Οι αντικειμενικές, οι πλούσιοι κι ένας παλιός υπέρμαχος της νομιμότητας που την απαρνείται

Κάνει εντύπωση η στάση που τήρησε ο κ. Φλωρίδης απέναντι στην έκδοση της υπ’ αριθμόν 4003/2014 αποφάσεως της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας (που εξεδόθη κατόπιν αιτήσεως ακυρώσεως που κατέθεσαν μέλη της Δράσης). Φαίνεται ότι ο πρώην Υπουργός δεν κατάλαβε τι ουσιαστικά έκρινε η απόφαση, με την οποία υποχρεώνεται η Διοίκηση να καθορίσει ξανά (για πρώτη φορά μετά το 2007) τις αντικειμενικές αξίες, ώστε να μπορεί ο φόρος που επιβάλλει στους ιδιοκτήτες ακινήτων να αντιστοιχεί στην πραγματική τους. Σχεδόν διαμαρτύρεται για τη νομοθετική πρόβλεψη, κατά την οποία οι αντικειμενικές αξίες πρέπει να αναπροσαρμόζονται ανά διετία, για να είναι επίκαιρες - θα ήθελε να προσδιορίζονται σε πιο αραιό χρονικό διάστημα, με μοναδικό σκοπό (εν προκειμένω) να φορολογούνται οι ιδιοκτήτες περισσότερο. Όμως κάτι τέτοιο είναι αντίθετο με το Σύνταγμα, που ορίζει ότι οι πολίτες μετέχουν στα δημόσια βάρη ανάλογα με τις δυνάμεις τους. Προτιμά ο κ. Φλωρίδης να υποκαταστήσει αυτή τη συνταγματική επιταγή με την αυθαίρετη αύξηση των φορολογικών υποχρεώσεων μιας κοινωνικής κατηγορίας, προς την οποία διάκειται δυσμενώς.

Τόσο πολύ φαίνεται ότι έχει μανία κατά των ιδιοκτητών και μάλιστα των μεγαλοϊδιοκτητών, όπως τους εννοεί ο ίδιος, ώστε να θεωρεί ότι δεν είναι άξιοι δικαστικής προστασίας τουλάχιστον στο βαθμό του ορθού προσδιορισμού της φορολογητέας ύλης τους και στενοχωριέται που έλαβαν την προστασία αυτή. Εκφράζοντας τη δυσαρέσκειά του ανακατεύει τη φορολογία του εισοδήματος που αποδίδει η ακίνητη περιουσία με τη φορολογία της κατοχής της περιουσίας καθ’ αυτήν. Στο σχολιασμό του για την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας αναφέρει τη θέση του, ότι εισοδήματα από «παραγωγικές» δραστηριότητες θα πρέπει να φορολογούνται περισσότερο από τα εισοδήματα από μισθώματα. 

Το ότι η αγορά ακινήτων είναι ουσιαστικά νεκρή δεν τον κάνει να συμφωνήσει ότι η πραγματική ανταλλακτική αξία των ακινήτων είναι μηδαμινή, αλλά να το εκλάβει ως αφορμή για να υποστηρίξει τη φορολογία της ακίνητης περιουσίας χωρίς, τελικά, να υπολογίζεται η πραγματική της αξία. Διερωτάται ποιοι θα ωφεληθούν από τις αναμενόμενες πτώσεις στις αντικειμενικές αξίες, χωρίς να δέχεται ως βασική αξία κράτους δικαίου τη δράση της Διοικήσεως με βάση κανόνες και όχι αυθαίρετα. Με άλλα λόγια, επειδή θεωρεί ότι οι πλούσιοι ιδιοκτήτες δεν πληρώνουν αρκετά, ας παραμερίσουμε τη νομιμότητα, για να τους κάνουμε να πληρώσουν όσα πρέπει.

Και, φυσικά, η μονομανία του κρύβεται πίσω από την καταπληκτική συλλογιστική, ότι ο φόρος επί της ακίνητης περιουσίας, το μέτρο που ουσιαστικά έχει πλήξει την κυβέρνηση περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο στα χρόνια της κρίσης (σε συνδυασμό με το αντίστοιχης εμπνεύσεως τέλος του κου. Βενιζέλου), είναι σωστός, επειδή είναι «μισητός». Κατά τον κο. Φλωρίδη σωστό και δίκαιο κράτος είναι αυτό που φορολογεί τόσο, ώστε να είναι μισητό από αυτούς που «πρέπει». Η φορολογία αναγορεύεται σε καθήκον, η αναδιανομή σε αποστολή του κράτους, η επέμβαση στην ελευθερία (προς χάρη, κατά κανόνα, των πελατειακών συμφερόντων) καταλήγει να είναι η raison d'être της πολιτικής εξουσίας.

Δεν είναι εδώ το σημείο να γίνει η συζήτηση για τη φορολόγηση της κατοχής της ακίνητης περιουσίας, για το ότι η περιουσία έχει αποκτηθεί με εισοδήματα που έχουν ήδη φορολογηθεί, ότι οι πρόσοδοι από την περιουσία, όταν υπάρχουν, φορολογούνται, για το κατά πόσον είναι δίκαιο να φορολογείται μια περιουσία χωρίς να αποδίδει (πράγμα που είναι εντελώς διαφορετικό από την επιβολή ανταποδοτικών τελών για υπηρεσίες, δημοτικές ή άλλες, που συναρτώνται με την περιουσία και την εκμετάλλευσή της). Αντιθέτως, αυτό που στενοχωρεί από τη στάση ενός πολιτικού που είχε σε κάποια στιγμή ταυτισθεί με τη μάχη για τη νομιμότητα στο ποδόσφαιρο είναι η υποστήριξη της αυθαιρεσίας επειδή, κατά την κρίση του, το αποτέλεσμα την δικαιολογεί. Πρόκειται για μια στάση, η οποία δεν συνάδει με το δημοκρατικό ήθος που θα αναμέναμε από το συγκεκριμένο πολιτικό.

Το PSI και η αυτονομία των ασφαλιστικών ταμείων

Την ώρα που η κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει τους ιδιώτες κατόχους ελληνικών ομολόγων να δεχθούν την εθελοντική τους ανταλλαγή με άλλα ομόλογα, μικρότερης αξίας (το λεγόμενο PSI = private sector involvement), αρκετές κρατικά διορισμένες διοικήσεις των ταμείων αρνούνται να συμμετάσχουν στη διαδικασία. Είναι, κατ' αρχήν, εύλογο οι διοικήσεις των ταμείων να επιθυμούν να προασπίσουν την περιουσία του ταμείου (ειδικά όταν κάποιες αγορές ομολόγων θα μπορούσαν να τους οδηγήσουν στη φυλακή). Ωστόσο, η πολιτική αυτή είναι κοντόφθαλμη. Κατ' αρχήν, όπως καταλαβαίνουν και οι ιδιώτες που συμμετέχουν στο πρόγραμμα ανταλλαγής ομολόγων (που δεν είναι και κορόιδα!), εάν η συμμετοχή δεν είναι επαρκής, ώστε να ενεργοποιηθούν οι ρήτρες συλλογικής δράσης (collective action clauses), η χώρα μας θα χρεωκοπήσει ατάκτως, με αποτέλεσμα να μην ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις τους ούτε στο ελάχιστο.

Κατά δεύτερον, όμως, τα ασφαλιστικά ταμεία στην Ελλάδα επιδοτούνται σε πολύ μεγάλο βαθμό από το Ελληνικό Δημόσιο. Έτσι, η χρεωκοπία του Δημοσίου ενδεχομένως να τους επιτρέψει να εισπράξουν προνομιακά (μετά την πρόσφατη, σχετικώς, τροποποίηση του άρθρου 975 ΚΠολΔ) το σύνολο του ποσού των ομολόγων που κατέχουν, εν τούτοις θα έχουν σκοτώσει τη χήνα που κάνει τα χρυσά αυγά, καθώς δεν θα μπορεί να επιχορηγεί τα πολύ ελλειμματικά ασφαλιστικά ταμεία.

Το σίγουρο είναι ότι η ιστορία με τα PSI για μία ακόμη φορά καταδεικνύει ότι τα ασφαλιστικά ταμεία έχουν χάσει σε πολύ μεγάλο βαθμό την αυτονομία τους από το Δημόσιο και ότι, αντιστοίχως, οι ασφαλιστικές εισφορές που καταβάλλονται σ' αυτά δεν είναι παρά μία ακόμη μορφή φορολογίας. Για το λόγο αυτό και η ύπαρξη των ασφαλιστικών ταμείων δεν μπορεί πλέον να δικαιολογείται: αφού ο μεγαλύτερος χρηματοδότης τους είναι το Ελληνικό Δημόσιο, δηλαδή η γενική φορολογία, για ποιο λόγο να εξακολουθούν να υπάρχουν όλοι αυτοί οι γραφειοκρατικοί μηχανισμοί; Δεν είναι ότι οι εισφορές που καταβάλλουν οι ασφαλισμένοι κατατίθενται σε κάποιο χωριστό ταμείο και από αυτές καταβάλλονται οι συντάξεις τους. Οι ασφαλισμένοι, που είναι ταυτοχρόνως και φορολογούμενοι, συμβάλλουν και με τις εισφορές και με τους φόρους τους στην καταβολή του συνόλου των συντάξεων από τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία. Η εισφορά, η οποία έχει καταστεί ισοδύναμη (αν όχι μικρότερη) πηγή της χρηματοδότησης των ταμείων από τη συμμετοχή του Δημοσίου, χάνει την αυτόνομη αξία της. Με άλλα λόγια, η διατήρηση των ασφαλιστικών ταμείων δεν είναι, πλέον, παρά η διατήρηση γραφειοκρατικών μηχανισμών, που δεν είναι αναγκαίοι, καθ' όσον το ίδιο το Δημόσιο στην πραγματικότητα αναλαμβάνει να καταβάλλει τις συντάξεις (και εγγυάται την καταβολή τους) με χρήματα όλων των φορολογουμένων πολύ περισσότερο από τις ασφαλιστικές εισφορές των ιδίων των ασφαλισμένων (δεν ανοίγουμε καν τη συζήτηση για τα ταμεία, των οποίων σημαντικό ή αποκλειστικό μέρος των πόρων είναι οι "κοινωνικοί πόροι" ή, αλλιώς και πιο κυνικά και αληθινά, φόροι υπέρ τρίτων, ή αυτά που έχουν ειδικό καθεστώς επιδότησης από το Δημόσιο).

Συνεπώς, το αίτημα για κατάργηση των ταμείων και χορήγηση της βασικής συντάξεως απ' ευθείας από το Δημόσιο (ως μέρος μιας συνολικής οικονομικής πρότασης αλλά και αυτοτελώς) χρειάζεται περισσότερη δημοσιότητα και συζήτηση.

Η δήθεν "ποινικοποίηση" των αγώνων του ΠΑΜΕ και άλλων

Η Δράση κατέθεσε μηνυτήρια αναφορά, με την οποία ζητεί να διερευνηθούν τυχόν ποινικές ευθύνες της διοικήσεως του ΠΑΜΕ (προφανώς με τη μορφή της συμμετοχής - ηθικής αυτουργίας). Η εκτελεστική γραμματεία του ΠΑΜΕ εξέδωσε ανακοίνωση, στην οποία γίνεται λόγος για επιδίωξη να "ποινικοποιηθούν" οι αγώνες του.

Η λέξη "ποινικοποίηση" είναι τερατωδώς παραπλανητική - ποινικοποίηση σημαίνει τον εκ των υστέρων χαρακτηρισμό μιας συμπεριφοράς ως αξιόποινης. Στην περίπτωση των κινητοποιήσεων του ΠΑΜΕ, όμως, γίνονται παραβιάσεις νομοθεσίας που ήδη υπάρχει. Με τη μηνυτήρια αναφορά, όπως προκύπτει και από το περιεχόμενό της, δεν ζητείται κάποια μεταχείριση των ενεργειών του ΠΑΜΕ που να ξεφεύγει από τους νόμους, όπως ήδη ισχύουν, ούτε καν ζητείται η θέσπιση χωριστής, διακριτής νομοθεσίας - αντιθέτως, ζητείται ακριβώς η εφαρμογή των νόμων, τους οποίους η ηγεσία και τα μέλη του ΠΑΜΕ ήδη γνωρίζουν και παραβιάζουν συνειδητά (και δεν ενδιαφέρει την έννομο τάξη εάν και κατά πόσον αναγνωρίζουν).

Επομένως, δεν "ποινικοποιούνται" οι μορφές "αγώνα" που επιλέγει το ΠΑΜΕ και αναφέρονται στη μηνυτήρια αναφορά - είναι ήδη ποινικώς κολάσιμες και, βέβαια, επιλέγονται με την προοπτική να επικρατήσει η παρανομία, ο τσαμπουκάς και η βία. Καθήκον οποιουδήποτε θέλει να ζει σε κράτος δικαίου, ακόμη κι αν συμφωνεί πλήρως με τα αιτήματα που προβάλλονται από το ΠΑΜΕ, είναι να αντιδράσει με κάθε μέσο που του παρέχει η έννομη τάξη στις παράνομες μεθόδους του.

Ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος στο blog της Δράσης ...

ξεκινά με ένα πολύ δυνατό άρθρο, από αυτά που λέμε ότι "θα συζητηθούν".

Ο Τάσος Αβραντίνης για τη συμμετοχή του στη "Δράση"

Από το ιστολόγιο της Δράσης αναδημοσιεύουμε το παρακάτω κείμενο του Τάσου Αβραντίνη:

Λογική πρώτης βαθμίδος

Αρκετοί φίλοι μού επεσήμαναν ότι η συμμετοχή μου στη Δράση, συνιστά …απόδραση από το χώρο των ιδεών της ελευθερίας στον άνευρο και πλαδαρό πραγματισμό που υποδεικνύει η κοινή λογική.

Τους απαντώ τα εξής:

Η περιπέτεια της λογικής συνεχίζεται χιλιάδες χρόνια τώρα. Από κλάδος φιλοσοφίας αποσχίστηκε στο πεδίο των μαθηματικών για να επανέλθει στη φιλοσοφία και να τυραννιέται ανάμεσα στους δύο καμμιά εκατοστή χρόνια. Ακόμη και σήμερα οι φιλόσοφοι και οι μαθηματικοί διαφωνούν μεταξύ τους για την πληρότητα της λογικής δεύτερης βαθμίδος. Στη μελέτη του παραγωγικού τρόπου των συλλογισμών και της απόδειξης είμαι βέβαιος ότι θα υπάρχουν κενά ή πιο σωστά ερωτήματα που δε θα απαντηθούν ποτέ.

Ποιός όμως μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός, ότι η εκπληκτική αυτή διαμάχη επέτρεψε την πολυκλαδική ανάπτυξη της λογικής, με εντυπωσιακές εφαρμογές στην τεχνητή ευφυία, στο σχεδιασμό και επαλήθευση του λογισμικού κοκ.

Στο προκείμενο, αναρωτιέμαι οι φιλελεύθερες ιδέες τι αξία μπορούν να έχουν εάν δεν μπορούν να αποδείξουν τη λειτουργικότητα και αποτελεσματικότητα ενός συστήματος που στηρίζεται στις ελεύθερες, αυτόνομες και προς το ατομικό συμφέρον προσανατολισμένες οικονομικές δραστηριότητες των ατόμων. Η ορθότητα των φιλελεύθερων προτάσεων κατέληξα μετά από μια ιδιαίτερα κοπιαστική προσωπική πνευματική διεργασία, ότι αποδεικνύεται με την εφαρμογή του κατηγορηματικού λογισμού.

Υποστηρίζω τις φιλελεύθερες προτάσεις αφού με τη χρήση της μεθοδικής σκέψης κατέληξα ότι είναι σχεδόν πάντοτε οι καλλίτερες στην επίλυση των κοινωνικών ζητημάτων. Ασφαλώς η λογική που επικαλούμαστε εδώ δεν είναι η …τέλεια μέθοδος επίλυσης των προβλημάτων της κοινωνίας. Όπως σωστά έχει επισημανθεί το να χρησιμοποιήσουμε τη λογική για να μετασχηματιστεί σε μια φαινομενικά τέλεια θεωρία εξήγησης των πάντων είναι μάλλον απάτη ειδικά όταν αυτή θα αφορά περισσότερους από έναν. Αν προσπαθούσαμε να διατυπώσουμε μεταξύ μας μια τέτοια γενική πολιτική πρόταση πολύ απλά δε θα τα καταφέρναμε. Είναι μάταιο να αναζητούμε έτοιμες συνταγές για αληθινά δύσκολα προβλήματα. 

Γι΄αυτό το λόγο συμφωνήσαμε μεταξύ μας στο ελάχιστο δυνατό. Στις απολύτως απαραίτητες βασικές προτάσεις, τις οποίες ο καθένας από μας προηγουμένως τις προσέγγισε μόνος του με το πανίσχυρο αναλυτικό εργαλείο της λογικής. Είδαμε ότι συμφωνούμε σ΄αυτές και αποφασίσαμε να τις υποστηρίξουμε δημόσια.

Αλλαγές

Το ιστολόγιο αυτό είχε ιδρυθεί εν όψει των εκλογών του Σεπτεμβρίου 2007, στις οποίες η Φιλελεύθερη Συμμαχία θα συμμετείχε αυτόνομα. Ήδη όμως κάποιοι από τους συντελεστές (μάλλον η πλειοψηφία των ενεργών συντελεστών) δεν είμαστε πλέον μέλη της Συμμαχίας. Για το λόγο αυτό και αφαιρέθηκαν οι σχετικές αναφορές. Ωστόσο, παραμένουν (και θα παραμείνουν) οι παραπομπές προς ιστολόγια που διατηρούν στελέχη της Συμμαχίας, όπως ο Πρόεδρός της Φώτης Περλικός ή ο Γραμματέας της Δημήτρης Σκάλκος ή οι πολύ αξιόλογοι Χάρης Πεϊτσίνης, Σπύρος Ντόβας κ.λπ.

Ένας χωρισμός δεν είναι ποτέ εύκολος. Να αφήσεις μια προσπάθεια, στην οποία έχεις αφιερώσει σημαντικό μέρος της ενεργητικότητάς σου, είναι μια απογοήτευση. Ακόμη πιο επώδυνο, όμως, είναι να πρέπει να βρίσκεσαι απέναντι πολιτικά σε ανθρώπους, με τους οποίους μέχρι πριν από λίγο ήσουν στα ίδια χαρακώματα. Ωστόσο, όσοι έλαβαν τις αποφάσεις αυτές, το έκαναν με σαφή κριτήρια. Στη συζήτηση που είχε προηγηθεί παλαιότερα, και σ' αυτό το ιστολόγιο, είχαν κατατεθεί οι διαφορετικές λογικές που θα μπορούσαν να ακολουθηθούν σε σχέση και με τις επερχόμενες εκλογές για το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Κάποιοι επέλεξαν τη μία, κάποιοι επέλεξαν την άλλη. Ουδείς ψόγος, θα λέγαμε εμείς, για κανένα. Πολλά μέλη συνεχίζουν τον αγώνα τους στη Συμμαχία σεβόμενοι τις επιλογές των συναδέλφων τους. Ωστόσο, με λύπη διαπιστώνω ότι αυτό δεν ισχύει για όλους.

Ενημερώθηκα για ένα blog που έχει γίνει από κάποια μέλη της "Δράσης", του νέου κόμματος που φαίνεται να δημιουργείται με πρωτοβουλία του Στέφανου Μάνου (θυμήθηκα τώρα και μια άλλη συζήτηση που είχαμε με αφορμή την προαναγγελία, ουσιαστικά, της ίδρυσης νέου πολιτικού φορέα). Εκεί είδα το παρακάτω σχόλιο:

"Εσείς τουλαχιστον τολμήσατε"...

Αν δεν παρακολουθούσα τα τελευταία 2 χρόνια την πορεία πολλών απο τους συνδιαμορφωτές της κίνησης σας, πολυ πιθανό να με έπειθε η κοινή λογική την οποίο προβάλλετε σαν πολιτική πρόταση.

Είναι όμως αδιανόητο να ξεχάσει κάποιος την ομηλία σας κύριε Αβραντίνη στην προεκλογική εκδήλωση της Φιλελεύθερης Συμμαχίας για τις εκλογές του '07, όπου είχατε κάνει αναφορές στον κύριο Γ. Παπανδρέου και την ανικανότητα του να αλλάξει το ίδιο του το κόμμα και το γεγονός ότι αυτό τον καθιστά μη πιστευτό ότι θα αλλάξει ολόκληρη τη χώρα.

Γι αυτό μην ξεχνάτε στο μέλλον και σε οποιοδήποτε βήμα κάνετε, (και θα φροντίσουμε να το θυμίσουμε σε όποιον το ξεχάσει) ότι "Εσείς τουλαχιστον τολμήσατε" να παρατήσετε στη μέση ένα έργο που ξεκινήσατε σαν μέλη της Φιλελεύθερης Συμμαχίας οι περισσότεροι και με την πρώτη ευκαιρία που παρουσιάστηκε για μεγαλύτερη προβολή (στήριξη της κίνησης του κ. Μάνου) ξαφνικά ξεχάσατε τη διακύρηξη που είχατε υπογράψει πριν απο 2 χρόνια και γίνατε μια ακόμα ομάδα καιροσκόπων πολιτικών που τόσο πολύ έχει σιχαθεί η Ελλάδα.

Θα είμαστε έκει όταν θα ζητάτε τη στήριξη των συμπολιτών μας λέγοντας τους πως εσείς είστε αδιάφθοροι και έσεις θα καταφέρετε αυτό που δεν κατάφεραν οι άλλοι, γιατι όταν θα το λέτε αυτο κύριοι θα έχετε πάνω σας το στίγμα της ανευθυνότητας που χαρακτηρίζει και εσάς και τον κ. Μάνο στο να παρατάτε στη μέση παρόμοιες προσπάθειες που ξεκινήσατε και ως άλλοι καιροσκόποι τις αφήσατε.

Καλη επιτυχία στον εκλογικό σας αγώνα.

xxxxxxxxxxxxx
Μέλος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

Διαγράφω το όνομα του σχολιαστή, επειδή δεν τον ξέρω προσωπικά τον άνθρωπο και δεν μ' ενδιαφέρουν τα κίνητρά του (όποιος θέλει μπορεί να διαβάσει το όνομά του στην παραπομπή). Επίσης, δεν ξέρω καθόλου τι πληροφόρηση και από ποιες πηγές διαθέτει. Πρέπει να σημειώσω, όμως, ότι όσο ήμασταν στη Συμμαχία είχαμε αποφύγει στο δημόσιο διάλογο που διεξάγαμε πλήρως τις ad hominem επιθέσεις. Αλλά η προσωπική αυτή επίθεση απέναντι στον κ. Τάσο Αβραντίνη και η υπόσχεση του σχολιαστή ότι θα τον αποκαλύπτει ως "καιροσκόπο" ενώπιον του εκλογικού σώματος με θλίβει ιδιαίτερα. Πιστεύω, φυσικά, ότι δεν εκφράζει την Διοικούσα Επιτροπή της Συμμαχίας (θα εκτιμούσα πολύ κάποια δημόσια κίνηση αβροφροσύνης προς τον κ. Αβραντίνη εκ μέρους της) ούτε και όσους γνωρίζουν την όλη ιστορία του κ. Αβραντίνη στο φιλελεύθερο χώρο, την πολυετή και πολύτιμη και ουσιαστική προσφορά του, αλλά και τα όσα προσέφερε στη Συμμαχία. Τέλος, παραβλέπει την επίπονη εσωτερική διεργασία του ίδιου του κ. Αβραντίνη, η οποία τον οδήγησε στην απόφασή του αυτή.

Ως μέχρι πρότινος μέλος της Συμμαχίας, όμως, με στενοχωρεί πάρα πολύ η επιλογή αυτής της καταστροφικής επίθεσης. Γιατί είναι καταστροφική; Επειδή δεν παραθέτει επιχειρήματα και αναλώνεται σε προσωπικούς χαρακτηρισμούς. Επειδή δεν μπορεί να οδηγήσει σε αντιπαράθεση ουσιαστικών επιχειρημάτων, σε γόνιμο διάλογο. Επειδή, τέλος, δεν αναφέρεται σε γεγονότα εξακριβώσιμα, αλλά σε κίνητρα, σκέψεις κ.λπ. Θεωρητικά, λ.χ., θα μπορούσα να πω κι εγώ ότι ο συγκεκριμένος σχολιαστής τα άρπαξε από κάπου για να γράψει το συγκεκριμένο σχόλιο (ως σχήμα λόγου το μνημονεύω, για να μην παρεξηγηθώ!) - πρακτικά ο ίδιος δεν θα μπορούσε να αποδείξει το αντίθετο, γιατί τα κίνητρα δεν αποδεικνύονται. Επίσης, ένας διάλογος μεταξύ δύο πρώην συζύγων, αν γινόταν δημόσιος, θα μπορούσε να βγάλει πολλά οικιακά άπλυτα στη φόρα (όπως κι έχει γίνει στα τηλεοπτικά παράθυρα). Και άντε και η κοινή γνώμη - το εκλογικό σώμα - πείθεται ότι ο ένας από τους δύο έχει περισσότερο δίκαιο από τον άλλο. Η όλη αντιπαράθεση όμως θα τους έχει καταστρέψει εν τω μεταξύ και τους δύο.

Επί της ουσίας, ως προς τη δήθεν ανευθυνότητα (κι εδώ κάνω τη δική μου "απολογία"): συμμετείχα με ενθουσιασμό στην προσπάθεια της Φιλελεύθερης Συμμαχίας. Κατά την πορεία της συμμετοχής μου αυτής συνέβησαν κάποια γεγονότα, τα οποία με προβλημάτισαν - προβληματισμούς, τους οποίους παραμέρισα, επειδή πίστεψα στην ειλικρινή καλή πρόθεση κάποιων βασικών συντελεστών της προσπάθειας αυτής. Η πίστη μου στα συγκεκριμένα πρόσωπα παραμένει, αλλά η πλειοψηφία της προσπάθειας αυτής κινείται πλέον κατά τρόπο που δεν με εκφράζει. Η προσωπική αυτή επίθεση κατά του κ. Αβραντίνη είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα παρόμοιων ενεργειών που έχουν γίνει τον τελευταίο καιρό. Δεν θεωρώ συμβατό με τη συνείδησή μου το κλίμα σε μια συλλογική προσπάθεια, όταν τα ψέματα και οι συκοφαντίες χρησιμοποιούνται εις αντικατάσταση πολιτικών επιχειρημάτων, δεν επιθυμώ να τα προσυπογράφω διά της συμμετοχής μου. Και, στο κάτω-κάτω, όταν νοιώθω ότι δεν ταιριάζω πλέον ψυχικά ή πολιτικά με τη πλειοψηφία μιας κίνησης το υπεύθυνο πράγμα είναι να αποχωρήσω, αν παρέμενα μάλλον κακό θα έκανα, παρά καλό. Η δημιουργία ενός νέου πολιτικού σχήματος είναι πάντοτε καλή αφορμή (χωρίς να έχω αποφασίσει ακόμη τη στάση μου απέναντι σ' αυτό), καθώς παρέχεται η δυνατότητα να εξετάσω κι εάν με τα μέλη του και τις συγκεκριμένες θέσεις που θα εκφράσει θα "κολλήσω" καλύτερα. Η παρουσία των Τάσου Αβραντίνη, Διονύση Κατρανίτσα, Αντύπα Καρίπογλου, Καθ. Γεωργίου Μπήτρου, Νίκου Δήμου, Χαρίδημου Τσούκα, Πρόδρομου Πύρρου, Γιάννη Μπουτάρη και, φυσικά, του ίδιου του Στέφανου Μάνου, καθώς και άλλων προσώπων που είτε είναι επιφανή, είτε τα γνωρίζω προσωπικά και εκτιμώ πάρα πολύ την αξία τους, πρέπει να ομολογήσω ότι με προδιαθέτει θετικά. Θα δούμε τι θα γίνει στις επόμενες μέρες.