Προτάσεις για το 2ο Συνέδριο της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

Οι διεργασίες για το 2o Συνέδριο της ΦιΣ έχουν ξεκινήσει και η προσδοκία μου είναι αυτή η προσπάθεια να ολοκληρωθεί με τον σχηματισμό ενός αποτελεσματικού φιλελεύθερου κόμματος, που θα είναι παρόν στην πολιτική σκηνή και δεν θα περιθωριοποιηθεί.

Είναι μια σχηματική περιγραφή 5 αξόνων και είναι μια συνοπτική περιγραφή σχεδίου προς συζήτηση.


ΔΚ1 Διασύνδεση με πολιτικούς του ευρύτερου φιλελεύθερου ιδεολογικού χώρου αλλά και με πολιτικούς που θα μπορούσαν να συνεργαστούν μαζί μας με μια ανοιχτή συνεργασία για την ενίσχυση του δημόσιου προφίλ μας
Κατά πρώτον ήδη υπάρχει ένα πλαίσιο αντιπαράθεσης με τον Στέφανο Μάνο, τον Ανδρέα Ανδριανόπουλου και τον Νίκο Δήμου που μας απομονώνει από ανθρώπους που κινούνται δίπλα σε αυτούς. Η απαξίωση της πολιτικής τους δράσης αλλά και οι αδικαιολόγητες κατηγορίες σε βάρος τους δεν αποτελεί τιμή για την ΦιΣ.
Δεύτερον, υπάρχουν στις κατά τόπους κοινωνίες πολίτες με σημαντική δράση στους ΟΤΑ αλλά και σε άλλους θεσμούς (επιμελητήρια, επαγγ. Συλλόγους) οι οποίοι είναι δραστήριοι κοινωνικά και θα τους ενδιέφερε να συμπράξουν σε έναν χώρο αρκεί να βρεθεί κοινό πλαίσιο. Η εικόνα της ΦιΣ αλλά και η εκλογική της διείσδυση λειτουργεί αποτρεπτικά. Πρέπει να τους προσεγγίσουμε με ένα αναμορφωμένο πλαίσιο – δράσης και πολιτικού σχεδιασμού – ή ακόμη και να συνδιαμορφώσουμε αυτό το πλαίσιο.
Τρίτον το ρευστό πολιτικό σκηνικό απελευθερώνει και πολιτικούς του συστήματος – και στις παρυφές του, έστω – που πιθανόν να είναι πρόθυμοι να ρισκάρουν σε έναν πολλά υποσχόμενο πολιτικό φορέα που θέλω να διαμορφώσουμε.
Τέταρτον υπάρχουν ανάμεσα στα μέλη μας άνθρωποι με συγκεκριμένες επαγγελματικές ιδιότητες που μπορούν να γίνουν «μεταγραφές» από το εσωτερικό.
Η δράση των ΠΠΕ και του μάνατζερ που προτείνω (όπως και του προέδρου της ΦιΣ!) είναι να ανιχνεύσουν προθέσεις και να έρθουν σε επικοινωνία με όλους αυτούς.
Δεν θα ρίξω στο τραπέζι ονόματα αλλά υπάρχουν αρκετοί και στην Θεσσαλονίκη και αλλού.

ΔΚ2 Δημιουργία μιας σφιχτής ατζέντας θεμάτων που θα μας απασχολήσουν μέχρι και την διεξαγωγή των επόμενων εθνικών εκλογών, με συγκεκριμένες και τεκμηριωμένες προτάσεις, η αποδοχή των οποίων θα είναι προϋπόθεση για την συνεργασία με προβεβλημένους πολιτικούς και άλλους πολιτικούς χώρους

Εδώ με την βοήθεια των δημοσιευμένων δημοσκοπήσεων αλλά και άλλων που έχω στα χέρια μου (είναι η δεύτερη επαγγελματική ενασχόληση) έχω καταλήξει στα εξής κυρίαρχα θέματα :
1. Περιβάλλον – Ποιότητα ζωής. Η τελευταία μας τοποθέτηση για ιδιωτικοποίηση της δημόσιας γης μπορεί να είναι ακέραιη και συνεπής με την ιδεολογία μας αλλά προτάσσοντας την στον διάλογο δεν πιστεύω πως υπάρχει ελπίδα να οδηγήσουμε τις επιλογές της πολιτείας αλλά και των συμπολιτών μας προς τα εκεί. Αυτή ακριβώς είναι η αντιφατική τακτική που περιγράφω στο προηγούμενο σχόλιό μου. Επιλέγοντας την διαμόρφωση προτάσεων σε πιο ελαφριά ζητήματα όπως πχ η διαχείριση απορριμμάτων με πρόταση για είσοδο επιχειρήσεων σε όλο το κομμάτι αυτό (αποκομιδή, ταφή , καύση, ανακύκλωση) θα είμαστε πιο παραγωγικοί
2. Διαφάνεια δημόσιου τομέα. Ξεφεύγοντας από την αρνητική τοποθέτηση με καταγγελτικό ύφος σε ζητήματα διαφθοράς του δημόσιου τομέα να προτείνουμε τρόπους που ενισχύουν την διαφάνεια – βλέπε πρόταση Τατούλη για ελεύθερη πρόσβαση στα δημόσια δεδομένα, χρήση του διαδικτύου και δημοσίευση προκηρύξεων δημόσιων διαγωνισμών εκεί, δημιουργία και ενίσχυση θεσμών ελέγχου των δημόσιων οικονομικών (σκοπιμότητα δαπανών και ανταποδοτικότητα αυτών)
3. Οικονομία. Πρώτος στόχος να καταδειχτεί η αναγκαιότητα περιορισμού των δημόσιων δαπανών. Η διαχρονική μεγάλη αποτυχία όλων των κυβερνήσεων την τελευταία 2ετία. Να δείξουμε τι σημαίνει πλεονασματικός προϋπολογισμός, αποτελεσματική εκτέλεση του και να προτείνουμε να διανεμηθεί το πλεόνασμα ως επιστροφή φόρου (έχω και δύο ιντριγκαδόρικες προτάσεις για καμπάνια). Δεύτερος στόχος η προβολή της πρότασης του flat tax και η αναδιάρθρωση του συστήματος ελέγχου και είσπραξης φόρων (κωδικοποίηση φορολογικού κώδικα και αντικειμενικοποίησή του)
4. Παιδεία. Εδώ η πρότασή μας – και όχι μόνο δική μας – για κουπόνια στους γονείς μπορεί να στηρίξει μια πολύ διεισδυτική καμπάνια. Το παράδειγμα της Σουηδίας που το εφάρμοσε τα τελευταία 2-3 χρόνια είναι τρομερό όπλο.
5. Αυτοδιοίκηση. Ο ανασχεδιασμός των ΟΤΑ και ο απεγκλωβισμός τους από τα κόμματα είναι απαραίτητος αν πράγματι θέλουμε περιφερειακή ανάπτυξη. Εδώ και ένα χρόνο δημιουργήθηκε μια οργάνωση Ανεξάρτητων Αυτοδιοικητικών Κινήσεων στο ιδρυτικό συνέδριο της οποίας παραβρέθηκα και χαιρέτησα εκ μέρους της ΦιΣ. Υπήρχε άμεση ανταπόκριση από τέτοιες κινήσεις από την Πάτρα και την Γλυφάδα, έστειλα ενημέρωση στην ΔΕ αλλά δεν υπήρξε συνέχεια. Οι κινήσεις αυτές αναζητούν ανθρώπους που ταιριάζουν με το δικό μας προφίλ αλλά παράλληλα αποτελούν για μας δεξαμενές υποψήφιων μελών και στελεχών (βλ. ΔΚ1)

Νομίζω πως μια τέτοια ατζέντα προτάσεων είναι ικανοποιητική για να στηρίξει την προεκλογική μας καμπάνια, φυσικά και αντιπροτάσεις αλλά και τροποποιήσεις είναι δεκτές.

ΔΚ3 Λειτουργία ενός μάνατζερ (ακόμη και έμμισθου), γραμματέα του κόμματος που θα εκτελέσει ένα σχέδιο διαχείρισης ανθρώπινων και οικονομικών πόρων. Μαζί του μια γραμματεία πολιτικού σχεδιασμού θα αναλάβει να οργανώσει και να εκτελέσει το επιχειρησιακό σχέδιο που θα αποφασίσει η ΔΕ

Η παρουσία ενός μάνατζερ του κόμματος – ενός ανθρώπου που μαζί με μια ομάδα που θα συγκροτήσει (εκτός ΔΕ) θα πρέπει να οργανώνει και να παρακολουθεί την εκτέλεση κάθε επιχειρησιακού σχεδίου και να αναλαμβάνει να παρουσιάζει την επίτευξη και το ποσοστό επίτευξης του κάθε στόχου – προσέλκυση νέων μελών, οικονομικές εξορμήσεις, εκτέλεση καμπάνιας, διαχείριση πόρων κλπ. Θα ήθελα έναν επαγγελματία γι’ αυτό και η αποτελεσματική δουλειά του μπορεί να φέρει και τους πόρους που είναι απαραίτητοι για αυτόν. Το ζήτημα της οικονομικής επάρκειας , αν δηλαδή θα έχουμε τα χρήματα για να τον πληρώνουμε είναι πολύ γενικότερο. Πόσο , δηλαδή, θα πρέπει να μας κοστίσει η συμμετοχή στις εκλογές , με πόσα χρήματα μπορούμε να εκτελέσουμε αυτό το επιχειρησιακό σχέδιο. Εδώ φυσικά οι προσωπικοί πόροι των μελών μας δεν υπάρχει περίπτωση να είναι επαρκείς (δεν είναι επαρκείς για κανένα κοινοβουλευτικό κόμμα). Θα πρέπει να στραφούμε σε χρηματοδότες. Ένα σύστημα προσέλκυσης και διαχείρισης χρηματοδοτήσεων , μαζί με έναν αποτελεσματικό οικονομικό διευθυντή και μιας «ταμειακής υπηρεσίας» μας λείπει πολύ. Όσον αφορά τους χρηματοδότες είναι εκεί έξω και πρόθυμοι να στηρίξουν μια προσπάθεια με τα χαρακτηριστικά που περιγράφω (ρωτήστε και τον Δημήτρη Σκάλκο για αυτό).

ΔΚ4 Προτείνω να διεξαχθεί μια ανάλογη συζήτηση στις περιφερειακές και θεματικές πολιτικές κινήσεις που να αφορούν την αξιολόγηση επίτευξης των στόχων:

1. την ενεργοποίηση όλων των μελών στις ανάλογες πολιτικές κινήσεις

2. την γνωστοποίηση των θέσεων του κόμματος για τα ζητήματα στα οποία οι περιφερειακές και θεματικές κινήσεις είναι υπεύθυνες

3. την επίτευξη του στόχου κατάρτισης πλήρους ψηφοδελτίου στις εκλογές και ανάδειξης στην τοπική κοινωνία των προσώπων που τα απαρτίζουν

4. την διασύνδεση με τα τοπικά αλλά και τα εθνικής εμβέλειας ΜΜΕ

5. την επίτευξη οικονομικής αυτοδυναμίας

Αυτή μου η πρόταση είναι στην ουσία μια σωστή διαδικασία αξιολόγησης της δράσης μας. Οι ΠΠΚ θα πρέπει να αξιολογήσουν και την δική τους δράση όπως και την δράση της ΔΕ έτσι ώστε να φτάσουμε σε διαμόρφωση προτάσεων.

Επιπλέον προτείνω την σύσταση μιας ομάδας σχεδιασμού πολιτικής στρατηγικής , πολιτικού marketing για την επεξεργασία, σχεδιασμό εκλογικής καμπάνιας. Η στελέχωσή ή η υποστήριξή της μπορεί να περιλαμβάνει και επαγγελματίες μη μέλη του κόμματος αλλά σε μια οργανωμένη δουλειά.

Δημοσιεύτηκε στο http://katranitsas.blogspot.com

Ο Χάρης Πεϊτσίνης για τη χρηματοπιστωτική κρίση

Στα πολύ καλά κείμενα του blog του e-rooster για τα όσα συμβαίνουν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού μπορείτε να περιλάβετε (και συνιστώ να διαβάσετε) και αυτό το κείμενο του κ. Χάρη Πεϊτσίνη. Λίγα πράγματα και απλά: το κράτος γίνεται αρωγός των πλουσίων - αυτή είναι η γυμνή πραγματικότητα. Και, αν συνεχίσει αυτή την τακτική, ποιος μας βεβαιώνει ότι δεν θα συμβεί όχι μόνο γι' αυτό που γράφει ο κ. Πεϊτσίνης, ότι δηλαδή θα δοθεί το μήνυμα "ρισκάρετε ανεύθυνα, αν αποτύχετε, εδώ είμαστε εμείς (το κράτος)", αλλά και ότι η κυβέρνηση δεν θα χρηματοδοτεί, κατά το δοκούν, τις επιχειρήσεις των κολλητών της;

Σχόλιο για την αμερικανική παρεμβατικότητα στην οικονομία

"Γινόμαστε σαν τη Γαλλία, μόνο που το φαγητό μας δεν είναι τόσο καλό!" γράφει ο αρθρογράφος του Τime.

Σκέψεις για την εκλογική κάθοδο ενός φιλελεύθερου σχηματισμού από το Διονύση Κατρανίτσα

Διαβάστε την πιο πρόσφατη ανάρτηση στο ιστολόγιο του Διονύση Κατρανίτσα. Θέτει θεμελιώδη ερωτήματα και έχει πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση.

Συμβαίνουν και στις ΗΠΑ

Όπως φαίνεται σ' αυτό το άρθρο των Νew York Times, οι υπάλληλοι μιας (δημόσιας) σιδηροδρομικής εταιρείας καταφέρνουν ν' αυξήσουν το εισόδημά τους με πολλούς και διαφόρους τρόπους και είναι, κατά 97%, και δικαιούχοι αναπηρικών συντάξεων, ενώ παράλληλα παίζουν (ως ανάπηροι συνταξιούχοι) γκολφ!

Η κρίση του καπιταλισμού και η επέμβαση του κράτους ΙΙ

Πολύ καλύτερα από εμένα τα γράφει ο Κonon στο blog του e-rooster. Διαβάστε τον!

Η ηγεσία και το ΛΟΤΤΟ

Σε προηγούμενη ανάρτηση είχα σχολιάσει ένα κείμενο του κ. Χρήστου Γιανναρά, στο οποίο ονειρευόταν τον Έλληνα Πούτιν. Ο κ. Πάσχος Μανδραβέλης τα γράφει πολύ καλύτερα.

Η κρίση του καπιταλισμού και η επέμβαση του κράτους

Οι χρηματαγορές ανεβαίνουν ραγδαία μετά τις παρεμβατικές κινήσεις της Κυβέρνησης και της Fed στις ΗΠΑ - κι έτσι η κρατική παρέμβαση έσωσε άλλη μια φορά τον καπιταλισμό από την κατάρρευση, συνεχίζει η αφήγηση. Στην πραγματικότητα, όμως, το καπιταλιστικό σύστημα δεν απειλήθηκε με κατάρρευση εξ αιτίας του κλεισίματος έστω και μεγάλων πιστωτικών οργανισμών. Το ότι πολλές εταιρείες στη συνέχεια θα κατέρρρεαν, ενδεχομένως, δεν σημαίνει κάτι για το σύστημα καθ' εαυτό, παρά μόνο επιβεβαίωση της λειτουργίας του. Άλλωστε, σε σύντομο χρονικό διάστημα θα άρχιζε η ανασυγκρότηση και καινούργιες επιχειρήσεις θα έπαιρναν τις θέσεις των παλαιών. Η παρέμβαση της κυβέρνησης δεν προσέδωσε τόνωση στο σύστημα, αλλά στις εταιρείες που ενισχύθηκαν από αυτήν. Έτσι, όμως, δόθηκε η εικόνα ότι μπορεί κάποια εταιρεία να είναι όσο ανεύθυνη θέλει, αν τα πράγματα δεν πάνε καλά (και υπάρχει κίνδυνος να συμπαρασύρει κι άλλες), θα φροντίσει το κράτος να την σώσει. Γιατί, λοιπόν, να είναι οι "μεγαλοτραπεζίτες" σώφρονες; Μπορούν να αναλαμβάνουν όσα ρίσκα θέλουν - αν κερδίσουν, καλώς, αν χάσουν, η σανίδα σωτηρίας θα τους δοθεί - και όλο αυτό ονομάζεται οικονομία της αγοράς!

Ηillary Clinton και Sarah Palin

Γέλιο από τις αμερικανικές εκλογές (έτσι, για ν' αλλάξουμε και λίγο το κλίμα!). Από την περίφημη εκπομπή Saturday Night Live.

Λαϊκισμός από τις ΗΠΑ

Ο υποψήφιος Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Γερουσιαστής Joseph Biden, αναφερόμενος στις προτεινόμενες αυξήσεις της φορολογίας των "πλουσίων", είπε ότι είναι ένδειξη πατριωτισμού η καταβολή υψηλών φόρων εκ μέρους των πλουσίων, έτσι εκπληρώνουν τα πατριωτικά τους καθήκοντα. Δηλαδή το να πληρώνεις μια γιγάντια γραφειοκρατική μηχανή, η οποία ενδιαφέρεται για τη δική της αύξηση και πλουτισμό, να την συντηρείς και να την επαυξάνεις είναι ζήτημα πατριωτισμού - η λαϊκιστική ταύτιση του κράτους με την κοινωνία, την πατρίδα κ.λπ. Έτσι, λοιπόν, κι εμείς να μην παραπονιόμαστε για τα όσα μας ετοιμάζει ή μας επιβάλλει ο κ. Αλογοσκούφης και να πάμε να κάνουμε το καθήκον μας ως καλοί πατριώτες, για να ταΐζουμε τις διάφορες παρασιτικές μειοψηφίες και να συντηρούμε τον "Εθνικό Αερομεταφορέα".

Το Βατικανό και η θεωρία της εξέλιξης

Να, λοιπόν, που η Καθολική Εκκλησία δείχνει να διαχωρίζει το επιστημονικό από το θεολογικό και το μεταφυσικό. Ποιοι έχουν παραμείνει κολλημένοι;

Bήματα αδιαφάνειας

Ένα ακόμη αξιόλογο κείμενο του Πάσχου Μανδραβέλη. Η πορεία προς την αδιαφάνεια μπορεί να αναστραφεί με πολύ απλό τρόπο: με αναστροφή των μέτρων που ελήφθησαν προς ενίσχυσή της τα τελευταία χρόνια.

Η πυγμή του κ. Καραμανλή

Η κυβέρνηση έλαβε το μήνυμα και λαμβάνει διορθωτικά μέτρα, όπως η παραίτηση του κ. Βουλγαράκη ή η αναστολή της δημοσιογραφικής δραστηριότητας της κας. Ζαχαρέα. Ο Πρωθυπουργός είχε εμφανισθεί αποφασιστικός στη συνέντευξη τύπου που παραχώρησε στη Δ.Ε.Θ. - μια δημοσκόπηση αργότερα, όμως, και ουσιαστικά παίρνει πίσω όλη του την πυγμή. Το να είναι δεκτική μια κυβέρνηση σε όσα λαμβάνει από την κοινή γνώμη προσδίδει ευαισθησία, το να διαμορφώνει όμως την πολιτική της, ακόμη και στις λεπτομέρειες, βάσει των αποτελεσμάτων των δημοσκοπήσεων δείχνει καιροσκοπισμό. Κρίμα το βαρύ το ύφος του κ. Πρωθυπουργού.

Το πρότυπο της γυναίκας πολιτικού

Διάβασα ένα κειμενάκι, του οποίου η συγγραφέας λυπάται για το είδος των γυναικών που ευρίσκονται στην εξουσία ή την διεκδικούν, όπως η Μ. Θάτσερ ή η Σάρα Πέιλιν και φαντάζεται διαφορετικού τύπου γυναικεία ηγεσία. Αντί άλλου σχολίου, δείτε το όνομά της.

Ο κ. Μάνος και η κοινή λογική του

Ο κ. Γιώργος Σαρηγιαννίδης στο blog του e-rooster άσκησε κριτική στην τοποθέτηση του Στ. Μάνου (που δημοσιεύθηκε στη χθεσινή Καθημερινή) για την ανάγκη ίδρυσης νέου κόμματος. Η κριτική αυτή είναι αβάσιμη σε αρκετά επίπεδα, καθώς φανερώνει εσφαλμένη ανάγνωση του κειμένου του κ. Μάνου, ξεκινώντας από ένα τσιτάτο του Adam Smith και αποδίδοντας στον κ. Μάνο κρατικιστικές προθέσεις. Λοιδωρεί, μάλιστα, ως μη ώφειλε, τη χρήση της έννοιας της "κοινής λογικής" εκ μέρους του κ. Μάνου, ωσάν η λογική να μην είναι το βασικό εργαλείο που χρησιμοποιεί (ορθότατα!) ακόμη και ο ίδιος για να στηρίξει τις περισσότερες θέσεις του. Φαίνεται ότι τον ξενίζει ο προσδιορισμός "κοινή", λες και παραπέμπει σε συλλογικότητες και δεν-ξέρω-τι-άλλο, ενώ, λεξικογραφικά, δεν σημαίνει κάτι τέτοιο, είναι απόδοση του αγγλικού όρου common sense. Το βασικό σφάλμα, όμως, που αποδίδω στην κριτική είναι ότι η απάντηση στο ουσιαστικό αίτημα που προβάλλει ο κ. Μάνος, όπως περιέχεται στις τρεις τελευταίες σειρές του κειμένου του, είναι εντελώς γενικόλογη: θεωρεί εκ των προτέρων κενό ιδεών το κόμμα που προτείνει ο κ. Μάνος και το εντάσσει στον περιβόητο "μεσαίο χώρο". Έτσι, όμως, διαφεύγει όλη η ουσία του άρθρου του κ. Μάνου, η οποία ξεκινά από τη θέση, ότι δεν υπάρχουν αδιέξοδα στη δημοκρατία, θέση η οποία έρχεται σε αντίθεση, τουλάχιστον κατά τα φαινόμενα, με τη σημερινή πραγματικότητα. Ενώ, δηλαδή, οι ψηφοφόροι φαίνονται εγκλωβισμένοι μεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και καταφεύγουν στα υπόλοιπα κόμματα μόνο για λόγους δημοκρατίας, ο κ. Μάνος επιχειρεί να προτείνει ένα τρόπο για την ανάδειξη μιας τρίτης, αξιόπιστης και ουσιαστικής λύσης. Ως κοινή αφετηρία μιας τέτοιας προσπάθειας αναδεικνύει αυτό που περιγράφει ως "όραμα". Ως εχέγγυα προς τους πολίτες, οι οποίοι θα κληθούν να στηρίξουν μια τέτοια προσπάθεια, υπονοεί ότι θα προτείνει την αξιοπιστία, το κύρος και το έργο των πολιτικών οι οποίοι θα συμπλεύσουν σ' αυτή την προσπάθεια. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο κ. Μάνος έχει να επιδείξει σημαντικό έργο στα υπουργεία, στα οποία υπηρέτησε, το οποίο του αναγνωρίζεται και από πολιτικούς αντιπάλους, ανεξαρτήτως ιδεολογίας. Στις θητείες του αυτές, εξάλλου, αξιοποίησε την κοινή λογική και κατέληξε, στις περισσότερες των περιπτώσεων, σε φιλελεύθερες λύσεις (με πιο χαρακτηριστικό και αποτελεσματικό παράδειγμα την αυτο-χρηματοδότηση για την κατασκευή της Αττικής Οδού, της γέφυρας Ρίου - Αντιρρίου και του αεροδρομίου στα Σπάτα). Και ας μην ξεχνάμε και τα εξής: τα πολυσυλλεκτικά κόμματα στην Ελλάδα τα ενώνει η έννοια της "παράταξης", δηλαδή όχι η ιδεολογική συγγένεια (ποιος νοιάζεται για ιδεολογίες από τους κομματικά στρατευμένους;) αλλά το βόλεμα, η αλληλοϋποστήριξη και η χρήση των κρατικών μηχανισμών προς ίδιον όφελος. Τουλάχιστον σε επίπεδο πρότασης (γιατί γι' αυτό πρόκειται, και μάλιστα σε πολύ πρώιμο επίπεδο) ο τρίτος πόλος του κ. Μάνου θα απεκδύεται τα χαρακτηριστικά αυτά, ώστε να μην είναι δυνατή η συσχέτισή του με τα "πολυσυλλεκτικά" (διάβαζε: πολυ-βολεματικά) κόμματα των περασμένων δεκαετιών, αλλά και της σήμερον. Διαφωνώντας προς αυτό με τον κ. Σαρηγιαννίδη, δεν μπορώ να απορρίψω άνευ ετέρου την πρόταση του κ. Μάνου, όπως έχει διατυπωθεί, ειδικά μάλιστα πριν συγκεκριμενοποιηθεί σε κάτι πιο απτό. Δεν ξέρω εάν είναι η πρέπουσα αντίδραση στο παρόν πολιτικό κλίμα, αλλά νομίζω ότι αξίζει τον κόπο τουλάχιστον, εάν προκύψει κάτι πιο συγκεκριμένο και χειροπιαστό, να εξετασθεί. Άλλωστε, ο κ. Μάνος, εκτός από την ευφυΐα του, έχει δώσει και απτά δείγματα της δουλειάς του, αλλά και της υποστήριξής του προς τις ιδέες μας.

ΥΓ. Το κείμενο αυτό εκφράζει τις προσωπικές θέσεις του Averell.

Ελληνική δικτατορία ή πώς το "ένας Λοχίας" έγινε ο "Έλληνας Πούτιν"

Ο κ. Γιανναράς έχει ένα καινούργιο όραμα για την Ελλάδα. Θέλει να αναλάβει ο Έλληνας Πούτιν, ο οποίος θα κλείσει τους κακούς στη φυλακή, θα διώξει τους ανίκανους, θα ξαναστήσει εξ αρχής την κρατική γραφειοκρατία. Κάποτε παρόμοια παράπονα οδήγησαν στη λαϊκή αδιαφορία (τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια) απέναντι στη δικτατορία. Προτού αναλάβει ο Παπαδόπουλος και οι συν αυτώ, οι Έλληνες ήθελαν, έστω, "ένα Λοχία", όχι κατ' ανάγκην Στρατηγό ή Συνταγματάρχη. Βέβαια δεν γνωρίζω η δική μας χούντα να προχώρησε σε εκτελέσεις με πολώνιο στο εξωτερικό εις βάρος αντιπάλων της. Αλλά, αν είναι να επαναφέρουμε την Ελλάδα εκεί που την ονειρεύεται ο κ. Γιανναράς, ας γίνει κι αυτό!

Υπέρ του διαχωρισμού Εκκλησίας και Κράτους ο Πάπας!

Κι όμως, έτσι δήλωσε κατά την επίσκεψη του στη Γαλλία! Φαίνεται ότι είναι μια ακόμη σκοτεινή Καθολική Συνωμοσία για να μας αποκόψουν από τις ρίζες μας!

Με αφορμή την ανακοίνωση των βάσεων

Η ανακοίνωση των βάσεων εισαγωγής στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, καθώς και τα σχόλια που ακολούθησαν, αλλά και τα διάφορα τηλεοπτικά αφιερώματα δίνουν αφορμή για μια σειρά από σχόλια:
1. Ανέβηκαν πάλι οι βάσεις των Παιδαγωγικών Σχολών. Κυρίαρχο κριτήριο για την επιλογή των συγκεκριμένων σχολών είναι (σύμφωνα με τα ρεπορτάζ) η σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση που ακολουθεί. Η αιτιολογία αυτή είναι χαρακτηριστική της κατάστασης της ελληνικής οικονομίας αλλά και της κρατούσας επαγγελματικής νοοτροπίας, οι οποίες πιθανόν αλληλοσυνδέονται: η οικονομία είναι σε τέτοια κατάσταση, που αποθαρρύνει τους κατά τεκμήριο ικανότερους υποψηφίους να επιδιώκουν την ένταξή τους στην αγορά και την ανάδειξή τους μέσω των ικανοτήτων τους, με άλλα λόγια κυριαρχεί η αναξιοκρατία τόσο στο δημόσιο τομέα, όσο και, σε μεγάλο βαθμό, στον ιδιωτικό - πράγμα που αιτιολογεί και την παραίτηση από οποιαδήποτε φιλοδοξία (οικονομική) με αντάλλαγμα μια μόνιμη εργασία. Η νοοτροπία, δηλαδή, που τείνει να κυριαρχήσει (ίσως δικαιολογημένα) είναι ότι δεν υπάρχει περίπτωση, όσο κι αν εργασθεί κάποιος κι εκμεταλλευθεί τις ικανότητές του, ακόμη και στον ιδιωτικό τομέα, να προχωρήσει και, γι' αυτό, ως ελάχιστο, προτιμάται τουλάχιστον η μονιμότητα που εξασφαλίζει το Δημόσιο.
2. Άρχισε ξανά το ερώτημα για τη βάση του 10, τις θέσεις που δεν έχουν καλυφθεί, τα "κολλέγια", προς τα οποία "σπρώχνονται" οι αποτυχόντες υποψήφιοι, τις επαρχιακές πόλεις που "μαραζώνουν" εξ αιτίας των κενών θέσεων. Κάπου έχουμε χάσει το λόγο ύπαρξης τόσο διαδικασίας εισαγωγής στα πανεπιστήμια (τη διασφάλιση της ικανότητας των εισαγομένων να παρακολουθούν μαθήματα πανεπιστημιακού επιπέδου), όσο και της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης καθ' εαυτήν - ωσάν να πρέπει να προέχουν οι "ανάγκες των τοπικών κοινωνιών" ή η τοποθέτηση ΑΕΙ και ΤΕΙ στην επαρχία να μη γίνεται, για να μπορούν όλο και περισσότεροι να σπουδάζουν κοντά στο σπίτι τους (και να μην επιβαρύνονται με τα αντίστοιχα έξοδα που συνεπάγεται η φοίτηση μακριά από το σπίτι), αλλά για να μπορούν οι "τοπικές κοινωνίες" να απομυζούν τους φοιτητές και τους γονείς τους.

Milli Vanilli του Πεκίνου και ο νέος κολλεκτιβισμός

Όσοι έχουν εντρυφήσει στην pop μουσική σίγουρα θυμούνται το σκάνδαλο με το συγκρότημα Μilli Vanilli, το οποίο εμφανιζόταν στη σκηνή, αλλά δεν τραγουδούσε, απλώς τα μέλη τους ανοιγόκλειναν τα στόματά τους, καθώς ακουγόταν μια ηχογραφημένη εκτέλεση από άλλους μουσικούς. Το ίδιο έγινε και στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου, όπου το γλυκύτατο κοριτσάκι που φαινόταν να τραγουδά απλώς ανοιγόκλεινε το στόμα του, ενώ ο ήχος προήλθε από ένα άλλο κοριτσάκι, του οποίου τα δόντια φαίνονταν κάπως στραβά. Είναι μόνο μία από τις λεπτομέρειες που είχαν αποκρυβεί από τις κινεζικές αρχές αναφορικά με τη λαμπρή και εντυπωσιακή τελετή έναρξης (στο παρατιθέμενο άρθρο περιγράφεται και άλλη μία). Και όλα αυτά, όπως μπορείτε να διαβάσετε στο άρθρο, έγιναν για χάρη της εθνικής υπερηφάνειας. Σχετίζονται και με όσα αναφέρονται σ' αυτό το άρθρο από τον David Βrooks, αρθρογράφο των New York Times, σχετικά με τον αναδυόμενο νέο κολλεκτιβισμό.

Έπαινος της ατομικότητας

Από την ταινία "The Fountainhead", σε σενάριο και βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της Ayn Rand, λόγος του Ηoward Roark.