Ήλθε η ώρα για εκλογές;

Η συζήτηση για συνταγματικές εκτροπές, επειδή σχηματίσθηκε κυβέρνηση υπό τον κο. Λουκά Παπαδήμο, και την ανάγκη για εκλογές, γίνεται επίκαιρη ξανά. Φαίνεται ότι ξεμπλόκαρε η πρώτη δόση του νέου πακέτου βοηθείας προς τη χώρα μας, εάν ολοκληρωθεί το PSI θα εκταμιευθεί και η δεύτερη, η άμεση χρεωκοπία έχει αποφευχθεί και έτσι αρχίσαμε πάλι την εκλογολογία.

Το πότε θα γίνουν βουλευτικές εκλογές το ορίζει το Σύνταγμα: τέσσερα χρόνια μετά τις προηγούμενες, εκτός εάν δεν υπάρχει κυβέρνηση που να απολαμβάνει της εμπιστοσύνης της Βουλής ή εάν υπάρχει σοβαρό εθνικό θέμα, για το οποίο πρέπει να ζητηθεί (με πρόταση της κυβερνήσεως) νωπή λαϊκή εντολή. Επομένως, όσο η Βουλή διατηρεί την εμπιστοσύνη της προς την κυβέρνηση του κου. Παπαδήμου, εκλογές δεν γίνονται.

Στο ελληνικό συνταγματικό σύστημα (όπως και στις περισσότερες αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες στον κόσμο) η εντολή που λαμβάνει ο βουλευτής από τον ψηφοφόρο είναι ελεύθερη/ μη ανακλητή. Το Σύνταγμά μας (άρθρο 60 § 1) ορίζει ότι "Οι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση". Δεν περιορίζεται ούτε από δημοσκοπήσεις, ούτε από το τι έλεγαν προεκλογικά, ούτε από οτιδήποτε άλλο. Βασικό στοιχείο της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας (και όχι νομικίστικο τέχνασμα) είναι ότι η άσκηση των καθηκόντων των βουλευτών κρίνεται από το εκλογικό σώμα κατά τις εκλογές. Από κανένα άλλο και από πουθενά αλλού. Συνεπώς, κανείς δεν μπορεί να πει ότι η διατήρηση/ μη διάλυση της Βουλής μέχρι την τετραετία, εφ' όσον υπάρχει κυβέρνηση και υποστηρίζεται, είναι αντισυνταγματική, όσοι και να είναι οι διαδηλωτές στο Σύνταγμα και ό,τι και να λένε οι δημοσκοπήσεις. Αυτονόητο είναι ότι οι βουλευτές θα κριθούν και για τη στήριξη ή μη της κυβερνήσεως Παπαδήμου (ή οποιασδήποτε άλλης), ως βασικής πολιτικής επιλογής ενός εκάστου εξ αυτών.

Για το λόγο αυτό και μπορεί ο καθένας να υποστηρίζει τη γνώμη του για το εάν οι βουλευτικές εκλογές στην παρούσα συγκυρία είναι αναγκαίες ή βλαπτικές για τον τόπο. Όποιος θεωρεί ότι η κυβέρνηση αυτή κάνει καλά τη δουλειά της και επιθυμεί τη διατήρησή της σε καμμία περίπτωση δεν τα έχει βάλει ούτε με το Σύνταγμα, ούτε με τους θεσμούς. Και όποιος επιθυμεί προσφυγή στην κάλπη, επειδή θεωρεί ότι οι εκλογές θα αναδείξουν καλύτερο Κοινοβούλιο και καλύτερη κυβέρνηση από τη σημερινή, επίσης καλώς κάμει. Σε ένα αντίστροφο σενάριο, εάν υπήρχε μία δημοφιλής μονοκομματική κυβέρνηση και κάποιοι βουλευτές της πλειοψηφίας, αρκετοί ώστε να προκαλέσουν την πτώση της, ασκούσαν πρόταση μομφής και αυτή γινόταν δεκτή - θα λέγαμε ότι αυτοί έδρασαν παρά το Σύνταγμα;

Ο κος. Παπαδήμος φαίνεται να τα καταφέρνει αρκετά καλύτερα από τον προκάτοχό του. Έχει οδηγήσει σε μερική ανάκτηση της αξιοπιστίας της Ελλάδος στο εξωτερικό, πέτυχε να πείσει τους εταίρους μας να μας δανείσουν κι άλλα χρήματα, φαίνεται ότι πετυχαίνει να πείσει και τους ιδιώτες να αποδεχθούν απομείωση των απαιτήσεών τους κατά της Ελλάδος. Δεν έχει δώσει άλλα δείγματα γραφής, ωστόσο ούτε ο κος. Σαμαράς ούτε ο κος. Βενιζέλος δείχνουν καλύτερες εναλλακτικές λύσεις. Για την ώρα, μολονότι θα ήταν πολύ θετικό αρκετοί υπουργοί να αντικατασταθούν, δεν φαίνεται να είναι καλό σενάριο η αλλαγή του πρωθυπουργού. Γι' αυτό φαίνεται, για την ώρα τουλάχιστον, ότι θα ήταν καλύτερο να καθυστερήσουν.

Σχολιάζοντας τις φήμες για κυβέρνηση συνεργασίας

Αυτή τη στιγμή δεν μιλάμε με κάποιο δεδομένο, πέρα από το δημοσιογραφικό ρεπορτάζ για τη συζήτηση, μεταξύ του Πρωθυπουργού και του κ. Σαμαρά, για τη δημιουργία κυβερνήσεως συνεργασίας. Υποθέτοντας ότι μια τέτοια συζήτηση όντως διεξάγεται, δεν γνωρίζουμε ποιος θα είναι επικεφαλής, τι πολιτική θα ακολουθήσει, πόσο θα διαρκέσει κ.λπ.  Μ' όλα ταύτα, μπορούμε να σχολιάσουμε την κατ' αρχήν ιδέα μιας κυβερνήσεως συνεργασίας μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας σήμερα.

Ας πάρουμε τα αρνητικά πρώτα: στις κυβερνήσεις συνεργασίας που γνώρισε η χώρα μας (το 1989-1990 πρόσφατα και το 1950-52 και πριν παλαιότερα) κυριαρχούσε η ανευθυνότητα. Η μία παράταξη προσπαθούσε να φορτώσει στην άλλη τις αντιδημοφιλείς αποφάσεις και ο κυβερνητικός λαϊκισμός ήταν πιο έντονος. Επίσης, η διάχυση της ευθύνης οδηγούσε μάλλον σε περισσότερη ανευθυνότητα, καθώς κανείς από τους κυβερνητικούς εταίρους δεν ανελάμβανε να προχωρήσει σε δύσκολες αποφάσεις. Τέλος, μην ξεχνάμε ότι η συγκυβέρνηση ΝΔ - Συνασπισμού του θέρους του 1989 είχε ως αποκλειστικό σκοπό την εξόντωση του ΠΑΣΟΚ (άλλο το δικαιολογημένο ή μη της παραπομπής του Ανδρέα Παπανδρέου στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο). Σήμερα, επίσης, μια κυβερνητική αλλαγή μπορεί να φέρει ακόμη μεγαλύτερη αβεβαιότητα στις αγορές, να οδηγήσει όχι μόνο επενδυτές, αλλά και απλούς καταθέτες στον πανικό με μαζικές αναλήψεις χρημάτων ή τη μεταφορά τους στο εξωτερικό, πολύ περισσότερο εάν διαφανεί ότι σκοπεύει να ρισκάρει τη συμφωνία για τη λήψη του δανείου (μνημόνιο, μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα), το οποίο ακόμη κρατά τη χώρα ζωντανή. Επίσης, δεν ξέρουμε εάν μια κυβέρνηση συνεργασίας θα οδηγήσει σε συναγωνισμό μεταξύ των εταίρων σε ρουσφέτια.

Στα θετικά, ωστόσο: μια συγκυβέρνηση, η οποία θα οδηγήσει (έστω και μέσω μιας αναδιαπραγματεύσεως) σε μια συμφωνία με τους πιστωτές μας, την οποία αποδέχονται τα δύο μεγαλύτερα κόμματα, οπωσδήποτε θα διασκεδάσει σε μεγάλο βαθμό τις ανησυχίες των αγορών. Επίσης (αν και αυτό είναι μάλλον θεωρητικό), η είσοδος και άλλου κυβερνητικού εταίρου ενδεχομένως να κλονίσει τη μονομανία της παρούσης κυβερνήσεως για την αύξηση των φορολογικών εσόδων και να οδηγήσει (επίσης, μάλλον στη θεωρία) σε μείωση του κράτους. Ακόμη, εάν και τα δύο μεγάλα κόμματα δεσμευθούν, έστω και μετά από αναδιαπραγμάτευση, στην τήρηση μιας συμφωνίας με τους πιστωτές της χώρας μας, θα γνωρίζουμε ότι, ακόμη και σε περίπτωση που προκηρυχθούν εκλογές, και η κυβέρνηση που θα προκύψει από αυτές θα εξακολουθήσει να στηρίζει τη συμφωνία αυτή - πράγμα που από μόνο του μπορεί να οδηγήσει και σε μεγαλύτερη αξιοπιστία, εάν υποβληθεί ένα αίτημα επαναδιαπραγμάτευσης των όρων δανεισμού.

Με όλα αυτά, μάλλον θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε θετικά, αλλά με πολλές επιφυλάξεις, τις εξελίξεις της ημέρας. Ωστόσο, την τελική κρίση θα επηρεάσουν εν πολλοίς οι επιλογές σε πρόσωπα και πολιτικές των επικεφαλής των δύο κομμάτων.

Την ώρα που η χώρα κινδυνεύει ...

... ο κ. Σαμαράς ενδιαφέρεται αποκλειστικά για το πολιτικό κόστος. Από τη συνέντευξή του στην "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία":

Θεωρείτε ότι η «αποπομπή» της Ντόρας Μπακογιάννη στοίχισε ή θα στοιχίσει στο κόμμα;

Η εκ μέρους της κας Μπακογιάννη υπερψήφιση των θέσεων του ΠΑΣΟΚ ασφαλώς ενόχλησε τους νεοδημοκράτες. Αλλά κι όσους απαιτούν να υπάρξει ουσιαστική αντιπολίτευση. Απ' αυτή την ιστορία η Νέα Δημοκρατία θα βγει ισχυρότερη. Και πάντως, πολύ ισχυρότερη απ' ό,τι αν ψηφίζαμε τα μέτρα του ΠΑΣΟΚ. Αν τα ψηφίζαμε δεν θα χάναμε μόνο εμείς, θα έχανε και το πολιτικό σύστημα συνολικά. Γιατί στο αδιέξοδο του ΠΑΣΟΚ θα ήμασταν όλοι συνυπεύθυνοι. Τώρα η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά σε όσους ψήφισαν τα μέτρα... Κι αυτοί θα τα χρεωθούν έως το τέλος.

Δεν είναι ζήτημα, εάν η χώρα θα πτωχεύσει ή όχι, αλλά ποιος θα φέρει το πολιτικό κόστος των μέτρων!

Υ.Γ. Δείτε και πώς τα γράφει ο Χαρίδημος Τσούκας στην "Καθημερινή".

Ο Τηλέμαχος Χορμοβίτης για την ιδεολογία του Αντώνη Σαμαρά

Διαβάστε τον στο Metropolis - πολύ καθαρές και σωστές διαπιστώσεις!

Η Νέα Ηγεσία στη Νέα Δημοκρατία φέρνει Νέα Ανοησία

Όσοι γνώριζαν τις θέσεις του νέου Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας για τα οικονομικά δεν εξεπλάγησαν από τη χθεσινή ομιλία του στο Ελληνοαμερικανικό Εμπορικό Επιμελητήριο. Ακόμη κι έτσι, όμως, η ανοησία και η ουσιαστική κενολογία περίσσευε. Αν δείτε το πώς καταλήγει να ορίσει, με τον δικό του τρόπο, τον "κοινωνικό φιλελευθερισμό", θα γελάσετε.

Αλλά πέρα από τις αστείες ιδεολογικές αναφορές ή την αναζήτηση αιτίων στην έλλειψη ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας (κατά τον κ. Σαμαρά φταίει η ραθυμία της Επιτροπής Ανταγωνισμού), αυτό που είναι ανεπίτρεπτο για μέλλοντα υποψήφιο Πρωθυπουργό είναι η παντελής παραγνώριση του τεράστιου μεγέθους και της σπατάλης του κράτους. Ενώ αναφέρεται στην ανάγκη να μειωθούν διάφοροι φόροι, ασφαλιστικές εισφορές, παροχές υπέρ τρίτων κ.λπ., οι οποίες κατευθύνονται για την κάλυψη υποχρεώσεων του Δημοσίου, δεν κάνει κανένα λόγο για τις υποχρεώσεις καθ' εαυτές και την αναγκαιότητά τους. Ο τεράστιος εξωτερικός δανεισμός και η υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας μας δεν θεωρήθηκαν καταστάσεις άξιες για να περιληφθούν στη βαρυσήμαντη (όπως θα την φαντάζεται ο ίδιος) ομιλία του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως - και, πολύ περισσότερο, η πορεία του προϊόντος του δανεισμού αυτού, τα όργια σπατάλης που γίνονται.

Βέβαια, ο κ. Σαμαράς έκανε μια μικρή νύξη σε κρατικές δαπάνες που έχουν υψηλή απόδοση (η άποψη αυτού του ιστολογίου για τις κρατικές δαπάνες με υψηλή απόδοση φαίνεται από την πολιτική του πλατφόρμα που είναι πάνω δεξιά), αλλά απέφυγε να ονοματίσει αυτές που δεν έχουν, κατ' αυτόν, υψηλή απόδοση και να δεσμευθεί ότι θα τις περιστείλει (συγκεκριμένα μιλώντας, όχι γενικά!). Και, αντί να κινηθεί ο κοινωνικά φιλελεύθερος (όπως αυτοπροσδιορίζεται) κ. Σαμαράς στην κατάργηση της τεράστιας γραφειοκρατίας των ασφαλιστικών ταμείων, η οποία απορροφά πλέον το μεγαλύτερο μέρος των εισφορών, ζητεί να μειωθούν οι ασφαλιστικές εισφορές, προκειμένου να γίνουν περισσότερες προσλήψεις και ν' αυξηθούν τα έσοδα των ασφαλιστικών οργανισμών.

Ενώ κάποιες από τις ιδέες του κατά βάσιν είναι σωστές (λ.χ. μείωση των φορολογικών συντελεστών, προκειμένου να ελαφρυνθεί η φορολογική επιβάρυνση των επιχειρήσεων), εν τούτοις αυτές δεν ταιριάζουν με τις σημερινές άμεσες κρατικές ανάγκες για έσοδα. Κι ενώ θα χαιρετίζαμε την αναγγελία, παράλληλα, της προθέσεώς του για μείωση της φορολογίας, αλλά και την περικοπή πολύ συγκεκριμένων κρατικών εξόδων (μιλάμε, κυρίως, για κατάργηση περιττών οργανισμών, μείωση των τεράστιων επιδομάτων που παρέχονται σε ορισμένες κατηγορίες δημοσίων υπαλλήλων, πλήρη αναδιάρθρωση του συνταξιοδοτικού συστήματος κ.λπ.), βλέπουμε τον κ. Σαμαρά να ζητεί να μειώσει τους φορολογικούς συντελεστές, ελπίζοντας σε αύξηση (πόση;) των φορολογικών εσόδων, αγνοώντας την αύξηση του εξωτερικού δανεισμού, την αύξηση των επιτοκίων για τον εξωτερικό δανεισμό, την επιτήρηση στην οποία μπαίνει η οικονομία μας - και παράλληλα να δεσμεύεται για περισσότερες κρατικές παρεμβάσεις με "υψηλής αποδόσεως" κρατικές δαπάνες και αναδιανομή εισοδήματος. Κοντολογίς, ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας φαίνεται να αρκείται σε οικονομικές ασκήσεις επί χάρτου, παραλείποντας να κατονομάσει το βασικό εμπόδιο στην όποια οικονομική ανάπτυξη της χώρας: το τεράστιο και σπάταλο κράτος. Ο απελθών Πρωθυπουργός μιλούσε για "ήπια προσαρμογή", αποϊδεολογικοποιώντας την πραγματιστική (όπως νόμιζε) πολιτική του. Ο υποψήφιος μέλλων πρωθυπουργός ενδύει τη Νέα Ανοησία του με ιδεολογικό (και δη ψευδεπίγραφο) μανδύα.

Οι συμβασιούχοι του Υπουργείου Πολιτισμού

Είναι πλέον επίσημο! Τα μνημεία μας είναι στη διάθεση των αγωνιστικών κινητοποιήσεων των συμβασιούχων του Υπουργείου Πολιτισμού! Αποφάσισαν νέες κινητοποιήσεις, επειδή δεν τους ικανοποίησε η τροπολογία που κατατέθηκε στη Βουλή. Και ενώ απειλούν για πολλοστή φορά να αποκλείσουν την Ακρόπολη (σαν να μην έχουμε συνειδητοποιήσει τι τεράστια ζημιά κάτι τέτοιο προκαλεί), πώς προστατεύει η Πολιτεία τα συμφέροντά της; Ο Υπουργός κ. Σαμαράς τους παραδίδει στην κρίση του ελληνικού λαού!