Ο κ. Τσίπρας και η Ολυμπιακή

Ο πρόεδρος του ΣΥΝ για άλλη μια φορά συναντήθηκε με τους εκπροσώπους μιας πολύπαθης κοινωνικής ομάδας: τους εργαζομένους της Ολυμπιακής - και ακολούθησαν οι γνωστές οιμωγές και κατηγορίες περί εσκεμμένης απαξιώσεως της άλλοτε κραταιάς αυτής εταιρείας, του καμαριού του Ελληνισμού κ.λπ. (όχι, ευτυχώς τα τελευταία δεν τάπε). Η επωδός, όμως, των λεγομένων του κ. Τσίπρα είναι πάντοτε η ίδια: οι ξένες εταιρείες, στις οποίες θα δοθούν οι γραμμές, από τις οποίες επίτηδες απομακρύνεται η Ολυμπιακή. Διαβάστε την άποψη του Πάσχου Μανδραβέλη για τον "κοινωνικό" ρόλο που επιτελεί η Ολυμπιακή αεροπορία: γιατί να διασφαλίζει φθηνό εισιτήριο στους ανθρώπους (μεσαίας και ανώτερης οικονομικής στάθμης), που είναι αυτοί που χρησιμοποιούν κατά βάσιν το αεροπλάνο για τις μετακινήσεις τους, φορολογώντας τους υπολοίπους; Γράφει, χαρακτηριστικά, ο κ. Μανδραβέλης: "Ακόμη και με επιδοτούμενο εισιτήριο, ένας άνεργος, ένας συνταξιούχος, ένας νέος εργαζόμενος δεν μπορεί να δώσει 130 ευρώ για να πάει στη Θεσσαλονίκη. Πληρώνει όμως διά των φόρων του (έστω των έμμεσων) το στέλεχος της επιχείρησης, ή του δημόσιου τομέα να ταξιδέψει κάτω του κόστους (έστω της «Ολυμπιακής»)". Ποιος έχει απάντηση σ' αυτό το πραγματικό επιχείρημα;

Το καταρρέον καθεστώς του κ. Bush και ο κ. Fidel Castro

Κάνω μια παρέκβαση από τα ευρωπαϊκά, μολονότι είναι επίκαιρα τα ζητήματα της κοινής εξωτερικής πολιτικής, για ν' αναφερθώ σε μια δήλωση του κ. Τσίπρα που άκουσα σήμερα: είπε ο νέος Πρόεδρος του Συνασπισμού ότι οι εξελίξεις στα Βαλκάνια δεν πρέπει να εξαρτώνται "από τις προτεραιότητες του καταρρέοντος καθεστώτος του κ. Bush". Παράλληλα, η παραίτηση (ή μάλλον δήλωση ότι δεν θα ξαναείναι υποψήφιος) του κ. Fidel Castro από τα αξιώματά του στην Κούβα απετέλεσε αφορμή να επαινεθεί (και όχι μόνο από τον αριστερό τύπο), επειδή, κατά τη διάρκεια της θητείας του, είδε να αλλάζουν 10 Αμερικανοί Πρόεδροι.

Υπό την έννοια αυτή, η δήλωση του κ. Τσίπρα είναι χαρακτηριστική των παρανοήσεων που επιθυμεί να δημιουργήσει η Αριστερά, εκμεταλλευόμενη και τρέφουσα το αντι-αμερικανικό πνεύμα των Ελλήνων. "Καθεστώς Μπους"; Μα, πρόκειται για εκλεγμένο Πρόεδρο. "Κατάρρευση"; Η 22η τροποποίηση του αμερικανικού Συντάγματος, που απαγορεύει τη δυνατότητα δεύτερης επανεκλογής; Δηλαδή κατηγορείται ένα πολίτευμα (ασχέτως της γνώμης που μπορεί να έχει κανείς για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ) ως προσωποπαγές, ουσιαστικά, καθεστώς, από αυτούς που επαινούν τον κ. Κάστρο για την σχεδόν πεντηκονταετή θητεία του (η οποία δεν ανανεωνόταν καν από ουσιαστικές εκλογικές διαδικασίες) και χαίρονται, επειδή ο κ. Τσάβες έλαβε, από τη δική του (με την έννοια της κυριότητας) Βουλή, εντολή να νομοθετεί με προεδρικά διατάγματα για 18 μήνες, χωρίς κανένα έλεγχο, προκειμενου να επιταχύνει τη μετάβαση της κοινωνίας της Βενεζουέλας στο σοσιαλισμό.

Και μετά από όλα αυτά, οι οπαδοί του "Μπολιβαριανού σοσιαλισμού" εξακολουθούν να επικρατούν ιδεολογικά στη χώρα μας!