Νέο "Εθνικό Σχέδιο Δράσης" κατά των ναρκωτικών

... παρουσίασε ο Υπουργός Υγείας Δ. Αβραμόπουλος. Περιλαμβάνει πρόγραμμμα 10 σημείων. Προσέξτε πόσα από αυτά είναι καθαρά γραφειοκρατικά: σύσταση εθνικού συντονιστικού οργάνου (και μάλιστα παρά τω Πρωθυπουργώ), δημιουργία ενιαίου προϋπολογισμού για τα ναρκωτικά, μετεξέλιξη του ΟΚΑΝΑ σε εθνικό κέντρο, κατοχύρωση και ανάδειξη της αποστολής του Εθνικού Κέντρου Τεκμηρίωσης και Πληροφόρησης για τα Ναρκωτικά, αποτελεσματική επικοινωνία με τους εργοδότες και ενίσχυση ειδικών προγραμμάτων για την κοινωνική επανένταξη των πρώην χρηστών, μεταξύ των άλλων. Δηλαδή θα παρακαλεί το κράτος τους εργοδότες να προσλαμβάνουν πρώην χρήστες! (το θαυμαστικό όχι ως ένδειξη κάποιας αποδοκιμασίας για ανθρώπους που έχουν δοκιμάσει ναρκωτικά, αλλά για το ρόλο που καλείται να παίξει το κράτος)

Η αντιμετώπιση αυτή μου φαίνεται αντιφατική ως προς το ισχύον ποινικό πλαίσιο για τα ναρκωτικά. Αντιμετωπίζουμε, δηλαδή, τους χρήστες των ναρκωτικών ταυτοχρόνως ως εγκληματίες (κακώς) και προσπαθούμε να τους επανεντάξουμε στην κοινωνία, αντιμετωπίζοντάς τους, λίγο έως πολύ, ως ασθενείς (καλώς, κατά βάσιν, κατά τη γνώμη μου). Όλα αυτά τα κάνουμε με μια σειρά από γραφειοκρατικές διαδικασίες, συντονιστικά συμβούλια, κέντρα τεκμηρίωσης κ.λπ. Δεν έχουμε ξεκαθαρίσει όμως, ως κοινωνία, κάποιες βασικές παραδοχές: Ποιον βλάπτει ο χρήστης ναρκωτικών (αν μπορούμε να τυποποιήσουμε αυτή τη συμπεριφορά); Η κοινωνία χρειάζεται προστασία από τους χρήστες και, αν ναι, για ποιο λόγο; Και ποιον βλάπτει όποιος διακινεί ναρκωτικές ουσίες; Υπάρχει λόγος να προστατευθούν κάποιοι από τη διακίνηση ναρκωτικών; Αν σε κάποια από τις ερωτήσεις αυτές απαντήσουμε καταφατικά, τότε πρέπει να προχωρήσουμε και να εξετάσουμε εάν η προστασία αυτή πρέπει να γίνεται μέσω της ποινικής καταστολής.

Είχαμε ξανασυζητήσει το θέμα παλαιότερα εδώ, όταν κατατεθεί νομοσχέδιο ή ακριβής πρόταση θα μπορέσουμε να επανέλθουμε.

Άμεση αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών

Συνεχίζοντας την προεκλογική αναφορά σε προτάσεις που περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα της Φιλελεύθερης Συμμαχίας, για τις οποίες δεχόμαστε έντονες αντιρρήσεις από ψηφοφόρους συντηρητικών, κυρίως, καταβολών, μπορούμε ν' αναφερθούμε και στο αίτημα που διατυπώνουμε για άμεση αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών ουσιών.

Το κύριο επιχείρημά μας πηγάζει από τη βάση της ιδεολογίας μας, την ατομική ελευθερία: εφ' όσον κάποιος δεν βλάπτει δικαιώματα τρίτων, μπορεί να κάνει στο σώμα του/ με το σώμα του ό,τι θέλει. Δεν είναι νοητή η επέμβαση της Πολιτείας, η οποία θα του απαγορεύει κάποιες ενέργειες, για το "καλό" του - δεν μπορούμε να δεχθούμε μια πολιτειακή οργάνωση, στην οποία κάποιος τρίτος κρίνει, αντί του ενδιαφερομένου, ποιο είναι το "καλό" του.

Οφείλω να ομολογήσω, όμως, ότι το επιχείρημα αυτό δεν βρίσκει την ανταπόκριση που θα προσδοκούσαμε (ίσως αυτό να οφείλεται και σε κακή παρουσίαση από μέρους μας): υπάρχουν πάρα πολλοί συμπολίτες μας, οι οποίοι αναγνωρίζουν στην Πολιτεία "παιδαγωγικό", κατ' αρχήν, ρόλο (πρέπει η Πολιτεία να "προστατεύει τα παιδιά μας" - και δεν αναφέρεται εδώ σε ανηλίκους - από τους κακούς που θέλουν να τα παρασύρουν στα ναρκωτικά) και στη συνέχεια το ρόλο του αντικειμενικού παρατηρητή, που μπορεί να διαπιστώσει, απαλλαγμένος από τα προσωπικά ελαττώματα ("κουσούρια";) του καθενός, τι είναι το καλύτερο. Κάπου εκεί μπλέκουν και την παράδοση, της οποίας φύλακας (πρέπει να) είναι το Κράτος, μερικοί πάνε και στην "ιστορική συνέχεια" του Ελληνισμού, την οποία η Πολιτεία διαφυλάσσει και την οποία κάποιοι κακοί (συνήθως Εβραίοι!) θέλουν να διαταράξουν (επειδή, όπως πολλοί πιστεύουν, οι σημερινοί Έλληνες είναι το μόνο εμπόδιο που στέκει ανάμεσα στους κακούς αυτούς και την παγκόσμια κυριαρχία τους) και γι' αυτό το λόγο "ποτίζουν τη νεολαία μας με ναρκωτικά". Αφέθηκα να παρασυρθώ, και να βγω εκτός θέματος, μόνο και μόνο για να σας δώσω μια ιδέα των πραγμάτων που ακούω και των συνειρμών που γίνονται, όταν συζητώ για το ζήτημα των ναρκωτικών με κάποιους ανθρώπους.

Επιπλέον, η ποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών ουσιών έχει και αποτέλεσμα αντίθετο από την "προστασία" των εξαρτημένων ανθρώπων από τον εαυτό τους. Δυσκολεύει σημαντικά την πρόσβασή τους σε θεραπεία από την εξάρτηση και έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση των θανάτων, λόγω ναρκωτικών. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης, στις οποίες η χρήση αποποινικοποιήθηκε, αυξήθηκε μεν ο αριθμός των χρηστών, μειώθηκαν όμως σημαντικά οι θάνατοι.

Τέλος, προβάλλεται και το επιχείρημα ότι τα "μαλακά" ναρκωτικά είναι λιγότερο βλαπτικά και εθιστικά από άλλες ουσίες, που κυκλοφορούν νομίμως (οινόπνευμα, νικοτίνη κ.λπ.), δεν δικαιολογείται, δηλαδή, να απαγορεύεται νομοθετικά η χρήση χασίς, ενώ επιτρέπεται η χρήση οινοπνεύματος. Φυσικά, το επιχείρημα αυτό (όπως και το αμέσως προηγούμενο) δεν είναι συμβατό με την ιδεολογία μας: αποκρούουμε τη λογική να κατατάσσει η Πολιτεία τις ουσίες με σειρά "επικινδυνότητας", ώστε να δει από ποιο σημείο και μετά οφείλει να "προστατεύει" τους πολίτες της. Είναι, ωστόσο, χρήσιμα για να καταδείξουν την ασυνέπεια ακόμη και αυτών που ζητούν να ποινικοποιείται η χρήση των ναρκωτικών ουσιών με την προαναφερθείσα πατερναλιστική λογική.