινά δύσκολα προβλήματα. 

Γι΄αυτό το λόγο συμφωνήσαμε μεταξύ μας στο ελάχιστο δυνατό. Στις απολύτως απαραίτητες βασικές προτάσεις, τις οποίες ο καθένας από μας προηγουμένως τις προσέγγισε μόνος του με το πανίσχυρο αναλυτικό εργαλείο της λογικής. Είδαμε ότι συμφωνούμε σ΄αυτές και αποφασίσαμε να τις υποστηρίξουμε δημόσια.

Αριθμοί και ΜΜΕ

Αντί άλλου σχολίου για τη διάσωση της AIG και το σκάνδαλο με τις αμοιβές των στελεχών της, μεταφέρω τη γελοιογραφία του xkcd.com. Η κακή σχέση πολλών (και κυρίως των πολιτικών και των ΜΜΕ) με τους αριθμούς είναι ένα θέμα που επανέρχεται ξανά και ξανά με πολλές μορφές: Ασφαλιστικό, Ολυμπιακή, Φορολογία, ("Υπερ-")κέρδη Τραπεζών, Κρίση (;) του Καπιταλισμού κ.α.

Βιβλιογραφία:

Paulos, John Allen, Innumeracy: Mathematical Illiteracy and Its Consequences, New York : Hill and Wang, 1988.

Ορχιδεοφάγος, άλλη μιά θαραλλέα φωνή στο ελληνικό πανεπιστήμιο

Η εικόνα που έχουμε από τα πανεπιστήμια τον τελευταίο καιρό είναι συνήθως η εικόνα ενός βανδαλισμένου χώρου, μια αντιαισθητική εικόνα από τα κτίριά του ή και μια αποκρουστική εικόνα "φοιτητών" και "καθηγητών".
Ο Ορχιδεοφάγος είναι στο ελληνικό πανεπιστήμιο , είναι φοιτητής και τα λόγια του αποπνέουν φρεσκάδα και δυναμισμό.

Οι συμβασιούχοι του Υπουργείου Πολιτισμού

Είναι πλέον επίσημο! Τα μνημεία μας είναι στη διάθεση των αγωνιστικών κινητοποιήσεων των συμβασιούχων του Υπουργείου Πολιτισμού! Αποφάσισαν νέες κινητοποιήσεις, επειδή δεν τους ικανοποίησε η τροπολογία που κατατέθηκε στη Βουλή. Και ενώ απειλούν για πολλοστή φορά να αποκλείσουν την Ακρόπολη (σαν να μην έχουμε συνειδητοποιήσει τι τεράστια ζημιά κάτι τέτοιο προκαλεί), πώς προστατεύει η Πολιτεία τα συμφέροντά της; Ο Υπουργός κ. Σαμαράς τους παραδίδει στην κρίση του ελληνικού λαού!

Η συναίνεση, ο διάλογος και ο Συνασπισμός

Όσα έγραψε ο Πάσχος Μανδραβέλης για τη συναίνεση και το "άλλοθι απραξίας" που προσφέρει με καλύπτουν απολύτως και δεν χρειάζεται να επεκταθώ. Αλλά διάβασα μια δημοσίευση του in.gr για τις θέσεις του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς, σε σχέση με την παιδεία και τον προτεινόμενο από μηδενικής βάσεως διάλογο, και είπα να ψάξω λίγο παραπέρα - και βρήκα, πράγματι, την ομιλία του Προέδρου του Συνασπισμού κ. Αλέξη Τσίπρα με την αντιμετώπιση της διαδικασίας αυτής. Στην ομιλία αυτή (όπου, επειδή είναι απομαγνητοφωνημένη, κάποια αποσπάσματα είναι ελλιπή) μπορούμε να διακρίνουμε κάποια από τα συνήθη χαρακτηριστικά του λόγου που αρθρώνει το διάδοχο σχήμα της πάλαι ποτέ ανανεωτικής αριστεράς: ελιτισμό ("Δεν μπορούμε να τα βρούμε σε ένα τραπέζι μαζί με τον Άδωνι Γεωργιαδη. Αν μπορεί η κα Διαμαντοπούλου, μπράβο της." - ο κ. Γεωργιάδης δεν είναι εκλεγμένος βουλευτής, σαν τους άλλους), γενικές στοχεύσεις κατά αγνώστων εχθρών με ύφος αφοριστικό ("Ο νεοφιλελευθερισμός ταυτίζει τον πολίτη με τον καταναλωτή και αντιλαμβάνεται την παιδεία ως εμπόρευμα."), μπουρδολογία ("πρέπει να προστεθεί στο δημοτικό σχολείο 'εκπαίδευση στην ισότητα'"), αγωνιστικές κορώνες ("Συνεχίζουμε τον αγώνα για την περιφρούρηση ενός πολύτιμου, κοινωνικού κεκτημένου."), αοριστολογία ("Είναι το δημόσιο πανεπιστήμιο που θα ανταποκρίνεται στις κοινωνικές ανάγκες, θα είναι σύγχρονο, συμμετοχικό."), εκδικητισμό ("Η κυβέρνηση, αντί να μελετά πώς θα μεταρρυθμίσει τα ΚΕΣ/«κολέγια» σε de facto ιδιωτικά πανεπιστήμια, θα πρέπει να επιβάλει άμεσα το κλείσιμό τους, κάτι που επιτρέπεται από το κοινοτικό δίκαιο.") και, φυσικά, προσπάθεια για διατήρηση ή επέκταση με κάθε τρόπο του δημοσίου μονοπωλίου στο σύνολο της εκπαίδευσης. Με άλλα λόγια, κατά το όραμα του Συνασπισμού, αν κάποιος έχει το ταλέντο και τη θέληση να διδάξει, οφείλει να το κάνει αυτό αποκλειστικά μέσα από το σύστημα που θα οργανώσει το Υπουργείο Παιδείας. Διαφορετικά εισέρχεται ο νεοφιλελευθερισμός, η εμπορευματοποίηση, η παιδεία χάνεται ως δημόσιο αγαθό. Η κυβέρνηση αναζητά άλλοθι, η ελάσσων αντιπολίτευση δεν της το παρέχει και ακόμη και οι σχετικώς ήπιες (άτολμες θάγραφα εγώ, σε μεγάλο βαθμό) προτάσεις της επιτροπής υπό τον κ. Βερέμη έχουν ήδη εγκαταλειφθεί.

Η οικονομική κρίση - συγκριτική επισκόπηση;

Αξίζει τον κόπο να διαβάσουμε αυτό το αρθράκι από το New Yorker - ξεκινά με το παράδειγμα της Ιαπωνίας, αλλά στη συνέχεια αναφέρεται σε παρόμοιες "κρίσεις" στις αρχές της δεκαετίας του '90, οι οποίες ξεπεράσθηκαν χωρίς κρατική παρέμβαση.

Τι έχει να προσφέρει ο Στέφανος Μάνος

Αφορμή για την ανάρτηση αυτή είναι ένα σχόλιο που είδα στο facebook, στο wall ενός προσώπου που εκτιμώ. Το σχόλιο αυτό έγραφε, πάνω-κάτω: ο Στέφανος Μάνος είναι 70 ετών, δεν έχει κάτι καινούργιο να προσφέρει. Γιατί να τον ψηφίσουμε; Είναι ένα ερώτημα, το οποίο δεν μπορώ να μην απαντήσω.

Κατ' αρχήν να υπενθυμίσω ότι η τελευταία κυβερνητική θητεία του κ. Μάνου έληξε το Νοέμβριο του 1993. Έχουν περάσει 16 χρόνια χωρίς να έχει κάποια υπεύθυνη θέση, από την οποία να ασκήσει πολιτική. Όμως από όλες τις θέσεις που πέρασε (από Υφυπουργός Οικισμού το 1977, Υπουργός Περιβάλλοντος - ο πρώτος! - το 1978, Υπουργός Πε.Χω.Δ.Ε. το 1990 και Υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών το 1991-1993) άφησε αξιόλογο έργο. Είναι ίσως ο πολιτικός, που με τις αποφάσεις του βελτίωσε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο πολιτικό της Μεταπολίτευσης τη ζωή μας. Αναφέρω ενδεικτικά: πεζοδρομήσεις, λεωφοριόδρομοι ήσαν δική του πρωτοβουλία. Η προσπάθεια (που η Νέα Δημοκρατία στη συνέχεια ανακάλεσε) να έχει κάθε νέα οικοδομή πιλοτή, για να μπορούν να σταθμεύουν τα αυτοκίνητα των ενοίκων της. Η διάσωση της Πλάκας. Τα θεμέλια για την πρώτη σοβαρή χωροταξική νομοθεσία (που επί Αντώνη Τρίτση, το 1983, και σε αρκετά νερωμένη μορφή ψηφίσθηκε ως ν. 1337/1983). Η απόσυρση των αυτοκινήτων, που μείωσε το νέφος της Αθήνας κατά 50%. Τα αυτοχρηματοδοτούμενα έργα - μπόρεσαν και ολοκληρώθηκαν, και μάλιστα πριν από τις προθεσμίες παραδόσεως (πράγμα πρωτοφανές, για όποιον γνωρίζει για δημόσια έργα στην Ελλάδα), το Ρίο-Αντίρριο, το Αεροδρόμιο των Σπάτων και η Αττική Οδός. Η σοβαρή μείωση του πληθωρισμού - 4 μήνες μετά την αλλαγή κυβέρνησης ο πληθωρισμός έπεσε σε μονοψήφιο νούμερο για πρώτη φορά μετά τη δεκαετία του '70. Υπάρχουν και πολλά άλλα που μπορούν να προστεθούν, να είστε σίγουροι.

Θέλω να προσδιορίσω ένα χαρακτηριστικό των ενεργειών του κ. Μάνου: τη διορατικότητα. Όταν ο ίδιος μιλούσε για αυτοχρηματοδότηση δέχονταν χλευασμούς και συκοφαντίες - όταν, όμως, παραδίδονταν τα αντίστοιχα έργα, με πολύ μεγάλη καθυστέρηση, άκουγε τα "ευχαριστώ". Σκεφθείτε πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή στις μεγαλουπόλεις, ιδίως στην Αθήνα, εάν κάθε νέα οικοδομή είχε πιλοτή. Η διορατικότητά του αυτή διατηρείται ακόμη και τώρα, που είναι 70 ετών, όπως διατηρείται και ο ενθουσιασμός του για την ενασχόληση με την πολιτική.

Ας υπενθυμίσω το εξής: η πρώτη, πλήρης φιλελεύθερη πλατφόρμα στην Ελλάδα εκφράσθηκε από τους "Φιλελεύθερους". το κόμμα που ίδρυσε ο κ. Μάνος το 1999. Οι Φιλελεύθεροι κατέθεσαν και πρόταση για αναδιαμόρφωση του ασφαλιστικού συστήματος βάσει του κεφαλαιοποιητικού μοντέλλου, πρόταση που αποτελεί μια από τις βάσεις οποιασδήποτε βιώσιμης μεταρρυθμιστικής προσπάθειας στην Ελλάδα. Αλλά και μετά την αναστολή της λειτουργίας των Φιλελευθέρων ο Στ. Μάνος συνέχισε να κινείται πολιτικά, προσπαθώντας πάντοτε να προωθεί ιδέες καινοτόμες. Δική του ήταν και η περίφημη ιδέα για την αξιοποίηση του παλαιού αεροδρομίου του Ελληνικού, διά της οποίας όλη η Αθήνα θα γέμιζε πάρκα, ιδέα που υιοθέτησε στη συνέχεια και προώθησε η Φιλελεύθερη Συμμαχία. Την ιδέα αυτή την προέβαλε πριν από ενάμισυ έτος περίπου, στα 68-69 του. Παρά την ηλικία του, εξακολουθεί να είναι μάχιμος και να είναι μηχανή παραγωγής ιδεών.

Για να μην γράψω κι άλλα, σας αφήνω να τα δείτε μόνοι σας.

Αλλαγές

Το ιστολόγιο αυτό είχε ιδρυθεί εν όψει των εκλογών του Σεπτεμβρίου 2007, στις οποίες η Φιλελεύθερη Συμμαχία θα συμμετείχε αυτόνομα. Ήδη όμως κάποιοι από τους συντελεστές (μάλλον η πλειοψηφία των ενεργών συντελεστών) δεν είμαστε πλέον μέλη της Συμμαχίας. Για το λόγο αυτό και αφαιρέθηκαν οι σχετικές αναφορές. Ωστόσο, παραμένουν (και θα παραμείνουν) οι παραπομπές προς ιστολόγια που διατηρούν στελέχη της Συμμαχίας, όπως ο Πρόεδρός της Φώτης Περλικός ή ο Γραμματέας της Δημήτρης Σκάλκος ή οι πολύ αξιόλογοι Χάρης Πεϊτσίνης, Σπύρος Ντόβας κ.λπ.

Ένας χωρισμός δεν είναι ποτέ εύκολος. Να αφήσεις μια προσπάθεια, στην οποία έχεις αφιερώσει σημαντικό μέρος της ενεργητικότητάς σου, είναι μια απογοήτευση. Ακόμη πιο επώδυνο, όμως, είναι να πρέπει να βρίσκεσαι απέναντι πολιτικά σε ανθρώπους, με τους οποίους μέχρι πριν από λίγο ήσουν στα ίδια χαρακώματα. Ωστόσο, όσοι έλαβαν τις αποφάσεις αυτές, το έκαναν με σαφή κριτήρια. Στη συζήτηση που είχε προηγηθεί παλαιότερα, και σ' αυτό το ιστολόγιο, είχαν κατατεθεί οι διαφορετικές λογικές που θα μπορούσαν να ακολουθηθούν σε σχέση και με τις επερχόμενες εκλογές για το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Κάποιοι επέλεξαν τη μία, κάποιοι επέλεξαν την άλλη. Ουδείς ψόγος, θα λέγαμε εμείς, για κανένα. Πολλά μέλη συνεχίζουν τον αγώνα τους στη Συμμαχία σεβόμενοι τις επιλογές των συναδέλφων τους. Ωστόσο, με λύπη διαπιστώνω ότι αυτό δεν ισχύει για όλους.

Ενημερώθηκα για ένα blog που έχει γίνει από κάποια μέλη της "Δράσης", του νέου κόμματος που φαίνεται να δημιουργείται με πρωτοβουλία του Στέφανου Μάνου (θυμήθηκα τώρα και μια άλλη συζήτηση που είχαμε με αφορμή την προαναγγελία, ουσιαστικά, της ίδρυσης νέου πολιτικού φορέα). Εκεί είδα το παρακάτω σχόλιο:

"Εσείς τουλαχιστον τολμήσατε"...

Αν δεν παρακολουθούσα τα τελευταία 2 χρόνια την πορεία πολλών απο τους συνδιαμορφωτές της κίνησης σας, πολυ πιθανό να με έπειθε η κοινή λογική την οποίο προβάλλετε σαν πολιτική πρόταση.

Είναι όμως αδιανόητο να ξεχάσει κάποιος την ομηλία σας κύριε Αβραντίνη στην προεκλογική εκδήλωση της Φιλελεύθερης Συμμαχίας για τις εκλογές του '07, όπου είχατε κάνει αναφορές στον κύριο Γ. Παπανδρέου και την ανικανότητα του να αλλάξει το ίδιο του το κόμμα και το γεγονός ότι αυτό τον καθιστά μη πιστευτό ότι θα αλλάξει ολόκληρη τη χώρα.

Γι αυτό μην ξεχνάτε στο μέλλον και σε οποιοδήποτε βήμα κάνετε, (και θα φροντίσουμε να το θυμίσουμε σε όποιον το ξεχάσει) ότι "Εσείς τουλαχιστον τολμήσατε" να παρατήσετε στη μέση ένα έργο που ξεκινήσατε σαν μέλη της Φιλελεύθερης Συμμαχίας οι περισσότεροι και με την πρώτη ευκαιρία που παρουσιάστηκε για μεγαλύτερη προβολή (στήριξη της κίνησης του κ. Μάνου) ξαφνικά ξεχάσατε τη διακύρηξη που είχατε υπογράψει πριν απο 2 χρόνια και γίνατε μια ακόμα ομάδα καιροσκόπων πολιτικών που τόσο πολύ έχει σιχαθεί η Ελλάδα.

Θα είμαστε έκει όταν θα ζητάτε τη στήριξη των συμπολιτών μας λέγοντας τους πως εσείς είστε αδιάφθοροι και έσεις θα καταφέρετε αυτό που δεν κατάφεραν οι άλλοι, γιατι όταν θα το λέτε αυτο κύριοι θα έχετε πάνω σας το στίγμα της ανευθυνότητας που χαρακτηρίζει και εσάς και τον κ. Μάνο στο να παρατάτε στη μέση παρόμοιες προσπάθειες που ξεκινήσατε και ως άλλοι καιροσκόποι τις αφήσατε.

Καλη επιτυχία στον εκλογικό σας αγώνα.

xxxxxxxxxxxxx
Μέλος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

Διαγράφω το όνομα του σχολιαστή, επειδή δεν τον ξέρω προσωπικά τον άνθρωπο και δεν μ' ενδιαφέρουν τα κίνητρά του (όποιος θέλει μπορεί να διαβάσει το όνομά του στην παραπομπή). Επίσης, δεν ξέρω καθόλου τι πληροφόρηση και από ποιες πηγές διαθέτει. Πρέπει να σημειώσω, όμως, ότι όσο ήμασταν στη Συμμαχία είχαμε αποφύγει στο δημόσιο διάλογο που διεξάγαμε πλήρως τις ad hominem επιθέσεις. Αλλά η προσωπική αυτή επίθεση απέναντι στον κ. Τάσο Αβραντίνη και η υπόσχεση του σχολιαστή ότι θα τον αποκαλύπτει ως "καιροσκόπο" ενώπιον του εκλογικού σώματος με θλίβει ιδιαίτερα. Πιστεύω, φυσικά, ότι δεν εκφράζει την Διοικούσα Επιτροπή της Συμμαχίας (θα εκτιμούσα πολύ κάποια δημόσια κίνηση αβροφροσύνης προς τον κ. Αβραντίνη εκ μέρους της) ούτε και όσους γνωρίζουν την όλη ιστορία του κ. Αβραντίνη στο φιλελεύθερο χώρο, την πολυετή και πολύτιμη και ουσιαστική προσφορά του, αλλά και τα όσα προσέφερε στη Συμμαχία. Τέλος, παραβλέπει την επίπονη εσωτερική διεργασία του ίδιου του κ. Αβραντίνη, η οποία τον οδήγησε στην απόφασή του αυτή.

Ως μέχρι πρότινος μέλος της Συμμαχίας, όμως, με στενοχωρεί πάρα πολύ η επιλογή αυτής της καταστροφικής επίθεσης. Γιατί είναι καταστροφική; Επειδή δεν παραθέτει επιχειρήματα και αναλώνεται σε προσωπικούς χαρακτηρισμούς. Επειδή δεν μπορεί να οδηγήσει σε αντιπαράθεση ουσιαστικών επιχειρημάτων, σε γόνιμο διάλογο. Επειδή, τέλος, δεν αναφέρεται σε γεγονότα εξακριβώσιμα, αλλά σε κίνητρα, σκέψεις κ.λπ. Θεωρητικά, λ.χ., θα μπορούσα να πω κι εγώ ότι ο συγκεκριμένος σχολιαστής τα άρπαξε από κάπου για να γράψει το συγκεκριμένο σχόλιο (ως σχήμα λόγου το μνημονεύω, για να μην παρεξηγηθώ!) - πρακτικά ο ίδιος δεν θα μπορούσε να αποδείξει το αντίθετο, γιατί τα κίνητρα δεν αποδεικνύονται. Επίσης, ένας διάλογος μεταξύ δύο πρώην συζύγων, αν γινόταν δημόσιος, θα μπορούσε να βγάλει πολλά οικιακά άπλυτα στη φόρα (όπως κι έχει γίνει στα τηλεοπτικά παράθυρα). Και άντε και η κοινή γνώμη - το εκλογικό σώμα - πείθεται ότι ο ένας από τους δύο έχει περισσότερο δίκαιο από τον άλλο. Η όλη αντιπαράθεση όμως θα τους έχει καταστρέψει εν τω μεταξύ και τους δύο.

Επί της ουσίας, ως προς τη δήθεν ανευθυνότητα (κι εδώ κάνω τη δική μου "απολογία"): συμμετείχα με ενθουσιασμό στην προσπάθεια της Φιλελεύθερης Συμμαχίας. Κατά την πορεία της συμμετοχής μου αυτής συνέβησαν κάποια γεγονότα, τα οποία με προβλημάτισαν - προβληματισμούς, τους οποίους παραμέρισα, επειδή πίστεψα στην ειλικρινή καλή πρόθεση κάποιων βασικών συντελεστών της προσπάθειας αυτής. Η πίστη μου στα συγκεκριμένα πρόσωπα παραμένει, αλλά η πλειοψηφία της προσπάθειας αυτής κινείται πλέον κατά τρόπο που δεν με εκφράζει. Η προσωπική αυτή επίθεση κατά του κ. Αβραντίνη είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα παρόμοιων ενεργειών που έχουν γίνει τον τελευταίο καιρό. Δεν θεωρώ συμβατό με τη συνείδησή μου το κλίμα σε μια συλλογική προσπάθεια, όταν τα ψέματα και οι συκοφαντίες χρησιμοποιούνται εις αντικατάσταση πολιτικών επιχειρημάτων, δεν επιθυμώ να τα προσυπογράφω διά της συμμετοχής μου. Και, στο κάτω-κάτω, όταν νοιώθω ότι δεν ταιριάζω πλέον ψυχικά ή πολιτικά με τη πλειοψηφία μιας κίνησης το υπεύθυνο πράγμα είναι να αποχωρήσω, αν παρέμενα μάλλον κακό θα έκανα, παρά καλό. Η δημιουργία ενός νέου πολιτικού σχήματος είναι πάντοτε καλή αφορμή (χωρίς να έχω αποφασίσει ακόμη τη στάση μου απέναντι σ' αυτό), καθώς παρέχεται η δυνατότητα να εξετάσω κι εάν με τα μέλη του και τις συγκεκριμένες θέσεις που θα εκφράσει θα "κολλήσω" καλύτερα. Η παρουσία των Τάσου Αβραντίνη, Διονύση Κατρανίτσα, Αντύπα Καρίπογλου, Καθ. Γεωργίου Μπήτρου, Νίκου Δήμου, Χαρίδημου Τσούκα, Πρόδρομου Πύρρου, Γιάννη Μπουτάρη και, φυσικά, του ίδιου του Στέφανου Μάνου, καθώς και άλλων προσώπων που είτε είναι επιφανή, είτε τα γνωρίζω προσωπικά και εκτιμώ πάρα πολύ την αξία τους, πρέπει να ομολογήσω ότι με προδιαθέτει θετικά. Θα δούμε τι θα γίνει στις επόμενες μέρες.

ΣτΕ - Βοτανικός: ήμουν κι εγώ εκεί

Παρακολούθησα σήμερα τη συνεδρίαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία εξήτασε την αίτηση ακυρώσεως των "130" κατά τριών διοικητικών πράξεων (δύο οικοδομικών αδειών και ενός καθορισμού περιβαλλοντικών όρων), μέσω των οποίων αμφισβητήθηκε και η συνταγματικότητα, καθώς και η συμβατότητα με το κοινοτικό δίκαιο, των άρθρων 11 και 12 ν. 3481/2006 (τα άρθρα που περιγράφουν τη Διπλή Ανάπλαση). Οι αιτούντες υποστηρίχθηκαν από δύο δικηγόρους, εκ των οποίων ο ένας πάρα πολύ καλός, και προσπάθησαν να αξιοποιήσουν τη μέχρι τώρα νομολογία του ιδίου του ΣτΕ, για να υποστηρίξουν τις απόψεις τους. Στη συνέχεια αγόρευσαν οι δικηγόροι της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, του ερασιτέχνη Παναθηναϊκού, της εταιρείας Βωβού, ο κ. Τάσος Αβραντίνης, δικηγόρος των 13 παρεμβαινόντων υπέρ του κύρους των προσβαλλομένων πράξεων και ο δικηγόρος άλλων 200 περίπου πολιτών, οι οποίοι επίσης παρενέβησαν υπέρ της διατήρησης των πράξεων αυτών. Έκλεισαν ο δικηγόρος (δικαστικός πάρεδρος) του Δημοσίου και οι δικηγόροι του Δήμου Αθηναίων.

Να σας αναφέρω ότι ο κ. Αβραντίνης, εκτός από τα καθαρά τεχνικά θέματα, ανέπτυξε και επιχειρήματα, διά των οποίων αμφισβήτησε την αρμοδιότητα του ΣτΕ να κάνει ή να ελέγξει τις επιστημονικές εκείνες σταθμίσεις, βάσει των οποίων η Βουλή προχώρησε στην ψήφιση των συγκεκριμένων άρθρων. Επίσης, ανέπτυξε και ένα επιχείρημα, το οποίο έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την παγιωμένη νομολογιακή θέση του ΣτΕ από το 1990 μέχρι σήμερα: ότι κακώς το ΣτΕ, προκειμένου να διαπιστώσει εάν επέρχεται βλάβη του περιβάλλοντος από μια νομοθετική ρύθμιση, συγκρίνει τα αποτελέσματα της ρύθμισης αυτής με την προγενέστερη ρύθμιση (όπως είναι διατυπωμένη στο νόμο) και δεν λαμβάνει υπ' όψει του την πραγματική κατάσταση που έχει διαμορφωθεί. Δηλαδή, το ΣτΕ, στην προκειμένη περίπτωση, δεν πρέπει να συγκρίνει το ν. 3481/2006 με το π.δ. της 20.9.1995, το οποίο ρύθμιζε το πολεοδομικό και χωροταξικό καθεστώς του Ελαιώνα και απεδείχθη ανεφάρμοστο, αλλά με την πραγματική κατάσταση, στην οποία η περιοχή αυτή βρίσκεται τώρα - και όπως αυτή προκύπτει από τα πρακτικά της Βουλής και τις λοιπές προκαταρκτικές εργασίες πριν την ψήφιση του νόμου.

Επειδή έγινε πολύς λόγος για την εισήγηση, που είναι καταπέλτης και άλλα τέτοια ωραία, να σας αναφέρω τι μου έμεινε από την ανάγνωσή της (την οποία έκανε δημόσια ο ίδιος ο εισηγητής, στο πλαίσιο της συνεδρίασης): οι λόγοι της αιτήσεως ακυρώσεως που πρέπει να γίνουν δεκτοί είναι συνολικά 5. Οι δύο τελευταίοι αφορούν πλημμέλειες της έκδοσης των οικοδομικών αδειών και όχι τη συνταγματικότητα ή μη του ν. 3481/2006. Οι τρεις υπόλοιποι είναι οι εξής: 1. Θεωρείται ότι δεν ακολουθήθηκε μια διαδικασία διαβούλευσης (ανοικτή διαδικασία στο κοινό με υποβολή προτάσεων) πριν την ψήφιση του νόμου - τη διαδικασία αυτή την επιτάσσει μια κοινοτική οδηγία. 2. Υπάρχει μείωση κοινοχρήστων χώρων (σε σχέση όχι με τους υπάρχοντες, αλλά τους προβλεπομένους στο π.δ. του 1995), δεν αιτιολογήθηκε όμως επαρκώς κατά τις προπαρασκευαστικές εργασίες του νόμου και δεν προέκυψε εάν οι νέες χρήσεις (εμπορικές κυρίως) του ο.τ., στο οποίο κτίζει η εταιρεία του κ. Βωβού είναι ή όχι οι λιγότερο επιβαρυντικές για το περιβάλλον, και 3. Η αύξηση του συντελεστή δόμησης του οικοπέδου, στο οποίο κτίζει η εταιρεία Βωβού έγινε, χωρίς να περιλαμβάνονται στις προπαρασκευαστικές εργασίες του ν. 3481/2006 επαρκείς αιτιολογίες πολεοδομικού χαρακτήρα. Στην πραγματικότητα, δηλαδή, και οι τρεις λόγοι που ο εισηγητής κρίνει βάσιμους αφορούν όχι την ουσία, αλλά τη διαδικασία ψήφισης του ν. 3481/2006. Κατά την προσωπική μου γνώμη, πάντως, κανείς από τους τρεις λόγους δεν πρέπει να γίνει δεκτός - για να μην μπω σε λεπτομέρειες και κουράσω, αρκεί ν' αναφέρω ότι υπήρξε εκτεταμένη επιστημονική τεκμηρίωση της Διπλής Ανάπλασης και έντονος κοινωνικός διάλογος (οι δικηγόροι της εταιρείας Βωβού, της ΠΑΕ Παναθηναϊκός και του Δήμου υποστηρίζουν ότι η Οδηγία σε κάθε περίπτωση δεν εφαρμόζεται, λόγω κάποιων μεταβατικών διατάξεων που περιείχε). Έτσι, και το κοινό ήταν ενήμερο για τις αναλαμβανόμενες δράσεις, αλλά και υπάρχει πλήρης αιτιολογία για τις σταθμίσεις που έγιναν και τις λύσεις που επελέγησαν - και η αμφισβήτηση της αιτιολογίας αυτής σε επιστημονικό επίπεδο δεν είναι έργο του ΣτΕ. Οι παραβάσεις σχετικά με την έκδοση οικοδομικών αδειών έχουν να κάνουν με το ότι: α. προβλέπονται λιγότερες θέσεις στάθμευσης, από αυτές που απαιτεί η νομοθεσία (πράγμα για το οποίο έχω σοβαρές επιφυλάξεις) και β. η οικοδομική άδεια έπρεπε να προβλέπει περισσότερα του ενός κτίσματα στο οικόπεδο της εταιρείας Βωβού (αυτό δεν τόχω ψάξει, για νάμαι ειλικρινής). Πρέπει να επισημάνω και ότι η εισήγηση στην Ολομέλεια (περίπου 30 δικαστές) δεν έχει τη σημασία που θα είχε σε μικρότερο σχηματισμό του ΣτΕ (5μελές ή 7μελές τμήμα) και επηρεάζει λιγότερο. Παρά τις διαφωνίες που έχω με το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει, δεν μπορεί ν' αρνηθεί κανείς ότι η εισήγηση είναι προσεγμένη, προϊόν κοπιώδους εργασίας (77 σελίδες!) και με αναφορές στην προηγηθείσα νομολογία του ΣτΕ, επί τη βάσει της οποίας απορρίπτονται οι περισσότεροι λόγοι ακυρώσεως που είχαν προταθεί (11 + 15 συνολικά).

Μένει να δούμε την κατάληξη αυτής της ιστορίας, η οποία δεν μου φαίνεται καθόλου βεβαία, είτε προς τη μία, είτε προς την άλλη κατεύθυνση.

Απαγόρευση του επικίνδυνου λόγου

"Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει". Την παροιμία αυτή φαίνεται ότι την ξεχνούν όσοι υπερασπίζονται, εν ονόματι της ελευθερίας του λόγου, την ασυδοσία του λόγου. Ζητούν να μην απαγορεύονται οι προσβολές των θρησκειών, επιδεικνύοντας πλήρη αδιαφορία για τις συνέπειες που η ασυδοσία του λόγου έχει στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, στα μίση και πάθη που τροφοδοτεί και, πλέον, στις διακρίσεις εις βάρος οπαδών μιας συγκεκριμένης θρησκείας (του Ισλάμ) που η ασυδοσία αυτή γεννά.

Ελπίζω ότι σύντομα θα διαπιστωθεί η ανάγκη για περιορισμό της παραπληροφόρησης που προκύπτει από την ασυδοσία του λόγου. Υπάρχουν πλέον πολλοί λεγόμενοι "αρνητές" του φαινομένου του θερμοκηπίου, οι οποίοι χρησιμοποιούν ασύστολα ψεύδη, για να μπορέσουν να αναβάλουν (εξυπηρετώντας βραχυπρόθεσμα, ιδιοτελή συμφέροντα) τη λήψη των μέτρων που είναι αναγκαία για τη διάσωση της γης. Όσο πλησιάζουν οι εκτεταμένες φυσικές καταστροφές που θα προκαλέσει το φαινόμενο του θερμοκηπίου, τόσο περισσότερο ο "λόγος" αυτός, η ασυδοσία και τα ψεύδη, εξισώνονται με τρομοκρατικές πράξεις. Χρειάζεται, επομένως, να σκεφθούμε πολύ σοβαρά να επιβάλουμε περιορισμό όχι στο λόγο, αλλά στο ψέμα, στην ασυδοσία - να απαγορεύσουμε στους "αρνητές του φαινομένου του θερμοκηπίου" να μπορούν να παρασέρνουν και άλλους συμπολίτες μας στις ιδιοτελείς αντι-επιστημονικές (μπακάλικες, θα προσέθετα εγώ) προπαγάνδες τους. Μόλις οι φυσικές καταστροφές αρχίσουν να ξεσπούν και άνθρωποι να πεθαίνουν εξ αιτίας του φαινομένου του θερμοκηπίου, θα καταλάβουμε όλοι ότι η αξία της ανθρώπινης ζωής είναι πολύ υπέρτερη του δικαιώματος στο ψέμα και την κοροϊδία που οι "κύριοι" αυτοί απαιτούν.

Γιατί καταθέσαμε την παρέμβαση

Δημοσιεύω, κατόπιν αιτήματός του, το κείμενο του Αθανασίου Τσιούρα, εκ των δικηγόρων που κατέθεσαν την παρέμβαση ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας υπέρ του κύρους των πράξεων, τις οποίες προσέβαλαν με αίτηση ακυρώσεως οι περίφημοι "131" (στην πραγματικότητα 130) πολίτες και έχουν ως αντικείμενο την ανάπλαση του Βοτανικού.

Ο Φώτης Περλικός, πρόεδρος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας και διαχειριστής του e-rooster, είχε την καλοσύνη να δημοσιεύσει αυτούσιο το κείμενο της παρεμβάσεως που κατέθεσα, μαζί με άλλους 12 πολίτες, και υπέγραψα ως δικηγόρος, μαζί με τον Τάσο Αβραντίνη, σχετικά με τη διπλή ανάπλαση των περιοχών Βοτανικού - Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Στη συζήτηση που ακολούθησε, ένας σχολιαστής έθεσε μετ' επιμονής το ερώτημα: ποια ήταν τα κίνητρά μας και γιατί προχωρήσαμε σε μια τέτοια κίνηση, η οποία έχει, κατά βάσιν (κατά την αντίληψή του) τοπικό χαρακτήρα και είναι μάλλον θέμα τοπικής αυτοδιοίκησης;

Στο εύλογο αυτό ερώτημα πρέπει να δοθούν κάποιες διευκρινίσεις. Το ζήτημα που τίθεται, με την κρίση του Συμβουλίου της Επικρατείας ως προς τη συμβατότητα νομοθεσίας με το άρθρο 24 του Συντάγματος (το άρθρο, με το οποίο καθιερώνεται η υποχρέωση της Πολιτείας να προστατεύει το περιβάλλον), είναι πρωτίστως θεσμικό ζήτημα. Έχει να κάνει κατά κύριο λόγο με τη δικαιοδοσία που (πρέπει να) έχει το Συμβούλιο της Επικρατείας (εφ' εξής: ΣτΕ) στις διαφορές αυτές. Εξετάζοντας νομικά το θέμα, το ΣτΕ πρέπει να ισορροπεί ανάμεσα στο άρθρο 26 (το οποίο προβλέπει το διαχωρισμό των λειτουργιών μεταξύ νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας) και στο άρθρο 24 του Συντάγματος, το οποίο προβλέπει ότι όλα τα κρατικά όργανα οφείλουν να προστατεύουν το περιβάλλον. Το ζήτημα που τίθεται είναι, κυρίως, το εξής: δεδομένου του ότι οι κρίσεις για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις κάποιων ενεργειών είναι προεχόντως επιστημονικές, μπορεί ένα δικαστικό όργανο, το ΣτΕ εν προκειμένω, να υποκαθιστά την κρίση, στην οποία έχει καταλήξει η νομοθετική ή η εκτελεστική εξουσία, οι οποίες έχουν και πρόσβαση (κυρίως η εκτελεστική) στις εξειδικευμένες αυτές επιστήμες; Λ.χ. η μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων συντάχθηκε από μηχανικούς (κατά κύριο λόγο) της διοικήσεως, οι οποίοι έκριναν ότι οι παρεμβάσεις που γίνονται δεν θα πλήξουν το περιβάλλον. Μπορεί το ΣτΕ να έλθει και να ανατρέψει την κρίση τους αυτή;

Το ερώτημα αυτό έχει και μια πρακτική συνέπεια. Κατ' ανάγκην ένα όργανο, το οποίο είναι επιφορτισμένο με την προστασία του περιβάλλοντος (τέτοιο είναι και το ΣτΕ) όχι δρώντας το ίδιο, αλλά εγκρίνοντας ή απορρίπτοντας δράσεις των άλλων οργάνων της Πολιτείας, θα είναι συντηρητικό στις επιλογές του. Η λογική είναι ότι η αδράνεια μπορεί να μη βελτιώσει, αλλά οπωσδήποτε δεν θα επιβαρύνει το περιβάλλον, ενώ, από την άλλη, μια δράση μπορεί να έχει είτε θετική, είτε αρνητική επίπτωση στο περιβάλλον. Ο φόβος μιας αρνητικής επίπτωσης οδηγεί το ΣτΕ στην υιοθέτηση αρκετά σκληρών (ίσως και άκαμπτων) κριτηρίων, διά των οποίων απορρίπτει τις περισσότερες δράσεις τέτοιας μορφής. Επίσης, αρνείται να χρησιμοποιήσει ως κριτήριο (παρά μόνον επιβοηθητικώς) την πραγματική κατάσταση που υπάρχει σε μια περιοχή - έτσι, κατ' αρχήν θεωρεί ότι δεν πρέπει να επιβαρυνθούν οι χρήσεις της περιοχής του Βοτανικού, όπως αυτές είχαν καθορισθεί στο π.δ. του 1995, παρ' όλον που ουδέποτε οι διατάξεις αυτού του διατάγματος υλοποιήθηκαν και η περιοχή έχει το μαύρο της το χάλι. Έτσι, όμως, καθίσταται πολύ δύσκολο στο νομοθέτη να πραγματοποιήσει οποιαδήποτε ουσιαστική παρέμβαση και δεσμεύεται ες αεί από παρελθούσες αποφάσεις του. Αυτό δεν ισχύει μόνο για το Βοτανικό, αλλά και για οποιοδήποτε προβληματικό οικιστικό αστικό περιβάλλον.

Η δεύτερη πρακτική συνέπεια έχει να κάνει με το επενδυτικό και επιχειρηματικό περιβάλλον στην Ελλάδα γενικότερα. Δεν μπορεί, δηλαδή, να λέμε σ' έναν επενδυτή (σήμερα είναι ο Βωβός, χθες ήσαν αυτοί που ήθελαν να κάνουν τα ορυχεία χρυσού στη Χαλκιδική, αύριο μπορεί να είναι οποιοσδήποτε άλλος) από τη μία, ως νομοθετική και εκτελεστική εξουσία, ότι μπορεί να προχωρήσει σε μια επένδυση και αυτός να κάνει τα σχετικά έξοδα, και από την άλλη, μετά την πάροδο, μάλιστα, σημαντικού χρονικού διαστήματος να του λέμε ότι τα όσα σου είχαμε πει πιο πριν είναι παράνομα. Κάτι τέτοιο είναι εντελώς αποτρεπτικό για οποιαδήποτε σοβαρή και μεγάλης εκτάσεως επένδυση. Δεν σημαίνει αυτό ότι πρέπει να αποστερηθούμε ενός ακυρωτικού Δικαστηρίου και του ελέγχου της δικαστικής εξουσίας προς τις άλλες δύο, οι οποίες αλλιώς θα οδηγούνταν σε αυθαιρεσία. Ωστόσο, πρέπει να έχουμε τη διασφάλιση ότι τουλάχιστον οι τεχνοκρατικές κρίσεις θα γίνονται από τα όργανα με τη σχετική πρόσβαση στην τεχνογνωσία και όχι από τους δικαστές.

Θέλω να πιστεύω ότι τα θέματα αυτά δεν είναι μόνο τοπικά, αλλά αφορούν τη λειτουργία των θεσμών στην Ελλάδα γενικότερα. Για το λόγο αυτό (πέραν των προφανών ωφελειών που πιστεύουμε ότι θα επιφέρει στη ζωή μας η διπλή ανάπλαση - προσωπικά ζω λίγες εκατοντάδες μέτρα από το γήπεδο του ΠΑΟ στη Λεωφ. Αλεξάνδρας) και καταθέσαμε την παρέμβαση, ώστε να προβάλουμε τις θέσεις μας αυτές (κυριολεκτικά) αρμοδίως.

Για την αντιγραφή,
Averell Dalton

Ομάδα πολιτών στο ΣτΕ υπέρ Βοτανικού

Ασκήθηκε παρέμβαση ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας υπέρ του κύρους των προσβαλλομένων πράξεων από ομάδα πολιτών. Περισσότερα από τον Σπύρο Ντόβα. Στην ανάρτηση μπορείτε να βρείτε και το κείμενο της παρέμβασης (προσθήκη: το κείμενο της παρεμβάσεως θα το βρείτε και στο e-rooster). Επειδή πληροφορήθηκα και το περιεχόμενο της αποφάσεως που είχε εκδώσει το Τμήμα Αναστολών (βλ. παλαιότερη ανάρτησή μου), οφείλω να ομολογήσω (και να φάω το καπέλο μου) ότι τα όσα έγραφα στην επικριτική αυτή ανάρτηση δεν έχουν, τελικά, σχέση με την απόφαση (η οποία κινήθηκε αποκλειστικά βάσει των δικονομικών κανόνων που εφαρμόζονται στις αιτήσεις αναστολής).

Μια μικρή προσωπική ιστορία, μάλλον δύο μικρές προσωπικές ιστορίες

Δεν θέλει και πολύ να γίνει το κακό, μια επίσκεψη σε φιλικό σπίτι με τον 2 ετών γιό μου , μια στιγμή απροσεξίας και ένα βαθύ σκίσιμο στο μέτωπο χθές το βράδυ μας υποχρέωσε να αναζητήσουμε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Εντάξει δεν ήταν τίποτε επείγον, η αιμορραγία είχε ελέχθη ο μικρός Στέφανος με ευχάριστη διάθεση αλλά…..χρειαζόμασταν ένα δύο ράμματα.
Τον τελευταίο μήνα δύο φορές βρέθηκα στα εξωτερικά ιατρεία ενός «δημόσιου» νοσοκομείου για έναν τραυματισμό και μια ίωση του παιδιού ενός φίλου και η εμπειρία τραυματική. Κανείς να ελέγξει κατά την είσοδο την κρισιμότητα η μη της κατάστασης, τουλάχιστον 8 ώρες αναμονής και περιστατικά περαιτέρω αδιαφορίας και εκνευρισμού από το προσωπικό.
Πήραμε την μεγάλη απόφαση, θα πάμε σε ιδιωτικό νοσοκομείο και ας πληρώσουμε και κάτι επιπλέον. Ένα τηλεφώνημα και μας επιβεβαίωσαν ότι μπορούμε να πάμε στα εξωτερικά τους ιατρεία στο παιδοχειρουργικό. Φυσικά ένα καθαρό και φιλικό περιβάλλον για τα παιδιά, υποδοχή και ένας έλεγχος από την υπεύθυνη νοσοκόμο και μια ενημέρωση για την μικρή αναμονή επειδή υπήρχαν και άλλα περιστατικά. Σε 15’ ο γιατρός μας καλεί, βλέπει ότι η κατάσταση δεν έχει κάτι το ανησυχητικό και συνομιλεί με τον μικρό. Είναι σαφές ότι αναζητούμε μια μικρή «πολυτέλεια» και γι’αυτό βρεθήκαμε εκεί.
Σε 5’ και έπειτα από δύο ράμματα ο Στέφανος , έχει κεραστεί και δύο μπισκότα, εξηγεί στο προσωπικό που κτύπησε και τι ομάδα είναι. Ο γιατρός μας δίνει οδηγίες για την περιποίηση και μας λέει: «άντε στο καλό». Στην ερώτησή μου γιατρέ πρέπει να περάσω από το λογιστήριο ; θα πληρώσω στην γραμματεία ; μου απαντά: «Πατέρα είπα στο καλό!».
Δύο τρείς μέρες πριν ο φίλος μου ο Βαγγέλης μεταφέρει τον νεφροπαθή πατέρα του με πνευμονοθώρακα στο εφημερεύον νοσοκομείο όπου και εισάγεται σε κρίσιμη κατάσταση. Του τον παραδίδουν μετά από δύο μέρες σε πιο κρίσιμη κατάσταση αρνούμενοι να του κάνουν αιμοκάθαρση αφού δεν είναι «δικός» τους ασθενής (ασφαλισμένος στο ΙΚΑ, κάνει αιμοκάθαρση σε άλλο – ιδιωτικό – νοσοκομείο) και μεταφέρεται επειγόντως στο άλλο νοσοκομείο με περαιτέρω επιπλοκές.
Ο ισχυρισμός μου : η υγεία προφανώς δεν είναι δωρεάν και εγώ και ο πατέρας του Βαγγέλη το γνωρίζουμε πολύ καλά με όλα αυτά που έχουμε πληρώσει (εγώ πληρώνω 15000€ ετησίως για ασφάλιση και περίθαλψη σε δημόσια ταμεία). Η οικονομική σχέση πρέπει να είναι ξεκάθαρη και να γνωρίζουμε τι πληρώνουμε και τι πρέπει να διπλοπληρώσουμε τελικά. Όταν τελικά αυτή η σχέση είναι διασαφηνισμένη τότε οι αγαθές ανθρώπινες σχέσεις προβάλλουν και κατισχύουν. Όταν η οικονομική σχέση παραμένει θολή και δεν προβάλλουν τις πραγματικές προθέσεις του καθενός τότε οι ανορθολογικές και προβληματικές συμπεριφορές δημιουργούν τα καθημερινά , μικρά ή μεγάλα, εγκλήματα.

Tax the rich, feed the poor, till there are no rich no more

Οι στίχοι του Alvin Lee και των Ten Years After από το 1974 που συνοδεύουν την τελευταία διαφημιστική καμπάνια της Cosmote, μιας «κρατικής» πολυεθνικής εταιρείας, στα χρόνια που πέρασαν από την δημιουργία του τραγουδιού έγιναν σύνθημα , στη συνέχεια μια αυταπόδεικτη αλήθεια και πολιτικό επιχείρημα της αριστεράς αλλά και της συντήρησης.
Ενδιαφέρεται άραγε κανείς αν υπάρχει και λογικό επιχείρημα πίσω από αυτούς τους στίχους;
Στις δεκαετίες του ’80 και του ’90 η «νεοφιλελεύθερη» οικονομική της M. Thatcher και του R. Reagan με την απελευθέρωση των αγορών και τις χαμηλές φορολογίες λειτούργησαν λυτρωτικά για εκατομμύρια ανθρώπους στον πλανήτη. Το ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού με μέσο εισόδημα (10$-100$ την μέρα) αυξήθηκε από το 32% στο 57% και αυτό , σε απλούς αριθμούς σημαίνει ένα δισεκατομμύριο περισσότερους ανθρώπους σε καλύτερη οικονομική κατάσταση.
Το παγκόσμιο κεφάλαιο ξεπέρασε τον οικονομικό εθνικισμό και χρηματοδότησε την δημιουργικότητα και την παραγωγικότητα του ανθρώπου. Η αριστερά αρέσκεται στο να καταδεικνύει την «πρόκληση» των μεγάλων κερδών του κεφαλαίου και των golden boys (και η αριστερά του Μανώλη και του Γιακουμάτου) και να πανηγυρίζει για την χρεοκοπία τραπεζικών ομίλων που πληρώνουν την απερισκεψία ή απλά το ρίσκο των επισφαλειών.
Αυτό το παγκόσμιο κεφάλαιο αύξησε το ποσοστό του πληθυσμού της Κίνας με εισόδημα μέσης τάξης μέσα σε 20 χρόνια από 0% στο 35% , ένα παράδειγμα που δεν αποτελεί εξαίρεση στις αναπτυσσόμενες χώρες.
Μπορούν τελικά οι φόροι να ταΐσουν τους φτωχούς; Μπορούν οι φτωχοί να χορτάσουν αν εξαφανιστούν οι πλούσιοι;
Τι γίνεται όταν μερικοί άνθρωποι ανεβαίνουν τα σκαλιά της πυραμίδας του Maslow; Ο Brink Lindsey ισχυρίζεται πως τα σκαλιά της πυραμίδας δεν τα ανεβαίνουν οι άνθρωποι μόνοι τους αλλά ολόκληρες οι κοινωνίες. Η αφθονία των αγαθών μεταμορφώνει την κουλτούρα και την οικονομία όχι όπως ισχυρίζονται οι αντίπαλοι του καπιταλισμού και της παγκοσμιοποίησης – περιθωριοποιώντας ολόκληρες ομάδες πληθυσμού – αλλά μεταφέροντας όλο και περισσότερους ανθρώπους από την κλίμακα της εξυπηρέτησης βιοποριστικών αναγκών στο στάδιο της κάλυψης συναισθηματικών αναγκών και της αυτό-πραγμάτωσης. Δημιουργούν ανθρώπους αυτόνομους, μια ανερχόμενη μέση τάξη που, όπως διαπίστωνε και ο Μαρξ: «κάνει την δική τη επανάσταση. Αυτή την μέση τάξη που γκρέμισε τις πυραμίδες της Αιγύπτου, τα ρωμαϊκά ανάκτορά και τους καθεδρικούς ναούς.»
Όμως η επανάσταση που θα κάνει αυτή η μέση τάξη εξαρτάται από τις ιδιαίτερες συνθήκες που την δημιουργούν. Στις οικονομίες που αναπτύσσονται μέσα από κρατική δράση (όπως οι οικονομίες του πετρελαίου) αυτή η μέση τάξη αποτελείται από κρατικούς υπαλλήλους και γραφειοκράτες ενώ στις αντίστοιχες που δημιουργούνται ως αποτέλεσμα της δικής τους οικονομικής δραστηριότητας , η μέση τάξη αποτελείται από επιχειρηματίες, τους υπαλλήλους τους και το αρχέτυπο του μικροεπαγγελματία.
Αυτές οι δύο τελείως διαφορετικές κοινωνίες έχουν και μια διαφορετική συμπεριφορά. Η πρώτη εμφανίζεται άκρως συντηρητική και φοβική ενώ η δεύτερη αγκαλιάζει την αλλαγή και την εξέλιξη με ιδιαίτερη ευκολία και τελικά διασφαλίζει την βιωσιμότητα της ανάπτυξης.
O βολονταρισμός του Alvin Lee : « I’d love to change the world» , με την εξαντλητική φορολογία και την εξάλειψη των πλουσίων μάλλον στηρίζεται στην πανέμορφη μελωδία και όχι στην λογική. Στο τέλος όμως αποδέχεται τον ρόλο του, αυτό του τραγουδοποιού και αφήνει και το τελικό του μήνυμα : « but I don’t know what to do, So I’ll leave it up to you». Ευτυχώς….

Αλέκος Παπαδόπουλος: Το δημοσιονομικό μας πρόβλημα είναι το ίδιο το πολιτικό μας σύστημα

Η πολύ αξιόλογη ομιλία του κ. Αλέκου Παπαδόπουλου κατά την παρουσίαση του βιβλίου του "Στα βήματα του Έστερναχ: η Ελλάδα μετά το 2010", όπως έχει καταχωρηθεί στο e-rooster.

Το Μετέωρο Βήμα μίας Συνταγματικής Αναθεώρησης

Φαίνεται τελικα ότι, θέλουν δεν θέλουν, οι πολίτες της Βενεζουέλας θα πρέπει να υποσοστούν επί μακρόν την ''πορεία προς τον σοσιαλισμό''. Στον Ούγκο Τσάβες δεν αρέσουν τα όχι, για αυτό και θα διενεργήσει εκ νέου δημοψήφισμα για τις ίδιες συνταγματικές αλλαγές που απορρίφθηκαν και οι οποίες συμπεριλαμβάνουν: την δυνατότητα επανεκλογής του εις το διηνεκές και την απαγόρευση της ελευθεροτυπίας όταν κηρύττει την χώρα σε ''κατάσταση εκτάκτου ανάγκης''
Φυσικά δεν περιμέναμε την επανεμφάνιση του δημοψηφίσματος για να μάθουμε για τις ''δημοκρατικές'' ευαισθησίες του προέδρου της Βενεζουέλας. Από το 1992 όταν και επιχείρησε δις (αποτυχημένα) να καταλάβει την εξουσία με πραξικόπημα γνωρίζουμε περί τίνος πρόκειται. Η στάση του δεν άλλαξε ούτε στη διάρκεια της διακυβέρνησης του όταν π.χ. αποφάσισε να κλείσει όλους τους ιδιωτικούς σταθμούς επιτρέποντας τη λειτουργία μόνο στην κρατική τηλεόραση στο πρόγραμμα της οποίας συμπεριλαμβάνεται η εβδομαδιαία εκπομπή: "Γεια σου Πρόεδρε'' ή όταν αποφάσισε για ένα χρόνο(2000-2001) να παρακάμψει τη βουλή και να κυβερνήσει με διατάγματα.
Ωστόσο κάτι απρόβλεπτο χάλασε τα σχέδια του Ούγκο Τσάβες το 2007 όταν επιχείρησε να περάσει για πρώτη φορά την συνταγματική αναθεώρηση. Μεγάλη μερίδα των φοιτητών προεξάρχοντος ενός φοιτητή νομικής ονόματι Γιον Γκοϊκοτσέα κατάφεραν με μαζικές διαδηλώσεις να συσπειρώσουν με την πλευρά του ''όχι'' την κατακερματισμένη αντιπολίτευση, απλούς πολίτες ακόμη και ορισμένους υποστηρικτές του Τσάβες. Τελικά το ''όχι'' επικράτησε και ο ''δρόμος προς την δουλεία'' ανακόπηκε προσωρινώς στη Βενεζουέλα.
Ο Γιον Γκοϊκοτσέα ο οποίος απειλήθηκε και δέχτηκε επίθεση από την αστυνομία έλαβε το 2008 το Βραβείο Friedman για την προώθηση της ελευθερίας στον κόσμο.Το 2009 θα είναι όπως φαίνεται χρονιά πρόκληση για τον ίδιο και τους συμπολίτες του καθώς θα κληθούν να πουν άλλο ένα ''όχι'' στις επεκτατικές βλέψεις του καθεστώτος Τσάβες. Ας ελπίσουμε ότι το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο με την πρώτη φορά.
Υ.Γ. Θα χαιρόμουν ιδιαιτέρως αν στην επόμενη επίσκεψη του στη Βενεζουέλα ο κ.Τσίπρας και τα υπόλοιπα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ συναντούσαν εκτός από τους κυβερνητικούς αξιωματούχους και εκπροσώπους του φοιτητικού κινήματος :-)

Κοινοτοπίες και λίγα πράγματα ...

είχε να μας προσφέρει στην ομιλία του, κατά την παρουσίαση του βιβλίου του, ο κ. Πέτρος Τατούλης. Προσπάθεια για "μέσο χώρο", ούτε σοβιετικός, ούτε ανάλγητος νεοφιλελεύθερος, επιφυλάσσεται και παραπέμπει στο βιβλίο του για αναλυτικές προτάσεις, τίποτε για την οικονομία (επειδή "στην οικονομία οι συγκλίσεις είναι πολύ δύσκολες"). Μέχρι στιγμής φαίνεται ότι γίνεται πολλή φασαρία για το τίποτε (μολονότι το πολιτικό του θάρρος να αψηφήσει τις νεοδημοκρατικές ορδές είναι αξιέπαινο), ας επιφυλαχθούμε (μπορεί και να μας εκπλήξει θετικά!), αλλά δεν τρέφω πολλές ελπίδες.

Το έγκλημα του Κατίν και οι απολογητές του Στάλιν (εκ του Περισσού)

Λίγοι πληροφορηθήκαμε τις αντιδράσεις που προκάλεσε η προβολή του πολωνικού φιλμ «Κατίν» (προτεινόμενο για όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας 2008) που αναφέρεται στην μαζική δολοφονία πολωνών αξιωματικών από σοβιετικούς μέσα στο δάσος του Κατίν και στην προπαγάνδα των σταλινικών καθαρμάτων που φόρτωσε και αυτό το έγκλημα στους ομόσταυλους ναζί.
Οι εδω «ομόσταυλοι», κριτικοί κινηματογράφου όλοι (!), καταρχάς αντέδρασαν στην παρουσία του πολωνού πρεσβευτή στην προβολή του φιλμ και στην προσπάθειά του να αναφερθεί και στο καλλιτεχνικό γεγονός του σημαντικού πολωνικού κινηματογράφου αλλά και στο ιστορικό γεγονός αυτό καθ’ αυτό, στη συνέχεια βέβαια έθαψαν αυτό το φιλμ – που δεν βρήκε και τον δρόμο για τις μεγάλες κινηματογραφικές αίθουσες. Κρίμα γιατί χάσαμε τις όμορφες σκηνές της γκεστάπο-ΠΑΜΕ να απαγορεύει την είσοδο στις κινηματογραφικές αίθουσες – σκηνές που θυμάμαι νοσταλγικά από τα ΚΝΑΤ στην προβολή της «Ελένης» του Ν. Γκατζογιάννη.
Περισσότερα εδώ

Προστατευτισμός σημαίνει πόλεμος

Επειδή τα εντόπιας παραγωγής αριστερά «κύμβαλα» ξαμολήθηκαν σε κάθε μπλόκο και στήθηκαν δίπλα σε κάθε κάμερα ειδησεογραφικού δελτίου για να ζητήσουν να ξοδέψουμε 1000 € για κάθε 1 € που μας λείπει, να μια άποψη ενός ευρωπαίου αριστερού (έστω κεντροαριστερού) που και καθαρή ιστορική ματιά έχει αλλά και αισθάνεται την ευθύνη για τα όσα γράφει.: «Ο προστατευτισμός σημαίνει πόλεμο»...

Πάμε σαν άλλοτε ...

Για να ρίξουμε μια ματιά πέρα από τον Ατλαντικό - τελευταία φορά που επικρατούσε τέτοια αισιοδοξία για την εκλογή καινούργιου προέδρου ήταν το 1969, άρχιζε η θητεία του Richard Milhous Nixon. Μέλλει να δούμε τι μας φέρνει ο Barack Hussein Obama.

Η ΟΑΚΚΕ για το γήπεδο στο Βοτανικό

Μια κριτική από μαρξιστική σκοπιά.

H Θεσσαλονίκη Γιορτάζει τα Γενέθλια της Ayn Rand!

Η Θεσσαλονίκη γιορτάζει τα γενέθλια της Αyn Rand προβάλλoντας την ταινία ''Κοντά στον Ουρανό'' (The fountainhead).
H εκδήλωση διοργανώνεται από Έλληνες Οbjectivists (Αντικειμενιστές) σε συνεργασία με τους Φιλελεύθερους Φοιτητές και έχει ως στόχο να φέρει σε επαφή το ελληνικό κοινό με τις ιδέες και το έργο της Ayn Rand και του ρεύματος του ομπτζεκτιβισμού.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου στην αίθουσα της aas gallerie(Ερμού 59)) ενώ το πρόγραμμα έχει ως εξής:
19:00 Ανάγνωση της Βιογραφίας της Ayn Rand
19:30 Προβολή της ταινίας
Στο τέλος της ταινίας θα ακολουθήσει συζήτηση ενώ θα διανεμηθεί παράλληλα και το ομότιτλο βιβλίο της
Η εκδήλωση είναι ανοικτή στο κοινό!

Ο Χαρίδημος Τσούκας για την ανομία

Άρθρο στο e-rooster, το οποίο αξίζει να διαβάσετε. Πραγματικά, κοινός παρονομαστής των περισσοτέρων προβλημάτων που αντιμετωπίζει σήμερα το κράτος είναι η γενική περιφρόνηση προς τους νόμους και η υποχώρηση της νομιμότητας ενώπιον κάθε είδους, λογικών και παραλόγων, αιτημάτων ή διεκδικήσεων.

Η κατάλυση της νομιμότητας

Ίσως το πιο μελανό στοιχείο από τις αγροτικές "κινητοποιήσεις" είναι η επιβεβαίωση, για άλλη μια φορά, ότι στην Ελλάδα οι νόμοι δεν τηρούνται - ότι κάποιος μπορεί με ατιμωρησία να εκβιάζει το σύνολο της κοινωνίας επικαλούμενος τον "αγώνα". Είναι χαρακτηριστικό ότι καμμία εφημερίδα αυτές τις ημέρες δεν αφιερώνει πρωτοσέλιδο, τουλάχιστον, σχόλιο, στο οποίο να επισημαίνεται και να κατακρίνεται η απίστευτη ταλαιπωρία που πολλοί συμπολίτες μας υφίστανται. Ουδείς νοιάζεται για τόσους ανθρώπους, οι οποίοι δεν μπορούν να φανούν συνεπείς στις προσωπικές κι επαγγελματικές υποχρεώσεις τους εξ αιτίας των παρανομιών αυτών. Κάποιοι μιλούν για φόβους "κοινωνικού αυτοματισμού" - δηλαδή για υποκατάσταση των νομίμων οδών δράσεως και καταπολέμησης του (αυτοφώρου) εγκλήματος από τους πολίτες, από φαινόμενα αυτοδικίας. Δεν σκέφτονται, όμως, να καλέσουν το κράτος να κάνει τη δουλειά του, δηλαδή να συλλάβει και να δικάσει στην αυτόφωρη διαδικασία τους παρανομούντες. Επίσης, κανείς δεν είχε αντιδράσει όταν, το 1999, με ειδική διάταξη νόμου (ν. 2721/1999, άρθρο 25) απηλλάγησαν πάσης ποινικής ευθύνης οι αγρότες που είχαν καταλάβει τις εθνικές οδούς το 1997. Αντιθέτως, οι εφημερίδες του Συνασπισμού και του ΚΚΕ ("Αυγή" και "Ριζοσπάστης") ευθέως υποστηρίζουν αυτές τις μορφές κινητοποιήσεων. Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω πώς ένας τέτοιος αισχρός εκβιασμός του συνόλου της κοινωνίας αντιμετωπίζεται τόσο ελαφρά.

Η διάκριση των λειτουργιών και ο παραγνωρισμένος ρόλος της δικαστικής εξουσίας

Αφορμή για την παρούσα ανάρτηση αποτελεί η έκδοση δύο δικαστικών αποφάσεων, αυτής του τμήματος αναστολών του Συμβουλίου της Επικρατείας αναφορικά με το γήπεδο του Παναθηναϊκού στο Βοτανικό και αυτής του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών αναφορικά με την ακαδημαϊκή ισοτιμία πτυχίου που χορηγήθηκε από γαλλικό πανεπιστημιακό ίδρυμα, το οποίο όμως συνεργαζόταν υπό μορφήν franchise με ελληνικό εργαστήριο ελευθέρων σπουδών. Ό,τι γράφω το γράφω με την επιφύλαξη ότι δεν έχω διαβάσει τις ίδιες τις αποφάσεις, αλλά μεταφέρω τα όσα (συχνά ανακριβή) γράφει γι' αυτές το ρεπορτάζ. Η δικαστική εξουσία έχει ως αποστολή της την εφαρμογή των νόμων. Όταν λέμε των νόμων, εννοούμε όλη την κλίμακά τους, από το Σύνταγμα και το Κοινοτικό Δίκαιο μέχρι την τελευταία κανονιστική ("νομοθετική") πράξη που έχει εκδώσει, κατόπιν νομοθετικής εξουσιοδοτήσεως ένα διοικητικό όργανο. Όμως αυτός είναι συνάμα και ο περιορισμός της - δεν είναι έργο της δικαστικής εξουσίας να νομοθετεί ή να υποκαθιστά την εκτελεστική λειτουργία. Πώς σχετίζονται με αυτά οι παραπάνω αποφάσεις; Ακριβώς με τον αντίθετο τρόπο.

Με την απόφαση του Τμήματος Αναστολών το Συμβούλιο της Επικρατείας θεώρησε ότι από την πρόοδο των εργασιών στο Βοτανικό μέχρι τη συζήτηση της κύριας προσφυγής ενώπιόν του μπορεί να προκληθεί ανεπανόρθωτη βλάβη στο περιβάλλον. Η διάταξη ουσιαστικού δικαίου που εφήρμοσε είναι το άρθρο 24 του Συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο το η προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση του Κράτους και δικαίωμα του καθενός. Το ΣτΕ υπεισήλθε σε μια κρίση, ότι το νομικό πλαίσιο (πρόκειται για νόμο ψηφισμένο από τη Βουλή) για τη διπλή ανάπλαση του Βοτανικού και της Λεωφόρου Αλεξάνδρας δεν προστατεύει επαρκώς το περιβάλλον (για την ακρίβεια, στη διαδικασία της αναστολής: ενδέχεται να μην προστατεύει επαρκώς το περιβάλλον), κρίση για την οποία μάλλον περισσότερο αρμόδια θα ήταν η εκτελεστική εξουσία, η οποία έχει την εμπειρία και την εξειδικευμένη τεχνογνωσία για να κρίνει εάν η δεδομένη ανάπλαση είναι συνολικά βλαπτική ή ευνοϊκή για το περιβάλλον. Όταν νομοθέτησε η Βουλή για την ανάπλαση αυτή είχε υπ' όψει της εκθέσεις και εγκρίσεις τεχνικών (εκτελεστικής λειτουργίας), ενώ και όλη η διαδικασία ανάπλασης θα περνά, κατ' ανάγκην, από Πολεοδομίες και άλλες αντίστοιχες υπηρεσίες, οι οποίες θα κρίνουν για ενδεχόμενες βλαπτικές συνέπειες προς το περιβάλλον όταν χορηγούν τις σχετικές άδειες. Το ΣτΕ δεν αποτελείται από περιβαλλοντολόγους ούτε από μηχανικούς και αποστολή του δεν είναι να κάνει κρίσεις οι οποίες είναι, στην ουσία, κρίσεις σκοπιμότητας. Δεν πρόκειται για κάποια πρόδηλη παραβίαση των όρων που θέτει το άρθρο 24 του Συντάγματος από τη Βουλή ή από την εκτελεστική εξουσία στη συγκεκριμένη περίπτωση, ώστε να θεωρεί το ΣτΕ ότι το ίδιο μπορεί - και υποχρεούται - να υποκαταστήσει την κρίση που έχουν εκφέρει οι τεχνοκρατικές υπηρεσίες. Προσοχή: δεν εννοώ ότι το ΣτΕ δεν πρέπει να ελέγχει τη συμβατότητα των νόμων με το Σύνταγμα, ακόμη και με το άρθρο 24, αλλά θα έπρεπε να περιορίζει το ρόλο του στον έλεγχο περιπτώσεων που είναι "με γυμνό μάτι" προφανές ότι το περιβάλλον συνολικά θίγεται. Θα ώφειλε, δηλαδή, να αυτοσυγκρατηθεί στη συγκεκριμένη περίπτωση και να μην προχωρήσει στην αποδοχή της αιτήσεως αναστολής (και, κατά τη γνώμη μου, ούτε της αιτήσεως ακυρώσεως των ενδιαφερομένων πολιτών).

Από την άλλη, επικρίθηκε το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών που ακύρωσε την άρνηση του ΔΟΑΤΑΠ να δεχθεί την ισοτιμία πτυχίου που χορηγήθηκε από γαλλικό ίδρυμα, ενώ μέρος των σπουδών (δεν ξέρω πόσο) είχε πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα σε εργαστήριο ελευθέρων σπουδών - η αιτιολογία, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ήταν ότι δεν είχε αρμοδιότητα το ΔΟΑΤΑΠ να εξετάζει εάν μέρος των σπουδών αυτών πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα. Εκ πρώτης όψεως (και το γράφω έτσι, επειδή δεν ξέρω το κανονικό ιστορικό) το ΔιοικΠρωτΑθ έπραξε άριστα και έκανε τη δουλειά του - το ΔΟΑΤΑΠ οφείλει, σύμφωνα με το νόμο που το διέπει, να ελέγχει εάν τουλάχιστον το 1/2 των σπουδών πραγματοποιήθηκε στο ίδρυμα που απονέμει τον τίτλο. Δεν έχει, όμως, την αρμοδιότητα να απορρίψει την ισοτιμία, επειδή έχει διαπιστώσει ότι ένα μέρος των σπουδών (και πάντως λιγότερο από το 1/2) δεν έχει πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα. Δεν έχει, δηλαδή, το ΔΟΑΤΑΠ την αρμοδιότητα να υπερβαίνει τις ελεγκτικές του αρμοδιότητες, όπως και τα Δικαστήρια δεν έχουν το δικαίωμα να επικυρώνουν με τις αποφάσεις τους μια τέτοια υπέρβαση (σημείωση: εάν το ΔιοικΠρωτΑθ βασίσθηκε σε κοινοτικό δίκαιο, όπως φέρεται να ανακοίνωσε το κολλέγιο, τότε έχει κάνει πατάτα και όλα όσα γράφω για την απόφασή του δεν ισχύουν). Η δήλωση του Υπουργού Παιδείας ότι η απόφαση είναι πρωτόδικη και θα περιμένουμε μέχρι να τελεσιδικήσει παραγνωρίζει εντελώς το ρόλο της νομοθετικής λειτουργίας: εάν η κυβέρνηση θέλει να εφαρμοσθεί κατά γράμμα το άρθρο 16 του Συντάγματος (το οποίο ο γράφων θεωρεί απαράδεκτο, αλλά, όπως και να το κάνουμε, νόμος του κράτους είναι και δη αυξημένης τυπικής ισχύος), δεν επιρρίπτει τη σχετική ευθύνη στη δικαστική λειτουργία, αλλά, ως διαθέτουσα την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, τροποποιεί το νόμο για το ΔΟΑΤΑΠ, ώστε να έχει και τον ελεγκτικό ρόλο που θα του επιτρέπει να διασφαλίζει ότι οι σπουδές που πραγματοποιούνται στην Ελλάδα εκτός ΑΕΙ δεν θα μπορούν να έχουν καμμιάς μορφής ακαδημαϊκή αναγνώριση. Δεν είναι δουλειά του Δικαστηρίου να ασκήσει τις αρμοδιότητες που ώφειλε να έχει ασκήσει το Κοινοβούλιο και να χορηγήσει στο ΔΟΑΤΑΠ περισσότερες αρμοδιότητες από αυτές που έχει. Αυτή είναι δουλειά της νομοθετικής λειτουργίας καθαρά - και οι αμήχανες δηλώσεις του κ. Σπηλιωτόπουλου είναι μάλλον προσπάθεια για επίρριψη ευθυνών αλλού.

Άλλη μια φωτογραφία για το ημερολόγιο της Αυγής, κρίμα ήρθε πολύ αργά – μήπως μια δεύτερη έκδοση;

Είχα αναφερθεί και παλιότερα για την ad hoc ευαισθησία της αριστεράς και το αίμα που θρέφει τις προσδοκίες της. Δεν είναι βέβαια η παραπάνω φωτογραφία η απόδειξη μα κάθε αριστερός - αν μπορούσε να εκφραστεί πιο ελεύθερα (αντίφαση ξέρω) - κάτι παρόμοιο θα έλεγε. Λίγο με την αναφορά για τον μισθό των «μπάτσων» που δεν είναι μόνο 700 € , λίγο με την αναφορά στο γεγονός πως οι «μπάτσοι» διάλεξαν αυτή την δουλειά και δεν τους υποχρέωσε κανείς να γίνουν αυτό που είναι το έχουν πει άλλωστε. Δεν είναι η βία και ο θάνατος που τους συγκλονίζει αλλά είναι η προδιάθεσή τους να θεωρούν πως εξουδετερώνουν τις ιδέες με την φυσική εξόντωση του φορέα τους που τους καθοδηγεί.
Αν κάποιος μπορεί να διαφωνεί με τα παραπάνω να του επισημάνω βέβαια πως ο «σχεδιασμός» της αριστεράς περιλαμβάνει , στο τελικό στάδιο, μια βίαιη και αιματηρή επανάσταση που θα φέρω το πρώτο φως του σοσιαλισμού , σε αυτή την γή τουλάχιστον για τις διαστημικές αποικίες δεν ξέρω.

Πανεπιστημιακό άσυλο - το ΠΑΣΟΚ μας εκπλήσσει θετικά

Δεν περιμέναμε μια ανακοίνωση από το ΠΑΣΟΚ που να λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Να, όμως, που έγινε. Φυσικά, η ΠΟΣΔΕΠ διαφώνησε.

Καλή Χρονιά!

Από τους αδελφούς Dalton και τους λοιπούς συντελεστές αυτής της ιστοσελίδας οι θερμότερες ευχές προς όλους τους αναγνώστες μας για ένα περισσότερο ειρηνικό και ελεύθερο 2009!

Κάτι νέο γεννιέται στις καταλήψεις ...

... είναι ο τίτλος του ρεπορτάζ της Ελευθεροτυπίας για την κατάληψη που δεν έχει λήξει στο Πνευματικό Κέντρο Νέας Φιλαδέλφειας - και δείχνει πώς ηρωοποιείται και ανάγεται σε κάτι αξιόλογο η αυθαιρεσία και η χαζομάρα και, ακόμη περισσότερο, η κατάλυση των θεσμών της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας - γιατί οι καταληψίες (σε μια άλλη κατάληψη, στο Περιστέρι) καυχώνται:

"Συμβολικά, αλλά και ουσιαστικά απελευθερώσαμε έναν νεκρό χώρο της εξουσίας. Το κέντρο λήψης αποφάσεων των τοπικών αρχόντων που μιλάνε και αποφασίζουν για μας χωρίς εμάς. Αυτές τις μέρες μιλήσαμε στις συνελεύσεις, μέσα στην αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου, καταλύοντας τη δημοκρατία τους. Χωρίς προέδρους, γραμματείς και φαρισαίους. Ίσοι προς ίσους μιλήσαμε για όλα αυτά που μας αφορούν χωρίς τη διαμεσολάβηση καμίας εξουσίας, κανενός αντιπροσώπου."

Δηλαδή οι εκλεγμένοι τοπικοί άρχοντες αποφασίζουν χωρίς αυτούς γι' αυτούς - και τι καλά που καταλύθηκε η δημοκρατία "τους". Που σημαίνει, με άλλα λόγια, ότι δεν γουστάρουμε την αντιπροσωπευτική δημοκρατία - το πολίτευμα που αποδέχεται η πλειοψηφία των συμπολιτών μας - και, για το λόγο αυτό, τη βαπτίζουμε ξένη ("τους") και την καταλύουμε, γιατί τα αντιπροσωπευτικά όργανα είναι γραμματείς και φαρισαίοι. Κατά τον τρόπο αυτό "απελευθερώθηκε ένας νεκρός χώρος της εξουσίας". Αυτό είναι το "νέο" που επικροτεί ο αρθρογράφος (Αλέξανδρος Κυριακόπουλος), ο οποίος όμως, όπως ομολογεί, είχε φοοβηθεί να δηλώσει τη δημοσιογραφική του ιδιότητα στα "παιδιά". Τέτοια συνέπεια και θάρρος!

Οι Φωνές που δεν Ακούγονται στο Πανεπιστήμιο

Άλλο ένα πολύ καλό άρθρο που δημοσιεύθηκε στην καθημερινή από τους Αριστείδη Χατζή και Γιούλη Φωκά-Καβαλιεράκη σχετικά με τα αίτια των πρόσφατων επεισοδίων.

Φώτης Περλικός: The Party's Over

Διαβάστε αυτή την εξαιρετική ανάλυση του Φώτη Περλικού στο e-rooster, να ξέρουμε τι μας περιμένει.

Ένα βιβλίο για τις γιορτές

Οι μέρες το απαιτούν, να ανοίξουμε πιο πολύ την καρδιά μας, να αποδυναμώσουμε τον έλεγχο της λογικής και να χαρούμε λίγο ή πολύ ανέμελα αυτό το δεκαήμερο των γιορτών.
Να μια ωραία ιδέα για ένα δώρο, για τον εαυτό σας ή για τους ανθρώπους σας. Μια ρομαντική ιστορία από τον Russell Roberts οικονομολόγο του πανεπιστημίου George Mason της Virginia. Ξέρω μια επιστήμη των αριθμών και οι ρομαντικές νουβέλες δεν φαίνονται να ταιριάζουν μα θα ήθελα να επανεξετάσετε αυτή την θέση αφού το διαβάσετε. Kαι o Roberts το έχει ξανακάνει αυτό όχι μία αλλά δύο φορές με το : “The Choice: A Fable of Free Trade and Protectionism” και το πιο πρόσφατο : “The price of Everything: A Parable of Possibility and Prosperity”.
Φυσικά σκοπεύει , μέσα από την ιστορία του , να μας διδάξει κάτι – επαγγελματική διαστροφή βλέπετε. Προσπαθεί να παρουσιάσει στον αναγνώστη αυτά που δημιουργούν αλλά και στηρίζουν τον τρόπο της ζωής μας, για όσα μπορεί η οικονομική λειτουργία του ανθρώπου να καταφέρει χωρίς να το σχεδιάζει κεντρικά κανείς. Μιλά για την ελευθερία, όχι μόνο γιατί η ελευθερία είναι καλή , αλλά για αυτά που μας προσφέρει η ελευθερία να επιλέγουμε τον δικό μας δρόμο, να επιλέγουμε τα δικά μας όνειρα
Ο ίδιος λέει πως δεν θα μπορούσε να γράψει μια δική του ιστορία σχετικά με την σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση γιατί προτιμά να γράφει ρομαντικές και λίγο κωμικές ιστορίες. Κάτι τέτοιο θα απαιτούσε την γραφίδα ενός τραγικού συγγραφέα όπως τον Shakespear ή τον Kafka.

Ο Κώστας Σημίτης για τη μείωση της αξιοπιστίας της ελληνικής οικονομίας

Παρ' όλον που προέρχεται από πολιτικό, με τις απόψεις του οποίου δεν συμφωνούμε κατ' ανάγκην, το κείμενο αυτό έχει τη σημασία του, δεδομένης και της σημαντικής εμπειρίας του πρώην Πρωθυπουργού, ιδίως αναφορικά με την αξιοπιστία της οικονομίας μας διεθνώς και τη δυνατότητα της χώρας μας να αντλεί κεφάλαια μέσω του διεθνούς δανεισμού. Το κείμενο βρίσκεται στον ιστοτόπο "Ευρωπαϊκή Πρόκληση" και είναι αναδημοσίευση από την "Καθημερινή".

Πότε έχουμε δημοκρατία

Ένα πολύ περιεκτικό κείμενο, το οποίο σήμερα διάβασα στους Συνειρμούς.

Tο φορολογικό παραμύθι του Διονύση Γουσέτη

Καταπληκτική παραβολή, δημοσιεύθηκε στην Αυγή, αναδημοσίευση από το e-rooster.

Ο ρομαντισμός για τους νέους και άλλες ιστορίες

Διαβάστε οπωσδήποτε αυτό το κείμενο του Roark, που παραπέμπει και σ' αυτή τη θαυμάσια ανάρτηση του Cobden.

Αφιέρωμα στους αγωνιστές του πληκτρολογίου

Τα αδέλφια μου, οι φίλοι συντελεστές αυτού του ιστολογίου και η αφεντιά μου εύχονται σε όλους τους αναγνώστες μας Καλά Χριστούγεννα και Χρόνια Πολλά!

Μέσα στο κλίμα των ημερών (όχι το "εορταστικό", αλλά μάλλον το "επαναστατικό") έχουν διατυπωθεί κάποιες απόψεις και, ιδίως, κάποιες αρνητικές κρίσεις για όσους από εμάς, σ' αυτό το ιστολόγιο και αλλού, προσπαθούμε να υποστηρίξουμε ότι η καταφυγή σε πράξεις τυφλής βίας όχι μόνο στερείται οποιουδήποτε ηθικού ή άλλου ερείσματος, αλλά δεν έχει και κανένα πρακτικό αποτέλεσμα ενώ, παράλληλα, προσπαθούμε να επιχειρηματολογήσουμε υπέρ της σημασίας της τήρησης της νομιμότητας.

Οι χαρακτηρισμοί που δεχόμαστε, ότι είμαστε ακροδεξιοί, φασίστες, τσαμπουκαλήδες του πληκτρολογίου κ.λπ., δεν ήταν παρά ταμπέλες, που πολύ συχνά χρησιμοποιούνται για να απαξιώσουν κάποιο συνομιλητή προτού (ή και χωρίς) να απαντηθούν οι επιμέρους ισχυρισμοί του. Αλλά από τους χαρακτηρισμούς και τις αιτιάσεις που μας απευθύνουν ίσως πιο χαρακτηριστική να είναι μια άλλη: ότι καθόμαστε πίσω από το πληκτρολόγιό μας, χωρίς να έχουμε συμμετοχή στην κοινωνία, ότι είμαστε αδιάφοροι για το τι συμβαίνει γύρω μας, διότι αλλιώς θα πλημμυρίζαμε από οργή και, ενδεχομένως, να καταφεύγαμε σε παρόμοιες πράξεις τυφλής βίας μ' αυτές που κατακρίνουμε - με άλλα λόγια, ότι η στάση μας απέναντι στην "εξέγερση" και την "εκδήλωση της οργής των νέων" υπαγορεύεται στην καλύτερη περίπτωση από συντηρητισμό, άλλως από αδιαφορία και, στη χειρότερη περίπτωση, από τη θέση μας ως γραναζιού του συστήματος, με το οποίο οι συνομιλητές μας μας ταυτίζουν. Και τις επικρίσεις αυτές ακολουθεί η ερώτηση: τι κάνετε εσείς για να αλλάξει το σύστημα; (με το υπονοούμενο: πώς νομιμοποιείσθε ηθικά εσείς οι ιδιώτες, αδιάφοροι, εφυσηχασμένοι, να επικρίνετε αυτούς που αγωνίζονται και προσπαθούν;)

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό έχει δύο σκέλη. Το πρώτο είναι να επισημανθεί ότι η ορθότητα ή το σφάλμα στην επιχειρηματολογία μας δεν μπορεί να κριθεί από το ποιοι είμαστε ή το τι έχουμε κάνει στη ζωή μας. Εδώ βλέπουμε κάποιες ενέργειες, τα αποτελέσματά τους (θετικά και αρνητικά) και προσπαθούμε, κατ' αρχήν, να συσχετίσουμε (λογικά) τις πράξεις με τα αποτελέσματά τους και, εν συνεχεία, να σταθμίσουμε και να κρίνουμε θετικά ή αρνητικά τις πράξεις σε σχέση με τα αποτελέσματα που επέφεραν. Οι συλλογισμοί μας είτε αντέχουν σε λογική βάσανο, είτε όχι - είτε είμαστε μαθητές, φοιτητές, καταληψίες, γιάπηδες, "golden boys" (κατά Πολύδωρα), παππούδες/ γιαγιάδες, έμποροι, εργαζόμενοι ή οτιδήποτε άλλο - επίσης, είτε είμαστε συντηρητικοί, προοδευτικοί, φιλελεύθεροι, αριστεροί, δεξιοί, κομμουνιστές, ελευθεριακοί, αναρχο-καπιταλιστές ή δεν-ξέρω-κι-εγώ-τι. Ακόμη περισσότερο, είτε αγωνιζόμαστε, είτε χαβαλεδιάζουμε πίσω από τον υπολογιστή μας.

Το δεύτερο σκέλος είναι ότι, με τα όσα γράφουμε (είτε με δικές μας αναρτήσεις, είτε σχολιάζοντας άλλους) συμμετέχουμε σε μια βασική λειτουργία της δημοκρατίας, το διάλογο. Προσπαθούμε να παρουσιάσουμε μια άποψη, να την τεκμηριώσουμε και να την διαδώσουμε. Δεν έχουμε τα χρήματα ή την πολιτική ή άλλη επιρροή, ώστε να καταφύγουμε στην τηλεόραση ή στο ραδιόφωνο και εκμεταλλευόμαστε το διαδίκτυο που είναι μέσο προσιτό σ' εμάς. Προσπαθούμε να πείσουμε τους συνομιλητές μας αξιοποιώντας ένα μέσο, το οποίο δεν εισβάλλει στο χώρο τους, δεν τους πιέζει, δεν τους αναγκάζει να υποστούν τις απόψεις μας. Δεν έχουμε και την αλαζονεία να εξαναγκάσουμε κάποιον να μας ακούσει παραβιάζοντας δικαιώματα των άλλων, καταστρέφοντας περιουσίες ή βεβηλώνοντας τον Παρθενώνα.

Ο γράφων νοιώθει ιδιαίτερη τιμή και χαρά για τα αδέλφια του και τους λοιπούς συντελεστές του παρόντος ιστολογίου, οι οποίοι και στην περίπτωση αυτή του έδωσαν πραγματικά σπουδαία πνευματική τροφή. Επίσης, και οι σχολιαστές μας μας χάρισαν μερικά πολύ εύστοχα σχόλια και παρατηρήσεις. Τους ευχαριστούμε.

Εκτός του ιστολογίου αυτού θέλω, προσωπικά, να κάνω και μια αναφορά σε bloggers, των οποίων τα κείμενα και σχόλια άγγιξαν αυτά που εγώ κρίνω ως καίρια σημεία της επικαιρότητας των τελευταίων εβδομάδων. Οι παραπομπές είναι στα ιστολόγιά τους - όπου τα ιστολόγια είναι συλλογικά, παραπέμπω και στο προφίλ τους. Σας συνιστώ να διαβάσετε τα όσα ψύχραιμα και ξεκάθαρα γράφουν οι παρακάτω:

Wonderfully Unpredictable
Αθ. Αναγνωστόπουλος (αναΜόρφωση - συνΙστολόγιο)
Cobden
Harry Peitsinis - Roark (blog των e-roosters)

Ελπίζω οι παραπάνω "ιστολόγοι" να έχουν το κουράγιο και τη διάθεση να μας χαρίζουν κι άλλα κείμενα και σχόλια σαν αυτά που μας έχουν δώσει μέχρι τώρα, ιδίως κατά τις τελευταίες εβδομάδες.

Και πάλι Καλά Χριστούγεννα!

Οι Διανοούμενοι που μας Λείπουν

Ισως τελικά να έχουμε πνευματική ελίτ και να μην το ξέραμε.Ισως να μην είναι(στο σύνολο του) το καλλιτεχνικό στερέωμα της χώρας μας η glamorous εκδοχή ενός ρηχού αριστερισμού.Σε κάθε περίπτωση αυτό το άρθρο δείχνει ότι κάποιοι αντιδρούν στις αθλιότητες των τελευταίων ημερών.

Η εξέγερση, η βία, η επανάσταση

Παραθέτω κάποιες σκόρπιες σκέψεις επ' αφορμή και ενός άλλου πολύ ωραίου και πολύ περιεκτικού κειμένου που δημοσιεύθηκε σχετικά με τα επεισόδια.

Τα επεισόδια και οι καταστροφές στο κέντρο της Αθήνας και σε πολλές άλλες πόλεις έχουν ονομασθεί "εξέγερση" των νέων ενάντια σε όλα τα κακώς κείμενα της κοινωνίας μας. Παρουσιάζονται ως η υγιής αντίδραση ενός μέρους του πληθυσμού, το οποίο δεν πρόλαβε να "αλλοτριωθεί" από τα όσα κακά κάνουν οι μεγάλοι - ότι μόνον οι νέοι αυτοί, ηλικίας 15-16 ετών οι περισσότεροι, νοιάζονται αρκετά για τα στραβά του κρατικού μηχανισμού και τις παθογένειες της κοινωνίας και της οικονομίας, ώστε να αντιδρούν. Τους αποδίδεται, μάλιστα, και αίσθημα απελπισίας όσον αφορά τις δικές τους προοπτικές.

Αντιθέτως, όσοι καταδικάζουμε τα φαινόμενα βίας και παρανομίας που παρατηρούνται (χωρίς να εξανιστάμεθα το ίδιο έντονα για το Βατοπέδι, τα 700 ευρώ, την ακρίβεια κ.λπ.) είμαστε συμβιβασμένοι, βολεμένοι κ.λπ. Επίσης, επειδή ζητούμε η Πολιτεία να επιτελέσει τον αστυνομικό της ρόλο, είμαστε και ακροδεξιοί.

Όλη αυτή η συζήτηση κινείται μέσα σε μια γενικότερη θολούρα: ταυτίζεται η καταστροφή με τον αγώνα, η αγωνία για την περιουσία ενός μαγαζάτορα με τη στήριξη στο "σύστημα", ενώ γίνονται και εκατέρωθεν συμψηφισμοί ("συμψηφισμός": άλλη λέξη, της οποίας το περιεχόμενο έχει αλλοιωθεί, ώστε να σημαίνει, στο πλαίσιο της συζήτησης αυτής, η σύγκριση και η αλληλοεξουδετέρωση των αρνητικών συνεπειών που προκύπτουν από καταδικαστέες πράξεις εκατέρωθεν, ωσάν η καταστροφή των καταστημάτων να εξουδετερώνει το κακό που έγινε με τη δολοφονία του μαθητή).

Κάποια πράγματα πρέπει να τα ξεκαθαρίσουμε: κατά πρώτον, δεν μπορούμε να κινούμαστε αδιαφορώντας για τη νομιμότητα. Αυτή είναι - καλή ή κακή, έχουμε συντεταγμένο κράτος. Εάν δεν μας αρέσουν οι νόμοι, υπάρχει δημοκρατική διαδικασία, έστω και με πολλές ατέλειες, για να διορθωθούν. Εάν η ενέργεια που επιδείχθηκε στις καταστροφές είχε επιδειχθεί σε συμμετοχή σε δημοκρατικές διαδικασίες, θα είχαν γίνει πολλές ουσιαστικές αλλαγές.

Το δεύτερο που πρέπει να ξεκαθαρίσουμε είναι αυτό το ψευδο-δίπολο ανάμεσα στον "αγώνα" και το ¨λήθαργο". Η συμβολή του καθενός μας στην αλλαγή της κοινωνίας προς το καλύτερο γίνεται με πολλούς τρόπους, κυρίως με το να είμαστε συνεπείς στις ατομικές μας υποχρεώσεις καθημερινά. Από εκεί και πέρα, η επέμβαση στην πολιτική σκηνή ή την κοινωνία των πολιτών που γίνεται εντός των θεσμών, λ.χ. με συμμετοχή σε πολιτικά κόμματα ή σε μη κυβερνητικές οργανώσεις, είναι επίσης αγώνας. Αγώνας που έχει νόημα και είναι αξιέπαινος είναι αυτός που γίνεται με στόχευση, με προοπτική μιας αλλαγής. Η "αφύπνιση" διά της βίας δεν είναι τίποτε άλλο, παρά προτροπή προς στείρα άρνηση. Όλοι θέλουμε η κοινωνία μας να γίνει καλύτερη - δεν χρειάζεται να καταστρέφουμε περιουσίες άλλων, για να το δείχνουμε αυτό. Η διαφορά ανάμεσα στην ουσιαστική πολιτική συμμετοχή και στην τυφλή βία είναι ότι η πρώτη περιέχει και συγκεκριμένη πρόταση, την θέτει υπό την κρίση των συμπολιτών σε ελεύθερο διάλογο και δεν προσπαθεί να επιβληθεί με τσαμπουκά. Οι περισσότεροι από αυτούς που έχουν ήδη αποφασίσει ότι η κοινοβουλευτική δημοκρατία, όπως λειτουργεί στην Ελλάδα σήμερα, δεν παρέχει τα μέσα για πραγματικές αλλαγές κατά κανόνα δεν έχουν προσπαθήσει να αξιοποιήσουν τις δυνατότητές της. Και, στο κάτω-κάτω, εάν κάποιες προτάσεις ή κάποιες αλλαγές ή κάποιες απόψεις που έχει ένας πολίτης απορρίπτονται από την πλειοψηφία, δεν σημαίνει ότι μπορεί να τις επιβάλλει ή να αποπειράται να τις επιβάλει διά της βίας.

Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει τι σημαίνει, στην πράξη, το να θέτουμε τη νομιμότητα και τους θεσμούς σε δεύτερη μοίρα, σε σχέση με αυτό που θεωρούμε (όσο έντονα κι αν το πιστεύουμε) το σωστό. Κάτι τέτοιο δικαιολογεί την αυθαιρεσία εκ μέρους οποιουδήποτε. Κάτι τέτοιο δικαιολογεί ακόμη και δικτατορία, εάν αυτοί που πιστεύουν ότι έχουν δίκαιο διαθέτουν και τα όπλα για να το στηρίξουν.

Κι όμως - οι περισσότεροι σχολιαστές των ΜΜΕ και πολλοί πολιτικοί κάθονται και όχι απλώς δικαιολογούν τις πράξεις βίας και την κατάλυση της νομιμότητας, αλλά τις επαινούν κιόλας. Ενώ, μάλιστα, η Πολιτεία δεν θεωρεί τους ανηλίκους που συμμετέχουν στις καταστροφές ικανούς για να λαμβάνουν σημαντικές αποφάσεις ή να δεσμεύονται δικαιοπρακτικά, τους αντιμετωπίζει με επιείκεια (για την ακρίβεια, με διαφορετικού τύπου ποινικό σωφρονισμό) εάν εγκληματίσουν, οι περισσότεροι σχολιαστές τους δίνουν δίκαιο και "δικαίωμα" να κρίνουν οι ίδιοι ότι οι νόμοι δεν πρέπει να συγκρατήσουν την εκδήλωση της οργής τους. Δεν έχω διακρίνει και κάποιο όριο, στο οποίο η παρανομία πλέον δεν θα δικαιολογείται από τα ΜΜΕ. Ίσως το όριο αυτό να είναι η ανθρώπινη ζωή.

Ίσως με τον τρόπο αυτό κάποιοι να ησυχάζουν από τις τύψεις τους: εκείνοι που θεωρούν ότι δεν έκαναν οι ίδιοι όσα έπρεπε, για να είναι η κοινωνία μας καλύτερη ή το πολιτικό μας σύστημα λιγότερο διεφθαρμένο και περισσότερο διαφανές (φυσικά, δεν μπορώ να δω σε τι θα αλλάξει το πολιτικό σύστημα από τις εκτεταμένες καταστροφές σε διάφορες πόλεις της χώρας). Και γι' αυτό, γενικεύοντας τη στάση τους, να αποδίδουν σε όλους εμάς που αγωνιζόμαστε εντός της νομιμότητας ¨λήθαργο" και "αδιαφορία".

Αυτό όμως δεν δικαιολογεί τον έπαινο της παρανομίας. Ίσα-ίσα που η παρανομία, ειδικά εάν γίνεται με κουκούλες, ανώνυμα και μαζικά (και με δεδομένη την ανοχή των αστυνομικών αρχών, μετά το τραγικό συμβάν), δεν μπορεί να θεωρηθεί "αγώνας". Δεν υπάρχει κάτι δικό του που να θυσιάζει ο ίδιος ο "αγωνιζόμενος". Ακόμη περισσότερο, η μορφή αυτή δεν είναι δημιουργική - είναι καταστροφική. Θα μπορούσαν να βγουν οι κουκουλοφόροι και να αυτομαστιγώνονται - τότε να δείτε τι πρωτοσέλιδα θα έκαναν ανά τον κόσμο. Όμως ούτε μια τέτοια ενέργεια (πέρα από την προφανή ανοησία της) θα είχε αποτέλεσμα, επειδή δεν θα είχε το στοιχείο της δημιουργίας.

Προσέξτε, δεν είμαστε σε περίοδο δικτατορίας, όπου και μόνο το να γίνει γνωστό ότι υπάρχει αντίσταση είναι μεγάλη υπόθεση. Τότε, δικαιολογείται ακόμη και η "αντίσταση για την αντίσταση", καθώς απαιτείται ένα υπόστρωμα αντιδράσεως, αρχικά αρνητικής απέναντι σε ένα δικτατορικό καθεστώς, ώστε να ακολουθήσουν τα θετικά και δημιουργικά στοιχεία. Σήμερα, όμως, που διαθέτουμε (σε σημαντικό, αν και όχι απόλυτο βαθμό) ελευθερία του λόγου και άφθονα μέσα, διά των οποίων μπορούμε να κοινοποιούμε τις ιδέες μας και να συμμετέχουμε σε διαλόγους, έχουμε το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι και μπορούμε να συμβάλλουμε ουσιαστικά στη θεμελίωση μιας κοινωνίας των πολιτών, η αντίδραση για την αντίδραση είναι αδικαιολόγητη. Και μόνο για επανάσταση δεν πρόκειται: δεν θα ανατραπεί το πολίτευμα, απλώς κάποιοι συμπολίτες μας θα υποφέρουν. Πρόκειται για καταστροφή και, οπωσδήποτε, όχι για δημιουργική.

ΥΓ. Διαβάστε κι αυτό το κείμενο του Χαρίδημου Τσούκα από το e-rooster.

Ένα ακόμη πολύ κατατοπιστικό κείμενο για τα επεισόδια

Διαβάστε το στους e-roosters, εδώ.

"Η αποκατάσταση της κοινωνικής ειρήνης προϋποθέτει φυσικά επιβολή της έννομης τάξης. Ταυτόχρονα όμως προϋποθέτει και τον αφοπλισμό από επιχειρήματα και την ιδεολογική απομόνωση των σημερινών ιδεολογικών φορέων της αντιδραστικής βίας."

Μεγάλη κουβέντα ο "αφοπλισμός από τα επιχειρήματα" - χρειάζεται ριζικές αλλαγές στο πολιτικό σύστημα. Ή, για να χρησιμοποιήσω τα ίδια τα λόγια του συγγραφέα:

"Και αυτό δεν γίνεται στα λόγια. Μπορεί να γίνει μόνο μέσα από μια ριζική μεταρρύθμιση του κράτους. Δεν έχει σήμασια μόνο η επιβολή της τάξης. Έχει σημασία και ο τρόπος που αυτό γίνεται, ώστε να αποκαταστήσει την αξιοπιστία του κράτους και την εμπιστοσύνη του πολίτη απέναντί του."

Ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό στο Βέλγιο

Υπό παραίτηση η κυβέρνηση του Βελγίου, επειδή υπάρχουν ενδείξεις ότι επιχείρησε να επηρεάσει τη δικαιοσύνη. Σε ποιον πλανήτη βρίσκεται αυτό το Βέλγιο, παιδιά;

Αυτοκινητοβιομηχανίες στην Αμερική

Παράλληλα με τα όσα συμβαίνουν στη χώρα μας, στις ΗΠΑ εξακολουθεί η συζήτηση για τον αν θα πρέπει το κράτος να ενισχύσει τις αυτοκινητοβιομηχανίες που παραπαίουν οικονομικά. Για το θέμα αυτό έχουν διατυπωθεί πολλές και αντικρουόμενες γνώμες, μάλλον όμως προσωπικά θα συνέκλινα σ' αυτήν που εκφράζεται από τον Roger Cohen στο άρθρο του για τους New York Times.

Ο J. Brady Kiesling για τα επεισόδια

Ο γνωστός Αμερικανός διπλωμάτης (είχε παραιτηθεί από το διπλωματικό σώμα ενώ υπηρετούσε στην Αθήνα εις ένδειξη διαμαρτυρίας για την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ) σε ένα καταπληκτικό άρθρο στην Καθημερινή.