Αντισημιτισμός, επίσημη ιστορία ή ελευθερία του λόγου;

Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι θριαμβολογεί για την καταδίκη των στελεχών της ακροδεξιάς εφημερίδας "Ελεύθερος Κόσμος" για παράβαση του αντιρατσιστικού νόμου 927/1979. Ωστόσο, πρέπει να αντιμετωπίζουμε με πολλές επιφυλάξεις τους πανηγυρισμούς αυτούς. Όχι από αναισθησία προς το Ολοκαύτωμα των Εβραίων κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο - ούτε από συμπάθεια ή συμπαράσταση στη διάδοση μισαλλόδοξων και ρατσιστικών ιδεών, στις οποίες επιδίδεται ο "Ελεύθερος Κόσμος", αλλά από δέσμευση υπέρ της ελευθερίας του λόγου. Με τη λογική του ν. 927/1979 θα μπορούσε να ψηφισθεί κι άλλος νόμος, ο οποίος θα τιμωρεί τις προσβολές κατά των Χριστιανών ή των Μουσουλμάνων, γενικώς, που θα καθιστούσε εθνικές ή θρησκευτικές ομάδες κριτές του βαθμού ελευθεροστομίας του καθενός (βλ. το αντίστοιχο, ατυχές νομοθέτημα στη Μεγάλη Βρετανία). Επίσης, η ύπαρξη μοναδικής, "επίσημης" ιστορίας, την οποία κανείς δεν επιτρέπεται να αρνηθεί, ακόμη και για το Ολοκαύτωμα, θα δικαιολογούσε αντίστοιχες απαγορεύσεις για όποιον τολμούσε να αμφισβητήσει την "επίσημη" ελληνική ιστορία (ή ό,τι, τέλος πάντων, αποφασίσει το Υπουργείο Παιδείας να βάλει στο βιβλίο της Στ' Δημοτικού). Για το λόγο αυτό, τέτοιου είδους καταδίκες μάλλον ανησυχία και προβληματισμό πρέπει να προκαλούν. Αντιθέτως, θα πρέπει να σταθούμε στην περίφημη μειοψηφούσα γνώμη του Δικαστή Oliver Wendell Holmes στην απόφαση του αμερικανικού Ανωτάτου Δικαστηρίου Αbrams v. United States, στην οποία γράφει ποια θα πρέπει να είναι η αντιμετώπιση ιδεών, σαν αυτές που εκφράζονται στον "Ελεύθερο Κόσμο": “the best test of truth is the power of the thought to get itself accepted in the competition of the market". Εκτός κι αν θεωρούμε ότι είμαστε στην πλειοψηφία μας πρόβατα και δεν θα καταλάβουμε την πραγματική αλήθεια.