Γιατί πιθανολογώ ότι ο Γ. Παπακωνσταντίνου δεν έχει κάνει κάτι μεμπτό σε σχέση με τη "λίστα Λαγκάρντ" (αλλά μπορεί να κάνω λάθος)

Ξεκινώ ομολογώντας μια προκατάληψη. Ο κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου είναι ο υπουργός που παρέλαβε την οικονομία σε ένα απίστευτο χάλι, το Υπουργείο Οικονομικών σε κατάσταση να μην ξέρει καν τις υποχρεώσεις του, που χρεώθηκε τα μέτρα εκείνα που κράτησαν τη χώρα ζωντανή, ώστε σήμερα να είναι σε καλύτερη θέση από το 2009, που μείωσε πάνω από πέντε ποσοστιαίες μονάδες το έλλειμμα επί του ΑΕΠ σε ένα έτος και που αντιμετώπισε όλη την οργή των Ευρωπαίων όταν έπρεπε να τους πει ότι όλα όσα ήξεραν για την ελληνική οικονομία ήσαν παραποιημένες στατιστικές (τι ειρωνεία, αλήθεια, ο υπουργός που έπρεπε να αποκαλύψει τις παραποιήσεις στα στοιχεία που έστελνε η στατιστική μας υπηρεσία στην Ευρώπη να κατηγορείται για παραποίηση στοιχείων!).

Επίσης, ο κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου κατηγορήθηκε για την υποτιθέμενη αλλοίωση των στατιστικών στοιχείων του ελλείμματος: στην ουσία δεν κατηγορήθηκε επειδή είπε ψέματα, ότι χρωστάμε 6 αντί για 5, αλλά επειδή στο άθροισμα των ελλειμμάτων της γενικής κυβέρνησης περιέλαβε και πολλά από τα κρυφά χρέη του δημοσίου (λ.χ. τις ετήσιες επιδοτήσεις προς τον Οργανισμό Ασφάλισης Προσωπικού της ΔΕΗ, τα χρέη που προέκυπταν από τις εγγυήσεις υπέρ διαφόρων ΔΕΚΟ, τα χρέη των ΟΤΑ κ.λπ.). Η κατηγορία αυτή, και ο τρόπος που παρουσιάσθηκε, στη δική μου αντίληψη ήταν καθαρή συκοφαντία και είχε σκοπό να πληγεί προσωπικά. Αλλά και η ακόμη πιο πρόσφατη κατηγορία εις βάρος του, ότι ως Υπουργός Περιβάλλοντος επέδειξε μεροληψία εις βάρος της Ανταποδοτικής Ανακύκλωσης Α.Ε., ενός εκ των δύο συστημάτων εναλλακτικής διαχείρισης συσκευασιών, όταν πληροφορήθηκα ότι η άδεια του συστήματος αυτού έχει ανακληθεί και διερευνώνται διάφορα σε σχέση με τις δραστηριότητές του - σαν μια ακόμη παραπλανητική κατηγορία μου φάνηκε.

Έχει στοχοποιηθεί, λοιπόν, ο κ. Παπακωνσταντίνου. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι η κάθε κατηγορία εις βάρος του πρέπει να απορριφθεί ως εκ των προτέρων αβάσιμη. Αλλά αυτή η ιστορία με την αλλοίωση της λίστας Λαγκάρντ παρουσιάζει πολλά κενά.

Το βασικό κενό είναι το κίνητρο. Η λίστα Λαγκάρντ περιέχει ονόματα καταθετών μιας τράπεζας στην Ελβετία προ πολλών ετών, οπωσδήποτε πολύ πριν ο κ. Παπακωνσταντίνου αναλάβει υπουργικά καθήκοντα. Η συμπερίληψη ενός ονόματος σ' αυτήν δεν είναι από μόνη της μεμπτή, καθ' όσον απλώς σηματοδοτεί ότι το συγκεκριμένο πρόσωπο είχε καταθέσει χρήματα σε λογαριασμό στη συγκεκριμένη τράπεζα τότε. Πιθανότατα τα χρήματα αυτά να είναι απολύτως νόμιμα.

Το ρεπορτάζ, λοιπόν, αναφέρει ότι διαπιστώθηκε από τους εισαγγελείς (Αρείου Πάγου και οικονομικούς εισαγγελείς, οι ίδιοι που έχουν ήδη στείλει την απίθανη ιστορία για το φούσκωμα του ελλείμματος στη Βουλή) ότι στο φλασάκι που παραδόθηκε από τον κ. Βενιζέλο προς έρευνα (το ίδιο που είχε παραλάβει από την κα. Λαγκάρντ ο κ. Παπακωνσταντίνου και παρέδωσε στον κ. Διώτη) δεν περιελάμβανε τρία ή τέσσερα ονόματα, σε σχέση με το αντίγραφο που παρέλανε ο κ. Στουρνάρας από τη γαλλική κυβέρνηση πρόσφατα και παρέδωσε στους ίδιους εισαγγελείς. Τα ονόματα αυτά φέρονται να είναι συγγενείς του κου. Παπακωνσταντίνου. Σημειωτέον ότι δεν αναφέρεται από το ρεπορτάζ (τουλάχιστον) ότι υπάρχουν σημεία αλλοιώσεως του ενός εκ των δύο αρχείων, απλώς ότι υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο ένα και στο άλλο. Πιθανολογείται, όμως, από το ρεπορτάζ ότι ο κ. Παπακωνσταντίνου επενέβη σ' αυτό που είχε παραλάβει από την κα. Λαγκάρντ και έσβησε κάποια ονόματα.

Για ποιο λόγο να το έκανε αυτό ο κ. Παπακωνσταντίνου; Ποιος θα ωφελείτο; Cui bono; Για να ωφεληθεί ο ίδιος από την παράλειψη των στοιχείων θα έπρεπε σωρευτικά να συντρέχουν τα εξής προϋποθέσεις:

Η λίστα να περιελάμβανε πλουτισμό που σχετίζεται με τον ίδιο.

Ο πλουτισμός αυτός να είχε αποκτηθεί παράνομα (σε περίοδο, μάλιστα, κατά την οποία δεν είχε τόσο ενεργό ανάμειξη με την πολιτική).

Ο ίδιος να μην μπορεί να δικαιολογήσει (έστω και ψευδώς) τις καταθέσεις αυτές με άλλον τρόπο.

Ή, εναλλακτικά:

Η λίστα να περιελάμβανε πλουτισμό που σχετίζεται με συγγενικό του πρόσωπο.
Ο πλουτισμός αυτός να είχε αποκτηθεί παράνομα.
Ο ίδιος ή το συγγενικό του πρόσωπο να μην μπορεί να δικαιολογήσει (έστω και ψευδώς) τις καταθέσεις αυτές με άλλον τρόπο.
Να αγαπά τόσο πολύ το πρόσωπο αυτό, ώστε να είναι διατεθειμένος να ρισκάρει την προσωπική του ελευθερία, για να το προστατεύσει.

Έχει αναρωτηθεί κάποιος πόσο πιθανό είναι να συντρέχουν όλες αυτές οι προϋποθέσεις μαζί;

Και, ύστερα, πρέπει να ειπωθούν και κάποια πράγματα για τις κινήσεις του ως προς το περίφημο φλασάκι.

Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι το παρέδωσε με εμπιστευτικό πρωτόκολλο στο ΣΔΟΕ, χωρίς να πληροφορηθεί το περιεχόμενό του και δεν κράτησε αντίγραφο, πράγματα για τα οποία επικρίθηκε. Ότι το παρέδωσε στο ΣΔΟΕ και ότι δεν κράτησε αντίγραφο δεν φαίνεται να αμφισβητούνται. Αλλά ας υποθέσουμε ότι είχε κρατήσει αντίγραφο. Αυτό δεν θα ήταν όπλο για εκβιασμούς, πολιτικούς και άλλους; Δεν θα ήταν ανήθικο αυτός, μόνος, να κατέχει ως εκ της πολιτικής του ιδιότητας (και όχι της υπηρεσιακής) στοιχεία που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν κατά τρόπο μη χρηστό;

Αν μπορεί να του αποδοθεί κάποιο σφάλμα στους χειρισμούς, είναι ότι δεν μερίμνησε στη συνέχεια να επιβεβαιώσει την αξιοποίηση (ή την αδυναμία αξιοποίησης) της λίστας από τους υπηρεσιακούς.

Και μετά τον κ. Παπακωνσταντίνου τη λίστα παρέλαβε ο μέγας καταγγέλλων, ο κ. Βενιζέλος. Τι την έκανε; Την είχε στο συρτάρι του. Ο ίδιος. Χωρίς καμμία διασφάλιση της ακεραιότητάς της. Χωρίς καμμία διασφάλιση ότι ο ίδιος δεν θα την χρησιμοποιούσε για δόλιους σκοπούς. Κι όμως, από τους δύο διατελέσαντες υπουργούς οικονομικών, ο κ. Παπακωνσταντίνου είναι αυτός που επικρίθηκε για τους χειρισμούς.

Φυσικά και δεν μπορώ να ξέρω τι συνέβη- φυσικά και οι μέχρι στιγμής πληροφορίες προέρχονται από το ρεπορτάζ που στηρίζεται σε φήμες και διαρροές. Και φυσικά και θα πρέπει να περιμένουμε να προχωρήσει η όποια συντεταγμένη διαδικασία. Αυτό που με στενοχωρεί, αυτό που θέλω να αποφύγω, είναι η τάση να κατασπαραχθεί ένας άνθρωπος, να κηλιδωθεί η φήμη του πρόωρα και πιθανώς αδικαιολόγητα, ειδικά όταν τα μέχρι στιγμής διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν ότι δεν έχει κάνει κάτι μεμπτό.

Τις προκαταλήψεις μου τις ομολόγησα. Η αλήθεια μπορεί να είναι αυτή που περιφέρεται στα ρεπορτάζ (κι ας μην έχω πεισθεί). Αλλά ας επιδείξουμε λίγη αυτοσυγκράτηση, ειδικά οι διαπρύσιοι κήρυκες της ηθικής που προέρχονται από αποδεδειγμένα βρώμικα μέρη του πολιτικού/ κομματικού/ μιντιακού συστήματος. Και δεν είναι θεωρία συνωμοσίας να συμπεριλάβουμε στους συλλογισμούς μας και το ποιοι θα ευνοηθούν εάν αποκλειστικά υπεύθυνος για τους κακούς χειρισμούς της λίστας Λαγκάρντ δειχθεί ο κ. Παπακωνσταντίνου.

Μύθος τρίτος: οι προδότες πολιτικοί αύξησαν τεχνητά τα ελλείμματα και χάσαμε την εθνική μας κυριαρχία

(προεκλογικοί μύθοι)

Η δημοφιλέστερη θεωρία συνωμοσίας, φυσικά, αφού αλλιώς δεν μπορούμε να εξηγήσουμε πώς ο εξυπνότερος λαός του κόσμου την πάτησε έτσι όπως την πάτησε η χώρα μας, είναι ότι κάποιος μας πρόδωσε και υποχρεωθήκαμε να υποστούμε ξένη κατοχή δεχόμενοι το μνημόνιο. Και μας κατέστησε έρμαιο (ανάλογα με την παραλλαγή) του σιωνιστικού κεφαλαίου (Rockefeller -κι ας μην είναι Εβραίοι- Soros και Rothschild) ή των ναζί Γερμανών ή, γενικώς, των κερδοσκόπων και των αγορών (όπως μπορεί κανείς ν' αντιληφθεί, η πρώτη παραλλαγή υποστηρίζεται από κάποιους Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος, το δεύτερο από την παλαβή δεξιά και το τρίτο από την παλαβή αριστερά). Το σιωνιστικό κεφάλαιο, φυσικά, έχει πάντοτε ως σκοπό εκτός από την οικονομική μας υποδούλωση και την εξαφάνισή μας, γιατί μόνοι εμείς αντιστεκόμαστε (πώς άραγε;) στην επάρατο παγκοσμιοποίηση και την παγκόσμια σιωνιστική επικράτηση, η Γερμανία μας χρειάζεται για να μπορεί κάπου να κάνει εξαγωγές και να βγάζει χρήματα, οι αγορές θέλουν να γίνουμε μια χώρα ειλώτων, για να μπορούν να επενδύουν φθηνά και να κερδίζουν, να αποκομίζουν υπερκέρδη από την ποιοτική εργασία μας.

Συνέχεια της θεωρίας αυτής είναι ότι μετά την υπογραφή των μνημονίων η χώρα μας κυβερνιέται από τους ξένους, από τα κεφάλαια, τους Γερμανούς (πάλι ανάλογα με την παραλλαγή), έχει ξεπουληθεί ή ξεπουλιέται, δεν θα μείνει τίποτε για εμάς, είναι φιλέτο που όλοι αγοράζουν κοψοχρονιάς κ.λπ. Εν πάση περιπτώσει, κοινή συνισταμένη είναι ότι έχει καταλυθεί η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας (απόδειξη η κυβέρνηση Παπαδήμου, την οποία κανείς Έλληνας δεν ψήφισε) και ότι για τη χώρα μας αποφασίζει ο Τόμσεν ή η Μέρκελ ή κάποιος άλλος που απεργάζεται την εξαφάνισή μας.

Η συζήτηση για το έλλειμμα και την τεχνητή διόγκωσή του, εν τω μεταξύ, γίνεται χωρίς να έχει διασαφηνισθεί κάτι πολύ σημαντικό: δεν είπε κανείς ότι χρωστούσε το Υπουργείο Υποδομών, λ.χ., 1000 ευρώ και ήλθε κάποιος προδότης (όπως ο κ. Παπακωνσταντίνου) και έγραψε, ψευδώς, ότι το Υπουργείο χρωστά 1200 ευρώ. Ουδέποτε καταγγέλθηκε αλλοίωση των δεδομένων. Αυτό που αύξησε το έλλειμμα ήταν ότι συνυπολογίσθηκαν σ' αυτό όλες οι οφειλές του ευρύτερου Δημοσίου, όλες δηλαδή οι υποχρεώσεις που το κράτος αμέσως ή εμμέσως ανέλαβε και επέβαλε σ' εμάς (κυρίως περιελήφθησαν διάφορες υποχρεώσεις από το χώρο της υγείας). Είναι, φυσικά, ανησυχητικό ότι τόσο πολλοί άνθρωποι που, κατά τα λοιπά, ζητούν διαφάνεια και πλήρη διαλεύκανση των όσων συνέβησαν (για να φανεί ο πραγματικός ρόλος του διεθνούς κεφαλαίου κ.λπ.) δεν επιθυμούν, αντιθέτως αντιμάχονται, την προσπάθεια για παρουσίαση όσο πιο πιστά γίνεται της πραγματικότητας - διότι, ανεξαρτήτως λογιστικών τερτιπιών, το κράτος κατέληγε να πρέπει να εξοφλήσει οφειλές. Είναι δυνατόν να μη θέλουμε να ξέρουμε, και προς τα μέσα και προς τα έξω, τι δεσμεύσεις ανέλαβε καθ' οιονδήποτε τρόπο το κράτος μας; Τι χρωστάμε συνολικά, ανεξαρτήτως του τρόπου, με τον οποίο γεννήθηκε η οφειλή;

Είναι μεγάλος και ο πειρασμός να επισημανθεί ότι τα νούμερα, οι αριθμοί, είναι διαφανείς και ξεκάθαροι. Είτε συνυπολογίζεται ένα χρέος στο χρέος της γενικής κυβέρνησης είτε όχι, χρήσιμο είναι να το ξέρουμε, να το αθροίζουμε και να έχουμε μια ξεκάθαρη εικόνα της οικονομικής κατάστασης της χώρας σε επίπεδο πραγματικών οφειλών. Αντιθέτως, οι θεωρίες συνωμοσίας για επιρροές του σκοτεινού κεφαλαίου και δεν-ξέρω-κι-εγώ ποιων άλλων δεν στηρίζονται σε κανένα δημοσιευμένο και, κυρίως, ελέγξιμο στοιχείο, αλλά σε κουβέντες, φήμες, διαδόσεις και στην εντελώς αντι-επιστημονική και ανορθολογική αρχή "δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά". Αυτοί που φοβούνται τα νούμερα και που δεν αμφισβητούν ένα έκαστο εξ αυτών, αλλά το άθροισμά τους, είναι οι ίδιοι που ξέρουν καλύτερα από τους υπολοίπους, που βλέπουν και αντιλαμβάνονται πράγματα που ξεφεύγουν από τον κοινό νου. Το κακό με αυτούς τους ανθρώπους, όμως, δεν είναι απλώς και μόνο η ανορθολογική αντιμετώπιση της πραγματικότητας, αλλά ότι ο φανατισμός τους ξεφεύγει, χαρακτηρίζουν με περισσή ευκολία προδότες αυτούς που θέλησαν να παρουσιάσουν την πραγματικότητα όπως είναι (ξεχνώντας αυτούς που δημιούργησαν την πραγματικότητα αυτή - αυτούς που προκάλεσαν με τις αποφάσεις τους τα ελλείμματα) και οδηγούνται όλο και πιο συχνά σε πράξεις βίας κατά όσων διαφωνούν με αυτούς.

Αλλά το ότι οι άνθρωποι αυτοί εξακολουθούν και έχουν λόγο και ψήφο (και έτσι πρέπει να γίνεται) δεν είναι παρά η πιο έντονη απόδειξη περί του ότι δεν ισχύει το δεύτερο σκέλος του μύθου, ότι βρισκόμαστε υπό ξένη κατοχή. Η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, ως σύνθημα, στηρίχθηκε στην παραίτηση των προνομίων της sovereign immunity έναντι των κρατών-δανειστών μας στις δανειακές συμβάσεις. Οποιοσδήποτε έχει ασχοληθεί με διεθνείς συναλλαγές που αφορούν κράτη ή κρατικούς φορείς γνωρίζει την έννοια αυτής της παραίτησης και την έκτασή της: σημαίνει ότι εάν δεν πληρώσουμε αυτά που οφείλουμε εγκαίρως, οι δανειστές μας έχουν τα ίδια δικαιώματα που θα είχαν και ιδιώτες πιστωτές έναντι ιδιωτών, δηλαδή μπορούν να προχωρήσουν σε αναγκαστική εκτέλεση επί περιουσιακών στοιχείων που ανήκουν στην ιδιωτική περιουσία του ελληνικού δημοσίου, για παράδειγμα μπορούν να γράψουν υποθήκη ή να κατασχέσουν ένα κτήριο που ανήκει στο δημόσιο. Ενδιαφέρον έχει ότι τα δικαιώματα αυτά ήδη αναγνωρίζονται στους ιδιώτες, που έχουν διαφορές με το δημόσιο, αρχικά από τη νομολογία των ανωτάτων δικαστηρίων της χώρας μας και πιο πρόσφατα με την άρση των νομοθετικών περιορισμών για αναγκαστική εκτέλεση εις βάρος του Δημοσίου. Απλώς πλέον τα ίδια δικαιώματα, που μέχρι στιγμής αναγνωρίζονταν στους ιδιώτες πιστωτές, έχουν και ξένα κράτη και, προφανώς, δεν αφορούν πράγματα εκτός συναλλαγής (όπως τα μνημεία, οι παραλίες κ.λπ.).

Το άλλο που έχει υποστηριχθεί είναι ότι τις αποφάσεις για την πολιτική στην Ελλάδα τις λαμβάνουν πλέον οι ξένοι. Αυτό κι αν δεν είναι αληθές - εάν οι ξένοι αποφάσιζαν, δεν θα είχαμε αυτές τις διαρκείς προσπάθειες των ελλήνων υπουργών να πείσουν τους εταίρους μας ότι έχουν ληφθεί τα μέτρα που είναι αναγκαία για τη διασφάλιση της αποπληρωμής των δανείων. Ούτε θα είχαμε μπει σ' εκείνη τη σύντομη συζήτηση για δημοψήφισμα. Μα, λένε κάποιοι, μας επιβλήθηκε η κυβέρνηση Παπαδήμου, που δεν έχει κανένα λαϊκό έρεισμα. Όμως το Πολίτευμα της χώρας μας είναι Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία (άρθρο 1 παρ. 1 του Συντάγματος) - δεν είναι άμεση δημοκρατία ούτε προεδρική ούτε πρωθυπουργική. Οι εξουσίες ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα (άρθρο 1 παρ. 3 του Συντάγματος) - το οποίο προβλέπει ότι οι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση (άρθρο 60 παρ. 1 του Συντάγματος) και ότι η θητεία τους, βεβαίως, διαρκεί τέσσερα συναπτά έτη (άρθρο 53 παρ. 1 του Συντάγματος). Κάθε μία από τις δανειακές συμβάσεις, όπως και οι εφαρμοστικοί νόμοι, περνούν είτε από τη Βουλή, είτε από όργανα της Διοικήσεως, στα οποία νομίμως ανατίθεται η σχετική κανονιστική αρμοδιότητα. Το πολίτευμα λειτουργεί κανονικά και όλοι όσοι έχουν αντιρρήσεις μπορούν να τις εκφράζουν δημόσια (πράγμα που δεν είναι σύνηθες στις περισσότερες ξένες κατοχές), ενώ σύντομα θα έχουμε εκλογές για ανάδειξη νέας Βουλής. Ότι πολλές αποφάσεις λαμβάνονται υπό τη δαμόκλειο σπάθη της πιθανής χρεωκοπίας της χώρας δεν έχει να κάνει με έλλειψη εθνικής κυριαρχίας, καθώς το έθνος μπορεί να επιλέξει ελεύθερα και τη χρεωκοπία του. Άλλωστε, και η δημιουργία του χρέους δεν επιβλήθηκε από κανένα ξένο κέντρο. Αυτοί που υποστηρίζουν το αντίθετο είναι οι ίδιοι οι υπεύθυνοι για τη δημιουργία του είτε ως κυβερνώντες, είτε ως καταναλωτές (δεν είναι τυχαίο που στο μνημόνιο αντιτάσσονται με τον πλέον λυσσαλέο τρόπο οι συντεχνίες που είχαν προνομιακή αντιμετώπιση στη μέχρι τώρα κατάσταση εις βάρος του υπολοίπου λαού).

Σήμερα, πάντως, όλες οι αποφάσεις εξακολουθούν να λαμβάνονται από όργανα της Ελληνικής Δημοκρατίας (πλην αυτών που έχουν εκχωρηθεί -ασχέτως και εκτός μνημονίων- στις Βρυξέλλες με τη συμμετοχή μας στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση). Η "κατοχική" τρόικα ένα πράγμα μόνο μπορεί να κάνει: μια έκθεση, με την οποία να ζητεί να κλείσει ο κρουνός της διεθνούς χρηματοδότησης. Αυτό έκρινε και το Συμβούλιο της Επικρατείας, σύμφωνα με το οποίο δεν εχώρησε παραχώρηση εξουσίας σε ξένες δυνάμεις. Διαφορετικά, άλλωσε, δηλαδή αν ήμασταν υπό κατοχή, αυτοί που διαδίδουν τέτοιους μύθους δεν θα είχε νόημα να διεκδικήσουν την ψήφο των Ελλήνων στις προσεχείς εκλογές.

Τι επενδυτές θέλουμε - ή πώς ο λαϊκισμός διώχνει τους πραγματικούς επενδυτές

Η κυβέρνηση, διά της Υπουργού Οικονομίας και διά του Πρωθυπουργού, χαίρεται για τις επενδύσεις που έχει "προσελκύσει" ή προσελκύει από διάφορες κρατικές επιχειρήσεις που προέρχονται από την Κίνα, το Κατάρ ή αλλαχού (Λίβανο, Λιβύη και άλλες τζαμαχαριγικές δυνάμεις). Από την άλλη, η Υπουργός Οικονομίας ζητεί από τις πολυεθνικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα να τεκμηριώσουν τις τιμές των προϊόντων τους! Δηλαδή προσκαλεί κράτη ή κρατικές οντότητες για επενδύσεις, ενώ τους ιδιώτες τους φορτώνει με ακόμη περισσότερη γραφειοκρατία.

Έτσι όπως είναι το επενδυτικό κλίμα στην Ελλάδα, για να επενδύσει κάποιος θα πρέπει είτε να είναι τρελός, είτε να γνωρίζει κάτι που οι υπόλοιποι αγνοούμε, είτε να υπηρετεί διά της επενδύσεως άλλα συμφέροντα. Βλέπουμε την Cosco, η οποία ζητεί να μπει ταυτοχρόνως σε δύο λιμάνια (Πειραιά, όπου ήδη βρίσκεται, και Θεσσαλονίκη), να αναλάβει τον ΟΣΕ, ακόμη και αμυντικές προμήθειες. Ζητεί, δηλαδή, να της παραχωρηθούν "πακέτο" πολλοί τομείς κρίσιμοι για την οικονομία και την άμυνα της χώρας. Ενώ κάτι τέτοιο σε συνθήκες αγοράς και κανονικού ανταγωνισμού, με αντιπροσφορές κ.λπ., δεν θα ήταν κακό, στην προκειμένη περίπτωση καθίσταται ύποπτο: αναλαμβάνοντας ταυτοχρόνως (διότι το "πακέτο" κυνηγά συνολικά) η Cosco όλους τους τομείς αυτούς, ουσιαστικά μπορεί να ελέγχει σε πολύ σημαντικό βαθμό το σύνολο της ελληνικής οικονομίας και, από ένα σημείο και μετά, ακόμη και να βρίσκεται σε υπερέχουσα θέση και με αυξημένη ουσιαστική εξουσία ακόμη και έναντι της ελληνικής Κυβερνήσεως. Οι άλλες προτάσεις από ξένες κυβερνήσεις δεν μπορούμε να ξέρουμε τι υποκρύπτουν. Όμως η προθυμία τους να εισέλθουν σε μια χώρα, την οποία αποφεύγουν τα ιδιωτικά κεφάλαια, είναι τουλάχιστον ύποπτη. Είναι χαρακτηριστικό, όμως, ότι η κα. Υπουργός Οικονομίας αντί να κάνει προσπάθεια για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, πιστεύει ότι θα την εξυπηρετήσει με τέτοιου είδους συμφωνίες. Πιστεύει, λίγο ως πολύ, ότι η ανάπτυξη επιτυγχάνεται με προεδρικό διάταγμα, το οποίο ορίζει: "Απεφασίσαμεν και διατάσσομεν: Γεννηθήτω ανάπτυξις. Και εγένετο ανάπτυξις" (οι βιβλικές αναφορές εσκεμμένες, γιατί μια τέτοια αντίληψη προϋποθέτει και λίγο illusions of grandeur). Δεν ξέρουμε εάν έχει υποσχεθεί στους κρατικούς ξένους επενδυτές και ειδικούς όρους για την ανάπτυξή τους, οι οποίοι βέβαια θα τους φέρουν σε πλεονεκτική θέση σε σχέση με οποιονδήποτε ιδιώτη επιχειρήσει να επενδύσει στη χώρα μας - αποτρέποντας και κατά τον τρόπο αυτό τις υγιείς ξένες επενδύσεις.

Είναι φοβερά εκνευριστικό το ότι υπάρχουν πάρα πολλές δυνατότητες (βλ. το σχετικό αρθράκι του Στέφανου Μάνου) για πραγματικές ιδιωτικές επενδύσεις στην Ελλάδα, οι οποίες μάλιστα δεν θα επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό. Τι χρειάζεται; Στοιχειώδης απεναγκαλισμός από το κράτος - η πολλάκις υποσχεθείσα απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων - η κατάργηση του μεγαλύτερου μέρους του αγορανομικού κώδικα - η απελευθέρωση των εργασιακών σχέσεων. Μέτρα που δεν έχουν κανένα δημοσιονομικό κόστος! Μέτρα που μπορούν να ληφθούν με μια πολύ εύκολη, πολύ απλή νομοθετική ρύθμιση! Το μόνο κακό που έχουν αυτά τα μέτρα είναι ότι θίγουν "κεκτημένα δικαιώματα" διαφόρων συντεχνιών και για το λόγο αυτό θα βρουν αντίδραση από μέλη της ίδιας της Κυβέρνησης, όπως ο νυν Υπουργός Δικαιοσύνης.

Μια σημείωση για την "τεκμηρίωση" των τιμών που ζητεί το Υπουργείο Οικονομίας από τις πολυεθνικές, έχοντας εκπαιδεύσει και ειδικό προσωπικό για να ελέγξει την τεκμηρίωση αυτή. Βασικά, πρόκειται για τον περιβόητο, πλέον, έλεγχο των ενδοομιλικών συναλλαγών, αγγλιστί transfer pricing. Σκοπός αυτού του ελέγχου είναι να διαπιστωθεί εάν κάποιοι όμιλοι εταιρειών υπερτιμολογούν ή υποτιμολογούν στις μεταξύ τους συναλλαγές για φορολογικούς λόγους - βασικά για να "φορτώσουν" τα κέρδη στις εταιρείες του ομίλου, οι οποίες υπάγονται στο ευνοϊκότερο φορολογικό καθεστώς. Πρόκειται για μια ρύθμιση, δηλαδή, με καθαρά φορολογικό σκοπό. Στην Ελλάδα, όμως, τα πάντα διαστρεβλώνονται -κι έτσι ο έλεγχος των ενδοομιλικών συναλλαγών θεσπίσθηκε, υποτίθεται, και με την "προσπάθεια καταπολέμησης της τεχνητής ακρίβειας" (σύμφωνα με την εισηγητική έκθεση της τροπολογίας, διά της οποίας εισήχθη το σχετικό άρθρο 26 του ν. 3728/2008) και έτσι τον επικαλείται και η κα. Κατσέλη (για την πραγματική φύση του σχετικού ελέγχου μπορεί κανείς να διαβάσει και τη σχετική εγκύκλιο του Υπουργείου, η οποία δεν έχει καμμία σχέση με τις φιλολαϊκές εξαγγελίες της κας. Υπουργού). Η "τεχνητή αύξηση των τιμών" που επικαλείται η εισηγητική έκθεση είναι ένα παραμύθι και μισό και έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον πραγματικό, φορολογικό σκοπό της ρυθμίσεως, που έχει επιβληθεί άλλωστε και από τον ΟΟΣΑ. Εάν είχαμε "τεχνητά υψηλές" τιμές στη χώρα, σε σχέση με άλλες (όπου "τεχνητά" σημαίνει όχι διαμορφωμένες σύμφωνα με τους κανόνες της αγοράς, την προσφορά και τη ζήτηση), τότε θα είχαμε επιπλέον κέρδη, καθώς: α. το κράτος θα εισέπραττε περισσότερο Φ.Π.Α. και β. η θυγατρική της αντίστοιχης πολυεθνικής θα φορολογείτο στο εισόδημά της περισσότερο. Άλλωστε, στον έλεγχο δεν ελέγχεται η τιμή του προϊόντος στον καταναλωτή, αλλά η τιμή, με την οποία η εδώ θυγατρική αγόρασε το προϊόν από άλλη εταιρεία του ιδίου ομίλου ή, ενδεχομένως, τη μητρική της.

Μ' αυτά και μ' εκείνα η Κυβέρνηση φαίνεται ότι κάνει το παν για να μην αναπτυχθεί η χώρα, μην τυχόν και κάποιος σοβαρός ιδιώτης, με οικονομικά (και όχι πολιτικά ή άλλα) κριτήρια επενδύσει. Ειδικά, μάλιστα, με τις προσκλήσεις της προς τους ξένους κρατικούς επενδυτές (με τους οποίους συμφωνεί απ' ευθείας επενδύσεις χωρίς διαγωνισμό ή κάποιας μορφής διαφάνεια) αποτρέπει οποιονδήποτε σοβαρό επενδυτή να έλθει στη χώρα, καθώς θα τον έθετε απ' ευθείας σε μειονεκτική θέση, σε σχέση με τους προνομιούχους κρατικούς επενδυτές. Δυστυχώς, με την εξαίρεση του κ. Παπακωνσταντίνου και ενδεχομένως ενός ή δύο άλλων Υπουργών η Κυβέρνηση διακρίνεται από απίστευτο ερασιτεχνισμό και, το χειρότερο, ιδεολογικές παρωπίδες. Μπορούμε να ελπίζουμε σε μια αλλαγή, η οποία θα έλθει είτε από την "τρόικα" (όπως μας αρέσει να την λέμε), είτε από κάποια έμπνευση - φώτιση του Πρωθυπουργού (για την οποία πολύ αμφιβάλλουμε), είτε από κάποια περισσότερη διάδοση στοιχειώδους λογικής στον τύπο και την κοινή γνώμη. Αλλιώς μας περιμένει σίγουρη χρεωκοπία.

Υ.Γ. Σκεφθείτε ο νυν Πρωθυπουργός να μην είχε δειλιάσει και να είχε υπερψηφίσει την κατάργηση του χουντικού κρατικού μονοπωλίου στην ανωτάτη εκπαίδευση. Θα είχαμε τη δυνατότητα να γίνουμε κέντρο παροχής εκπαιδεύσεως για όλη τη Νοτιοανατολική Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Όσο το σκέφτομαι, με πιάνει μελαγχολία.