Πάμε σαν άλλοτε ...

Για να ρίξουμε μια ματιά πέρα από τον Ατλαντικό - τελευταία φορά που επικρατούσε τέτοια αισιοδοξία για την εκλογή καινούργιου προέδρου ήταν το 1969, άρχιζε η θητεία του Richard Milhous Nixon. Μέλλει να δούμε τι μας φέρνει ο Barack Hussein Obama.

Ο Νέος Πρόεδρος και η Δυναμική μιας Κοινωνίας

Η Αμερική εξέλεξε τον πρώτο Αφροαμερικανό πρόεδρο ο οποίος με την χαρισματική του προσωπικότητα και μια καμπάνια που θα μείνει στο πάνθεον της πολιτικής επικοινωνίας κατάφερε να ξεπεράσει κάθε εμπόδιο που βρέθηκε στο δρόμο του.
Ο Ομπάμα είναι σήμερα κάτι περισσότερο από πρόεδρος των ΗΠΑ, είναι ένα σύμβολο.Έχει πλέον ταυτιστεί τόσο πολύ με το κεντρικό σύνθημα της εκστρατείας του (change) που τόσο οι Αμερικανοί πολίτες όσο και ο υπόλοιπος κόσμος είναι έτοιμοι να συστρατευθούν μαζί του στις προσπάθειες που θα κάνει τόσο στο πεδίο της οικονομίας όσο και στο ζήτημα του Ιρακ. Συγχρόνως όμως, οι προσδοκίες των πολιτών είναι εξαιρετικά υψηλές πράγμα το οποίο μπορεί να αποβεί μοιραίο για τον ίδιο.
Τι περιμένει άραγε ένας φιλελεύθερος από τον Ομπάμα; Περιμένει μάλλον να κάνει πράξη τις υποσχέσεις του σε ό,τι αφορά την εξωτερική πολιτική. Έχει ωστόσο και την ελπίδα ότι θα ακούσει τους οικονομικούς συμβούλους του από το Σικάγο και δεν θα τηρήσει όσα είπε περί προστατευτισμού στην οικονομία. Η αλήθεια είναι πως στα ζητήματα εσωτερικής πολιτικής αναμένει από τον Ομπάμα μία βελτιωμένη εκδοχή της διακυβέρνησης Κλίντον
Οι αμερικανικές εκλογές όμως στέλνουν και ένα μήνυμα προς όλο τον κόσμο (μεταξύ άλλων και σε εμάς). Δείχνουν την δυναμική μιας κοινωνίας η οποία προχωρά μπροστά και υπερβαίνει διλλήματα του παρελθόντος. Μέσα σε περίπου 50 χρόνια μία φυλλετική ομάδα που δεν είχε πολιτικά δικαιώματα και ήταν πλήρως περιθωριοποιημένη κατάφερε να εκλέξει τον πρόεδρο της χώρας.Ας σκεφτεί κανείς, αν στην σημερινή ''προοδευτική'' Ελλάδα θα ήταν δυνατό να εκλεγεί κάποιος με καταγωγή π.χ από την Αλβανία.
Υπάρχει ίσως και κάτι ακόμη πιο σημαντικό το οποίο θα πρέπει να κρατήσουμε από αυτές τις εκλογές. Ο Ομπάμα δια της επιτυχίας του δείχνει τον δρόμο σε κάθε πολίτη που προσπαθεί να πετύχει τους στόχους του είτε αυτοί βρίσκονται στην ιδιωτική είτε στην δημόσια σφαίρα. Προτρέπει έμμεσα τον καθένα να αγωνιστεί για να ξεχωρίσει και να ξεφύγει από το (και ελληνικό) σύνδρομο του ελάχιστου κοινού παρονομαστή και της μετριοκρατίας.
Εν τέλει, δεν μπορούμε να ξέρουμε αν ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ θα δικαιώσει τις προσδοκίες των πολιτών, μπορούμε όμως με βεβαιότητα να ισχυριστούμε ότι έχει ήδη καταφέρει να αναζωογονήσει τις ελπίδες τους.

Σχόλιο για την αμερικανική παρεμβατικότητα στην οικονομία

"Γινόμαστε σαν τη Γαλλία, μόνο που το φαγητό μας δεν είναι τόσο καλό!" γράφει ο αρθρογράφος του Τime.

Συμβαίνουν και στις ΗΠΑ

Όπως φαίνεται σ' αυτό το άρθρο των Νew York Times, οι υπάλληλοι μιας (δημόσιας) σιδηροδρομικής εταιρείας καταφέρνουν ν' αυξήσουν το εισόδημά τους με πολλούς και διαφόρους τρόπους και είναι, κατά 97%, και δικαιούχοι αναπηρικών συντάξεων, ενώ παράλληλα παίζουν (ως ανάπηροι συνταξιούχοι) γκολφ!

Χωρισμός Εκκλησίας και Κράτους στο Σύνταγμα των ΗΠΑ

Διαβάστε εδώ ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο το οποίο, με αφορμή μια νουβέλα του 1791, εξετάζει την επικράτηση του διαχωρισμού εκκλησίας και κράτους στο ομοσπονδιακό αμερικανικό σύνταγμα.

(απόσπασμα από το κείμενο, όχι ευθέως σχετιζόμενο με το κύριο θέμα - είπε ο Thomas Jefferson: "Some men look at constitutions with sanctimonious reverence, and deem them like the arc of the covenant, too sacred to be touched. They ascribe to the men of the preceding age a wisdom more than human.”)

Συμβαίνουν στις ΗΠΑ - συμβαίνουν και στην Ελλάδα;

Η Αμερική γνώρισε το ρατσισμό - και ακόμη δεν έχει απαλλαγεί από αυτόν. Διαβάστε αυτό το πολύ ενημερωτικό άρθρο του Economist. Στην Ευρώπη η ρατσιστική αντιμετώπιση των μεταναστών (δεν συζητάμε για τον αντισημιτισμό που είναι αρχαίο φαινόμενο) και η γκετοποίησή τους είναι σχετικά πρόσφατα φαινόμενα. Στη χώρα μας, που άρχισε να υποδέχεται μεγάλες ομάδες μεταναστών από το 1990 και μετά (μολονότι και πριν υπήρχαν, ιδίως στην Αθήνα, πολλοί άνθρωποι ξένης καταγωγής), παρατηρούνται πολλά φαινόμενα παρόμοια μ' αυτά που περιγράφονται στο άρθρο. Δεν ξέρω κατά πόσο αυτά ισχύουν και σε άλλες χώρες - στην Ελλάδα όμως υπάρχουν πλέον de facto υποβαθμισμένα σχολεία, στα οποία φοιτούν κυρίως μαθητές που κατάγονται από παλλινοστούντες από την τέως Σοβιετική Ένωση (στο κέντρο της Θεσσαλονίκης) ή από την Αλβανία, στα οποία οι "γνήσιοι" Έλληνες αρνούνται να στείλουν τα παιδιά τους. Ότι η παρουσία μαθητών που δεν ξεκινούν με ευχέρεια στην ελληνική γλώσσα εμποδίζει τη διδασκαλία στα ελληνικά είναι προφανές. Είναι όμως μόνο αυτό, άραγε, που φοβόμαστε και αποφεύγουμε αυτά τα σχολεία για τα παιδιά μας;

Το καταρρέον καθεστώς του κ. Bush και ο κ. Fidel Castro

Κάνω μια παρέκβαση από τα ευρωπαϊκά, μολονότι είναι επίκαιρα τα ζητήματα της κοινής εξωτερικής πολιτικής, για ν' αναφερθώ σε μια δήλωση του κ. Τσίπρα που άκουσα σήμερα: είπε ο νέος Πρόεδρος του Συνασπισμού ότι οι εξελίξεις στα Βαλκάνια δεν πρέπει να εξαρτώνται "από τις προτεραιότητες του καταρρέοντος καθεστώτος του κ. Bush". Παράλληλα, η παραίτηση (ή μάλλον δήλωση ότι δεν θα ξαναείναι υποψήφιος) του κ. Fidel Castro από τα αξιώματά του στην Κούβα απετέλεσε αφορμή να επαινεθεί (και όχι μόνο από τον αριστερό τύπο), επειδή, κατά τη διάρκεια της θητείας του, είδε να αλλάζουν 10 Αμερικανοί Πρόεδροι.

Υπό την έννοια αυτή, η δήλωση του κ. Τσίπρα είναι χαρακτηριστική των παρανοήσεων που επιθυμεί να δημιουργήσει η Αριστερά, εκμεταλλευόμενη και τρέφουσα το αντι-αμερικανικό πνεύμα των Ελλήνων. "Καθεστώς Μπους"; Μα, πρόκειται για εκλεγμένο Πρόεδρο. "Κατάρρευση"; Η 22η τροποποίηση του αμερικανικού Συντάγματος, που απαγορεύει τη δυνατότητα δεύτερης επανεκλογής; Δηλαδή κατηγορείται ένα πολίτευμα (ασχέτως της γνώμης που μπορεί να έχει κανείς για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ) ως προσωποπαγές, ουσιαστικά, καθεστώς, από αυτούς που επαινούν τον κ. Κάστρο για την σχεδόν πεντηκονταετή θητεία του (η οποία δεν ανανεωνόταν καν από ουσιαστικές εκλογικές διαδικασίες) και χαίρονται, επειδή ο κ. Τσάβες έλαβε, από τη δική του (με την έννοια της κυριότητας) Βουλή, εντολή να νομοθετεί με προεδρικά διατάγματα για 18 μήνες, χωρίς κανένα έλεγχο, προκειμενου να επιταχύνει τη μετάβαση της κοινωνίας της Βενεζουέλας στο σοσιαλισμό.

Και μετά από όλα αυτά, οι οπαδοί του "Μπολιβαριανού σοσιαλισμού" εξακολουθούν να επικρατούν ιδεολογικά στη χώρα μας!