Η συναίνεση, ο διάλογος και ο Συνασπισμός

Όσα έγραψε ο Πάσχος Μανδραβέλης για τη συναίνεση και το "άλλοθι απραξίας" που προσφέρει με καλύπτουν απολύτως και δεν χρειάζεται να επεκταθώ. Αλλά διάβασα μια δημοσίευση του in.gr για τις θέσεις του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς, σε σχέση με την παιδεία και τον προτεινόμενο από μηδενικής βάσεως διάλογο, και είπα να ψάξω λίγο παραπέρα - και βρήκα, πράγματι, την ομιλία του Προέδρου του Συνασπισμού κ. Αλέξη Τσίπρα με την αντιμετώπιση της διαδικασίας αυτής. Στην ομιλία αυτή (όπου, επειδή είναι απομαγνητοφωνημένη, κάποια αποσπάσματα είναι ελλιπή) μπορούμε να διακρίνουμε κάποια από τα συνήθη χαρακτηριστικά του λόγου που αρθρώνει το διάδοχο σχήμα της πάλαι ποτέ ανανεωτικής αριστεράς: ελιτισμό ("Δεν μπορούμε να τα βρούμε σε ένα τραπέζι μαζί με τον Άδωνι Γεωργιαδη. Αν μπορεί η κα Διαμαντοπούλου, μπράβο της." - ο κ. Γεωργιάδης δεν είναι εκλεγμένος βουλευτής, σαν τους άλλους), γενικές στοχεύσεις κατά αγνώστων εχθρών με ύφος αφοριστικό ("Ο νεοφιλελευθερισμός ταυτίζει τον πολίτη με τον καταναλωτή και αντιλαμβάνεται την παιδεία ως εμπόρευμα."), μπουρδολογία ("πρέπει να προστεθεί στο δημοτικό σχολείο 'εκπαίδευση στην ισότητα'"), αγωνιστικές κορώνες ("Συνεχίζουμε τον αγώνα για την περιφρούρηση ενός πολύτιμου, κοινωνικού κεκτημένου."), αοριστολογία ("Είναι το δημόσιο πανεπιστήμιο που θα ανταποκρίνεται στις κοινωνικές ανάγκες, θα είναι σύγχρονο, συμμετοχικό."), εκδικητισμό ("Η κυβέρνηση, αντί να μελετά πώς θα μεταρρυθμίσει τα ΚΕΣ/«κολέγια» σε de facto ιδιωτικά πανεπιστήμια, θα πρέπει να επιβάλει άμεσα το κλείσιμό τους, κάτι που επιτρέπεται από το κοινοτικό δίκαιο.") και, φυσικά, προσπάθεια για διατήρηση ή επέκταση με κάθε τρόπο του δημοσίου μονοπωλίου στο σύνολο της εκπαίδευσης. Με άλλα λόγια, κατά το όραμα του Συνασπισμού, αν κάποιος έχει το ταλέντο και τη θέληση να διδάξει, οφείλει να το κάνει αυτό αποκλειστικά μέσα από το σύστημα που θα οργανώσει το Υπουργείο Παιδείας. Διαφορετικά εισέρχεται ο νεοφιλελευθερισμός, η εμπορευματοποίηση, η παιδεία χάνεται ως δημόσιο αγαθό. Η κυβέρνηση αναζητά άλλοθι, η ελάσσων αντιπολίτευση δεν της το παρέχει και ακόμη και οι σχετικώς ήπιες (άτολμες θάγραφα εγώ, σε μεγάλο βαθμό) προτάσεις της επιτροπής υπό τον κ. Βερέμη έχουν ήδη εγκαταλειφθεί.

Όψεις της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης

Η καινούρια χρονιά ξεκινάει για τα πανεπιστήμια καθώς η εξεταστική του Σεπτεμβρίου βαίνει σιγά σιγά προς την ολοκλήρωση της.Τίποτε δεν μοιάζει να έχει αλλάξει, οι νέοι φοιτητές ξεκινούν τις εγγραφές ερχόμενοι αντιμέτωποι-οι περισσότεροι για πρώτη φορά στη ζωή τους-με την ελληνικη γραφειοκρατία, οι παρατάξεις στήνουν τα τραπεζάκια για το καθιερωμένο ''ψάρεμα'' των φοιτητών ενώ ενίοτε ακούγονται και φωνές που μιλούν για κατάληψη λόγω την ''νομιμοποίησης των κολλεγίων''. Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι τίποτε δεν έχει διαταράξει την μόνιμη νωχελικότητα του ελληνικού πανεπιστημίου.
Από την άλλη μεριά παρατηρώ πως προετοιμάζεται ή ιδιωτική εκπαίδευση για την νέα χρονιά και κάταλήγω στο συμπέρασμα ότι μάλλον έχουν κινητοποιηθεί λίγο περισσότερο. Αφίσες στους δρόμους, τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά σποτάκια μέχρι και σελίδες στο facebook μπορει να βρει κανείς για σπουδές στα διάφορα ιδιωτικά κολλέγια και κέντρα ελευθέρων σπουδών. Ο κάθε ενδιαφερόμενος μπορεί να ξεναγηθεί στους χώρους που στεγάζονται αυτά τα ιδρύματα και να διερευνήσει τις προοπτικές που του διανοίγονται . Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι όλα αυτά τα κέντρα παρέχουν πραγματικά πανεπιστημιακές σπουδές. Την ποιότητα όμως και τελικά τον τίτλο που θα φέρει το καθένα θα τον αποφασίσουν οι πολίτες και η αγορά ή οποία δεν πρόκειται να χαριστεί σε κανέναν .
Όσο λοιπόν ο κύριος Παπανδρέου θα αναρωτιέται αν θα πρέπει να αναθεωρηθεί το άρθρο 16, η ιδιωτική μεταλυκειακή εκπαίδευση θα συνεχίσει να αναπτύσσεται καθώς όλο και περισσότεροι θα γυρνούν την πλάτη τους στο δημόσιο πανεπιστήμιο το οποίο θυμίζει πλέον τον ξεπεσμένο αριστοκράτη που δεν του έχει μείνει τίποτε παρά μόνον ο τίτλος...