Φεμινισμός κι απαγορεύσεις

Σ' αυτό το πολύ ενδιαφέρον κείμενο ο Νίκος Δήμου τοποθετείται απέναντι στις αντιδράσεις φεμινιστικών οργανώσεων στην προτεινόμενη τροποποίηση του οικογενειακού δικαίου, σύμφωνα με την οποία οι σύζυγοι θα μπορούν, μέσω του γάμου, να αλλάζουν τα επώνυμά τους, λαμβάνοντας το επώνυμο του συζύγου. Ενώ ο κορμός του επιχειρήματός του είναι σωστός, και παρ' όλο που είναι πολύ εύλογα και τα επιχειρήματα όσων πιστεύουν στο κοινό οικογενειακό επώνυμο (δείτε την πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση του Αθανασίου Αναγνωστόπουλου ως προς το επώνυμο των τέκνων εδώ), προσωπικά μάλλον θα τασσόμουν υπέρ της διατήρησης του υπάρχοντος συστήματος με βάση την εξής λογική: η μεταβολή του επωνύμου επιτρέπεται και σήμερα, εάν ακολουθηθεί ειδική διοικητική διαδικασία που προβλέπει ο νόμος. Φυσικά, μπορώ το επώνυμό μου να το κάνω από Ντάλτον σε Κέννεντυ ή Ήστγουντ, δεν σημαίνει ότι θα το αλλάξω στο επώνυμο της καλής μου (όπως έκανε η μαμά, πριν τον εκμοντερνισμό της Άγριας Δύσης, και πήρε το επώνυμο του μπαμπά) ακολουθώντας τη διαδικασία αυτή. Αλλά η διατήρηση του ίδιου επωνύμου (στις σχέσεις με το κράτος, στις κοινωνικές μας σχέσεις κανείς δεν μας εμποδίζει να αλλάξουμε το επώνυμο, ο νόμος μάλιστα το επιτρέπει ρητά) νομίζω ότι έχει μια σειρά από πρακτικά πλεονεκτήματα ως προς την πιστοποίηση της ταυτοπροσωπίας. Δηλαδή εάν κάποιος δει ότι είμαι παντρεμένος, ενδεχομένως να πρέπει να πιστοποιήσω ότι με κάποιον τρόπο δεν έλαβα το επώνυμο της συζύγου - άσε και όλες τις διαδικασίες που πρέπει να ακολουθηθούν για γνωστοποίηση του νέου επωνύμου. Οπωσδήποτε όμως δεν είναι ζήτημα "ελευθερίας", προστασίας δηλαδή της "αδύναμης" γυναίκας από τον εαυτό της, που δεν μπορεί ν' αντισταθεί στις πιέσεις του περιβάλλοντός της.