Ολυμπιακό πνεύμα και Θιβέτ

Ενώ τα γεγονότα στο Θιβέτ συνεχίζονται με μεγαλύτερη ένταση και, δυστυχώς, νεκρούς, ο κ. Jacques Rogge φοβάται μην τυχόν κάποιο κράτος απόσχει ("μποϋκοτάρει") από τους αγώνες, εις ένδειξη διαμαρτυρίας για την καταστολή των διαδηλώσεων υπέρ της ανεξαρτησίας του Θιβέτ. Υποστηρίζει ότι ένα μποϋκοτάζ θα οδηγούσε στη διακοπή της επικοινωνίας με το κινεζικό καθεστώς - λες και τώρα, που ο κόσμος επικοινωνεί, τα ατομικά δικαιώματα στην Κίνα είναι σεβαστά! Πολλές φορές σκέφτομαι τι ιστορία είναι αυτό το "ολυμπιακό κίνημα" - πώς κάποιοι, σε σημαντικό βαθμό διεφθαρμένοι (αναφέρομαι στη διαδικασία επιλογής της πόλεως που θα φιλοξενεί τους ολυμπιακούς αγώνες ανά τετραετία) άνθρωποι, κατάφεραν να καθιερώσουν ένα μονοπώλιο στις ονομασίες και τα ιδανικά που (υποτίθεται ότι) είχαν οι αρχαίοι αγώνες στην Ολυμπία και, βάσει αυτού, να στήσουν ένα φοβερό μηχανισμό πλουτισμού για τους ιδίους. Θα μου πείτε ότι ακόμη και στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, το οποίο έχει πολύ πιο γερές βάσεις, παρατηρούνται τέτοια φαινόμενα (αν και κυρίως προέρχονται από χώρες, στις οποίες ο επαγγελματισμός δεν είναι ανεπτυγμένος, ή όπου το ποδόσφαιρο έχει χρησιμοποιηθεί από τοπικούς δικτατορίσκους για τόνωση του "εθνικού φρονήματος"). Όλα αυτά, φυσικά, είναι ανεξάρτητα από τη προσπάθεια των αθλητών και των προπονητών (θεμιτή ή αθέμιτη) και τη χαρά που προσφέρουν σε όσους παρακολουθούν τα αθλήματα. Ας κάνουμε εδώ μια μίνι-δημοσκόπηση με τη συμμετοχή όσων αναγνωστών ενδιαφέρονται να απαντήσουν: πιστεύετε ότι η χώρα μας θα έπρεπε να μη στείλει συμμετοχή στους ολυμπιακούς αγώνες του Πεκίνου, εν όψει της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κίνα;

Δημοσκοπήσεις

Σύμφωνα με τη γνωστή πλέον, δημοσκόπηση της ΚΑΠΑ Research, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σχεδόν υποκαταστήσει το ΠΑΣΟΚ ως δεύτερο κόμμα. Από αρκετούς σχολιαστές αυτό συνιστά κατάρρευση του συστήματος. Στην πραγματικότητα, όμως, δεν είναι παρά λογική συνέπεια του τρόπου, με τον οποίο λειτουργούν τα κόμματα στην παρούσα συγκυρία. Έχουμε μια κυβέρνηση άτολμη, με αδύναμη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, η οποία υπόσχεται μεταρρυθμίσεις και καταφεύγει σε ημίμετρα. Η αξιωματική αντιπολίτευση περιορίζεται σε μια τυφλή και εντελώς ανεύθυνη άρνηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ επαναλαμβάνει την άρνηση, αλλά προσθέτει και "μαχητικότητα". Επομένως, όσοι δεν έχουν πεισθεί για την ανάγκη για μεταρρυθμίσεις είναι λογικό να στραφούν προς τον πιο έντονο πολέμιό τους. Το ζητούμενο είναι μια πολιτική φωνή, η οποία θα μπορεί να διατυπώνει με πειστικότητα την ανάγκη για αλλαγές και, επιπροσθέτως, θα μπορεί να ξεμπροστιάζει τα κατεστημένα συμφέροντα της αντίδρασης, τις οργανωμένες μειοψηφίες που ζουν εις βάρος του συνόλου του ελληνικού λαού, και στηρίζουν την τυφλή άρνηση.