Γιατί καταργήθηκε η βάση του 10;

Αυτό ρωτούσαμε σε μια προηγούμενη ανάρτηση. Γιατί πλέον εισάγονται φοιτητές σε ανώτατα και ανώτατα τεχνολογικά ιδρύματα με 7 ή με 5 στα 20 αντιστοίχως. Έτσι, τα ΑΕΙ και ΑΤΕΙ της επαρχίας θα γεμίσουν και η κατανάλωση φραππέ δεν θα μειωθεί - αλλά κυρίως θα διατηρηθούν οι άχρηστες θέσεις εργασίας των ιδρυμάτων αυτών, διότι φοιτητές/ σπουδαστές πάλι δεν θα έχουν. Το υπουργείο αποφάσισε να διευκολύνει την ελληνική οικογένεια, διευκολύνοντας τις μεταγραφές από το ένα ΑΕΙ ή ΑΤΕΙ στο άλλο. Έτσι, τα αζήτητα επαρχιακά ΑΕΙ και ΑΤΕΙ διατηρούνται ως πηγές εισαγωγής μεταγραφομένων στα ΑΕΙ και ΑΤΕΙ των μεγάλων πόλεων. Δηλαδή πληρώνονται καθηγητές, διοικητικό προσωπικό, κτήρια κ.λπ. με αποκλειστικό πλέον σκοπό να υπάρχει πρόσχημα για την εισαγωγή υπεράριθμων, ουσιαστικά, φοιτητών στα πανεπιστήμια και ανώτατα τεχνολογικά ιδρύματα των μεγάλων πόλεων. Προς δόξαν των προσπαθειών για μείωση των σπαταλών και κατάργηση των περιττών οργανισμών!

Το κράτος "εγγυάται την κοινωνική ασφάλιση" ή τα σκανδαλώδη προνόμια των ολίγων;

Σε προηγούμενη ανάρτηση αναφέρθηκα στο ζήτημα του αν το κράτος υποχρεούται να εγγυάται τις παροχές των επικουρικών ταμείων. Η επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε υπέρ του εγγυητικού ρόλου του κράτους στηριζόταν σε συνδυασμό του άρθρου 22 § 5 του Συντάγματος, κατά το οποίο το κράτος μεριμνά για την κοινωνική ασφάλιση των εργαζομένων, σε συνδυασμό με το άρθρο 25 § 1 του Συντάγματος, που ορίζει ότι τα δικαιώματα του ανθρώπου τελούν υπό την εγγύηση του κράτους. Αφού, δηλαδή, η κοινωνική ασφάλιση είναι δικαίωμα και αφού το κράτος εγγυάται τα δικαιώματα, άρα και το κράτος πρέπει να εγγυάται τις παροχές της κοινωνικής ασφάλισης.

Τα λογικά άλματα που έχει ένας τέτοιος συλλογισμός είναι προφανή, με σημαντικότερο αυτό που ταυτίζει τις παροχές, σε ύψος που είχε καθορισθεί κάποια στιγμή, ακόμη και χωρίς να ληφθούν υπ' όψει οι δυνατότητες κάθε ταμείου να ανταποκριθεί, με την εγγυημένη κοινωνική ασφάλιση. Δηλαδή αν ένα ταμείο αποφασίσει να δίνει 3.000 ή 4.000 ή και παραπάνω ευρώ σύνταξη το μήνα, το κράτος, επειδή εγγυάται την κοινωνική ασφάλιση (με την παραπάνω συλλογιστική) πρέπει να φροντίζει το ίδιο, ώστε να πληρώνονται οι συντάξεις αυτές, ακόμη κι αν το ταμείο δεν εισπράττει ανάλογες εισφορές.

Υπάρχουν, δηλαδή, ταμεία που δίνουν τέτοιες συντάξεις, τις οποίες θα πρέπει να εγγυάται το κράτος; Η διασφάλιση 3.000 ή 4.000 ευρώ το μήνα σε τέτοιους συνταξιούχους είναι υποχρέωση του κράτους, δηλαδή; Η κυβέρνηση θεωρεί πως ναι. Θεωρεί ότι έχει χρέος να επιβαρύνει όλους μας με ποσά της τάξεως των € 750.000.000 ετησίως (για να μη θεωρηθεί ότι έχει γίνει τυπογραφικό λάθος με τα μηδενικά: επτακόσια πενήντα εκατομμύρια ευρώ), για να μη χάσει την εύνοια της συντεχνίας των εργαζομένων και συνταξιούχων στη Δ.Ε.Η. Και εύλογα αναρωτιέται ο Στέφανος Μάνος: πώς είναι δυνατόν, πώς μπορεί να θεωρηθεί δίκαιο, το 50% όλων των συντάξεων που δίνει το κράτος να πηγαίνει στο 7,3% των συνταξιούχων;

Δεν ξέρω αν όσοι διαδήλωσαν σήμερα έχουν αντίληψη για τις πραγματικές στρεβλώσεις που παρουσιάζει το ασφαλιστικό σύστημα - για τις τεράστιες διακρίσεις που υπάρχουν ακόμη και μεταξύ συνταξιούχων που ανήκουν στην ίδια γενεά. Αντιλαμβάνονται ότι πληρώνουν φόρους, για να μπορούν να έχουν παχουλές συντάξεις οι ευνοημένοι του συστήματος; Καταλαβαίνουν ότι τα 750.000.000 ευρώ το χρόνο πηγαίνουν όχι σε πολλούς που έχουν ανάγκη, αλλά σε λίγους (άλλο τόσο πηγαίνει και για τους συνταξιούχους του Ο.Τ.Ε., πολλοί εκ των οποίων βγήκαν στη σύνταξη σε εξαιρετικά νεαρή ηλικία, λόγω της περίφημης εθελουσίας εξόδου), οι οποίοι πίνουν τους φραππέδες τους εις βάρος μας; Αν το είχαν πάρει είδηση, να δούμε προς τα πού θα κατευθύνονταν οι πορείες τους.

Οι μισθοί των δικαστών ή πώς ο καθένας γράφει ό,τι νάναι

Ο Αρεοπαγίτης και Πρόεδρος της Ενώσεως Δικαστών και Εισαγγελέων κ. Χαράλαμπος Αθανασίου απαντά σήμερα, στο Βήμα, σε άρθρο του Καθηγητή κου. Γεράσιμου Βώκου που είχε δημοσιευθεί προ ημερών στην ίδια εφημερίδα. Η ποιότητα και των δύο άρθρων μας κάνει να ανησυχούμε τόσο για το επίπεδο των καθηγητών των Πανεπιστημίων μας, όσο και για το ενδεχόμενο ακόμη και οι δικαστές μας να καταλαμβάνονται από συντεχνιακή αντίληψη.

Ο κ. Βώκος αναφέρεται σε οφειλές του κράτους προς τους δικαστικούς, τις οποίες σχετίζει με την οικονομική κρίση και τα μέτρα, αναφέροντας ότι ωφελημένοι από την κρίση βγαίνουν τελικώς οι δικαστές. Αυτό είναι διπλά ανακριβές: αφ' ενός γιατί τα μέτρα προβλέπουν αρκετά σημαντικές περικοπές και στους μισθούς των δικαστικών λειτουργών, αφ' ετέρου διότι η καταβολή των ποσών που αναφέρει ο κ. Βώκος στο άρθρο του είναι σε συμμόρφωση με δικαστικές αποφάσεις παρελθόντων ετών και, άρα, υποχρεωτικές για το κράτος και ανεξάρτητες από το μνημόνιο - πράγμα που θα μπορούσε να διαπιστωθεί με στοιχειωδώς επιμελή έρευνα. Δυστυχώς, όμως, η απάντηση του κ. Αθανασίου ενώ επισημαίνει αυτά τα πράγματα, είναι απογοητευτική, κυρίως ως προς το ύφος (γιατί κανείς, που ξέρει πώς λειτουργούν τα δικαστήρια, δεν μπορεί να έχει ουσιαστική αντίρρηση σε πολλές από τις επισημάνσεις του), αλλά κυρίως για την απόκρυψη της πραγματικής αιτίας της δικαστικής οφειλής των αναδρομικών, μολονότι μέμφεται τον κ. Βώκο που δεν έχει ενημερωθεί σχετικώς.

Τα αναδρομικά αυτά επιδικάσθηκαν με μια σειρά από αποφάσεις του Ειδικού Δικαστηρίου του άρθρου 88 § 2 του Συντάγματος (του λεγομένου Μισθοδικείου), το οποίο πράγματι αποτελείται από τρεις ανωτάτους δικαστές, τρεις καθηγητές Νομικής και τρεις δικηγόρους. Έτσι, οι δικαστές είναι πράγματι μειοψηφία στη σύνθεσή του. Ωστόσο, οι δικηγόροι που συμμετέχουν στη σύνθεση, αλλά και οι καθηγητές της Νομικής (που κατά κανόνα επίσης δικηγορούν) έχουν κάθε λόγο να φοβούνται να βγάλουν απόφαση αντίθετη με τα συμφέροντα των δικαστών. Έτσι, η αμεροληψία τους δεν μπορεί να θεωρηθεί εκ των προτέρων δεδομένη.

Έτσι, με την (βασική) απόφαση 13/2006 το Μισθοδικείο έκρινε, κατά πλειοψηφία, ότι οι δικαστές δικαιούνται αυξήσεως, και δη αναδρομικής, στους μισθούς τους, προκειμένου να εξομοιωθεί ο μισθός του Προέδρου του Αρείου Πάγου με αυτόν του Προέδρου της Ε.Ε.Τ.Τ. (Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων). Οι δικαστές, με άλλα λόγια, δικαιούνται της καταβολής αναδρομικών μισθών όχι επειδή το κράτος δεν τους έδωσε αυτά που τους είχε υποσχεθεί και που είχε νομοθετήσει με το ενιαίο μισθολόγιο των δικαστών, αλλά επειδή έκανε το σφάλμα να χορηγήσει σε μετακλητό υπάλληλο μιας ανεξάρτητης αρχής μισθό μεγαλύτερο από αυτόν του Προέδρου του Αρείου Πάγου! Το λάθος αυτό στοιχίζει στον κρατικό προϋπολογισμό, σύμφωνα με το άρθρο του κ. Βώκου (στοιχείο, το οποίο ο κ. Αθανασίου δεν αμφισβήτησε), 235 εκατομμύρια ευρώ!

Κατά τη γνώμη μου οι δικαστές θα έπρεπε να αμείβονται πάρα πολύ καλά - να συγκεντρώνουν την αφρόκρεμα του νομικού κόσμου της χώρας, αλλά και να μπορούν να ελέγχονται για τις αποφάσεις τους και τις επιδόσεις τους εν γένει. Μην κρυβόμαστε, πολλές από τις δυσλειτουργίες στη δικαιοσύνη οφείλονται εν πολλοίς και σε ανεπαρκείς δικαστικούς λειτουργούς, οι οποίοι επισκιάζουν πολλούς πραγματικά εξαιρετικούς συναδέλφους τους. Και πολλοί πολίτες, για τους οποίους η εμπλοκή με τη δικαιοσύνη αποτελεί πολύ οδυνηρή διαδικασία, γεμάτη καθυστερήσεις και αστοχίες, η καταβολή ενός τέτοιου ποσού στους δικαστές σήμερα αποτελεί, έστω και άδικα, πρόκληση.

Πού πάνε τα χρήματά μας - πολιτισμός και θέατρο

Από συνταξιούχους μπορεί να κόβουμε, αλλά από τον πολιτισμό ποτέ! Ανακοινώθηκαν οι επιχορηγήσεις σε ομάδες θεάτρου και χορού από το Υπουργείο Πολιτισμού - μπορείτε να τις δείτε σ' αυτό το πινακάκι. Κι εγώ, ενδεικτικά, είπα να δω τι είναι αυτά τα θέατρα, που επιδοτεί το κράτος με € 2.161.750 από τα χρήματα των φορολογουμένων, και είδα τα δυο πρώτα στη λίστα (ίσως αδικήσω τα υπόλοιπα).

Είδα, κατ' αρχήν, το θέατρο Άττις - του οποίου η παράσταση για το 2008 και το 2009 που θα βρείτε να "παίζει" πιο πολύ στο google ήταν το έργο Mauser του περίφημου Heiner Mueller, με τις πινελιές του σκηνοθέτη κου. Θεόδωρου Τερζόπουλου. Στην εκδοχή αυτή τα καθίσματα των θεατών είναι καλυμμένα με φωτογραφίες "αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφυλίου", ενώ "ο ύμνος της Τρίτης Διεθνούς θα δίνει το πρόσταγμα, η φωνή του Λένιν θα αντηχεί", προκαλώντας το ενδιαφέρον, μεταξύ άλλων, και "... πάσης φύσεως αριστερών". Άξια τα € 112.500 ευρώ, λοιπόν! (α, και το εισιτήριο για τις παραστάσεις αυτές στοίχιζε € 20)

Το Θέατρο Νέου Κόσμου, που επιχορηγείται με € 105.000, ενδιαφέρεται για τον κοινωνικό και πολιτικό ρόλο της τέχνης. Εντύπωση προκαλεί ότι το συγκεκριμένο θέατρο έχει πολλούς χορηγούς: εκτός από το κρατικό Ραδιόφωνο, είναι άλλοι τρεις ραδιοσταθμοί και η ιστοσελίδα mixtape.gr. Η εντύπωση αυτή είναι θετική, διότι δείχνει ότι το θέατρο αυτό μπορεί να βρει πόρους και εκτός κράτους, ενώ έχει πολλές παραστάσεις φέτος (με εισιτήρια από € 12 έως € 22, ανάλογα με την παράσταση)- δεν ξέρω γιατί να πρέπει να το επιδοτούμε εμείς.

Πρόκειται, και στις δύο περιπτώσεις (όπως και στις επόμενες, που είδα), για θέατρα που απευθύνονται στο κοινό, έχουν εισιτήρια, έχουν αρκετές παραγωγές, έχουν πρόσβαση σε χορηγούς. Γιατί να ξοδεύουμε γι' αυτά τα θέατρα 2 εκατομμύρια; Δηλαδή χωρίς την επιχορήγηση θα έσβηναν; Μήπως δεν πρέπει να έχουμε αξίωση για ορθολογική διαχείριση των δικών τους πόρων (λ.χ. άλλη τιμή εισιτηρίου ή άλλες αμοιβές στους συντελεστές ή επιδίωξη περισσότερων χορηγιών ή μείωση κόστους κ.λπ.). Α, και όλα αυτά γίνονται χωρίς καν να συζητάμε για την ποιότητα των παραστάσεων, των ηθοποιών, της σκηνοθεσίας κ.λπ. Και μήπως αυτό λέει κάτι, για το πόσο ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες - ή εμείς, η πλέμπα, δεν ξέρουμε από αυτά και είμαστε αμόρφωτοι, και γι' αυτό έρχεται το κράτος, μας παίρνει τα χρήματα και τα δίνει εκεί που χρειάζεται, για να μας μορφώσει;

Addendum: Γκρινιάζουν και θέλουν κι άλλα!

Στρέβλωση της αγοράς και σπατάλη = ανάπτυξη ...

... σύμφωνα με την Υπουργό Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας. Το κράτος εγγυάται δάνεια για τη λειτουργία ιδιωτικής επιχείρησης (62 εκατομμύρια ευρώ σε ποσοστό 80%) και ισχυρίζεται ότι με τον τρόπο αυτό υλοποιείται το "στοίχημα της ανάπτυξης" με τη "στήριξη της ποιοτικής, ανταγωνιστικής παραγωγής στην Ελλάδα". Κάποια ερωτήματα προκύπτουν:

1. Πώς και η ποιοτική και ανταγωνιστική παραγωγή χρειάζεται στήριξη; Αν ήταν ποιοτική και ανταγωνιστική θα έπρεπε να είναι κερδοφόρα.

2. Δεν αποτελεί παρέμβαση, ευθεία νόθευση του ανταγωνισμού αυτή η στήριξη, η οποία απαγορεύεται από το κοινοτικό δίκαιο; (παρόμοια θέματα είχαμε θίξει και σε παλαιότερη ανάρτηση)

3. Πώς θα πεισθεί κάποιος να πραγματοποιήσει μια υγιή επένδυση στην κλωστοϋφαντουργία στην Ελλάδα, όταν ξέρει ότι υπάρχουν ήδη ανταγωνιστές που στηρίζονται από το κράτος; Μόνο με μια επιχείρηση, κρατικώς χρηματοδοτημένη, θα "μιλούν όλοι για το μεγάλο θαύμα της ελληνικής κλωστοϋφαντουργίας";

4. Γιατί να μη ρισκάρει επικίνδυνα ή να δίνει εξωπραγματικούς μισθούς κάποιος επιχειρηματίας, όταν τον έχει πείσει η κα. Κατσέλη ότι θα τον σώσει σε περίπτωση που πέσει έξω; Ποιος εγγυάται την ορθολογική διαχείριση των χρημάτων που η επιχείρηση θα λάβει ως δάνειο; Ή έχει σκοπό να την κρατικοποιήσει η κα. Κατσέλη;

5. Τα λεφτά μας τόσο εύκολα τα έχει για μοίρασμα, και μάλιστα σε επιχειρήσεις, το κράτος;

Πρέπει επιτέλους να δώσουμε στην Κυβέρνηση να καταλάβει ότι ούτε τα χρήματά μας είναι για πέταμα, ούτε μπορεί να ενισχύει τους ανταγωνιστές μας με κριτήρια που θέτει η ίδια. Η ανάπτυξη έρχεται από τον υγιή ανταγωνισμό. Η κα. Κατσέλη μιλούσε στο Υπουργικό Συμβούλιο για δήθεν άρση των στρεβλώσεων της αγοράς, μεταξύ άλλων. Να όμως που η ίδια τις δημιουργεί, και μάλιστα με χρήματά μας.

Σπατάλη στην τοπική αυτοδιοίκηση

Φυσικά, ο Δήμος του Πρωταθλητή δεν μπορούσε να μην είναι πρωταθλητής! Διαβάστε από το ιστολόγιο του Διονύση Κατρανίτσα την ημερησία διάταξη για τη συνεδρίαση της 13 Μαΐου 2010.

Πού πάνε τα χρήματά μας ή Τα άχρηστα ΤΕΙ ή Γιατί καταργήθηκε η "βάση του 10"

Σ' αυτό το ρεπορτάζ των "Νέων" και στον πίνακα που επισυνάπτεται φαίνονται τα επαρχιακά ΤΕΙ με χαμηλή, σχεδόν μηδαμινή ζήτηση μεταξύ των υποψηφίων, οι οποίοι πέτυχαν βαθμολογία ανώτερη της βάσης στις γενικές εξετάσεις των ετών 2006-2008. Πρόκειται για 41 τμήματα! Ούτε ένα, ούτε δύο. Και αυτά τα τμήματα επιχειρείται να διατηρηθούν τεχνητά στη ζωή με την κατάργηση της (αυτονόητης, σε οποιοδήποτε λελογισμένο σύστημα) προϋπόθεσης να επιτυγχάνουν, όσοι εισέρχονται στην τριτοβάθμια παιδεία, τουλάχιστον τη βάση στα μαθήματα της δευτεροβάθμιας. Στο ρεπορτάζ αναφέρεται σωστά ότι προβλέπεται από τη νομοθεσία (άρθρο 4 §§ 3, 4 ν. 1404/1983, όπως αυτός έχει τροποποιηθεί με το άρθρο 17 § 2 ν. 3794/2009) η υποχρεωτική συγχώνευση ή διακοπή λειτουργίας Τμημάτων ΤΕΙ, όταν για πέντε συνεχόμενα ακαδημαϊκά έτη έχουν εγγεγραμμένους σπουδαστές λιγότερους από το 10% του αριθμού των εισακτέων στο αντίστοιχο Τμήμα. Έτσι, η κατάργηση της "βάσης του 10" ουσιαστικά αποτελεί σανίδα σωτηρίας για τα άχρηστα ΤΕΙ.

Με άλλα λόγια: είμαστε σε μια οικονομική κρίση. Το κράτος επιχειρεί να μαζέψει τα έξοδά του κόβοντας σημαντικό μέρος του εισοδήματος ακόμη και των χαμηλοσυνταξιούχων. Ωστόσο, δεν έχει το θάρρος να κλείσει υπηρεσίες, όπως τα άχρηστα ΤΕΙ, που δεν εξυπηρετούν κανένα, εκτός ίσως από το προσωπικό τους και τους τοπικούς σουβλατζήδες. Είναι δυνατόν η Κυβέρνηση να αναλαμβάνει όλο το πολιτικό κόστος των μέτρων που μας ζητούν οι δανειστές και να κολλάει σε τέτοια μικροσυμφέροντα;

Δικαίωμα στις διακοπές - εξόδοις των άλλων!

Αφού το κράτος αποφάσισε να συμμαζέψει τα δημοσιονομικά του, κράτησε τις εντελώς απαραίτητες δαπάνες. Ξέρετε, αυτές που απαιτούνται για να διατηρηθεί η κοινωνική συνοχή, να αποφύγουμε την κοινωνία των 2/3, να επιδείξουμε κοινωνική αλληλεγγύη κ.λπ. Ανάμεσα σ' αυτές είναι, βέβαια, και ο κοινωνικός τουρισμός, ο οποίος εξομαλύνει άλλη μια ταξική διάκριση στην Ελλάδα. Άλλωστε, τι ψυχή έχουν 8 εκατομμυριάκια; Αυτά θα σώσουν την οικονομία; Α, ξέχασα - ο κοινωνικός τουρισμός, όπως σχεδόν κάθε κρατική παρέμβαση στη χώρα μας, εξυπηρετεί συντεχνίες! Οπότε το "κοινωνικό δικαίωμα" στις διακοπές διαμορφώνεται ως η υποχρέωση του φορολογουμένου να στηρίζει με τσάμπα τουρίστες τους ξενοδόχους της χώρας.

(ΥΓ. Είναι και που οι ξενοδόχοι προσπαθούν να επιμηκύνουν την τουριστική περίοδο και έχουν κίνητρο για βελτιωμένη παροχή υπηρεσιών)

Αφού είναι ισορροπημένη σπατάλη, δεν πειράζει!

Διαβάστε το ρεπορτάζ της "Καθημερινής" για υπερβολικές διαφημιστικές δαπάνες του Υπουργείου Ανάπτυξης κατά την προεκλογική περίοδο - και την απάντηση του τότε Υπουργού κ. Χατζηδάκη: "Πολύς θόρυβος, επομένως, χωρίς κανένα ουσιαστικό αντικείμενο - οι καταχωρίσεις αφορούσαν όλες τις εφημερίδες χωρίς καμμία διάκριση ή σκοπιμότητα". Δηλαδή:

Είχε εγκριθεί κονδύλιο € 1.190.000, το οποίο θα έπρεπε να κατανεμηθεί σε βάθος πενταετίας - για να προβάλλονται τα κατορθώματα του κ. Χατζηδάκη - ε, εννοώ το έργο του Υπουργείου Ανάπτυξης. Ο Υπουργός διέθεσε το μεγαλύτερο μέρος (πάνω από το 60%) του ακριβώς πριν από τις εκλογές (μην τυχόν και μείνει περίσσευμα για τους "άλλους" και για να ενισχύσουμε ό,τι μπορούμε). Αλλά δεν υπάρχει "ουσιαστικό αντικείμενο", γιατί δεν ευνόησε συγκεκριμένα εκδοτικά συγκροτήματα, όλα τα είχε ανάγκη.

Μιλάμε για σπατάλη, μπροστά στα μάτια μας, την οποία ο Υπουργός δεν επιχειρεί καν να αιτιολογήσει (τι στο καλό χρειαζόταν αυτά τα χρήματα, τι σκοπό εξυπηρετούσαν, γιατί χρειαζόταν προβολή το Υπουργείο Ανάπτυξης). Δεν πειράζει η χρονική συγκυρία της σπατάλης τους, η σύμπτωση με την προεκλογική περίοδο. Η λογική του τέως Υπουργού συνοψίζεται στο: "Αφού μοιράσαμε σε όλους, κάναμε καλά!".

Ασφαλιστικό - ανοίξτε τα μάτια σας και δείτε ποιους πληρώνουμε όλοι μας!

Διαβάστε αυτό το έγγραφο που απέστειλε στις 26 Νοεμβρίου 2009 η ΓΣΕΒΕΕ προς τον Υπουργό και τον Υφυπουργό Εργασίας. Δεν παραπέμπω σ' αυτό για τις θέσεις του, με τις οποίες διαφωνώ σε σημαντικό βαθμό, αλλά για ένα πινακάκι που έχει στη μέση, το οποίο περιέχει στοιχεία αντλημένα από τον προϋπολογισμό του 2010:

Ασφαλιστικός φορέας	Επιχορήγηση 2008 (σε €)	Επιχορήγηση ανά Ασφαλισμένο (σε €)	Επιχορήγηση ανά Συνταξιούχο (σε €)
ΙΚΑ - ΕΤΑΜ	2.404.000.000	1.192	2.448
ΟΑΕΕ	551.000.000	685	1.896
ΟΓΑ	4.178.000.000	5.843	4.897
ΤΑΠ-ΟΤΕ	753.000.000	22.491	15.619
ΤΑΠ-ΔΕΗ	710.000.000	26.090	23.794

Στον πίνακα αυτό μπορείτε να δείτε τι επιχορηγήσεις δέχονται τα ταμεία από κράτος, από τη γενική φορολογία. Διανοείσθε ότι το κράτος πληρώνει ετησίως περισσότερα χρήματα για τους εργαζομένους του Ο.Τ.Ε. και της Δ.Ε.Η. (που, στο κάτω-κάτω, έχουν ιδιωτικοποιηθεί υποτίθεται) από ότι για τους ασφαλισμένους και τους συνταξιούχους (που ανέρχονται σε 2.400.000!) του Ο.Α.Ε.Ε. (πρώην Τ.Ε.Β.Ε., Τ.Α.Ε. και Τ.Σ.Α.); Δηλαδή οι παχυλές συντάξεις που παίρνουν οι συνταξιούχοι του Ο.Τ.Ε. και της Δ.Ε.Η. πληρώνονται από εμάς σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από τις πενιχρές συντάξεις του Ο.Α.Ε.Ε. και του Ι.Κ.Α.! Και θυμηθείτε πώς η τότε κυβέρνηση πανηγύριζε για την τεράστια επιτυχία της με την εθελουσία έξοδο του Ο.Τ.Ε.!

Κοινωνική αδικία δεν είναι κάποιος, που δούλεψε περισσότερο, να εισπράττει περισσότερα από κάποιον που δούλεψε λιγότερο - είναι αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας: αυτοί που πραγματικά δουλεύουν να επιδοτούν αυτούς που δούλεψαν λιγότερο και αμείβονται καλύτερα!

Κοντολογίς (γιατί κοντεύω να σκάσω μ' αυτή την ιστορία): δεν παίρνουν μεγαλύτερες συντάξεις οι συνταξιούχοι του Ο.Τ.Ε. και της Δ.Ε.Η. επειδή δημιούργησαν μεγαλύτερα αποθεματικά, αλλά επειδή όλοι οι υπόλοιποι φορολογούμενοι τους επιδοτούν με συνολικό ποσό που ξεπερνά το 1,5 δισεκατομμύριο ευρώ! Να ξέρουμε τι λέμε για προνομιούχους και "ρετιρέ".

Addendum (25.5.2010): Πρόσεξα και το εξής, στο παραπάνω πινακάκι: την αναλογία στην επιδότηση ανά ασφαλισμένο/ ανά συνταξιούχο (που προκύπτει από το λόγο του ποσού της επιδοτήσεως διά του αριθμού των ασφαλισμένων ή των συνταξιούχων, αντιστοίχως, του σχετικού ταμείου). Στο ΙΚΑ είναι διπλάσια ανά συνταξιούχο, σε σχέση με τους ασφαλισμένους (άρα οι συνταξιούχοι είναι περίπου μισοί, σε σχέση με τους ασφαλισμένους). Στον ΟΑΕΕ είναι τριπλάσια περίπου (άρα για κάθε συνταξιούχο υπάρχουν 3 ασφαλισμένοι). Στα ΤΑΠ-ΟΤΕ και ΤΑΠ-ΔΕΗ οι συνταξιούχοι είναι περισσότεροι από τους ασφαλισμένους! Δηλαδή με τους πόρους του προϋπολογισμού τρέφουμε επαγγελματίες συνταξιούχους!