Ποιος πληρώνει τα αναβολικά;

Αν υπάρχει έστω και λίγη αλήθεια στην ιστορία με τη χρήση αναβολικών από αθλητές της εθνικής ομάδος άρσεως βαρών, τότε τα πράγματα έχουν ως εξής: Το Κράτος, αποφασίζοντας, χωρίς να ρωτήσει κανέναν, πως υπάρχει ανάγκη ενίσχυσης της εθνικής μας υπερηφάνειας, χρηματοδοτεί γενναία με χρήματα των (όχι απαραιτήτως πλουσίων) φορολογουμένων, τον πρωταθλητισμό. Εν συνεχεία ενισχύει τις πιθανότητες επιτυχίας αγοράζοντας ακριβά αναβολικά με χρήματα τα οποία αμέσως ή εμμέσως προέρχονται από τον φορολογούμενο. ΄Οταν αποκαλύπτεται το σκάνδαλο, χρειάζεται να ξοδέψει ακόμα περισσότερα χρήματα των φορολογουμένων για να διερευνήσει την υπόθεση και να τιμωρήσει τους ενόχους (;), προστατεύοντας έτσι τους πολίτες από τον τραυματισμό της εθνικής τους υπερηφάνειας τον οποίο το ίδιο το Κράτος προκάλεσε.

Μία παρόμοια ιστορία βρίσκεται σε εξέλιξη στο επαγγελματικό πρωτάθλημα μπέιζμπολ της Β. Αμερικής. Υπάρχουν κάποιες ομοιότητες και κάποιες διαφορές. Το επαγγελματικό μπέιζμπολ, αν και δεν χρηματοδοτείται καθόλου από το Κράτος, έχει τον χαρακτήρα της εθνικής ψυχαγωγίας (national pastime) σε βαθμό που να παίζεται ο εθνικός ύμνος πριν από κάθε αγώνα. Εν τούτοις, όπως είπαμε, κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να συνεισφέρει οικονομικά στο πρωτάθλημα αγοράζοντας εισιτήρια, αγοράζοντας προϊόντα των χορηγών, ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο. Μετά την αποκάλυψη πως γίνεται εκτεταμένη χρήση αναβολικών στο επαγγελματικό πρωτάθλημα, ο κάθε θεατής/πελάτης είναι ελεύθερος να συνεχίσει να συνεισφέρει τον οβολό του, ή να αποχωρήσει αηδιασμένος. Επειδή όμως κάποια πράγματα είναι κοινά στο πολιτικό σύστημα των Η.Π.Α. και της Ελλάδος, συνέβη το εξής: Η Βουλή των αντιπροσώπων αποφάσισε πως είναι δική της αρμοδιότητα να διερευνήσει με χρήματα (φυσικά) των φορολογουμένων την υπόθεση. Κάποιοι ιδεολογικοί μου συγγενείς στις Η.Π.Α. αντιδρούν σε αυτό, με το σκεπτικό πως ό,τι γίνεται, γίνεται με έξοδα του επαγγελματικού πρωταθλήματος (ή των παικτών) και πως ό,τι γίνεται βλάπτει μόνο το επαγγελματικό πρωτάθλημα και τους παίκτες. Σε αυτό θα προσέθετα πως έχουμε να κάνουμε με μία μεγάλη υπόθεση παραπλανητικής διαφήμισης στην περίπτωση που το επαγγελματικό πρωτάθλημα διαφήμιζε τον εαυτό του ως καθαρό από αναβολικά, αλλά τίποτε περισσότερο.

Διαβάσαμε στον Ριζοσπάστη πως ηθικός αυτουργός είναι η εμπορευματοποίηση. ΄Οσοι έχουν ασχοληθεί με τον αθλητισμό έστω και ως περιστασιακοί θεατές θα γνωρίζουν πως το χρήμα είναι πολύ μεγάλο κίνητρο, αλλά δεν είναι το μοναδικό. Εξίσου μεγάλα κίνητρα είναι η εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο, ο βαθμός του αξιωματικού στις ένοπλες δυνάμεις, τα πολλαπλά υλικά ή μη οφέλη που προσφέρει η φήμη, και πάνω από όλα η νίκη ως αυτοσκοπός. Σε κάθε καφενείο και σε κάθε παρέα υπάρχει ο σεσημασμένος ζαβολιάρης ο οποίος δεν έχει κανέναν ηθικό ενδοιασμό να κλέψει (π.χ.) στο τάβλι χωρίς να έχει κάποιο υλικό όφελος από αυτό. Το πρόβλημα δεν είναι η επιθυμία για τη νίκη και για ό,τι συνεπάγεται αυτή, αλλά το ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να εξασφαλισθεί πως κανείς δεν θα ξεπεράσει τα όρια, και κυρίως ποιος θα πρέπει να έχει την ευθύνη για αυτό.

΄Οπως μπορούν να σας διαβεβαιώσουν οι υπόλοιποι Daltons, είμαι μανιώδης φίλαθλος και θα ήμουν ακόμα και αν αντί για εθνικές ομάδες και συλλόγους είχαμε ad hoc ομάδες όπως στα τηλεπαιχνίδια (ομάδα Α, ομάδα Β κ.λπ.). Νομίζω όμως πως θα παρακολουθούσα με πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον και πάθος την εθνική μας ομάδα άρσεως βαρών αν δεν υπήρχε καμία σκιά σχετικά με τη χρήση αναβολικών. Ακόμα και αν αυτό σήμαινε πως τα κιλά θα ήταν λιγότερα και οι διεθνείς επιτυχίες πολύ σπανιότερες.

Και η άρση βαρών

Στη συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης για την πτώση των επιδόσεων στα γυναικεία αθλήματα ρίψεων, μια ακόμη είδηση σχετικά με τις επιδόσεις της ελληνικής Dream-Team (έτσι δεν την αποκαλούσαν;), της εθνικής ομάδος αρσεως βαρών.

Θα μου πείτε: όταν κερδίζαμε τα μετάλλια δεν χαιρόσουν; Η απάντηση είναι όχι. Όχι ότι δεν χαιρόμουν (υποστηρίζω για συναισθηματικούς λόγους τους αθλητές που αγωνίζονται υπό τη σημαία της χώρας μου), αλλά δεν "κερδίζαμε" - κέρδιζαν οι ίδιοι οι αθλητές με την προσπάθειά τους (ενδεχομένως και με τη ζαβολιά τους). Μολονότι πανηγύρισα την κατάκτηση του Euro 2004 (ιδίως το γκολ του ημιτελικού με την Τσεχία), σάστισα όταν είδα τη φιέστα για την υποδοχή της εθνικής ομάδος μετά την επιστροφή της. Δεν αναφέρομαι μόνο στη συμμετοχή της Εκκλησίας της Ελλάδος στην ιστορία αυτή, αλλά στο ότι ως κοινωνία φάνηκε ν' αποδίδουμε σε ένα αθλητικό αποτέλεσμα σχεδόν κοσμοϊστορική σημασία. Αντίστοιχα, με τις υποθέσεις Κεντέρη και Θάνου, λίγους μήνες αργότερα, ντράπηκα από την προσπάθεια συγκάλυψης, στην οποία επιδοθήκαμε σχεδόν όλοι ως κοινωνία - και ακόμη περισσότερο για τις αποδοκιμασίες πριν την έναρξη του τελικού της κούρσας 200 μ. ανδρών.

Προβληματίζομαι ιδιαιτέρως όταν ακόμη και στον αθλητισμό αναζητούμε στιγμές εθνικού μεγαλείου ή, αντιστρόφως, διαβλέπουμε την παγκόσμια συνωμοσία κατά της χώρας μας. Επίσης, επειδή το μεγαλείο αυτό το επιδοτεί τόσο έντονα το κράτος, πράγμα για το οποίο θα μιλήσουμε αναλυτικά σε επόμενη ανάρτηση.

Αναβολικά και επιδόσεις

Δείτε εδώ ένα διάγραμμα που παρουσιάζει ο Economist σχετικά με τη διακύμανση των επιδόσεων στα αθλήματα των ρίψεων των γυναικών (σφαίρα, ακόντιο, δισκοβολία) μετά την εισαγωγή ελέγχων για τα αναβολικά. Χωρίς να γνωρίζω, φαντάζομαι ότι το διάγραμμα αυτό θα μπορούσε να γενικευθεί και σε πολλά άλλα αθλήματα και στους άνδρες. Σκεφθείτε τι μάχη δίνεται ανάμεσα στους παρασκευαστές αναβολικών και στους επιστήμονες που θέλουν να τα εντοπίζουν εύκολα. Αλλά φαίνεται ότι τελευταία χάνουν έδαφος όσοι χρησιμοποιούν αναβολικά (βλ. περίπτωση BALCO και την ομολογία της Marion Jones).

Ευρωπαϊκή Ένωση και επαγγελματικός αθλητισμός

Η Ευρωπαϊκή Ένωση μας έφερε και την απόφαση Bosman, σύμφωνα με την οποία επαγγελματίες αθλητές από χώρες τις Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορούν να αγωνίζονται, χωρίς περιορισμούς ως προς την εθνικότητά τους, σε ομάδες που εδρεύουν σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το δικαίωμα αυτό, μάλιστα, έχει επεκταθεί και σε υπηκόους τρίτων χωρών, οι οποίες έχουν ειδικές συμβάσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση (λ.χ. οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελευθέρων Συναλλαγών - Νορβηγία, Ελβετία, Ισλανδία). Όταν βγήκε αυτή η απόφαση πολλοί έκαναν λόγο για επέμβαση σε μια δραστηριότητα, τον αθλητισμό, η οποία θα έπρεπε να παραμείνει στην αποκλειστική αρμοδιότητα των κρατών-μελών. Σε κάθε περίπτωση, είναι γεγονός ότι με την απόφαση αυτή άλλαξε δραστικά το τοπίο στον επαγγελματικό αθλητισμό (άποψη του γράφοντος: αφού ο επαγγελματικός αθλητισμός είναι, κατά κύριο λόγο, εμπορική δραστηριότητα, όντως εμπίπτει στις αρμοδιότητες των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων). Αλλά είναι μια καλή αφορμή, ώστε να διαφανεί ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ενδεχομένως να εμπλέκεται και σε άλλες δραστηριότητες, οι οποίες έχουν και οικονομική χροιά, μολονότι εκ πρώτης όψεως θα έλεγε κανείς ότι δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται σε επίπεδο κοινοτήτων. Συνεχίζοντας το ερώτημα της προηγουμένης αναρτήσεως: πιστεύετε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα έπρεπε να έχει λόγο σε οτιδήποτε έχει οικονομικό χαρακτήρα;

(θα ακολουθήσει σε επομένη ανάρτηση και η υπεσχημένη ανάλυση του ομοσπονδιακού συστήματος των ΗΠΑ και, ιδίως, της ρήτρας, σύμφωνα με την οποία η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έχει αρμοδιότητες για θέματα που θίγουν το διαπολιτειακό εμπόριο - interstate commerce clause)