Ο Δήμαρχος, ο κ. Δένδιας, η βία και η συζήτηση

Ο δήμαρχος Αθηναίων, ο κ. Γιώργος Καμίνης, από την αρχή της θητείας του δηλώνει ότι ο καθένας πρέπει να κάνει τη δουλειά του. Δουλειά δική του είναι να διαχειρίζεται τη δημοτική περιουσία. Δουλειά του κ. Δένδια, Υπουργού Δημοσίας Τάξεως και Προστασίας του Πολίτη, είναι να φροντίζει, ώστε οι αστυνομικές δυνάμεις να επεμβαίνουν σε περίπτωση παρανομιών. Στην περίπτωση της Βίλλας Αμαλίας οι δυνάμεις επενέβησαν σε μια παράνομη κατάληψη, για να αποδώσουν το κτήριο στο Δήμο, στον οποίο ανήκει. Και ο Δήμος, φυσικά, αναλαμβάνει τη διοίκηση και τη διαχείριση της περιουσίας του.

Όσο αυτονόητο είναι ότι και οι δύο παράγοντες, τόσο ο κ. Καμίνης (εκπροσωπώντας το Δήμο), όσο και ο κ. Δένδιας (ως πολιτικός προϊστάμενος της αστυνομίας), έκαναν τη δουλειά τους, τόσο προσπαθούν όσοι υποστηρίζουν το κλίμα της γενικευμένης ανομίας να θολώσουν τη συζήτηση. Γιατί να γίνει η επέμβαση, ενώ τόσος κόσμος πεινάει, διερωτώνται στην αντιπολίτευση; Δηλαδή ο κ. Δένδιας δεν πρέπει να κάνει τίποτε, μέχρις ότου ο κ. Στουρνάρας ανορθώσει τα οικονομικά της χώρας, ο κ. Λυκουρέντζος και ο κ. Βρούτσης πετύχουν κάποια αξιοπρόσεκτη πρόοδο στην κοινωνική πρόνοια. Αντιστοίχως, γιατί ο κ. Καμίνης να ενδιαφερθεί να ανακαταλάβει ένα δημοτικό χώρο, ενώ υπάρχουν άστεγοι κ.λπ.;

Φυσικά, η επέκταση της συζήτησης είναι εσκεμμένη, γίνεται με σκοπό να αποφευχθεί η ουσιαστική καταγγελία της ανομίας και της παράτασης και διατήρησης αυτής, επειδή πλέον είμαστε εθισμένοι στον τσαμπουκά, στην αυτοδικία. Αλλά τόσο ο κ. Δένδιας, όσο και ο κ. Καμίνης μπορούν άνετα να απαντήσουν στην ουσία της μομφής: ο καθένας κάνει τη δουλειά του. Αν όλοι έκαναν τη δουλειά τους, πιθανότατα να μην είχαμε εισέλθει καν σε κρίση.

Ο κ. Καμίνης, όμως, κάνει τη δουλειά του εν προκειμένω και ξεπερνώντας τα τυπικά καθήκοντά του ως Δημάρχου, μιλώντας ως εκπρόσωπος των Αθηναίων που τον εξέλεξαν. Με την άφοβη δημόσια στάση του (ενώπιον προπηλακισμών που δέχθηκε μπροστά στα παιδιά του και απειλών ότι θα είναι το επόμενο θύμα τρομοκρατικής επίθεσης), με την ανυποχώρητη επιμονή του στην τήρηση της συνταγματικής νομιμότητας εμψυχώνει, επιβεβαιώνει, εκφράζει όσους επιθυμούν να ζουν σε καθεστώς ευνομούμενης δημοκρατίας - όσους δέχονται τον περιορισμό στις πράξεις μας και την επιδίωξη των ατομικών μας επιθυμιών, που επιβάλλει ο νόμος, ως το τίμημα για την αρμονική συμβίωση στην κοινωνία - όσους θεωρούν ότι οι διαφωνίες στην κοινωνία πρέπει να επιλύονται με βάση την αρχή της πλειοψηφίας και με σεβασμό στα ατομικά δικαιώματα.

Η μάχη μεταξύ της νομιμότητας και της παρανομίας έχει πολλά μέτωπα. Το πιο επικίνδυνο είναι αυτό, στο οποίο η συστηματική παρανομία επιδιώκεται να γίνει κοινωνικώς αποδεκτή. Στο μέτωπο αυτό τασσόμαστε ανεπιφύλακτα με το Δήμαρχο Αθηναίων.

Back to basics: απαραίτητη η ευνομία

Πώς θα τα καταφέρει η κυβέρνηση να λάβει και να επιβάλει μέτρα, όταν όχι μόνο δεν επιβάλλει το νόμο, αλλά κάμπτεται κι όλας από τις παράνομες αντιδράσεις των συμφερόντων κάθε φορά; Αυτή τη φορά ήσαν οι ψαράδες, οι οποίοι απέκλεισαν την είσοδο σε λιμάνια (Πειραιάς, Βόλος) και είδαν τα αιτήματά τους να ικανοποιούνται.

Τι μήνυμα δίνει αυτή η υποχωρητικότητα; Μπλοκάρετε τους δρόμους, αποκλείστε τα λιμάνια, καταλάβετε τα κτήρια, ταλαιπωρήστε την κοινωνία και θα διατηρήσετε έτσι τα προνόμιά σας; Αυτή είναι η χώρα μας; Το κράτος, όπου ο τσαμπουκάς θριαμβεύει;

Χρειάζεται η κυβέρνηση, πριν από οτιδήποτε άλλο, να αναγνωρίσει και να επιβάλει το αυτονόητο: τη στοιχειώδη ευνομία.

Η ανομία κινδυνεύει να γενικευθεί

Τέτοια φαινόμενα είχαμε και στο παρελθόν. Αλλά τώρα, με τον "Καλλικράτη", ο καθένας θεωρεί πλέον ότι μπορεί να κλείνει δρόμους, ακόμη και το σιδηροδρομικό δίκτυο, και να εκβιάζει τους συμπολίτες του. Είναι βέβαια η απόρροια της ανοχής, όλα αυτά τα χρόνια, στην παρανομία εκ μέρους της οργανωμένης πολιτείας. Αλλά πρέπει κάποτε να ξεκινήσουν οι νόμοι να εφαρμόζονται! Ελπίζουμε τώρα αμέσως!

Να κηρυχθεί παράνομο το ΠΑΜΕ!

Μερικές φορές πρέπει να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους: τα σωματεία που "ελέγχονται" από το ΠΑΜΕ δεν περιορίζονται στην κήρυξη απεργιών, αλλά προσπαθούν με πράξεις παράνομης βίας να προκαλέσουν περιουσιακή και άλλη ζημία σε όποιους στόχους επιλέγουν. Συστηματικά εμποδίζουν διά της βίας την είσοδο και την έξοδο εργαζομένων από τις εργασίες τους - πελατών στα ξενοδοχεία - εκδρομέων στα πλοία. Κάνουν καταλήψεις, κλείνουν τους δρόμους και όλα αυτά τα κάνουν οργανωμένα, με σκοπό να βλάψουν. Πρόκειται για πράξεις που τιμωρούνται από το ποινικό δίκαιο και δεν είναι καν μεμονωμένες ή τυχαίες. Είναι σαφές (όπως αναγγέλλεται, άλλωστε, από τα ίδια τα όργανα του ΠΑΜΕ ή από το ΚΚΕ) ότι γίνονται στο πλαίσιο οργανωμένης "πάλης" και γενικότερης ανυπακοής στους νόμους.

Η γυμνή αλήθεια, δηλαδή, είναι η εξής: το ΠΑΜΕ είναι μια οργάνωση, η οποία έχει ως σκοπό της την οργάνωση και διενέργεια παράνομων πράξεων. Η ίδια η ύπαρξη μιας τέτοιας οργάνωσης είναι παράνομη και, μάλιστα, ανεξαρτήτως της ιδεολογίας της. Ο καθένας δικαιούται να πιστεύει ότι τον κόσμο θα τον σώσει ο σοσιαλισμός ή ο φασισμός ή οι Ελοχίμ. Κανείς όμως δεν δικαιούται, στο όνομα των πεποιθήσεών του, να παρανομεί εις βάρος των συμπολιτών του. Πολύ περισσότερο κανείς δεν δικαιούται να επιχειρεί επίτηδες να βλάψει την εθνική οικονομία, κατά τρόπο οργανωμένο, προκειμένου να προβάλει τα πολιτικά του αιτήματα. Κάτι τέτοιο είναι, εκτός από ανήθικο, και παράνομο - και πρέπει να τιμωρηθεί όχι από κάποιον καινούργιο νόμο, αλλά με απλή εφαρμογή αυτών που υπάρχουν ήδη και δεσμεύουν όλους, όσοι ευρίσκονται εντός της ελληνικής επικρατείας.

Η εφαρμογή των νόμων οδηγεί αναγκαστικά στην τιμωρία των μελών του ΠΑΜΕ που συμμετέχουν σε παράνομες δραστηριότητες, όπως και των μελών αυτών που τις διοργανώνουν. Και, στο βαθμό που το ίδιο το ΠΑΜΕ εξυπηρετεί σκοπούς αντίθετους με τη δημόσια τάξη με απαγορευμένα μέσα κατά τρόπο οργανωμένο, πρέπει να κηρυχθεί παράνομο.

Update: Η άποψη του ΚΚΕ για το Σύνταγμα, διά στόματος του εκπροσώπου του, Μάκη Μαΐλη-

Update 2: Όσοι αμφιβάλλουν ότι αυτή είναι επίσημη θέση του ΚΚΕ, μπορούν να διαβάσουν το σχετικό απόσπασμα από το "Ριζοσπάστη" (θα παρατηρήσετε κάποιες ανεπαίσθητες "ανακρίβειες" στην απομαγνητοφώνηση).