Μούδιασμα - με (πολύ) λίγα στοιχεία ευχάριστης εκπλήξεως

Πώς αλλιώς να αντιδράσει κανείς στο σημερινό ανασχηματισμό; Για άλλη μια φορά ο Πρωθυπουργός είχε την ευκαιρία να κάνει μια υπέρβαση (ξέρω, ξέρω, παλαιά αγαπημένη λέξη του κ. Σαμαρά), να δώσει μια νέα δυναμική στο κυβερνητικό επιτελείο, για μια ακόμη φορά, γενικώς ειπείν, απογοήτευσε. Ίσως να τον αδικούμε - ίσως (μια κρυφή, αν και όχι πολύ βάσιμη ελπίδα) η τοποθέτηση ενός ανθρώπου της ευφυΐας του Ευαγγέλου Βενιζέλου στο Υπουργείο Οικονομικών (με δεδομένη, πάντοτε, τη ροπή του προς το λαϊκισμό) να φέρει αποτελέσματα που κανείς δεν θα περίμενε. Αλλά η γενική εικόνα που αναδύθηκε ήταν ότι ο Πρωθυπουργός σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή ενδιαφέρθηκε περισσότερο να τηρήσει εσωτερικές ισορροπίες (μέσα στο κόμμα και την κοινοβουλευτική ομάδα), παρά να τοποθετήσει τους αρίστους ή, έστω, τους πολύ ικανούς στα διάφορα υπουργεία.

Γιατί πώς αλλιώς εξηγείται η διατήρηση του κ. Χρήστου Παπουτσή, ο οποίος προσπαθεί να ανταγωνισθεί τον κ. Προκόπη Παυλόπουλο σε αδράνεια; Ή του κ. Κώστα Σκανδαλίδη; Πώς εξηγείται η υποβάθμιση του κ. Γιάννη Ραγκούση και του κ. Γιώργου Παπακωνσταντίνου, που είναι οι υπουργοί που, μαζί με τον κ. Ανδρέα Λοβέρδο, κατά κοινή ομολογία εργάσθηκαν περισσότερο; Από την άλλη, αναβαθμίσθηκαν ο κ. Χάρης Καστανίδης και ο κ. Δημήτρης Ρέππας - ανέλαβε τη μεταρρύθμιση του κράτους ο υπουργός που δεν μπόρεσε καλά-καλά να απελευθερώσει τις μεταφορές, ενώ τη γενική διοίκηση (Υπουργείο Εσωτερικών) ο υπουργός που, ως Υπουργός Δικαιοσύνης, λίγο ως πολύ αμφισβήτησε την αρχή της νομιμότητας, λέγοντας ότι η εφαρμογή των νόμων είναι σχετική (όσον αφορά την υπουργοποίηση του αντι-μνημονιακού κ. Παντελή Οικονόμου - ουδέν σχόλιον!).

Ακόμη κι εάν είχε, δηλαδή, ο κ. Παπανδρέου κατά νου να συγκροτήσει την πιο αξιόμαχη κυβέρνηση που μπορούσε (βάζοντας στο στοιχείο του αξιομάχου και τη στήριξη από την κοινοβουλευτική του ομάδα), αυτό που εισπράττει ο παρατηρητής είναι ότι απλώς θέλησε να εξαγοράσει τη στήριξη ή, έστω, την ανοχή σημαντικού μέρους των βουλευτών του με το μοίρασμα αξιωμάτων. Σε μια στιγμή που θα χρειαζόταν τουλάχιστον τεκμήριο τεχνοκρατικής ικανότητας - όπου ακόμη και εξωκοινοβουλευτικοί ή εξωκομματικοί θα μπορούσαν να τοποθετηθούν μόνο και μόνο με αναφορά στις ικανότητές τους, ο Πρωθυπουργός φάνηκε να αναδιπλώνεται και να υποτάσσεται στους κομματικούς φεουδάρχες (αυτό, φυσικά, δεν αποκλείει την πιθανότητα ο κ. Παπανδρέου να εκτίμησε ότι, φέρνοντας τεχνοκράτες εκτός ΠΑΣΟΚ, μπορεί να έχανε τη δεδηλωμένη πλειοψηφία στη Βουλή - ενδεχόμενο, ας πούμε, όχι και πολύ κολακευτικό για το κυβερνών κόμμα και τη νοοτροπία του).

Σε λίγα θετικά στοιχεία μπορούμε να σταθούμε. Απομακρύνθηκε η κα. Μπιρμπίλη, των μεγάλων οραμάτων και της ελλείψεως επαφής με την πραγματικότητα (βλ. σχέδιο για πεζοδρόμηση Πανεπιστημίου). Γλιτώσαμε την κα. Κατσέλη, η οποία προσπαθούσε να διεκδικεί "εξαιρέσεις" και "αποκλίσεις" από το Μνημόνιο εξ αιτίας μιας αρτηριοσκληρωτικής αντιλήψεως για τις εργασιακές σχέσεις - και που επέτυχε οι μειώσεις μισθών που νομοθέτησε το κόμμα της να μην έχουν αντίκρισμα στους υπαλλήλους του Υπουργείου της. Γλιτώσαμε και τον κ. Δρούτσα, ο οποίος δεν έδειξε κάτι που να δικαιολογεί την εμπιστοσύνη, με την οποία τον είχε περιβάλει ο Πρωθυπουργός. Από την άλλη, ευχάριστη έκπληξη απετέλεσε η τοποθέτηση του κου. Ηλία Μόσιαλου στην κυβέρνηση, έστω και ως Υπουργού Επικρατείας, όπως και του κ. Λαμπρινίδη στο Υπουργείο Εξωτερικών.

Όμως ακόμη και με αυτά τα (ολίγιστα) θετικά στοιχεία, δεν μπορούμε να είμαστε ενθουσιασμένοι με τη νέα κυβέρνηση. Δεν έχει κάποιο, το οποίο να πείθει (εκ πρώτης όψεως, τουλάχιστον) ότι θα οδηγήσει τη χώρα στη δημοσιονομική εξισορρόπηση και θα αποφύγει τη χρεωκοπία. Θα προσέθετα: "μακάρι να διαψευσθώ", αλλά ακόμη και η ελπίδα, που πεθαίνει τελευταία, μετά από αρκετές απογοητεύσεις κουράζει.

Σχολιάζοντας τις φήμες για κυβέρνηση συνεργασίας

Αυτή τη στιγμή δεν μιλάμε με κάποιο δεδομένο, πέρα από το δημοσιογραφικό ρεπορτάζ για τη συζήτηση, μεταξύ του Πρωθυπουργού και του κ. Σαμαρά, για τη δημιουργία κυβερνήσεως συνεργασίας. Υποθέτοντας ότι μια τέτοια συζήτηση όντως διεξάγεται, δεν γνωρίζουμε ποιος θα είναι επικεφαλής, τι πολιτική θα ακολουθήσει, πόσο θα διαρκέσει κ.λπ.  Μ' όλα ταύτα, μπορούμε να σχολιάσουμε την κατ' αρχήν ιδέα μιας κυβερνήσεως συνεργασίας μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας σήμερα.

Ας πάρουμε τα αρνητικά πρώτα: στις κυβερνήσεις συνεργασίας που γνώρισε η χώρα μας (το 1989-1990 πρόσφατα και το 1950-52 και πριν παλαιότερα) κυριαρχούσε η ανευθυνότητα. Η μία παράταξη προσπαθούσε να φορτώσει στην άλλη τις αντιδημοφιλείς αποφάσεις και ο κυβερνητικός λαϊκισμός ήταν πιο έντονος. Επίσης, η διάχυση της ευθύνης οδηγούσε μάλλον σε περισσότερη ανευθυνότητα, καθώς κανείς από τους κυβερνητικούς εταίρους δεν ανελάμβανε να προχωρήσει σε δύσκολες αποφάσεις. Τέλος, μην ξεχνάμε ότι η συγκυβέρνηση ΝΔ - Συνασπισμού του θέρους του 1989 είχε ως αποκλειστικό σκοπό την εξόντωση του ΠΑΣΟΚ (άλλο το δικαιολογημένο ή μη της παραπομπής του Ανδρέα Παπανδρέου στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο). Σήμερα, επίσης, μια κυβερνητική αλλαγή μπορεί να φέρει ακόμη μεγαλύτερη αβεβαιότητα στις αγορές, να οδηγήσει όχι μόνο επενδυτές, αλλά και απλούς καταθέτες στον πανικό με μαζικές αναλήψεις χρημάτων ή τη μεταφορά τους στο εξωτερικό, πολύ περισσότερο εάν διαφανεί ότι σκοπεύει να ρισκάρει τη συμφωνία για τη λήψη του δανείου (μνημόνιο, μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα), το οποίο ακόμη κρατά τη χώρα ζωντανή. Επίσης, δεν ξέρουμε εάν μια κυβέρνηση συνεργασίας θα οδηγήσει σε συναγωνισμό μεταξύ των εταίρων σε ρουσφέτια.

Στα θετικά, ωστόσο: μια συγκυβέρνηση, η οποία θα οδηγήσει (έστω και μέσω μιας αναδιαπραγματεύσεως) σε μια συμφωνία με τους πιστωτές μας, την οποία αποδέχονται τα δύο μεγαλύτερα κόμματα, οπωσδήποτε θα διασκεδάσει σε μεγάλο βαθμό τις ανησυχίες των αγορών. Επίσης (αν και αυτό είναι μάλλον θεωρητικό), η είσοδος και άλλου κυβερνητικού εταίρου ενδεχομένως να κλονίσει τη μονομανία της παρούσης κυβερνήσεως για την αύξηση των φορολογικών εσόδων και να οδηγήσει (επίσης, μάλλον στη θεωρία) σε μείωση του κράτους. Ακόμη, εάν και τα δύο μεγάλα κόμματα δεσμευθούν, έστω και μετά από αναδιαπραγμάτευση, στην τήρηση μιας συμφωνίας με τους πιστωτές της χώρας μας, θα γνωρίζουμε ότι, ακόμη και σε περίπτωση που προκηρυχθούν εκλογές, και η κυβέρνηση που θα προκύψει από αυτές θα εξακολουθήσει να στηρίζει τη συμφωνία αυτή - πράγμα που από μόνο του μπορεί να οδηγήσει και σε μεγαλύτερη αξιοπιστία, εάν υποβληθεί ένα αίτημα επαναδιαπραγμάτευσης των όρων δανεισμού.

Με όλα αυτά, μάλλον θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε θετικά, αλλά με πολλές επιφυλάξεις, τις εξελίξεις της ημέρας. Ωστόσο, την τελική κρίση θα επηρεάσουν εν πολλοίς οι επιλογές σε πρόσωπα και πολιτικές των επικεφαλής των δύο κομμάτων.

Μείωση φόρων; Μόνο αν εισπράττονται! ή Οι πραγματικές προτεραιότητες του Πρωθυπουργού

Ο Πρωθυπουργός μας μερικές φορές εμπλουτίζει το λόγο του με στοιχεία σουρρεαλισμού. Στην περιβόητη διακαναλική συνέντευξή του χθες ρωτήθηκε κάτι πάρα πολύ λογικό: δεν θα ήταν απαραίτητο να μειωθούν οι ιδιαιτέρως υψηλοί φόροι, οι οποίοι αποτρέπουν τις ξένες επενδύσεις; Και η απάντησή του ήταν ότι θα μειωθούν οι φόροι, εφ' όσον οι επιχειρηματικοί φορείς εγγυηθούν ότι αυτοί θα εισπράττονται - και ζήτησε από τους επιχειρηματικούς φορείς να του το εγγυηθούν.

Τι είπε, δηλαδή, ο Πρωθυπουργός; Ότι το κράτος, επειδή δεν κάνει καλά τη δουλειά του (διότι η είσπραξη των φόρων, εξ όσων θυμάμαι από τη σχολή, εξακολουθεί να είναι κρατική αρμοδιότητα), θα επιρρίψει το βάρος που προκύπτει από την απώλεια φορολογικών εσόδων σε όλες τις επιχειρήσεις, και στις τίμιες. Και, περαιτέρω, ζήτησε από τους πολίτες να αντιληφθούν ότι οι φόροι είναι εκδήλωση κοινωνικής αλληλεγγύης! Διότι το κράτος έχει ανάγκη τα φορολογικά έσοδα, για να δίνει πρόωρες συντάξεις σε προνομιούχες ομάδες και να ενισχύει τα ταμεία των ρετιρέ, να συντηρεί τον ΟΣΕ (και την Ολυμπιακή, αν προλάβαινε η σημερινή κυβέρνηση), να συντηρεί έναν τεράστιο και άχρηστο γραφειοκρατικό μηχανισμό. Με άλλα λόγια, η συντήρηση αυτού του σπάταλου και ανίκανου κράτους στη σημερινή του μορφή έχει προτεραιότητα έναντι της προσέλκυσης ξένων κεφαλαίων και επενδύσεων, έναντι της πραγματικής ανάπτυξης, μολονότι, παρά τα 110 δισεκατομμύρια ευρώ του δανείου, η χώρα κινδυνεύει να χρεωκοπήσει!

Τα πράγματα είναι πολύ πιο κρίσιμα από όσο φανταζόμαστε. Οι αδιάκριτες δημοσιονομικές περικοπές επί δικαίων και αδίκων μπορεί να δικαιολογούντο υπό το κράτος του πανικού που έφερνε η άμεση αδυναμία του κράτους να ανταποκριθεί στις ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις του το Μάιο. Αλλά πλέον το δάνειο το πήραμε και κερδίσαμε χρόνο. Η ιστορία, ακόμη κι εάν αναγνωρίσει στο σημερινό Πρωθυπουργό το θάρρος να λάβει τα αρχικά μέτρα, οπωσδήποτε δεν θα του συγχωρήσει την αδράνεια και την έλλειψη αποφασιστικότητας για πραγματικές διαρθρωτικές αλλαγές, είτε αυτές οφείλονται στην αντίσταση κατεστημένων συμφερόντων είτε (όπως όλο και περισσότερο φοβούμαι) σε σοσιαλιστικές ιδεοληψίες, όπως αυτή για το χαρακτήρα των φόρων. 

Πώς να πάρει μπροστά η οικονομία με κάτι τέτοια;

Για να έλθει ανάπτυξη, η οποία είναι απαραίτητη για τη σωτηρία της χώρας μας πέρα από το δημοσιονομικό εξορθολογισμό, χρειάζονται και νέες επενδύσεις - χρειάζεται σημαντική εισροή ξένων κεφαλαίων. Όμως διαβάζοντας το σημερινό άρθρο του Μπάμπη Παπαδημητρίου στην "Καθημερινή", σε σχέση με τις τελευταίες κινήσεις της Κυβερνήσεως, είναι να μας πιάνει απελπισία. Χαρακτηριστικό απόσπασμα:

«Με δεδομένη τη συμπεριφορά των ελληνικών κυβερνήσεων στο παρελθόν», σημειώνει σε χθεσινή συνέντευξή του ο Ολιβιέ Μπλανσάρ, καθηγητής του ΜΙΤ και επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, «η ανησυχία των αγορών αν η Ελλάδα θα μπορέσει να αποπληρώσει το χρέος της ή όχι είναι δικαιολογημένη». Οσο και να μη θέλει κανείς να εμφανίζεται προκατειλημμένος, οι παλαιότερες συμπεριφορές αποτελούν οδηγό των μελλοντικών. Την Ελλάδα συνοδεύει πλέον η χειρότερη φήμη. Μόνη της αυτή θα αρκούσε για να απομακρύνει όσους σοβαρούς επενδυτές μπορεί να πλησιάσει και να πείσει μια χώρα με τις δικές μας διαρθρωτικές αδυναμίες.

Γιατί βλέπουμε, μετά, όντως προς τα πού κινείται η Κυβέρνηση, όπως προκύπτει από το ρεπορτάζ του "Βήματος" για το σημερινό άτυπο Υπουργικό Συμβούλιο. Σύμφωνα με αυτό, ο Πρωθυπουργός δήλωσε, μεταξύ άλλων, και ότι "υπάρχουν κεφάλαια διεθνώς που μπορούν να επενδυθούν, με τη διαφορά ότι αυτά θα έπρεπε να ελέγχονται ώστε να αποφεύγονται και φαινόμενα κερδοσκοπίας" (που σημαίνει: σοβαροί επενδυτές - δεν είστε ευπρόσδεκτοι, εκτός αν θέλετε να μη βγάλετε σοβαρό κέδρος. Κίνα, Ρωσία, Κατάρ, Λίβανε, Λιβύη - περάστε παρακαλώ! Η χώρα δική σας!).

Και, ακόμη χειρότερα, το Υπουργείο Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, αντί να ασχολείται με την αύξηση της ανταγωνιστικότητας της χώρας, την κατάργηση των φραγμών και των ανελαστικών ρυθμίσεων, την κατάργηση των προνομίων υπέρ διαφόρων συντεχνιών, εξαντλεί την ενεργητικότητά του στη γραφειοκρατική προσπάθεια για μείωση των τιμών (προσπάθεια, γιατί οι τιμές ποτέ δεν μειώνονται με προεδρικά διατάγματα). Λαμβάνει σειρά μέτρων, από τα οποία το σημαντικότερο, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, τοποθετείται χρονικά στο Δεκέμβριο του 2010! Το πιο εύκολο. δηλαδή, μέτρο, αυτό που πραγματικά μπορεί να γίνει με την απλή κατάργηση μιας σειράς από κρατικές παρεμβάσεις, αλλά ενοχλεί τις συντεχνίες, είναι και το τελευταίο που προγραμματίζεται να ληφθεί! Κατά τα λοιπά: παρεμβάσεις, έλεγχοι, πλαφόν κ.λπ. Και σ' αυτό το κλίμα θα έλθει σοβαρός επενδυτής; Η κυβέρνηση φροντίζει να το κάνει ακόμη χειρότερο! Με αποτέλεσμα, δυστυχώς, τα όσα γράφει ο κ. Παπαδημητρίου, καθώς και τα όσα αποδίδει στον κ. Ολιβιέ Μπλανσάρ, να επιβεβαιώνονται.

Τι επενδυτές θέλουμε - ή πώς ο λαϊκισμός διώχνει τους πραγματικούς επενδυτές

Η κυβέρνηση, διά της Υπουργού Οικονομίας και διά του Πρωθυπουργού, χαίρεται για τις επενδύσεις που έχει "προσελκύσει" ή προσελκύει από διάφορες κρατικές επιχειρήσεις που προέρχονται από την Κίνα, το Κατάρ ή αλλαχού (Λίβανο, Λιβύη και άλλες τζαμαχαριγικές δυνάμεις). Από την άλλη, η Υπουργός Οικονομίας ζητεί από τις πολυεθνικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα να τεκμηριώσουν τις τιμές των προϊόντων τους! Δηλαδή προσκαλεί κράτη ή κρατικές οντότητες για επενδύσεις, ενώ τους ιδιώτες τους φορτώνει με ακόμη περισσότερη γραφειοκρατία.

Έτσι όπως είναι το επενδυτικό κλίμα στην Ελλάδα, για να επενδύσει κάποιος θα πρέπει είτε να είναι τρελός, είτε να γνωρίζει κάτι που οι υπόλοιποι αγνοούμε, είτε να υπηρετεί διά της επενδύσεως άλλα συμφέροντα. Βλέπουμε την Cosco, η οποία ζητεί να μπει ταυτοχρόνως σε δύο λιμάνια (Πειραιά, όπου ήδη βρίσκεται, και Θεσσαλονίκη), να αναλάβει τον ΟΣΕ, ακόμη και αμυντικές προμήθειες. Ζητεί, δηλαδή, να της παραχωρηθούν "πακέτο" πολλοί τομείς κρίσιμοι για την οικονομία και την άμυνα της χώρας. Ενώ κάτι τέτοιο σε συνθήκες αγοράς και κανονικού ανταγωνισμού, με αντιπροσφορές κ.λπ., δεν θα ήταν κακό, στην προκειμένη περίπτωση καθίσταται ύποπτο: αναλαμβάνοντας ταυτοχρόνως (διότι το "πακέτο" κυνηγά συνολικά) η Cosco όλους τους τομείς αυτούς, ουσιαστικά μπορεί να ελέγχει σε πολύ σημαντικό βαθμό το σύνολο της ελληνικής οικονομίας και, από ένα σημείο και μετά, ακόμη και να βρίσκεται σε υπερέχουσα θέση και με αυξημένη ουσιαστική εξουσία ακόμη και έναντι της ελληνικής Κυβερνήσεως. Οι άλλες προτάσεις από ξένες κυβερνήσεις δεν μπορούμε να ξέρουμε τι υποκρύπτουν. Όμως η προθυμία τους να εισέλθουν σε μια χώρα, την οποία αποφεύγουν τα ιδιωτικά κεφάλαια, είναι τουλάχιστον ύποπτη. Είναι χαρακτηριστικό, όμως, ότι η κα. Υπουργός Οικονομίας αντί να κάνει προσπάθεια για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, πιστεύει ότι θα την εξυπηρετήσει με τέτοιου είδους συμφωνίες. Πιστεύει, λίγο ως πολύ, ότι η ανάπτυξη επιτυγχάνεται με προεδρικό διάταγμα, το οποίο ορίζει: "Απεφασίσαμεν και διατάσσομεν: Γεννηθήτω ανάπτυξις. Και εγένετο ανάπτυξις" (οι βιβλικές αναφορές εσκεμμένες, γιατί μια τέτοια αντίληψη προϋποθέτει και λίγο illusions of grandeur). Δεν ξέρουμε εάν έχει υποσχεθεί στους κρατικούς ξένους επενδυτές και ειδικούς όρους για την ανάπτυξή τους, οι οποίοι βέβαια θα τους φέρουν σε πλεονεκτική θέση σε σχέση με οποιονδήποτε ιδιώτη επιχειρήσει να επενδύσει στη χώρα μας - αποτρέποντας και κατά τον τρόπο αυτό τις υγιείς ξένες επενδύσεις.

Είναι φοβερά εκνευριστικό το ότι υπάρχουν πάρα πολλές δυνατότητες (βλ. το σχετικό αρθράκι του Στέφανου Μάνου) για πραγματικές ιδιωτικές επενδύσεις στην Ελλάδα, οι οποίες μάλιστα δεν θα επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό. Τι χρειάζεται; Στοιχειώδης απεναγκαλισμός από το κράτος - η πολλάκις υποσχεθείσα απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων - η κατάργηση του μεγαλύτερου μέρους του αγορανομικού κώδικα - η απελευθέρωση των εργασιακών σχέσεων. Μέτρα που δεν έχουν κανένα δημοσιονομικό κόστος! Μέτρα που μπορούν να ληφθούν με μια πολύ εύκολη, πολύ απλή νομοθετική ρύθμιση! Το μόνο κακό που έχουν αυτά τα μέτρα είναι ότι θίγουν "κεκτημένα δικαιώματα" διαφόρων συντεχνιών και για το λόγο αυτό θα βρουν αντίδραση από μέλη της ίδιας της Κυβέρνησης, όπως ο νυν Υπουργός Δικαιοσύνης.

Μια σημείωση για την "τεκμηρίωση" των τιμών που ζητεί το Υπουργείο Οικονομίας από τις πολυεθνικές, έχοντας εκπαιδεύσει και ειδικό προσωπικό για να ελέγξει την τεκμηρίωση αυτή. Βασικά, πρόκειται για τον περιβόητο, πλέον, έλεγχο των ενδοομιλικών συναλλαγών, αγγλιστί transfer pricing. Σκοπός αυτού του ελέγχου είναι να διαπιστωθεί εάν κάποιοι όμιλοι εταιρειών υπερτιμολογούν ή υποτιμολογούν στις μεταξύ τους συναλλαγές για φορολογικούς λόγους - βασικά για να "φορτώσουν" τα κέρδη στις εταιρείες του ομίλου, οι οποίες υπάγονται στο ευνοϊκότερο φορολογικό καθεστώς. Πρόκειται για μια ρύθμιση, δηλαδή, με καθαρά φορολογικό σκοπό. Στην Ελλάδα, όμως, τα πάντα διαστρεβλώνονται -κι έτσι ο έλεγχος των ενδοομιλικών συναλλαγών θεσπίσθηκε, υποτίθεται, και με την "προσπάθεια καταπολέμησης της τεχνητής ακρίβειας" (σύμφωνα με την εισηγητική έκθεση της τροπολογίας, διά της οποίας εισήχθη το σχετικό άρθρο 26 του ν. 3728/2008) και έτσι τον επικαλείται και η κα. Κατσέλη (για την πραγματική φύση του σχετικού ελέγχου μπορεί κανείς να διαβάσει και τη σχετική εγκύκλιο του Υπουργείου, η οποία δεν έχει καμμία σχέση με τις φιλολαϊκές εξαγγελίες της κας. Υπουργού). Η "τεχνητή αύξηση των τιμών" που επικαλείται η εισηγητική έκθεση είναι ένα παραμύθι και μισό και έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον πραγματικό, φορολογικό σκοπό της ρυθμίσεως, που έχει επιβληθεί άλλωστε και από τον ΟΟΣΑ. Εάν είχαμε "τεχνητά υψηλές" τιμές στη χώρα, σε σχέση με άλλες (όπου "τεχνητά" σημαίνει όχι διαμορφωμένες σύμφωνα με τους κανόνες της αγοράς, την προσφορά και τη ζήτηση), τότε θα είχαμε επιπλέον κέρδη, καθώς: α. το κράτος θα εισέπραττε περισσότερο Φ.Π.Α. και β. η θυγατρική της αντίστοιχης πολυεθνικής θα φορολογείτο στο εισόδημά της περισσότερο. Άλλωστε, στον έλεγχο δεν ελέγχεται η τιμή του προϊόντος στον καταναλωτή, αλλά η τιμή, με την οποία η εδώ θυγατρική αγόρασε το προϊόν από άλλη εταιρεία του ιδίου ομίλου ή, ενδεχομένως, τη μητρική της.

Μ' αυτά και μ' εκείνα η Κυβέρνηση φαίνεται ότι κάνει το παν για να μην αναπτυχθεί η χώρα, μην τυχόν και κάποιος σοβαρός ιδιώτης, με οικονομικά (και όχι πολιτικά ή άλλα) κριτήρια επενδύσει. Ειδικά, μάλιστα, με τις προσκλήσεις της προς τους ξένους κρατικούς επενδυτές (με τους οποίους συμφωνεί απ' ευθείας επενδύσεις χωρίς διαγωνισμό ή κάποιας μορφής διαφάνεια) αποτρέπει οποιονδήποτε σοβαρό επενδυτή να έλθει στη χώρα, καθώς θα τον έθετε απ' ευθείας σε μειονεκτική θέση, σε σχέση με τους προνομιούχους κρατικούς επενδυτές. Δυστυχώς, με την εξαίρεση του κ. Παπακωνσταντίνου και ενδεχομένως ενός ή δύο άλλων Υπουργών η Κυβέρνηση διακρίνεται από απίστευτο ερασιτεχνισμό και, το χειρότερο, ιδεολογικές παρωπίδες. Μπορούμε να ελπίζουμε σε μια αλλαγή, η οποία θα έλθει είτε από την "τρόικα" (όπως μας αρέσει να την λέμε), είτε από κάποια έμπνευση - φώτιση του Πρωθυπουργού (για την οποία πολύ αμφιβάλλουμε), είτε από κάποια περισσότερη διάδοση στοιχειώδους λογικής στον τύπο και την κοινή γνώμη. Αλλιώς μας περιμένει σίγουρη χρεωκοπία.

Υ.Γ. Σκεφθείτε ο νυν Πρωθυπουργός να μην είχε δειλιάσει και να είχε υπερψηφίσει την κατάργηση του χουντικού κρατικού μονοπωλίου στην ανωτάτη εκπαίδευση. Θα είχαμε τη δυνατότητα να γίνουμε κέντρο παροχής εκπαιδεύσεως για όλη τη Νοτιοανατολική Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Όσο το σκέφτομαι, με πιάνει μελαγχολία.

Τα οικονομικά του Κ.Κ.Ε.

Ας μη μιλήσουμε με υποθέσεις και φήμες, αλλά μόνο βάσει των όσων έχουν παραδεχθεί τα ίδια τα στελέχη του Κ.Κ.Ε. δημοσίως: ότι το Κ.Κ.Ε. ελάμβανε και παρείχε "διεθνιστική βοήθεια" από αδελφά κόμματα. Αυτό δεν είναι, από μόνο του, ούτε κακό, ούτε αξιοκατάκριτο. Αλλά αν σκεφθεί κανείς ότι τα αδελφά κόμματα δεν ήσαν το Κ.Κ. Γαλλίας ή Ιταλίας, αλλά κόμματα, τα οποία ήσαν σε μονοκομματικές κυβερνήσεις στα τότε σοσιαλιστικά καθεστώτα, στην πραγματικότητα η χρηματοδότηση δεν προήρχετο από κόμματα, αλλά από αλλοδαπές κυβερνήσεις. Αν αποδεικνυόταν ότι η Ν.Δ. ελάμβανε τη δεκαετία του '80 επιχορήγηση από τη χούντα του Πινοσέτ δεν ξέρω κι εγώ τι θα γινόταν (και δικαιολογημένα!) - ή, αντίστοιχα, εάν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ελάμβανε τέτοια ενίσχυση από τον Σαντάμ Χουσσεΐν και το Μπα'αθ. Αναλογισθείτε το τι θα ακούγαμε για πράκτορες ξένων συμφερόντων, προσπάθεια επιβολής ξενοκίνητης χούντας κ.λπ. και συγκρίνετε τις πολιτικές πρακτικές της Ν.Δ. ή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. αφ' ενός, οι οποίες, ό,τι και να καταλογίσουμε, στις περισσότερες περιπτώσεις κινούντο εντός της νομιμότητας και, από την άλλη, του Κ.Κ.Ε., το οποίο εκτός από τον προγραμματικό του στόχο για ανατροπή του πολιτεύματος (και μάλιστα όχι μέσω των εκλογών) πολλές φορές παρακινεί ανοικτά στην παράβαση των νόμων. Τώρα, αν η επισήμανση αυτή και οι αντίστοιχοι συλλογισμοί θυμίζουν Μακρόνησο ή Γυάρο δεν ξέρω. Επίσης, η βασιμότητά τους δεν επηρεάζεται από το εάν τα είπε για πρώτη φορά ο κ. Γ. Καρατζαφέρης ή οποιοσδήποτε άλλος. Εξ άλλου, όπως είπε ορθώς και ο κ. Γ. Παπανδρέου (νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά που αυτό το ιστολόγιο αναφέρεται θετικά σε λόγια του), και το Κ.Κ.Ε. είναι στην ίδια χώρα με τα λοιπά κόμματα.