Mια απάντηση στον Τηλέμαχο Χορμοβίτη

Ο αναγνώστης μας Αθανάσιος Τσιούρας μου ζήτησε και πάλι να αναρτήσω μια ανοικτή επιστολή του, αυτή τη φορά προς τον φίλο του και φίλο του ιστολογίου αυτού (και των Daltons προσωπικά!) Τηλέμαχο Χορμοβίτη, σε σχέση με τη συμμετοχή της δημοτικής παράταξης "πορτοκαλί" στο συνδυασμό "δικαίωμα στην πόλη" του Γιώργου Καμίνη.

Αγαπητέ Τηλέμαχε,

σου γράφω αυτή την απάντηση, για να δώσω κάποιες εξηγήσεις στην κριτική που εμμέσως ασκείς στους φιλελευθέρους που συμπαρατάχθηκαν με το συνδυασμό "δικαίωμα στην πόλη". Εκ των προτέρων σου δηλώνω ότι αναγνωρίζω πως η κριτική σου είναι πέρα ως πέρα καλόπιστη (και καλογραμμένη, οφείλω να ομολογήσω!) και, βέβαια, συνεπής με τα πιστεύω σου, αλλά κυρίως με αυτά που έχεις εισπράξει από τα διάφορα δημοσιεύματα που παραθέτεις. Πέρα από τις προθέσεις σου, φυσικά, δεν μπορώ να αμφισβητήσω ούτε και τις πηγές σου (αν και έχω τις αμφιβολίες μου για την ακρίβεια των γραφομένων στο "Βήμα"). Για το λόγο αυτό και η απάντησή μου θα επικεντρωθεί σε τρία ζητήματα: α. πώς λειτουργεί ο συνδυασμός "δικαίωμα στην πόλη" ως προς το πρόγραμμα, β. στο ρόλο που παίζουμε εμείς εκεί και γ. γιατί ο ίδιος στηρίζω, εκ πεποιθήσεως πλέον, ατομικά την υποψηφιότητα Καμίνη (πέραν της αυτονόητης προσπάθειάς μου να εκλεγεί δημοτικός σύμβουλος ο Τάσος Αβραντίνης).

α. Ο συνδυασμός "δικαίωμα στην πόλη" στηρίζεται, όπως παρατηρείς, (τα γράφω με χρονική σειρά υποστήριξης) από τη Δημοκρατική Αριστερα, το ΠΑΣΟΚ και τους Οικολόγους Πρασίνους και, κατόπιν, και από το πορτοκαλί. Είμαστε οι τελευταίοι που μπήκαμε, γι' αυτό και η συμβολή μας στο πρόγραμμα, στην αρχή, δεν ήταν πολύ σπουδαία. Για την ακρίβεια, πριν την ένταξή μας στο συνδυασμό είχε ανατεθεί σε τρεις εκπροσώπους, έναν από κάθε συνιστώσα, να συντάξουν ένα πρωτόλειο πρόγραμμα. Αυτό τέθηκε υπ' όψει μας σχεδόν ως fait accompli και απλώς επιδιώξαμε να περιορίσουμε κάπως κάποια στοιχεία του που πήγαιναν ακόμη πιο μακρυά από εκεί που θέλαμε. Το πρόγραμμα, όπως βλέπεις, έχει τεθεί σε διαβούλευση - ζητούνται οι προτάσεις των δημοτών. Δεν είναι το οριστικό. Μπορώ να σε βεβαιώσω ότι πολλά από αυτά που επικρίνεις είναι υπό συζήτηση και εντός του ίδιου του συνδυασμού και από παρατάξεις άλλες, όχι μόνο από τη δική μας (είναι αυτονόητο ότι, επί της ουσίας, ασπάζομαι πλήρως την κριτική σου).
β. Εμείς γιατί "μπλέξαμε"; Και τι επιδιώκουμε; Θέλουμε να βοηθήσουμε μια προσπάθεια με επικεφαλής έναν άνθρωπο, ο οποίος δεν έχει σχέση με κομματικούς σωλήνες. Φυσικά και θέλουμε στην προσπάθεια αυτή ο λόγος μας να έχει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο βάρος. Για το λόγο αυτό και ολοκληρώνουμε και τις προγραμματικές μας θέσεις ως "πορτοκαλί", οι οποίες θα αναρτηθούν, στη συνοπτική τους εκδοχή, στο διαδίκτυο αργότερα σήμερα. Επίσης, προσπαθούμε να πείσουμε τις άλλες παρατάξεις και τον ίδιο τον υποψήφιο Δήμαρχο, ώστε να περιληφθούν όσο περισσότερες θέσεις μας γίνεται στο πρόγραμμα του συνδυασμού. Ήδη κάποιες έχουν γίνει αποδεκτές (για λόγους που αφορούν την εσωτερική λειτουργία του συνδυασμού δεν μπορώ να σου πω περισσότερα, ούτε και γιατί δεν είναι ανηρτημένες ακόμη). Βασικός όρος της συμφωνίας που κάναμε με τον κ. Καμίνη προσωπικά ήταν ότι το "πορτοκαλί" θα διατηρήσει την αυτονομία του. Οι θέσεις που θα διαβάσεις σε λίγες ώρες στην ιστοσελίδα μας (το link θα γίνει διαθέσιμο, μόλις οι θέσεις αναρτηθούν) είναι οι δικές μας προτάσεις για το Δήμο. Εμείς ζητούμε να εκλεγούν οι υποψήφιοί μας για τις θέσεις αυτές. Κρίναμε (οι διοικήσεις της "Δράσης" και της "Φιλελεύθερης Συμμαχίας" που στηρίζουν το "πορτοκαλί") ότι ο Τάσος έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να προβάλλει τις θέσεις αυτές στο δημοτικό συμβούλιο μέσω της συνεργασίας με το συνδυασμό Καμίνη, παρά με αυτόνομη κάθοδο.
γ. Με όλα αυτά θα νομίσει κανείς ότι η επιλογή συνεργασίας με τον Καμίνη ήταν συμβιβασμός για εμάς. Προφανώς και, σε κάποιο βαθμό, ήταν. Ξέρεις, επίσης, ότι προσωπικά ήμουν υπέρ της αυτόνομης καθόδου, θεωρώντας ότι έχουμε κάτι διαφορετικό να προσφέρουμε. Ωστόσο, έτυχε από τότε να γνωρίσω από κοντά τον κ. Καμίνη. Πρέπει, από προσωπική εμπειρία πλέον, να σου αναφέρω τα εξής: ο κ. Καμίνης πόρρω απέχει από την εικόνα αυτή που έχεις συναγάγει από το σχέδιο προγράμματος που έχει αναρτηθεί και από τις δηλώσεις της κας. Παναγιωτοπούλου. Είναι ένας ιδιαιτέρως σεμνός άνθρωπος και δεν ακούει το συνομιλητή του μόνο λόγω της ευγένειας που τον διακρίνει, αλλά προσέχει κι αυτά που του λένε. Και καταλαβαίνει πάρα πολλά, πίστεψέ με. Επίσης, παρά τα όσα του καταμαρτυρεί το Βήμα, είναι κατ' εξοχήν φιλελεύθερος στη συγκρότηση και την κοσμοθεωρία του. Δεν έχει ασχοληθεί ακόμη τόσο έντονα με το πρόγραμμα, επειδή αυτό δεν είναι ακόμη οριστικό και εξ αιτίας των πολλών άλλων υποχρεώσεων, συναντήσεων κ.λπ. που έχει. Ο λόγος όμως που, προσωπικά, υποστηρίζω την υποψηφιότητά του χωρίς καμμία επιφύλαξη είναι ότι ο Γιώργος Καμίνης έχει πραγματικό πάθος για την Αθήνα. Είναι ένα στοιχείο της προσωπικότητάς του που δεν μπορεί να φανεί στο προς διαβούλευση πρόγραμμα. Ο λόγος που κάθεται και ακούει αυτά που του λέμε όχι μόνο εμείς, αλλά και οι πολίτες στο δρόμο, όπως και οι παρατάξεις που τον στηρίζουν, είναι επειδή επιδιώκει, με τον πιο γνήσιο τρόπο, να μάθει ακόμη περισσότερα πράγματα για την Αθήνα, για προβλήματα περιοχών και κατοίκων που ποτέ δεν είχαν έλθει σε επαφή μαζί του, και να αντλήσει ιδέες - να αξιοποιήσει κάθε τι δημιουργικό που του προσφέρεται. Σέβεται απολύτως την αυτονομία μας και αποδέχθηκε το σχετικό όρο χωρίς καμμία περίσκεψη, γιατί μας σέβεται και για αυτό που είμαστε. Οποιαδήποτε υπεροψία απουσιάζει εντελώς από τη συμπεριφορά του και την αντίληψή του.

Για το λόγο αυτό πιστεύω και ότι είναι ο ίδιος, ατομικά, μια εξαιρετική λύση για την Αθήνα. Επίσης, πιστεύω ότι οποιαδήποτε προγραμματική έλλειψη του συνδυασμού πρέπει να αποδοθεί και σ' εμάς - χρειάζεται να προσπαθήσουμε κι άλλο, για να δείξουμε μέσα στον ίδιο το συνδυασμό, αλλά και στον ίδιο τον υποψήφιο δήμαρχο, τα πλεονεκτήματα των δικών μας προτάσεων. Ξέρουμε πολύ καλά που "μπλέξαμε", ώρα να κολυμπήσουμε!

Πριν σε χαιρετήσω, προς το παρόν, πρέπει να ξαναμνημονεύσω τους θαυμάσιους υποψηφίους που συμμετέχουν στο συνδυασμό και προτάθηκαν από το "πορτοκαλί". Νομίζω ότι θα συμφωνήσεις πως είναι ο ένας καλύτερος από τον άλλον: Τάσος Αβραντίνης, υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στο έβδομο διαμέρισμα. Μελίνα Δασκαλάκη, Κώστας Κουκόπουλος, Νίκος Δαμηλάκης, υποψήφιοι διαμερισματικοί σύμβουλοι στο πρώτο διαμέρισμα. Νάντια Χριστίδη, υποψηφία διαμερισματική σύμβουλος στο τρίτο διαμέρισμα.

Με δεδομένη πάντα την εκτίμησή μου,
Αθανάσιος Τσιούρας

ΥΓ. Ο Τηλέμαχος μας βοήθησε σημαντικά τον πρώτο καιρό μετά την ίδρυση του "πορτοκαλί" - εκτός από τις προσωπικές ευχαριστίες είναι δεδομένες και οι ευχαριστίες και η αναγνώριση εκ μέρους της παράταξης συνολικά.

Και για την αντιγραφή,
Averell Dalton

Η Ευρώπη που θέλουμε;

Μια από τις λίγες σοβαρές φωνές, οι οποίες κριτικάρουν σε ουσιαστικά ζητήματα τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και την ίδια τη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης, είναι ο Τηλέμαχος Χορμοβίτης. Πρόκειται για μια κριτική, η οποία ασκείται από σαφώς φιλελεύθερη σκοπιά, καθώς επικεντρώνεται σε όλες τις στρεβλώσεις που προκαλεί η διαρκώς αυξανόμενη γραφειοκρατία και παραχώρηση (μερικές φορές και υφαρπαγή) εξουσιών από τα ανεξάρτητα Κράτη - Μέλη στην Ένωση. Στην κριτική αυτή προστέθηκε και η πρόσφατη ανάρτησή του στο blog του e-rooster.

Μολονότι το ισοζύγιο της συμμετοχής της χώρας μας στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης είναι μάλλον θετικό, δεν μπορεί κανείς να παραγνωρίσει τις ενστάσεις που ο αρθρογράφος διατυπώνει για τον αυξημένο ρόλο της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας και τον όλο και περισσότερο παρεμβατικό της ρόλο. Είναι χαρακτηριστικό ότι, μολονότι στη Συνθήκη της Λισσαβώνας έγινε για πρώτη φορά καταγραφή των αρμοδιοτήτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τη ρητή αναφορά ότι οι υπόλοιπες αρμοδιότητες ανήκουν στα Κράτη-Μέλη (σύστημα "δοτών αρμοδιοτήτων"), αυτές είναι διατυπωμένες με τόσο ευρύ τρόπο (λ.χ. "κοινωνική πολιτική"), ώστε στην πραγματικότητα σχεδόν κάθε τομέας της ζωής μας να μπορεί να τεθεί υπό την "προστατευτική" αιγίδα της Ένωσης.

Δεν πρέπει να παραγνωρίσουμε, φυσικά, ότι για να λειτουργήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση ως οιονεί ομοσπονδιακό κράτος, όπως πολλοί επιδιώκουν, είναι αναγκαία μια μεταβίβαση αρμοδιοτήτων στα κεντρικά όργανα. Αυτό, φυσικά, παραγνωρίζει ότι πολύ μεγάλο μέρος των πολιτών στην Ευρώπη δεν θέλουν η Ευρωπαϊκή Ένωση να μετατραπεί σε ομοσπονδία. Παραγνωρίζει, επίσης, ότι ακόμη και στις ομοσπονδίες υπάρχουν οι δομές εκείνες, οι οποίες ελέγχουν την ανεξέλεγκτη άσκηση εξουσίας από το κέντρο (λ.χ. το σύστημα των checks and balances των Η.Π.Α.). Τέτοιους μηχανισμούς η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν διαθέτει και, μάλιστα, με τη Συνθήκη της Λισσαβώνας μειώνονται δραματικά οι περιπτώσεις, κατά τις οποίες το κάθε Κράτος - Μέλος μπορεί να παρέμβει για να αποτρέψει τη θέσπιση κάποιας διάταξης του δευτερογενούς κοινοτικού δικαίου, με την οποία έχει έντονη διαφωνία.

Δεν είναι η ώρα, ούτε και μπορεί σ' αυτό το περιορισμένο πλαίσιο, να γίνει ολόκληρη η συζήτηση για το είδος της Ευρώπης που θέλουμε. Όμως η πολιτική πλατφόρμα του ιστολογίου αυτού, κατά την οποία δεν πρέπει να αυξάνονται οι κρατικές αρμοδιότητες και εξουσίες, ισχύει πολύ περισσότερο για ένα υπερεθνικό οργανισμό, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση. Και ενώ πολλά μπορούν να ειπωθούν για τη χρησιμότητά της και τις δυνατότητες για την εξέλιξή της (που ίσως να συζητήσουμε σε μεταγενέστερες αναρτήσεις), δεν μπορούμε να δεχθούμε το απλουστευτικό επιχείρημα, σύμφωνα με το οποίο η συμμετοχή της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση της έχει κάνει καλό, δηλαδή ότι η εκχώρηση εξουσιών από τους διεφθαρμένους έλληνες πολιτικούς στους ανεξάρτητους τεχνοκράτες των Βρυξελλών έχει αποδειχθεί επωφελής για τη χώρα μας. Αυτό το επιχείρημα, μάλιστα, προβάλλεται δυστυχώς και από πρόσωπα που έχουν, κατά τα λοιπά, φιλελεύθερη ιδεολογία.

Ένας φιλελεύθερος θα έπρεπε, κατ' αρχήν, να απορρίπτει την αναγκαιότητα για την ύπαρξη των περισσοτέρων από τις εξουσίες που μεταφέρθηκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είτε αυτές είναι κρατικές, είτε ενωσιακές. Αλλά η δυνατότητα για ανάκληση των εξουσιών αυτών από τους πολίτες είναι πολύ μεγαλύτερη στο πλαίσιο του εθνικού κράτους, στα όργανα του οποίου έχουν πολύ μεγαλύτερη συμμετοχή σε σχέση με ένα υπερεθνικό κράτος, το οποίο κυριαρχείται από μια εκπληκτικά αυξανόμενη γραφειοκρατία. Επίσης, το ότι μέχρι στιγμής η ελληνική Πολιτεία αποδείχθηκε πολύ πιο ανορθολογική στην άσκηση των αρμοδιοτήτων της από την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία δεν διασφαλίζει ότι η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία δεν θα γίνει χειρότερη στη συνέχεια (και οι ενδείξεις που παραθέτει ο κ. Χορμοβίτης προς τα εκεί οδηγούν). Αλλά, στο κάτω-κάτω, τον κ. Παπανδρέου ή τον κ. Σαμαρά ή τον κ. Καραμανλή εμείς τους επιλέξαμε, ως λαός και, στο πλαίσιο μιας δημοκρατίας, φέρουμε την ευθύνη των επιλογών μας και υφιστάμεθα τις συνέπειές τους, έχοντας και τη δυνατότητα, έστω και θεωρητική, να τις ανατρέψουμε σε μια μεταγενέστερη εκλογική διαδικασία. Όμως από τους γραφειοκράτες της Ευρώπης ποιος θα μπορεί να μας γλιτώσει;

Ο Τηλέμαχος Χορμοβίτης για την ιδεολογία του Αντώνη Σαμαρά

Διαβάστε τον στο Metropolis - πολύ καθαρές και σωστές διαπιστώσεις!