Δημοκρατία στη Ρωσία και ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική

Ο διάδοχος του Πούτιν εξελέγη πανηγυρικά. Οι διεθνείς παρατηρητές αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στη διαδικασία, πολλά κόμματα της αντιπολιτεύσεως δεν κατόρθωσαν καν να κατεβάσουν υποψήφιο. Ο Υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας, όμως, αποδίδει την ψύχρανση των σχέσεων Ευρωπαϊκής Ενώσεως και Ρωσίας στη λάθος γλώσσα που χρησιμοποιείτο απέναντι στον Πούτιν και εύχεται με τον Μεντβέντεβ να αλλάξουν τα πράγματα - δηλαδή η γλώσσα, γιατί το μέλλον της δημοκρατίας στη Ρωσία δεν φαντάζει και πολύ ευοίωνο αυτή τη στιγμή.

Εξωτερική πολιτική, άμυνα

Μια άλλη παράμετρος που πρέπει να τεθεί στην "ομοσπονδιοποίηση" της Ευρώπης είναι και η άσκηση κοινής εξωτερικής πολιτικής, και μάλιστα με ενιαίο όργανο. Αυτό που συνέβαινε ως τώρα στις περιπτώσεις που κάποια κράτη αποφάσιζαν να συγκροτήσουν μια ομοσπονδία ή συνομοσπονδία ήταν να έχουν κοινή εξωτερική και αμυντική πολιτική και τα υπόλοιπα θέματα να τα αποφασίζουν εσωτερικά. Στην περίπτωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αντιθέτως, η πορεία ξεκίνησε αντιστρόφως: προηγήθηκε η προσπάθεια δημιουργίας μιας κοινής αγοράς (τελωνειακής ένωσης, αρχικά), με την ιδέα (που είχε εκφράσει ο Robert Schuman) η κοινή αγορά να εξελιχθεί σε οικονομική ένωση (βλ. και κοινό νόμισμα) και, εν τέλει, σε πολιτική ένωση. Και, φυσικά, η άσκηση κοινής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής γίνεται δυσχερέστερη, όσο περισσότερα μέλη (με αποκλίνοντα συμφέροντα) εντάσσονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τίθενται, έτσι, κάποια άλλα ερωτήματα: τα εθνικά συμφέροντα πρέπει να υποχωρούν εις βάρος των ευρωπαϊκών; Και τι είναι τα "εθνικά συμφέροντα", στο κάτω-κάτω;