Με αφορμή την ανακοίνωση των βάσεων

Η ανακοίνωση των βάσεων εισαγωγής στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, καθώς και τα σχόλια που ακολούθησαν, αλλά και τα διάφορα τηλεοπτικά αφιερώματα δίνουν αφορμή για μια σειρά από σχόλια:
1. Ανέβηκαν πάλι οι βάσεις των Παιδαγωγικών Σχολών. Κυρίαρχο κριτήριο για την επιλογή των συγκεκριμένων σχολών είναι (σύμφωνα με τα ρεπορτάζ) η σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση που ακολουθεί. Η αιτιολογία αυτή είναι χαρακτηριστική της κατάστασης της ελληνικής οικονομίας αλλά και της κρατούσας επαγγελματικής νοοτροπίας, οι οποίες πιθανόν αλληλοσυνδέονται: η οικονομία είναι σε τέτοια κατάσταση, που αποθαρρύνει τους κατά τεκμήριο ικανότερους υποψηφίους να επιδιώκουν την ένταξή τους στην αγορά και την ανάδειξή τους μέσω των ικανοτήτων τους, με άλλα λόγια κυριαρχεί η αναξιοκρατία τόσο στο δημόσιο τομέα, όσο και, σε μεγάλο βαθμό, στον ιδιωτικό - πράγμα που αιτιολογεί και την παραίτηση από οποιαδήποτε φιλοδοξία (οικονομική) με αντάλλαγμα μια μόνιμη εργασία. Η νοοτροπία, δηλαδή, που τείνει να κυριαρχήσει (ίσως δικαιολογημένα) είναι ότι δεν υπάρχει περίπτωση, όσο κι αν εργασθεί κάποιος κι εκμεταλλευθεί τις ικανότητές του, ακόμη και στον ιδιωτικό τομέα, να προχωρήσει και, γι' αυτό, ως ελάχιστο, προτιμάται τουλάχιστον η μονιμότητα που εξασφαλίζει το Δημόσιο.
2. Άρχισε ξανά το ερώτημα για τη βάση του 10, τις θέσεις που δεν έχουν καλυφθεί, τα "κολλέγια", προς τα οποία "σπρώχνονται" οι αποτυχόντες υποψήφιοι, τις επαρχιακές πόλεις που "μαραζώνουν" εξ αιτίας των κενών θέσεων. Κάπου έχουμε χάσει το λόγο ύπαρξης τόσο διαδικασίας εισαγωγής στα πανεπιστήμια (τη διασφάλιση της ικανότητας των εισαγομένων να παρακολουθούν μαθήματα πανεπιστημιακού επιπέδου), όσο και της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης καθ' εαυτήν - ωσάν να πρέπει να προέχουν οι "ανάγκες των τοπικών κοινωνιών" ή η τοποθέτηση ΑΕΙ και ΤΕΙ στην επαρχία να μη γίνεται, για να μπορούν όλο και περισσότεροι να σπουδάζουν κοντά στο σπίτι τους (και να μην επιβαρύνονται με τα αντίστοιχα έξοδα που συνεπάγεται η φοίτηση μακριά από το σπίτι), αλλά για να μπορούν οι "τοπικές κοινωνίες" να απομυζούν τους φοιτητές και τους γονείς τους.

Επαγγελματικά δικαιώματα των πτυχιούχων ΤΕΙ

Ο Υπουργός Παιδείας ετοιμάζει νομοσχέδιο για τα μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών, στο οποίο θα προβλέπεται και η δυνατότητα ίδρυσης μεταπτυχιακού τμήματος από ΤΕΙ, ενώ θα παρέχονται κίνητρα για συνεργασία μεταξύ ΑΕΙ και ΤΕΙ για την κατάρτιση κοινών μεταπτυχιακών προγραμμάτων. Στο σχετικό ρεπορτάζ, όμως, ξεχωρίζει μια αποστροφή του λόγου του Υπουργού, ο οποίος κατέκρινε το ΠΑΣΟΚ, επειδή δημιούργησε ΤΕΙ σε πολλά μέρη της Ελλάδος, χωρίς να διασφαλίσει τα επαγγελματικά τους δικαιώματα.

Από τη φράση αυτή προκύπτουν αρκετά (όχι όλα, ούτε καν τα περισσότερα!) από τα στραβά της ανώτερης/ ανώτατης παιδείας στη χώρα μας: αφ' ενός η λαϊκιστική ίδρυση ΤΕΙ όπου της Ελλάδος, με αποκλειστικό κριτήριο την άγρα ψήφων εκ των τοπικών κοινωνιών, τις οποίες θα ταΐζουν οι σπουδαστές (και ίσως και του μέρους εκείνου του πανεπιστημιακού κατεστημένου που επιδιώκει επιπλέον διορισμούς) - αφ' ετέρου, η δυνατότητα του κράτους να ιδρύει, εντελώς αυθαίρετα, χωρίς κάποιον έλεγχο (άλλωστε τι έλεγχος μπορεί να γίνει στην παντοδυναμία του κράτους;), πανεπιστήμια και ΤΕΙ χωρίς οποιαδήποτε πραγματική, μη-εκλογική σκοπιμότητα, χωρίς κάποια σύνδεση με την αγορά και τις ανάγκες της. Από τρίτου, η απαίτηση για αναγνώριση "επαγγελματικών δικαιωμάτων" στα πτυχία: αυτό δείχνει ότι σημασία δεν έχει η αναγνώριση της επαγγελματικής αξίας κάποιων σπουδών από την ίδια την αγορά εργασίας, αλλά άνωθεν, από το κράτος, προφανώς συνοδευόμενη και από τη δημιουργία κρατικών θέσεων εργασίας, οι οποίες να ανταποκρίνονται (ανεξαρτήτως της αναγκαιότητάς τους για την κοινωνία ή τον κρατικό μηχανισμό) στα αντικείμενα σπουδών των καινούργιων ΑΕΙ ή ΤΕΙ, που το κράτος θεώρησε σκόπιμο να ιδρύσει.