Η Καθεστωτική Αριστερά

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε είχα την ευκαιρία να επισκεφθώ έναν φίλο μου που σπουδάζει στο πανεπιστήμιο της Μυτιλήνης. Ο φίλος μου αυτός καθώς και η παρέα του είναι φίλα προσκείμενοι σε κόμματα της αριστεράς (ΣΥΝ και εξωκοινοβουλευτική αριστερά).Ενώ λοιπόν συζητούσαμε για την εκπομπή που κάνει σε τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό, του ζήτησα-αν μπορεί-να με βγάλει στον αέρα για κανένα δεκάλεπτο προκειμένου να παρουσιάσω τις θέσεις της φιλελεύθερης συμμάχιας. Η απάντηση του ήταν ότι μπορεί, αλλά δεν θα το κάνει διότι τον ''ακούνε αριστεροί και δεν μπορεί να προβάλλει δεξιές απόψεις στην εκπομπή του''.

Την επόμενη μέρα από αυτό το συμβάν, παρακολούθησα μία πρόβα της πανεπιστημιακής θεατρικής ομάδας η οποία και αυτή απαρτίζεται κυρίως από θιασώτες αριστερών κομμάτων.Μόλις τελείωσε η πρόβα, 5-6 άτομα ,καθώς έβγαιναν από το χώρο του πανεπιστημίου, έσκισαν όποια αφίσα της ΔΑΠ βρήκαν και την πέταξαν στο πάτωμα*.Όταν ρώτησα κατά πόσον είναι δημοκρατική μία τέτοια συμπεριφορά έλαβα την αποστομωτική απάντηση: ''Της ΔΑΠ είναι μωρέ".Τέλος, πληροφορήθηκα ότι και στη Μυτιλήνη υπάρχει τριώροφο νεοκλασσικό το οποίο έχει καταληφθεί από ''παιδιά''(sic) του ''αναρχικού'' χώρου.

Αυτά βέβαια τα γεγονότα που παρέθεσα δεν είναι κάτι το πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα.Είναι απλώς μία ακόμη επιβεβαίωση της άποψης ότι όποιος δηλώσει αριστερός στην Ελλάδα μπορεί να κάνει ότι θέλει χωρίς να υποστεί καμία κύρωση.Είναι τα αποτελέσματα της κουλτούρας που καλιεργήθηκε στη μεταπολίτευση και ήθελε την αριστερά να κατέχει ειδικά προνόμια επειδή υπέστη διώξεις στη διάρκεια του μετεμφυλιακού κράτους.Για αυτήν όμως την κατάσταση ευθύνες φέρουν οι εκπρόσωποι όλων των πολιτικών δυνάμεων αφού δεν μπήκαν ποτέ στον κόπο να αντιπαρατεθούν ιδεολογικά με την αριστερά αφήνοντας την να παίζει εν ου πακτοίς.Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα πλέκουν και το εγκώμιο της φοβούμενοι μην χαρακτηριστούν "αντιδραστικοί", "δεξιοί" και -θού Κύριε- ''νεοφιλελεύθεροι".Τελευταίο δείγμα αυτής της αντιμετώπισης, ο τρόπος που υποδέχτηκε ο κεντροδεξιός τύπος την παραίτηση του Φιντέλ Κάστρο από την προεδρία της Κούβας.Μόνο οι πλερέζες έλειπαν από το σκηνικό πένθους που είχει στηθεί για έναν από τους πλέον στυγνούς δικτάτορες του 20ού αιώνα που στέρησε από τους πολίτες της Κούβας την ελευθερία και τους καταδίκασε στην φτώχεια και την απομόνωση.

*Είναι ευνόητο ότι ανάλογα περιστατικά είναι καταδικαστέα απ΄όπου και αν προέρχονται.

**Όποιος δεν έχει πάει Λέσβο, του συστήνω να πάει ανεπιφύλαχτα.Από τα ωραιότερα νησία της Ελλάδος παρ'ότι δεν είναι ιδιαιτέρως προβεβλημένη.

Οι μη-συνεργαζόμενοι επαγγελματίες της αντιπολίτευσης

Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός! Η επιδίωξη του κόσμου αυτού δεν είναι ο λόγος που οι οπαδοί του Συνασπισμού κλείνουν τους δρόμους και καταστρέφουν τις κάμερες που ελέγχουν την κυκλοφορία; Και να η ευκαιρία τους να συμβάλουν στην αλλαγή του κόσμου - αν προκύψει Βουλή, όπου θα έχουν κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, χωρίς να υπάρχει όμως δυνατότητα σχηματισμού αυτοδύναμης κυβέρνησης, μπορούν να διαπραγματευθούν την υλοποίηση μέρους του προγραμματικού τους λόγου, με αντάλλαγμα τη στήριξη μιας κυβερνήσεως συνεργασίας. Διαδικασία οπωσδήποτε ηθική, αυτή είναι και που καθορίζει τη λειτουργία των κυβερνήσεων συνεργασίας ανά τον κόσμο.

Αλλά τα κόμματα της αριστεράς επιλέγουν συνειδητά (και το λεν ξεκάθαρα) να μην επιδιώξουν τη σχετική δυνατότητα και να αποποιηθούν την ευθύνη, ανακοινώνουν ότι σε καμμία περίπτωση δεν θα συμμετάσχουν σε κυβέρνηση συνεργασίας. Μια τέτοια στάση δεν είναι παράλογη, στο βαθμό που ο προγραμματικός τους λόγος κινείται κυρίως σε φαντασιακό επίπεδο και δεν είναι υλοποιήσιμος (ευτυχώς για εμάς!). Αλλά καταδεικνύει ότι είναι κόμματα αντιπολίτευσης, ανεύθυνα. Δεν είναι έτοιμα να επιδιώξουν να συμβάλλουν στην αλλαγή προς το καλύτερο, έστω και με τους συμβιβασμούς που απαιτούνται (με μονοψήφια ποσοστά ως τρίτα ή τέταρτα κόμματα) και αναιρούν κάθε αίτημά τους για καθιέρωση απλής αναλογικής, εκτός κι αν σκοπός τους είναι να εξαναγκάσουν τον τρισκατάρατο (κατ' αυτούς) "δικομματισμό" σε κυβερνητική συνεργασία τύπου Γερμανίας.

Είναι γνωστός ο μύθος του Αισώπου - κάποιος αθλητής παινευόταν ότι στη Ρόδο έκανε πολύ μεγάλο άλμα κι ένας παρευρισκόμενος του είπε: "Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα". Αφήνω τη συγκεκριμενοποίηση του παραλληλισμού σ' εσάς.