Το έγκλημα του Κατίν και οι απολογητές του Στάλιν (εκ του Περισσού)

Λίγοι πληροφορηθήκαμε τις αντιδράσεις που προκάλεσε η προβολή του πολωνικού φιλμ «Κατίν» (προτεινόμενο για όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας 2008) που αναφέρεται στην μαζική δολοφονία πολωνών αξιωματικών από σοβιετικούς μέσα στο δάσος του Κατίν και στην προπαγάνδα των σταλινικών καθαρμάτων που φόρτωσε και αυτό το έγκλημα στους ομόσταυλους ναζί.
Οι εδω «ομόσταυλοι», κριτικοί κινηματογράφου όλοι (!), καταρχάς αντέδρασαν στην παρουσία του πολωνού πρεσβευτή στην προβολή του φιλμ και στην προσπάθειά του να αναφερθεί και στο καλλιτεχνικό γεγονός του σημαντικού πολωνικού κινηματογράφου αλλά και στο ιστορικό γεγονός αυτό καθ’ αυτό, στη συνέχεια βέβαια έθαψαν αυτό το φιλμ – που δεν βρήκε και τον δρόμο για τις μεγάλες κινηματογραφικές αίθουσες. Κρίμα γιατί χάσαμε τις όμορφες σκηνές της γκεστάπο-ΠΑΜΕ να απαγορεύει την είσοδο στις κινηματογραφικές αίθουσες – σκηνές που θυμάμαι νοσταλγικά από τα ΚΝΑΤ στην προβολή της «Ελένης» του Ν. Γκατζογιάννη.
Περισσότερα εδώ

Η ολοκληρωτική αντίληψη της Νέας Δημοκρατίας

Σαν πολύ δεν ασχολούμαστε τώρα τελευταία με τη Νέα Δημοκρατία; Κι όμως, βρήκε ακόμη ένα τρόπο να μας προκαλέσει αρνητική έκπληξη - διαβάστε την παρακάτω δήλωση του Γραμματέα της, κ. Ζαγορίτη αναφορικά με τον κ. Τατούλη: "Δεν μπορεί να έχει δίκιο ένας απέναντι σε 151"! Δηλαδή ο ρόλος του Βουλευτή, η ανεξαρτησία του, η αυτόνομη σκέψη, η αυτόνομη κρίση - όλα αυτά πάνε περίπατο! Και η προσωπική αντίληψη πρέπει να υποτάσσεται στην πλειοψηφία, μειοψηφία = ανυπαρξία, άδικο! Πρόκειται για τρόπο σκέψεως που θα ταίριαζε πάρα πολύ σε ολοκληρωτικό κόμμα και όχι σ' ένα που, κάποτε, απεκαλείτο φιλελεύθερο. Η ορθοκρισία διά της πλειοψηφίας! (για να μην μπούμε σε θέματα ουσίας, στο κατά πόσον και οι 151 συμφωνούν με τον κ. Ζαγορίτη ή απλώς δεν τολμούν να εκφράσουν τη διαφωνία τους)

Ελευθερία και αξιοπρέπεια

Δύσκολα θα διαφωνήσει με τον κ. Νίκο Δήμου ένας φιλελεύθερος. Αντιθέτως, καταφεύγουμε συχνά στα γραπτά του, προκειμένου ν' αντλήσουμε επιχειρήματα, με τα οποία να ενισχύσουμε τις απόψεις μας. Το πλέον πρόσφατο άρθρο του στο περιοδικό LiFO είναι ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο, στο οποίο περιγράφεται η έννοια της αριστεράς και της δεξιάς. Ωστόσο, καταλήγει με κάτι που, προσωπικά, με προβληματίζει: θέτει στην κορυφή των αξιών την "αξιοπρέπεια".

Το κακό με την αξιοπρέπεια, σε αντίθεση με την ελευθερία, είναι ότι δεν μπορεί να οριοθετηθεί. Το αίτημα για καθολική ελευθερία σε μια κοινωνία έρχεται με τον αυτονόητο λειτουργικό περιορισμό, ότι η ελευθερία του κάθε μέλους της κοινωνίας εχει ως όριό του το σημείο, στο οποίο θίγει την ελευθερία του άλλου. Έτσι, οποιοσδήποτε περιορισμός της ελευθερίας δεν μπορεί να δικαιολογηθεί με αναφορά στην προστασία μιας μορφής ελευθερίας άλλου προσώπου που θα μπορούσε να θιγεί, δεν είναι ανεκτός σε ένα αμιγώς φιλελεύθερο σύστημα. Αυτό όμως δεν μπορεί να ισχύσει με την αξιοπρέπεια. Υπάρχει κίνδυνος, και μάλιστα πραγματικός στην Ελλάδα, να επιβάλλονται περιορισμοί στην ανθρώπινη συμπεριφορά που δικαιολογούνται από την ανάγκη προστασίας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας (η οποία επιβάλλεται και από το άρθρο 2 § 1 του Συντάγματός μας). Δυστυχώς, η αξιοπρέπεια του ανθρώπου θεωρείται, στη χώρα μας, ότι δεν συμπίπτει με την ελευθερία του και με τη δυνατότητά του να αποφασίζει ελεύθερα για θέματα που τον αφορούν. Μπορεί, δηλαδή, σύμφωνα με τη γνώμη που επικρατεί μεταξύ των συνταγματολόγων και των νομικών, το Κράτος να υποκαθιστά τη βούληση των πολιτών του, όταν πρόκειται να διαφυλάξει την "αξιοπρέπειά" τους. Έτσι, η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων έκρινε ότι οι συμμετέχοντες στο reality παιχνίδι Big Brother προσβάλλουν την αξιοπρέπειά τους και ότι η προσβολή αυτή είναι υπέρτερη της βουλήσεώς τους. Παρόμοιες αποφάσεις έχουν εκδώσει κι άλλες ανεξάρτητες διοικητικές αρχές, αλλά και Δικαστήρια. Ένα Κράτος που επιδιώκει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια μπορεί να θίξει ακόμη και τον πυρήνα των ατομικών ελευθεριών εν ονόματί της.

Γι' αυτό το λόγο, η αξιοπρέπεια (που έπρεπε να ταυτίζεται με την αναγνώριση σε κάθε άνθρωπο της ωριμότητας και της δυνατότητας να αποφασίζει για όποιο ζήτημα τον αφορά) έχει, δυστυχώς, καταλήξει να είναι επικίνδυνη έννοια, όπλο ολοκληρωτικών αντιλήψεων.