Ελληνικό Πανεπιστήμιο:Κρίση και Μεταρρύθμιση

Oι Φιλελεύθεροι Φοιτητές και το Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών σας προσκαλούν σε εκδήλωση με τίτλο : Ελληνικό Πανεπιστήμιο:Kρίση και Mεταρρύθμιση.

Η εκδήλωση θα λάβει χώρα το Σάββατο 29 Νοεμβρίου στις 19.00, στο Μακεδονία Παλλάς στη Θεσσαλονίκη και θα είναι ανοιχτή στο κοινό.

Ομιλητές:Γεώργιος Μπήτρος, καθηγητής Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

Θέμης Λαζαρίδης, καθηγητής στο Τμήμα Χημείας του City College / City University of New York, διαχειριστής των ιστολογίων Greek University Reform Forum και "Αξιολόγηση Βουλευτών"

Νάσιος Τσιούρας,δικηγόρος

Συντονιστής: Χάρης Μ. Πεϊτσίνης, δικηγόρος

Ο Αρχιεπίσκοπος, με τον οποίο μπορούμε να διαφωνούμε

Συνιστώ να διαβάσετε τη συνέντευξη του νέου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου στην Ελευθεροτυπία της Κυριακής που πέρασε (πρόκειται για την πρώτη συνέντευξη που παραχωρεί μετά την εκλογή του). Μπορεί να έχουμε αντίθετες θέσεις σε αρκετά θέματα, δεν μπορούμε όμως παρά να επικροτήσουμε τη ρητή καταδίκη της πατριδοκαπηλείας εκ μέρους του. Ιδιαιτέρως αξιόλογη και η αναφορά του στον εθνικιστικό διαχωρισμό των διαφόρων εκκλησιών του ορθοδόξου δόγματος.

Το κακό μετρό και το οικολογικό τραμ

Δύο ημέρες, κατά τις οποίες η Αθήνα είχε ουσιαστικά παραλύσει εξ αιτίας της απεργίας που κρατούσε κλειστό το τραμ, έδωσαν την αφορμή γι' αυτό το πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Δημήτρη Καστριώτη στο "Βήμα". Πραγματικά, θυμήθηκα τον καιρό της διαμάχης για την κατασκευή μετρό ή τραμ στη Θεσσαλονίκη και τις ρομαντικές και ευαίσθητες κραυγές υπέρ του "οικολογικού" τραμ και κατά του κακού μετρό. Στην Αθήνα λειτούργησαν και τα δύο. Από τη σύντομη προσωπική εμπειρία μου στην πρωτεύουσα μπορώ να βεβαιώσω για την αλήθεια των όσων γράφει ο συγγραφέας του άρθρου, τόσο για το μετρό (και την παράλυση της Πέμπτης και της Παρασκευής), όσο και για το τραμ - και δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω στην πρόταση που περιέχει το άρθρο του: "Ο κόσμος που «αγάπησε» το μετρό δείχνει ότι το κυκλοφοριακό δεν αντιμετωπίζεται με ιδεολογικές προσκολλήσεις, πεζοδρόμους ή «μέσα σταθερής τροχιάς» στην επιφάνεια". Οι προτεινόμενες λύσεις σε κάθε δεδομένη κατάσταση πρέπει να αξιολογούνται με βάση την πρακτικότητά τους, τις προβλεπόμενες άμεσες και μεσο-μακροπρόθεσμες (θετικές και αρνητικές) συνέπειές τους και όχι από συνθηματολογικούς αφορισμούς. 

Το «δόγμα Λιακόπουλου» από τηλεοπτική σαπουνόπερα γίνεται και πολιτική άποψη υπουργού της ελληνικής κυβέρνησης.
Συγκεκριμένα συνέντευξή του στην εφημερίδα "Μακεδονία της Κυριακής" ο υπουργός Μακ. Θράκ. Κ. Μαργαρίτης Τζίμας απαντάει ως εξής στην ερώτηση: "Βλέπετε γενικότερα το τελευταίο διάστημα η κυβέρνηση να έχει γίνει στόχος επιθέσεων;" :
Σαφέστατα έχει γίνει στόχος επιθέσεων. Μου προξενεί εντύπωση πως μετά το άνοιγμα Καραμανλή στη Ρωσία άρχισαν τα όργανα. Κρίνοντας το πολιτικό και οικονομικό σκηνικό, βλέπω πως μετά τις εκλογές του 2007 και τις ενεργειακές συμφωνίες με τη Ρωσία η κυβέρνηση δέχεται επίθεση, άλλοτε δικαιολογημένη άλλοτε όμως κυρίως άδικη.
«Συνδέει δηλαδή ξεκάθαρα την αποκάλυψη των σκανδάλων στα οποία φέρονται αναμεμειγμένα κυβερνητικά στελέχη με πιθανή συνομωσία εναντίον της κυβέρνησης της χώρας! Κι αν αυτό ακουγόταν ως ψίθυρος μεταξύ των στελεχών της κυβερνητικής παράταξης είναι η πρώτη φορά που κάποιος βουλευτής και μάλιστα εν ενεργεία υπουργός, προχωράει σε μια τέτοια δήλωση.
Βέβαια ακολουθεί άλλη μια ερώτηση η οποία αναφέρεται άμεσα στον αμερικανικό παράγοντα:
-Το 1993 πληροφορηθήκαμε ότι θα έχουμε πρόωρες εκλογές από τον αμερικανό πρέσβη. Μήπως πίσω από αυτές τις επιθέσεις κρύβεται η αμερικανική ενόχληση για την ελληνορωσική προσέγγιση;» (greece-salonica.blogspot.com)
Για να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους ο αμερικανικός παράγοντας έστησε το αλισβερίσι Ρουσόπουλου-Εφραίμ για την κατάφωρα παράνομη ανταλλαγή της δημόσιας περιουσίας;
Ο κουμπάρος Αναγνωστόπουλος με εντολή του αμερικανού πρέσβη εισέπραττε 4000000,00€ από την ΜΕΒΓΑΛ;
Ο υιός Σημαιοφορίδης (βλ. golden boy) σε συνεργασία με το State Department αγόραζε κρατικά δομημένα ομόλογα και ζημίωνε το κρατικό ασφαλιστικό ταμείο των δημοσίων υπαλλήλων;
Αν αυτά και άλλα τόσα είναι έτσι όπως ο κ. Τζίμας μας τα λέει τότε συμβαίνει το εξής παράδοξο: Όλος ο μηχανισμός της ΝΔ συνεργάζεται με τους Αμερικανούς για να υπονομεύσουν την συνεργασία της κυβέρνησης της ΝΔ με τους Ρώσους.
Αν δεν είναι έτσι τότε ο κ. Τζίμας είναι απλά άλλο ένα αθώο παιδάκι στην παιδική χαρά της διακυβέρνησης ΝΔ.
Σ.Σ. η φωτογραφία είναι του Γιώργου Μαργαρίτη που τα λέει καλύτερα

Η ολοκληρωτική αντίληψη της Νέας Δημοκρατίας

Σαν πολύ δεν ασχολούμαστε τώρα τελευταία με τη Νέα Δημοκρατία; Κι όμως, βρήκε ακόμη ένα τρόπο να μας προκαλέσει αρνητική έκπληξη - διαβάστε την παρακάτω δήλωση του Γραμματέα της, κ. Ζαγορίτη αναφορικά με τον κ. Τατούλη: "Δεν μπορεί να έχει δίκιο ένας απέναντι σε 151"! Δηλαδή ο ρόλος του Βουλευτή, η ανεξαρτησία του, η αυτόνομη σκέψη, η αυτόνομη κρίση - όλα αυτά πάνε περίπατο! Και η προσωπική αντίληψη πρέπει να υποτάσσεται στην πλειοψηφία, μειοψηφία = ανυπαρξία, άδικο! Πρόκειται για τρόπο σκέψεως που θα ταίριαζε πάρα πολύ σε ολοκληρωτικό κόμμα και όχι σ' ένα που, κάποτε, απεκαλείτο φιλελεύθερο. Η ορθοκρισία διά της πλειοψηφίας! (για να μην μπούμε σε θέματα ουσίας, στο κατά πόσον και οι 151 συμφωνούν με τον κ. Ζαγορίτη ή απλώς δεν τολμούν να εκφράσουν τη διαφωνία τους)

Μ' αγαπά, δεν μ' αγαπά

Η διαρκής μεταβολή της συνολικής αριθμητικής δύναμης που χαρακτηρίζει την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας για κάποιο λόγο μου θυμίζει το παλιό "μ' αγαπά, δεν μ' αγαπά", με τη διαφορά ότι τα πέταλα της μαργαρίτας δεν αφαιρούνται μόνο, αλλά και ξανακολλούν. Μένει να δούμε πότε θα επιστρέψει στην τιμημένη ΚΟ ο κ. Τατούλης, ο οποίος στη συνέντευξή του στο "Έθνος" είπε πράγματα που μάλλον οι περισσότεροι πολίτες σκέφτονται. Πέρα όμως από την παιχνιδίστικη διάθεση που δημιουργούν οι ευτράπελες ενέργειες ενός κομματικού (και, κατά δυστυχίαν, παράλληλα κυβερνητικού) σχηματισμού που έχει απωλέσει την ψυχραιμία του, υπάρχουν κάποια σοβαρά ζητήματα ουσίας και πολιτικού λόγου αναφορικά τόσο με το κόμμα της ΝΔ, όσο και με τον ίδιο τον κ. Τατούλη.

Η Νέα Δημοκρατία, η οποία έχει μια ισχνή πλειοψηφία στη Βουλή (αποτέλεσμα των εκλογών, στις οποίες κατέφυγε ο κ. Πρωθυπουργός για να έχει ενισχυμένη εντολή για "μεταρρυθμίσεις"!), έχει μεταβληθεί ήδη από καιρού σε ολοκληρωτικό κόμμα. Έχει απαγορεύσει ακόμη και στους βουλευτές της, οι οποίοι έχουν εντολή από το λαό και όχι από το κόμμα, να εκφράζονται κατά τον τρόπο που αυτοί κρίνουν ότι προωθεί τα συμφέροντα των εκλογέων τους. Δεν ξέρω εάν ο ολοκληρωτισμός αυτός προέρχεται από πλήρη αδυναμία ν' αντιληφθούν τα βασικά στελέχη (κυρίως ο Πρωθυπουργός) ότι μπορεί να μην έχουν σε όλα δίκαιο, από το άγχος να δείχνουν ότι είναι συμπαγής και αδιάρρηκτος κομματικός στρατός, από το φόβο της κριτικής την οποία αποδιώχνουν ακόμη και όταν δεν γίνεται δημοσία ή από συνδυασμό όλων των παραπάνω παραγόντων. Το σίγουρο είναι ότι έχουν επιβάλει μια ασφυκτική πίεση στα μέλη της κοινοβουλευτικής τους ομάδας όχι μόνο λόγω της απειλής της διαγραφής ή της καταφυγής σε εκλογές, αλλά και την καλλιέργεια ενός γενικότερου κλίματος περί προδοσίας όχι μόνο του κόμματος, αλλά και της χώρας (ποιος έχει το δικαίωμα να διαφωνεί εν μέσω διεθνούς οικονομικής κρίσεως;).

Η τρομοκρατία αυτή επικρατεί, επειδή οι περισσότεροι βουλευτές της κυβερνώσας παράταξης (για να είμαστε δίκαιοι, το φαινόμενο αυτό δεν είναι αποκλειστικό της ΝΔ) δεν ενδιαφέρονται να επιτελέσουν τα καθήκοντά τους, αλλά νοιάζονται προφανώς περισσότερο για την επανεκλογή τους, η οποία εξαρτάται πλήρως από την παράταξη. Και, βέβαια, καταντά σε ελεεινή προσωπολατρεία για τον εκάστοτε επικεφαλής του κόμματος, ο οποίος ποτέ δεν κάνει λάθη, το πολύ-πολύ να "παραπληροφορείται" από κακούς συμβούλους.

Μέσα στο κλίμα αυτό έρχεται ο κ. Τατούλης και επιχειρεί να αφυπνίσει κάποιους ανθρώπους, μεταξύ τους και τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, λέγοντάς του τα αυτονόητα: ότι έχει και ο ίδιος προσωπικά πολιτική ευθύνη, ότι το κόμμα γίνεται ρεζίλι κ.λπ. Αλλά ο Πρωθυπουργός και οι περί αυτόν είτε στρουθοκαμηλίζουν, είτε έχουν χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα. Έχουμε σοβαρό πρόβλημα λειτουργίας, λέει ο κ. Τατούλης, πώς τολμάς και μιλάς για τέτοια πράγματα εν μέσω διεθνούς οικονομικής κρίσεως του απαντά ο κ. Ζαγορίτης. Η διαφαινόμενη διαγραφή του κ. Τατούλη και από το κόμμα της ΝΔ προφανώς του στερεί τη δυνατότητα να διεκδικήσει βουλευτική έδρα στις επόμενες εκλογές. Το κόμμα του θα επιβραβεύσει όσους προσκυνούν σεμνά και ταπεινά την κυβέρνηση και δεν έχουν την αναίδεια να ασκήσουν κριτική.

Δεν μπορώ να διαβλέψω κάποια υστεροβουλία στη στάση που τηρεί ο κ. Τατούλης. Σε προσωπικό επίπεδο το μόνο που θα κερδίσει θα είναι να έχει ήσυχη τη συνείδησή του ότι τιμά την ψήφο όσων τον ανέδειξαν. Μακάρι το ελληνικό Κοινοβούλιο να διέθετε κι άλλα μέλη με θάρρος της γνώμης αντίστοιχο με τον κ. Τατούλη. Το μόνο που μπορώ να κάνω από εδώ, τη μακρινή Άγρια Δύση, είναι να του πω ότι στα μέρη μας τις αρετές του τις τιμούμε και τις προβάλλουμε.

Ο Νέος Πρόεδρος και η Δυναμική μιας Κοινωνίας

Η Αμερική εξέλεξε τον πρώτο Αφροαμερικανό πρόεδρο ο οποίος με την χαρισματική του προσωπικότητα και μια καμπάνια που θα μείνει στο πάνθεον της πολιτικής επικοινωνίας κατάφερε να ξεπεράσει κάθε εμπόδιο που βρέθηκε στο δρόμο του.
Ο Ομπάμα είναι σήμερα κάτι περισσότερο από πρόεδρος των ΗΠΑ, είναι ένα σύμβολο.Έχει πλέον ταυτιστεί τόσο πολύ με το κεντρικό σύνθημα της εκστρατείας του (change) που τόσο οι Αμερικανοί πολίτες όσο και ο υπόλοιπος κόσμος είναι έτοιμοι να συστρατευθούν μαζί του στις προσπάθειες που θα κάνει τόσο στο πεδίο της οικονομίας όσο και στο ζήτημα του Ιρακ. Συγχρόνως όμως, οι προσδοκίες των πολιτών είναι εξαιρετικά υψηλές πράγμα το οποίο μπορεί να αποβεί μοιραίο για τον ίδιο.
Τι περιμένει άραγε ένας φιλελεύθερος από τον Ομπάμα; Περιμένει μάλλον να κάνει πράξη τις υποσχέσεις του σε ό,τι αφορά την εξωτερική πολιτική. Έχει ωστόσο και την ελπίδα ότι θα ακούσει τους οικονομικούς συμβούλους του από το Σικάγο και δεν θα τηρήσει όσα είπε περί προστατευτισμού στην οικονομία. Η αλήθεια είναι πως στα ζητήματα εσωτερικής πολιτικής αναμένει από τον Ομπάμα μία βελτιωμένη εκδοχή της διακυβέρνησης Κλίντον
Οι αμερικανικές εκλογές όμως στέλνουν και ένα μήνυμα προς όλο τον κόσμο (μεταξύ άλλων και σε εμάς). Δείχνουν την δυναμική μιας κοινωνίας η οποία προχωρά μπροστά και υπερβαίνει διλλήματα του παρελθόντος. Μέσα σε περίπου 50 χρόνια μία φυλλετική ομάδα που δεν είχε πολιτικά δικαιώματα και ήταν πλήρως περιθωριοποιημένη κατάφερε να εκλέξει τον πρόεδρο της χώρας.Ας σκεφτεί κανείς, αν στην σημερινή ''προοδευτική'' Ελλάδα θα ήταν δυνατό να εκλεγεί κάποιος με καταγωγή π.χ από την Αλβανία.
Υπάρχει ίσως και κάτι ακόμη πιο σημαντικό το οποίο θα πρέπει να κρατήσουμε από αυτές τις εκλογές. Ο Ομπάμα δια της επιτυχίας του δείχνει τον δρόμο σε κάθε πολίτη που προσπαθεί να πετύχει τους στόχους του είτε αυτοί βρίσκονται στην ιδιωτική είτε στην δημόσια σφαίρα. Προτρέπει έμμεσα τον καθένα να αγωνιστεί για να ξεχωρίσει και να ξεφύγει από το (και ελληνικό) σύνδρομο του ελάχιστου κοινού παρονομαστή και της μετριοκρατίας.
Εν τέλει, δεν μπορούμε να ξέρουμε αν ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ θα δικαιώσει τις προσδοκίες των πολιτών, μπορούμε όμως με βεβαιότητα να ισχυριστούμε ότι έχει ήδη καταφέρει να αναζωογονήσει τις ελπίδες τους.

Το κατάλληλο δελτίο ειδήσεων

Το CNN αναδείχθηκε ως έγκυρος φορέας πληροφόρησης από τον πόλεμο του κόλπου το 1991, το BBC και η Deutche Welle έδιναν τον πόλεμο της ειδησεογραφίας απέναντι στον Γκαίμπελς.

Απέναντι στην κυβέρνηση Καραμανλή/Ρουσόπουλου η Ελληνοφρένεια, τηρώντας τις αναλογίες, αποδίδει τα του Καίσαρος τω Καίσαρει...

Ιδού ο ένοχος!

Ο φίλος μας Παναγιώτης Τράντος (http://trantos.blogspot.com) συνέλαβε και μας αποκαλύπτει τον υπεύθυνο για την παγκόσμια οικονομική κρίση

Make the turkeys vote for Christmas

Η κυβέρνηση εξαγγέλλει την ενίσχυση των τραπεζών στην Ελλάδα με 28δις €, ισχυρίζεται ότι νόμιμα και ηθικά παρέδιδε δημόσια περιουσία αξίας εκατομμυρίων € στον Εφραίμ και η ΓΣΕΕ - με την στήριξη και του ΣΥΡΙΖΑ - …. διαδηλώνει υποστηρίζοντας την παροχή 35 εκ .€ , ως δάνειο με κρατική εγγύηση, στον γνωστό και μη εξαιρετέο Λαναρά.
Το επόμενο που περιμένω είναι να διαδηλώσουν οι γαλοπούλες για να γιορτάζονται τα Χριστούγεννα μια φορά τον μηνα.

Ντροπή!

Η Νέα Δημοκρατία δεν θα παραστεί κατά τη συζήτηση για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής, η οποία θα διερευνήσει ενδεχόμενες ποινικές ευθύνες στο σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου. Αυτή η απαράδεκτη, αντικοινοβουλευτική ενέργεια ήταν ο μόνος τρόπος για να παρακαμφθεί η διαδικασία της μυστικής ψηφοφορίας που θα διενεργείτο, μήπως δηλαδή κάποιος ή κάποιοι βουλευτές, των οποίων οι ψήφοι δεν θα είναι ονομαστικές, αποφασίσουν κατά συνείδηση ότι πρέπει να διερευνηθούν και ποινικές ευθύνες υπουργών. Ό,τι κι αν έχει γραφεί στο ιστολόγιο αυτό ή αλλού για την κατάντια του κοινοβουλευτισμού στη χώρα μας επιβεβαιώνεται και με το παραπάνω! Ο Πρωθυπουργός φοβάται ένα δυσάρεστο αποτέλεσμα της ψηφοφορίας - φοβάται την ειλικρινή έκφραση των προτιμήσεων των βουλευτών του για ένα τόσο κρίσιμο θέμα - και, για το λόγο αυτό, απλώς "αποσύρει" την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Αν αυτό δεν πείθει κάποιους για το πραγματικό, αυταρχικό πρόσωπο του κυβερνώντος κόμματος και του ίδιου του Πρωθυπουργού, δεν ξέρω τι θα απαιτηθεί.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία του Chris Tame

Ο Chris Tame γεννήθηκε στο Enfield της Βρετανίας τον Δεκέμβριο του 1949. Ήταν συγγραφέας, πολιτικός ακτιβιστής, λάτρης των πολεμικών τεχνών και οπαδός του Elvis. Ο Chris ήταν πολιτικός ακτιβιστής στην Βρετανία και εργάστηκε ακούραστα για 30 περίπου χρόνια για την αναγέννηση του βρετανικού φιλελευθερισμού, μιας παράδοσης που βρίσκεται σε αποσύνθεση.

Εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο στις αρχές της δεκαετίας του 70, μιας περιόδου με έντονες πολιτικές συγκρούσεις , μια εποχή υψηλού πληθωρισμού, υψηλής ανεργίας και με ανυπόφορα επίπεδα φορολογίας και κρατικού παρεμβατισμού.
Ριζοσπαστικές νεολαιίστικες κινήσεις σε σύμπραξη με συνδικαλιστικές ενώσεις σχεδίαζαν να αντικαταστήσουν εκείνο το μικτό σύστημα ανοικτής και κρατικοελεγχόμενης οικονομίας, ενός κράτους πρόνοιας που δημιουργήθηκε την δεκαετία του 40. Από την άλλη πλευρά οι συντηρητικές δυνάμεις με πλαίσιο αναφοράς τις ελεύθερες αγορές και χρηματοδότηση από τις επιχειρήσεις συνέθεταν τις δύο μεγάλες αντίπαλες δυνάμεις.
Ο Tame συνεργάστηκε με πολλές από τις οργανώσεις της δεύτερης παράταξης – των συντηρητικών – αλλά ενδιαφέρθηκε περισσότερο να διαμορφώσει μια ισχυρή φωνή υπέρ της παραδοσιακής μορφής του κλασσικού φιλελευθερισμού. Τον φιλελευθερισμό του John Stuart Mill, του John Locke του Herbert Spencer.
Σαν αποτέλεσμα το 1979 προέκυψε η Φιλελεύθερη Συμμαχία και ο Chris ήταν ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της.
Η στρατηγική του σκόπευε σε μια μελλοντική ηγεμονία στις τάξεις των διανοούμενων σε βάθος χρόνου. Σε μια βαθιά μεταβολή την βρετανικής κοινωνίας που είχε μολυνθεί από τον κρατισμό δεκαετιών. Την ίδια εποχή η Margaret Thatcher εμφανιζόταν κυρίαρχη στο πολιτικό σκηνικό και έδινε τις μάχες της με το κατεστημένο του Arthur Scargill. Προσπάθησε πράγματι σκληρά για να δείξει την αντιφατική πολιτική της Thatcher που μιλούσε για ελεύθερη αγορά αλλά στην πραγματικότητα δεν ήθελε απόλυτη ελευθερία.

Ο Chris διέσχισε όλο αυτό το χρονικό διάστημα στο μικρό του βιβλιοπωλείο στο Covent Garden μαζί με ελάχιστους φίλους και συνοδοιπόρους, η Φιλελεύθερη Συμμαχία του ποτέ δεν βρήκε βήμα στο mainstream ραδιόφωνο και στα ΜΜΕ της χώρας του. Με μικρά βήματα και με την βοήθεια του Internet μπόρεσε να έχει μια μικρή απήχηση σε μερικές χιλιάδες ανθρώπους το 2000 σε πείσμα όλων των δυσχερειών και των απογοητεύσεων που δοκίμασε.
Το 2005 διαγνώστηκε στον Chris μια επιθετική μορφή καρκίνου και στις 30 Μαρτίου του 2006 έφυγε από την ζωή ήσυχα μέσα στον ύπνο του.
Έναν χρόνο μετά η Φιλελεύθερη Συμμαχία με την διακήρυξη της Αναβύσσου ξεκινούσε την παρουσία της στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό και κανείς δεν μνημόνευσε τον Chris Tame σε αυτό το ιδρυτικό συνέδριο αλλά οι περισσότεροι από εμάς είχαμε σαν παράδειγμα τα επιτεύγματα της Margaret Thatcher στο ίδιο χρονικό διάστημα.
Δυστυχώς ο Chris και η Margaret δεν συναντήθηκαν, τουλάχιστον πολιτικά ποτέ. Ίσως η συνύπαρξή τους να μας έκανε ακόμη πιο υπερήφανους χωρίς να μειώσει την αξία και την συμβολή του Chris στον αγώνα για την ελευθερία.
Ο φίλος μου David King. Από το Farnham της κεντρικής Αγγλίας ήταν με τους διαδηλωτές έξω από τα ανθρακωρυχεία όταν δεν γύριζε τα ελληνικά νησιά με οτοστόπ τότε. Τώρα εργάζεται σαν εκπαιδευτικός σύμβουλος σε προγράμματα για ανθρώπους με προβλήματα όρασης και όπως μου είπε με την Thatcher το βράδυ κοιμηθήκαμε στον 18ο αιώνα και το πρωί ξυπνήσαμε στο 20ο. Τώρα σκέφτεται αν έπειτα από τον Tony Blair θα ψηφίσει τον Cameron ή τον Nick Clegg των Lib Dem’s.
Η εξιστόρηση αυτή φυσικά θα πρέπει να ληφθεί υπ’ όψη κατ’ αναλογία. Μάλλον δεν μπορούμε να διακρίνουμε κάποιον σαν την Thatcher στην πολιτική σκηνή της χώρας μας, μα ακόμη πιο σίγουρα δεν υπάρχει κανένας σαν τον Chris Tame.

Συνέδρια και αλλού

Σε παράλληλη τροχιά με την Φιλελεύθερη Συμμαχία βρίσκεται και το ΚΚΕ, ανακοινώνοντας το κείμενο θέσεων για το 18ο Συνέδριο. Θέσεις που δεν θα αλλάξουν ούτε κατά μία λέξη και απλά οι σύνεδροι θα επικυρώσουν.
Στα κολεκτιβιστικά κόμματα, του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού η εξουσία βρίσκεται αδιαμφισβήτητα στα χέρια αυτών που «επιβίωσαν» από τις εσωτερικές πολιτικές διεργασίες και πάντα στα συνέδρια και στις συγκεντρώσεις επιβεβαιώνεται ο φωτισμένος δρόμος που δείχνει η ηγεσία τους.
Οι εξελίξεις έρχονται να επιβεβαιώσουν τις προβλέψεις της ΚΕ, οι συνθήκες πάντα είναι σε βάρος της δράσης του ΚΚΕ αλλά σε πείσμα αυτών το κόμμα προχωρεί.
«Είμαστε κόμμα, δεν έχουμε ηγέτες» δηλώνει η Παπαρήγα, σχολιάζοντας την πιθανότητα αντικατάστασής της στην ηγεσία της ΚΕ. Στο ίδιο κλίμα και οι δηλώσεις του «διαδόχου» σ. Δημήτρη Κουτσουμπά : « Στο ΚΚΕ δεν υπάρχουν ομάδες, ούτε ομαδάρχες, ούτε διάδοχοι». Σίγουρα υπάρχει μόνο ο ταξικός εχθρός, ο ιμπεριαλισμός που αν και δείχνει σημάδια εξασθένησης γίνεται, ταυτόχρονα ,και πιο επικίνδυνος.
Φυσικά στο κείμενο θέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ για το επερχόμενο συνέδριο υπάρχει και η απαραίτητη αυτοκριτική του στυλ : «το μεγαλύτερο μου ελάττωμα είναι πως είμαι πολύ ειλικρινής», όπως και η επισήμανση των κινδύνων από τον οπορτουνισμό των ρεφορμιστών (βλέπε ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ).
Η κυρίαρχη διαφορά των φιλελεύθερων από τους κομμουνιστές είναι αυτή η άποψη για τις συλλογικότητες. Οι αριστεροί πιστεύουν πως το άτομο είναι δεμένο μόνο με τις συλλογικότητες και την συλλογική δράση και σκέψη και πως πρέπει η ατομική του δράση να εξυπηρετεί το «κοινό καλό».
Η Ayn Rand ισχυρίζεται πως «κανένας τύραννος δεν ήρθε στην εξουσία χωρίς να λέει πως υπερασπίζεται το κοινό καλό». Ο George Orwell περιέγραψε ως μοναδικό αποτέλεσμα του κολεκτιβισμού τον απόλυτο τρόμο όπως αυτόν που προκάλεσαν οι ισπανοί κονκισταδόρες. Ο Ludwig Von Mises απέδειξε ότι ο κολεκτιβισμός και η εξυπηρέτηση του κοινού καλού οδηγεί τις κοινωνίες σε αποσύνθεση και σε καταστροφικές συγκρούσεις.
Αυτή την παράδοση υπερασπιζόμαστε, αλλά όχι μόνο σαν θεωρία, οι φιλελεύθεροι και σε κάθε σύγκρουση συλλογικότητας με άτομα ενστικτωδώς σχεδόν ξεκινάμε από την υπεράσπιση των ατόμων.

Οι "Φιλελεύθεροι Φοιτητές" είναι γεγονός!

Είμαστε μια ομάδα φοιτητών της Θεσσαλονίκης οι οποίοι εμφορούμαστε από φιλελεύθερες αρχές. Επιθυμώντας, λοιπόν, να πραγματώσουμε τα ιδανικά του φιλελευθερισμού, αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε μία οργάνωση ώστε να φέρουμε τις ιδέες μας στο προσκήνιο. Φιλοδοξία μας είναι να εκφέρουμε με σταθερότητα και σαφήνεια ένα λόγο που θα υπερασπίζεται τα ιδανικά του Διαφωτισμού, της δικαιοσύνης και της ελευθερίας. Ζώντας σε μία πόλη και σε ένα πανεπιστήμιο όπου κυριαρχούν η ανελευθερία και η προσκόλληση στο παρελθόν, διαπιστώνουμε ότι είναι φυσικό επόμενο η πολιτική να εξαντλείται στη ρηχή συνθηματολογία και στις σκουριασμένες πολιτικές του παρελθόντος. Σας καλούμε, λοιπόν, να συνδιαμορφώσουμε τη θεματολογία και τις δράσεις της νέας οργάνωσης προκειμένου να διατυπώσουμε μία εναλλακτική ιδεολογική και πολιτική πρόταση.

Disclaimer: Πέρα από τη συμμετοχή του καθενός ξεχωριστά σε οποιοδήποτε πολιτικό φορέα, οι ΦΦ δεν είναι παράρτημα κανενός κόμματος και δεν πρόκειται να συμμετέχουν σε φοιτητικές εκλογές.

Δείτε ακόμη το ιστολόγιο των φιλελεύθερων φοιτητών!

Για το επερχόμενο Συνέδριο της ΦιΣ

Επιλέγω να ανεβάσω το σχόλιό μου εδώ , μια και στο φόρουμ της ΦιΣ έχουν αναλάβει δουλειά οι ταλιμπάν και αν θέλει κάποιος να συνεχίσει τον "διάλογο" πρέπει να κάνει δύο Alt+Shift στο λεξιλόγιό του.
Μπορώ όμως να αναφέρω εδώ μια παρατήρηση που έκανα , στηριζόμενος σε γεγονότα.
Ο πρόεδρος και μερικά μέλη της ΔΕ έχουν πάρει αμπάριζα και επικοινωνούν επιλεγμένα με ορισμένα μέλη της ΦιΣ και μεταφέρουν επιλεκτικά πληροφόρηση χωρίς να αναλαμβάνουν την ευθύνη - δημόσια - να τοποθετηθούν στο φόρουμ ή στα blogs τους.
Η μεθόδευση αυτή, καθόλου πρωτότυπη, δείχνει ένδεια επιχειρημάτων αλλά το κυριότερο αποδεικνύεται ως μια προσπάθεια αναπλήρωσης ενός πολιτικού κενού. Ένα κενό πολιτικής δράσης , που σε συνδυασμό με την έλλειψη πόρων, φέρνουν την Συμμαχία στην θέση που έχει τώρα σαν κόμμα.
Η δική μου προσπάθεια είναι προς την κατεύθυνση κατάδειξης αυτών των αδυναμιών στη λειτουργία μας αλλά , πλέον, και στην έκθεση των συγκεκριμένων μελών , της ΦιΣ και της ΔΕ, που αποφασίζουν να δράσουν με αυτόν τον τρόπο.
Η αντιμετώπιση τέτοιων συμπεριφορών πρέπει να γίνεται με πολιτικούς και επιχειρησιακούς όρους.
Οι προτάσεις, όλες , όσες έχουν κατατεθεί στο φόρουμ είναι προς αυτή την κατεύθυνση. Η αντιπρόταση είναι η σιωπή, η σιωπή και οι υπόγειες διαδρομές και η συνενόηση στα κρυφά αλλά και με ανομολόγητη ατζέντα.
Ο κίνδυνος που ελοχεύει είναι η ένταση που έχει ήδη δημιουργηθεί, να αποτρέψει όσους θέλουν νηφάλια να συμμετέχουν στην συζήτηση και να απαξιώσει όσους δρουν στα φανερά.
Στην πράξη η αντίδραση σε όσους τοποθετούν προτάσεις προς συζήτηση είναι η συλλογή κουκιών για τις ψηφοφορίες, οι κατ' ιδίαν επικοινωνία με μέλη της ΦιΣ "ευαίσθητους" κρίκους και όχι , επαναλαμβάνω για άλλη μιά φορά, η δημόσια έκθεση των επιχειρημάτων.
Αυτή είναι η δική μου αντίληψη για τα πράγματα και επιλέγω να εκτεθώ και να εκθέσω.

Η μεταβίβαση εξουσίας δεν είναι μεταβίβαση ευθύνης.

Για προσωπικούς λόγους δεν θα μπορέσω να μετακινηθώ στην Αθήνα για το Συνέδριο. Υπάρχουν σύνεδροι στους οποίους εμπιστεύομαι υποθέσεις το ίδιο σοβαρές με την ψήφο μου στο συνέδριο, και που ίσως να μην είχαν πρόβλημα να αναλάβουν την ηθική υποχρέωση να με εκπροσωπήσουν. Εν τούτοις έχω πολύ σοβαρές επιφυλάξεις στο να ορίσω εκπρόσωπο. Αν κάποιος ειδικός θα ήθελε να αναλάβει τα λογιστικά μου, τα νομικά μου ή τη γραμματειακή μου υποστήριξη, θα του τα έδινα με μεγάλη ανακούφιση. Με την πολιτική μου παρουσία και την ψήφο μου όμως δεν είναι το ίδιο πράγμα. Θα ήταν σαν να γράφω ή να σχολιάζω στο blog με εκπρόσωπο.

Οι εξουσιοδοτήσεις δεν μας ταιριάζουν

Σε συνέχεια των προηγούμενων post θα ήθελα να καταθέσω και εγώ την αποψή μου σχετικά με τις εξουσιοδοτήσεις. Παραβλέποντας λίγο το νομικό σκέλος της υπόθεσης, θα ήθελα να μείνω στην εικόνα που προσδίδει μία τέτοια κίνηση στο προφίλ του κόμματος.
Η φιλελεύθερη συμμαχία έχει ακολουθήσει σε πολλές περιπτώσεις πρωτόγνωρα ανοιχτές(για την Ελλάδα) διαδικασίες όσον αφορά την συγκρότηση και την λειτουργία της (π.χ. διάλογος ανάμεσα σε όλα τα μέλη μέσω διάδικτύου για την κατάρτιση του προγράμματος μας). Το πρότυπο του πολίτη ο οποίος συμμετέχει ενεργά στα πολιτικά πράγματα υπήρξε αναμφίβολα ο οδηγός του κομματος από την ίδρυση του μέχρι σήμερα.
Αντιλαμβάνομαι ότι η επιλογή των εξουσιοδοτήσεων μπορεί να έχει ως μοναδικό στόχο την διεύρυνση της συμμετοχής στις ψηφοφορίες, ωστόσο -κακά τα ψέματα- παραπέμπει σε παλαιοκοματικές μεθόδους με τις οποίες σε καμία περίπτωση δεν θα θέλαμε να ταυτιστούμε.Συν τοις άλλοις υποβαθμίζει την σημασία του ίδιου του συνεδρίου μέσα από το οποίο πρέπει να αναδειχθούν οι προτάσεις των υποψηφίων. Κατόπιν αυτών, δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με την ουσία των απόψεων των δύο προηγούμενων post και να εκφράσω και εγώ τη διαφωνία μου με τις εξουσιοδοτήσεις.

Όχι στις εξουσιοδοτήσεις!

Χωρίς να θέλω να ακολουθήσω το πνεύμα του δημοσιεύματος του Rantanplan και χωρίς να αποδίδω κακές προθέσεις σε κάποιον, ωστόσο πιστεύω ότι η παρουσία μελών με εξουσιοδοτήσεις στο συνέδριο της Φιλελεύθερης Συμμαχίας είναι, απλώς, αντιφατική αφ' εαυτής και χαζομάρα, οπωσδήποτε πάντως δεν εξυπηρετεί κάποια δημοκρατική σκοπιμότητα (δεν πιστεύω ότι εξυπηρετεί άλλες, να το ξεκαθαρίσω αυτό). Επίσης, η συμμετοχή ενός μέλους διαμέσου εξουσιοδότησης (εφ' όσον κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται στο καταστατικό του κόμματος, εκτός αν μου ξέφυγε κάτι) κατά τη γνώμη μου είναι νομικώς τουλάχιστον επισφαλής - αναφορικά με τα σωματεία (οι διατάξεις εφαρμόζονται αναλογικά και στα πολιτικά κόμματα) η ιδιότητα του μέλους δεν είναι δεκτική αντιπροσώπευσης (άρθρο 91 Αστικού Κώδικα). Αλλά αυτό ήσσονα σημασία έχει, κατά τη γνώμη μου.

Για να θέσουμε το ζήτημα στην ορθή του βάση, οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε τι σημαίνει "συμμετοχή μέλους με εξουσιοδότηση" - στην πραγματικότητα πρόκειται απλώς και μόνο για δικαίωμα ψήφου, το οποίο ασκείται από κάποιο άλλο πρόσωπο και, μάλιστα, κατά την κρίση του τελευταίου. Το αντιπροσωπευόμενο μέλος ούτε ακούει προτάσεις, ούτε παρεμβαίνει κατά τη διάρκεια του συνεδρίου, δεν γνωρίζει καν ποιες επιμέρους παράμετροι τίθενται. Απλώς θέτει το δικαίωμα ψήφου του στην εν λευκώ διάθεση ενός άλλου προσώπου. Έτσι, ένα μέλος που παρίσταται στο συνέδριο διαθέτει περισσότερες ψήφους από μία, εφ' οσον εκπροσωπεί και άλλα μέλη.

Θα μου αντιλέξετε: μα, καλά, μέλη που για κάποιο λόγο δεν μπορούν να προσέλθουν στις συνεδριακές διαδικασίες θα στερηθούν του δικαιώματος συμμετοχής; Να ξανατονίσω, κατ' αρχήν, ότι δεν πρόκειται για συμμετοχή, αλλά συγκεκριμένα για ψήφο - ψήφο, η οποία θα παρασχεθεί για λογαριασμό κάποιου, ο οποίος δεν έχει συμμετάσχει ουσιαστικά στο συνέδριο. Και, εν πάση περιπτώσει, θα το καταλάβαινα κάπως εάν τα θέματα είχαν ξεκαθαρίσει από πριν, λ.χ. επρόκειτο να εγκριθεί μια τροποποίηση του καταστατικού, που είχε γνωστοποιηθεί καιρό πριν, οπότε ο αντιπροσωπευόμενος θα ζητούσε από τον αντιπρόσωπο να ψηφίσει θετικά ή αρνητικά - ή, εν πάση περιπτώσει, θα έδινε στον αντιπρόσωπο το ελεύθερο, εάν πίστευε ότι ο αντιπρόσωπος θα ψήφιζε ό,τι και ο ίδιος. Αλλά σε ένα συνέδριο, του οποίου η δεύτερη ημέρα είναι αρκετά ανοικτή; Εάν, επί παραδείγματι, τεθεί το περίφημο ζήτημα της συνεργασίας του κόμματος με ένα άλλο φορέα, πώς δικαιολογείται να δοθεί δι' αντιπροσώπου ψήφος; Εκτός του ότι ο αντιπροσωπευόμενος δεν μπορεί από τώρα να ξέρει ποια ζητήματα θα τεθούν σε ψηφοφορία (εκτός από τον απολογισμό της Διοικούσας Επιτροπής, περί ου παρακάτω), πώς μπορεί να θεωρηθεί ότι "συμμετέχει", όταν απλώς ισχυροποιεί, ουσιαστικά, την ψήφο κάποιου αλλου;

Και, για το βασικό ζήτημα του απολογισμού της Διοικούσας Επιτροπής (χωρίς, επί της ουσίας, να προβλέπω κάποιο πρόβλημα): ο απολογισμός θα γίνει εκεί μπροστά μας, ζωντανά, με την απάντηση σε ερωτήσεις, τη διευκρίνιση αποριών και τα σχετικά. Είναι συμμετοχή η απλή εξουσιοδότηση από κάποιον που δεν έχει ακούσει τι έχει διαμειφθεί;

Γνωρίζω ότι η συγκεκριμένη πρακτική ακολουθήθηκε στο πρώτο συνέδριο (δεν θυμάμαι, μάλιστα, εάν και ο ίδιος είχα εξουσιοδοτήσει κάποιον να παραστεί για λογαριασμό μου) - αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι είναι σωστή. Ζητώ από όλα τα μέλη να σκεφθούν πολύ σοβαρά την ορθότητα της διεξαγωγής συνεδρίου δι' εξουσιοδοτήσεων όχι επειδή φοβάμαι κάποια παρέμβαση, αλλά επειδή απλούστατα είναι αντιδημοκρατικό και λάθος.

Β Συνέδριο της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

Συγχαρητήρια στην έντονη δραστηριοποίηση της ΔΕ που επικοινωνεί με μέλη της και αναλαμβάνει να τους εκπροσωπήσει κάποιος (;) στο συνέδριο αρκεί να συμπληρώσουν μια απλή εξουσιοδότηση και όσο αφορά την οικονομική τους συνδρομή κάποιος θα τους καλύψει.
Δεν μπορώ να πω ότι είναι πρωτότυπος αυτός ο τρόπος διεξαγωγής ενός "δημοκρατικού" συνεδρίου μια που σίγουρα και το ΠΑΣΟΚ αλλά και η ΝΔ μας έχουν προλάβει.
Είδατε όμως πόσο αποτελεσματικά είναι τα παραπάνω κόμματα στην δράση τους - άρα σωστό το παράδειγμα που δίνουν.
Αυτό που θα ήθελα είναι μόνο το όνομα του εμπνευστή αυτής της πρωτοβουλίας για να γραφεί με χρυσά γράμματα στο Liberals Wall Of Fame.

Η Fannie Mae και ο κρατικιστικός "φιλελευθερισμός"

Διαβάστε σ' αυτό το άρθρο των New York Times με πόσο "ιδιωτικο-οικονομικά" κριτήρια λειτουργούσε η Fannie Mae, πόσο τα τηλεφωνήματα βουλευτών και γερουσιαστών επηρέαζαν την πορεία της. Ο νεοφιλελευθερισμός (;) σε όλο του το μεγαλείο.