Η Καθεστωτική Αριστερά

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε είχα την ευκαιρία να επισκεφθώ έναν φίλο μου που σπουδάζει στο πανεπιστήμιο της Μυτιλήνης. Ο φίλος μου αυτός καθώς και η παρέα του είναι φίλα προσκείμενοι σε κόμματα της αριστεράς (ΣΥΝ και εξωκοινοβουλευτική αριστερά).Ενώ λοιπόν συζητούσαμε για την εκπομπή που κάνει σε τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό, του ζήτησα-αν μπορεί-να με βγάλει στον αέρα για κανένα δεκάλεπτο προκειμένου να παρουσιάσω τις θέσεις της φιλελεύθερης συμμάχιας. Η απάντηση του ήταν ότι μπορεί, αλλά δεν θα το κάνει διότι τον ''ακούνε αριστεροί και δεν μπορεί να προβάλλει δεξιές απόψεις στην εκπομπή του''.

Την επόμενη μέρα από αυτό το συμβάν, παρακολούθησα μία πρόβα της πανεπιστημιακής θεατρικής ομάδας η οποία και αυτή απαρτίζεται κυρίως από θιασώτες αριστερών κομμάτων.Μόλις τελείωσε η πρόβα, 5-6 άτομα ,καθώς έβγαιναν από το χώρο του πανεπιστημίου, έσκισαν όποια αφίσα της ΔΑΠ βρήκαν και την πέταξαν στο πάτωμα*.Όταν ρώτησα κατά πόσον είναι δημοκρατική μία τέτοια συμπεριφορά έλαβα την αποστομωτική απάντηση: ''Της ΔΑΠ είναι μωρέ".Τέλος, πληροφορήθηκα ότι και στη Μυτιλήνη υπάρχει τριώροφο νεοκλασσικό το οποίο έχει καταληφθεί από ''παιδιά''(sic) του ''αναρχικού'' χώρου.

Αυτά βέβαια τα γεγονότα που παρέθεσα δεν είναι κάτι το πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα.Είναι απλώς μία ακόμη επιβεβαίωση της άποψης ότι όποιος δηλώσει αριστερός στην Ελλάδα μπορεί να κάνει ότι θέλει χωρίς να υποστεί καμία κύρωση.Είναι τα αποτελέσματα της κουλτούρας που καλιεργήθηκε στη μεταπολίτευση και ήθελε την αριστερά να κατέχει ειδικά προνόμια επειδή υπέστη διώξεις στη διάρκεια του μετεμφυλιακού κράτους.Για αυτήν όμως την κατάσταση ευθύνες φέρουν οι εκπρόσωποι όλων των πολιτικών δυνάμεων αφού δεν μπήκαν ποτέ στον κόπο να αντιπαρατεθούν ιδεολογικά με την αριστερά αφήνοντας την να παίζει εν ου πακτοίς.Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα πλέκουν και το εγκώμιο της φοβούμενοι μην χαρακτηριστούν "αντιδραστικοί", "δεξιοί" και -θού Κύριε- ''νεοφιλελεύθεροι".Τελευταίο δείγμα αυτής της αντιμετώπισης, ο τρόπος που υποδέχτηκε ο κεντροδεξιός τύπος την παραίτηση του Φιντέλ Κάστρο από την προεδρία της Κούβας.Μόνο οι πλερέζες έλειπαν από το σκηνικό πένθους που είχει στηθεί για έναν από τους πλέον στυγνούς δικτάτορες του 20ού αιώνα που στέρησε από τους πολίτες της Κούβας την ελευθερία και τους καταδίκασε στην φτώχεια και την απομόνωση.

*Είναι ευνόητο ότι ανάλογα περιστατικά είναι καταδικαστέα απ΄όπου και αν προέρχονται.

**Όποιος δεν έχει πάει Λέσβο, του συστήνω να πάει ανεπιφύλαχτα.Από τα ωραιότερα νησία της Ελλάδος παρ'ότι δεν είναι ιδιαιτέρως προβεβλημένη.

Κοινή Αγροτική Πολιτική

Είναι γνωστές σε όλους μας οι κατάρες κατά της ελεύθερης αγοράς και της ακρίβειας που αυτή προκαλεί. Μεταξύ άλλων αγορών, στόχοι έχουν γίνει η αγορά του πετρελαίου και η αγορά του γάλακτος. Αυτό που δεν αναφέρεται όμως, από άγνοια ή από σκοπιμότητα είναι πως στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για ελεύθερες αγορές. Η παγκόσμια αγορά πετρελαίου ελέγχεται σχεδόν εξ ολοκλήρου από το καρτέλ των πετρελαιοπαραγωγών χωρών, τον OPEC. Επίσης αξίζει να σημειωθεί πως από τις χώρες-μέλη του OPEC είναι ζήτημα αν υπάρχουν μία ή δύο με κυβερνήσεις φιλικές προς την ελεύθερη οικονομία στα λόγια ή στην πράξη.

Το αντίστοιχο του OPEC στην αγορά του γάλακτος είναι η Κοινή Αγροτική Πολιτική της Ε.Ε. Η ομοιότητα είναι η επιβολή περιορισμών στην παραγωγή και στην εισαγωγή του γάλακτος. Οι διαφορές είναι πως η Ε.Ε. δεν ελέγχει τόσο μεγάλο ποσοστό της αγοράς γάλακτος, και πως οι χώρες-μέλη της είναι (όπως υπογράφουν στις συνθήκες) φιλικές προς την ελεύθερη οικονομία. Επειδή δεν πιστεύω πως μπορώ να διηγηθώ την ιστορία καλύτερα από το άρθρο του Εconomist για τους περιορισμούς στην παραγωγή γάλακτος, σας παραπέμπω εκεί. Το πιο ενδιαφέρον συμπέρασμα που βγαίνει από το άρθρο είναι πως οι καλοπροαίρετοι περιορισμοί δεν προστατεύουν κάποια άτομα (αγρότες της Ε.Ε., καταναλωτές, αγρότες εκτός Ε.Ε. κ.α.) εις βάρος κάποιων άλλων, αλλά στην πραγματικότητα πλήττουν τους πάντες εκτός φυσικά από κάποια μικρά ή μεγάλα ειδικά συμφέροντα.

Αξίζει να δείτε και το άρθρο του Economist για την απελευθέρωση του εμπορίου τυριού μεταξύ Ελβετίας και Ε.Ε. Aν η ιστορία με τους Ελβετούς που περνούν τα σύνορα για να αγοράσουν emmental από την Ιταλία σας φαίνεται και εσάς αστεία, θυμηθείτε πως πριν από αρκετά χρόνια, για τους ΄Ελληνες, η κύρια χώρα προέλευσης της μπανάνας ήταν η Γερμανία.

Συνειδητοποιούμε ότι έχουμε μεταβιβάσει εθνική κυριαρχία στην Ευρωπαϊκή Ένωση;

Όταν το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων είχε κληθεί, τη μακρινή δεκαετία του '60, να κρίνει τι γίνεται στην περίπτωση που συγκρούονται νόμοι της Ε.Ο.Κ. με τα συντάγματα των κρατών-μελών, ποιο δίκαιο δηλαδή υπερισχύει, οδηγήθηκε σε μια μάλλον αναπάντεχη και πρωτοποριακή για τα τότε δεδομένα θέση: δεν τίθεται, λέει, ζήτημα συγκρούσεως, γιατί τα συντάγματα και η κοινοτική νομοθεσία κινούνται σε διαφορετικά επίπεδα. Έκρινε, συγκεκριμένα, το Δ.Ε.Κ. ότι, διά της συμμετοχής τους στην Ε.Ο.Κ., τα κράτη-μέλη παραχώρησαν στα υπερεθνικά όργανά της μέρος της εθνικής τους κυριαρχίας, ότι δηλαδή για κάποια ζητήματα αρμόδια δεν ήσαν πλέον να αποφασίζουν τα κράτη-μέλη, αλλά η Ε.Ο.Κ. Το Σύνταγμά μας κάνει μια παρόμοια πρόβλεψη (άρθρο 28, παρ. 2 και 3): "2. Για να εξυπηρετηθεί σπουδαίο εθνικό συμφέρον και να προαχθεί η συνεργασία με άλλα κράτη, μπορεί να αναγνωρισθούν, με συνθήκη ή συμφωνία, σε όργανα διεθνών οργανισμών αρμοδιότητες που προβλέπονται από το Σύνταγμα. Για την ψήφιση του νόμου που κυρώνει αυτή τη συνθήκη ή συμφωνία απαιτείται πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών. 3. Η Ελλάδα προβαίνει, με νόμο που ψηφίζεται από την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, σε περιορισμούς ως προς την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας της, εφόσον αυτό υπαγορεύεται από σπουδαίο εθνικό συμφέρον, δεν θίγει τα δικαιώματα του ανθρώπου και τις βάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος και γίνεται με βάση τις αρχές της ισότητας και με τον όρο της αμοιβαιότητας. Ερμηνευτική δήλωση (προστέθηκε το 2001): Το άρθρο 28 αποτελεί θεμέλιο για τη συμμετοχή της Χώρας στις διαδικασίες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.".

Για κάποιο φιλελεύθερο, που είναι καχύποπτος ως προς τους ρόλους που μπορεί να παίξει το κράτος, η μεταβίβαση αυτή μπορεί να ιδωθεί αρνητικά, υπό την έννοια ότι δημιουργεί μια ακόμη υπερ-κρατική οντότητα, η οποία έχει τη δυνατότητα να επεμβαίνει ρυθμιστικά στη ζωή μας. Από την άλλη, η οντότητα αυτή έχει σε μεγάλο βαθμό προωθήσει τη μείωση κάποιων γραφειοκρατικών εμποδίων, τη μείωση φορολογιών και τελωνειακών τελών. Ίσως αυτός ο προβληματισμός να συμπυκνώνει και την αισιοδοξία ή, κατά καιρούς (όλο και πιο συχνή, πρόσφατα) την απαισιοδοξία με την οποία αντιμετωπίζουμε πλέον την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Δημοσιονομική πειθαρχία

Κάτι άλλο που μας έφερε η συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και ιδίως στην ευρωζώνη, είναι η υποχρέωσή μας, ως κράτος, να τηρούμε κάποια στοιχειώδη δημοσιονομική πειθαρχία. Καθορίζονται κάποια όρια στο έλλειμμα του ισοζυγίου, στον πληθωρισμό, στο εξωτερικό χρέος και σε κάποιους άλλους δείκτες, τους οποίους πρέπει να τηρούμε - διαφορετικά αντιμετωπίζουμε την προοπτική επιτήρησης της οικονομίας μας (βλ. την περίοδο μετά την περίφημη "απογραφή" της Ν.Δ.) ή και επιβολής προστίμων. Πρέπει, βεβαίως, να παρατηρηθεί ότι η επανειλημμένη παραβίαση των υποχρεώσεων αυτών από ισχυρότερα κράτη-μέλη (κυρίως Γαλλία και Γερμανία, αν δεν κάνω λάθος) δεν οδήγησε στην επιβολή αντίστοιχων κυρώσεων στα κράτη αυτά.

Επίσης, η Ευρωπαϊκή Ένωση μας απαγόρευσε να έχουμε διατάξεις στη νομοθεσία μας, όπως αυτή για το βασικό μέτοχο και, καταπώς φαίνεται, για την απαγόρευση κατοχής του 20% του κεφαλαίου μιας ΔΕΚΟ από ιδιώτη επενδυτή. Θυμόμαστε μάλιστα πώς αντιμετωπίζονταν όσοι μας έκαναν τις σχετικές υποδείξεις, με τους υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς των υπαλληλίσκων της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας, που δεν μπορούσαν να επιβάλλονται επί της συνταγματικώς εκλεγμένης κυβερνήσεως ή να οδηγούν στην καταπάτηση του ελληνικού Συντάγματος (ενώ κάποιοι επέχαιραν που, έστω και διά της εξωτερικής πιέσεως, εξοβελίζονταν κάποιες παράλογες ρυθμίσεις). Και κάπου εκεί θυμηθήκαμε το ζήτημα της συγκρούσεως της κοινοτικής νομοθεσίας με την εσωτερική και με το Σύνταγμα και τα ζητήματα εθνικής κυριαρχίας που τίθενται.

Η συζήτηση που δεν γίνεται

Τι είναι άραγε η ευρωπαική ένωση για τον μέσο Έλληνα και πόσο καλά πληροφορημένος είναι;
Πολλά και διάφορα θα μπορούσε να απαντήσει κανείς.Για τον αγρότη είναι οι επιδοτήσεις που παίρνει(ή που ζητάει), για τον φοιτητή το Erasmus, για τον συνταξιούχο το ευρώ και η ακρίβεια που έφερε (με την συνδρομή μας), για την κυρία Παπαρήγα και τους ομοιδεάτες ο υπηρέτης του κεφαλαίου και των μονοπωλίων.
Η αλήθεια είναι πως από το "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο" που ακούγαμε όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μας έβαζε ,παρά την θέληση μας, στην Ευρωπαική οικογένεια πολλά έχουν αλλάξει και σχεδόν όλοι συμφωνούν ότι η πορεία της Ελλάδος είναι αλληλένδετη με αυτή της Ευρωπαικής Ένωσης.
Το ζήτημα πάντως είναι ότι παρά την μεταστροφή της κοινής γνώμης γύρω από την ένωση, αυτό που διαχρονικά παρατηρείται είναι αφ'ενός η ελλιπής ενημέρωση για τα ευρωπαικά ζητήματα και αφ'ετέρου η ρηχή αντιμετώπιση των. Δογματικά και χωρίς συζήτηση απέρριπτε η πλειοψηφία των πολιτών (συνεπικουρούμενη από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου) την ένταξη μας στην τότε ΕΟΚ ,όπως δογματικά αντιδρούσε η αριστερά κυρίως, σε όλα τα βήματα προς την οικονομική και πολιτική ενοποίηση(Μάαστριχτ, Σέγκεν, Ευρωσύνταγμα).Από την άλλη, η εκάστοτε κυβέρνηση με συνοπτικές διαδικασίες επικύρωνε κάθε συνθήκη στην οποία καλούμασταν να συναινέσουμε μη αφήνοντας περιθώρια για ουσιαστικό διάλογο(για δημοψήφισμα ούτε λόγος φυσικά).
Σε αυτή όμως την φάση πρέπει να ξεκάθαρίσουμε τι είδους Ευρώπη θέλουμε ξεκινώντας μιά ουσιαστική συζήτηση γιά όλα τα ουσιώδη ζητήματα που σχετίζονται με αυτό.Με δεδομένο ότι και ο γραφών δεν έχει κατασταλλάξει σε πάρα πολλά θέματα, θα επιχειρήσουμε με τα αδέρφια μου να παρουσιάσουμε όλες τις τεκμηριωμένες απόψεις, από αυτή του ενθουσιώδη ευρωπαιστή προέδρου της Ε.Ε Χοσέ Μανουέλ Μπαρόζο μεχρι αυτή του ευρωσκεπτικιστή Τσέχου προέδρου Βάτσλαβ Κλάους.

Εξωτερική πολιτική, άμυνα

Μια άλλη παράμετρος που πρέπει να τεθεί στην "ομοσπονδιοποίηση" της Ευρώπης είναι και η άσκηση κοινής εξωτερικής πολιτικής, και μάλιστα με ενιαίο όργανο. Αυτό που συνέβαινε ως τώρα στις περιπτώσεις που κάποια κράτη αποφάσιζαν να συγκροτήσουν μια ομοσπονδία ή συνομοσπονδία ήταν να έχουν κοινή εξωτερική και αμυντική πολιτική και τα υπόλοιπα θέματα να τα αποφασίζουν εσωτερικά. Στην περίπτωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αντιθέτως, η πορεία ξεκίνησε αντιστρόφως: προηγήθηκε η προσπάθεια δημιουργίας μιας κοινής αγοράς (τελωνειακής ένωσης, αρχικά), με την ιδέα (που είχε εκφράσει ο Robert Schuman) η κοινή αγορά να εξελιχθεί σε οικονομική ένωση (βλ. και κοινό νόμισμα) και, εν τέλει, σε πολιτική ένωση. Και, φυσικά, η άσκηση κοινής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής γίνεται δυσχερέστερη, όσο περισσότερα μέλη (με αποκλίνοντα συμφέροντα) εντάσσονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τίθενται, έτσι, κάποια άλλα ερωτήματα: τα εθνικά συμφέροντα πρέπει να υποχωρούν εις βάρος των ευρωπαϊκών; Και τι είναι τα "εθνικά συμφέροντα", στο κάτω-κάτω;

Ευρωπαϊκή Ένωση και επαγγελματικός αθλητισμός

Η Ευρωπαϊκή Ένωση μας έφερε και την απόφαση Bosman, σύμφωνα με την οποία επαγγελματίες αθλητές από χώρες τις Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορούν να αγωνίζονται, χωρίς περιορισμούς ως προς την εθνικότητά τους, σε ομάδες που εδρεύουν σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το δικαίωμα αυτό, μάλιστα, έχει επεκταθεί και σε υπηκόους τρίτων χωρών, οι οποίες έχουν ειδικές συμβάσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση (λ.χ. οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελευθέρων Συναλλαγών - Νορβηγία, Ελβετία, Ισλανδία). Όταν βγήκε αυτή η απόφαση πολλοί έκαναν λόγο για επέμβαση σε μια δραστηριότητα, τον αθλητισμό, η οποία θα έπρεπε να παραμείνει στην αποκλειστική αρμοδιότητα των κρατών-μελών. Σε κάθε περίπτωση, είναι γεγονός ότι με την απόφαση αυτή άλλαξε δραστικά το τοπίο στον επαγγελματικό αθλητισμό (άποψη του γράφοντος: αφού ο επαγγελματικός αθλητισμός είναι, κατά κύριο λόγο, εμπορική δραστηριότητα, όντως εμπίπτει στις αρμοδιότητες των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων). Αλλά είναι μια καλή αφορμή, ώστε να διαφανεί ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ενδεχομένως να εμπλέκεται και σε άλλες δραστηριότητες, οι οποίες έχουν και οικονομική χροιά, μολονότι εκ πρώτης όψεως θα έλεγε κανείς ότι δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται σε επίπεδο κοινοτήτων. Συνεχίζοντας το ερώτημα της προηγουμένης αναρτήσεως: πιστεύετε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα έπρεπε να έχει λόγο σε οτιδήποτε έχει οικονομικό χαρακτήρα;

(θα ακολουθήσει σε επομένη ανάρτηση και η υπεσχημένη ανάλυση του ομοσπονδιακού συστήματος των ΗΠΑ και, ιδίως, της ρήτρας, σύμφωνα με την οποία η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έχει αρμοδιότητες για θέματα που θίγουν το διαπολιτειακό εμπόριο - interstate commerce clause)

Ξεκινώντας τη συζήτηση για την Ευρωπαϊκή Ένωση

Η επόμενη σημαντική εκλογική αναμέτρηση (αν δεν προηγηθούν πρόωρες βουλευτικές εκλογές) είναι οι εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2009. Πρόκειται για διαδικασία, η οποία έχει υποβιβασθεί σε δημοψήφισμα για τη δημοφιλία της κυβερνήσεως και των κομμάτων της αντιπολιτεύσεως, καθώς, κατά κανόνα, τα κόμματα που διεκδικούν την ψήφο μας ελάχιστα αναφέρονται στις θέσεις τους για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Κατά καιρούς οι εκάστοτε κυβερνήσεις απολογούνται για κάποια μέτρα που λαμβάνουν (αντιδημοφιλή, αλλά συνήθως προς τη σωστή κατεύθυνση!), λέγοντας ότι αυτά επιβάλλονται από τις Βρυξέλλες, άλλες φορές υψώνουν το ανάστημα κατά της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας (βλ. υπόθεση "βασικού μετόχου", το ίδιο θα γίνει τώρα και για το περιβόητο 20% ιδιοκτησίας στις ΔΕΚΟ), πολλά πράγματα που δεν μας αρέσουν αποδίδονται συνήθως στην "κυβέρνηση των Βρυξελλών".

Με τα αδέλφια μου θα αρχίσουμε μια συζήτηση σχετικά με το ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη ζωή μας. Από θεσμικά ζητήματα: τι εξουσίες έχει, ποια όργανα πρέπει να τις ασκούν, σε ουσιαστικά θέματα: κοινή αγροτική πολιτική, ενιαίο νόμισμα. Ζητήματα ως προς τη συμμετοχή των πολιτών στις διαδικασίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το δικαστικό έλεγχο των πράξεων των οργάνων της, αλλά και τα όρια εξουσίας εθνικών κρατών και "κεντρικής εξουσίας" στα πλαίσια ενός σχεδόν ομοσπονδιακού συστήματος.

Τα ζητήματα είναι σημαντικά και περίπλοκα. Η ίδια η εικόνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλάζει. Καινούργια κράτη, με διαφορετικές οικονομίες - μέχρι πριν από κάποια χρόνια, η οικονομία μας ήταν από τις πιο αδύνατες στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ήδη υπάρχουν αρκετά κράτη με χαμηλότερους δείκτες. Οι διαφοροποιήσεις ανάμεσα στα πλέον ανεπτυγμένα και τα πλέον καθυστερημένα κράτη έχουν μεγαλώσει, με αποτέλεσμα να απαιτούνται μεγαλύτεροι συμβιβασμοί σε κάποια θέματα πολιτικής. Από την άλλη, ο ενθουσιασμός που υπήρχε για την πρόοδο της ευρωπαϊκής ιδέας έχει σχεδόν εκλείψει, με αποτέλεσμα οι κυβερνήσεις να επιθυμούν η κύρωση της νέας τροποποίησης των συνθηκών να γίνει από τα Κοινοβούλια και όχι με δημοψήφισμα, όπως γινόταν ως τώρα (μίλησε κανείς για δημοκρατικό έλλειμμα;).

Επίσης, πολλοί (ανάμεσά τους και ο γράφων) πιστεύουν ότι οι Ευρωπαϊκές Κοινότητες έχουν παραγάγει νομοθεσία ιδιαιτέρως παρεμβατική στην οικονομία ωθούμενες κυρίως από τη Γαλλία και τη Γερμανία, οι οποίες επεδίωκαν να επιβάλουν το δικό τους οικονομικό μοντέλο και στα υπόλοιπα κράτη-μέλη. Ένα τέτοιο μοντέλο έρχεται σε αντίθεση με τις αρκετά πιο απελευθερωμένες οικονομίες κάποιων από τις καινούργιες χώρες, όπως η Εσθονία ή η Κύπρος. Άλλο μεγάλο θέμα είναι η επέκταση της ευρωπαϊκής ενοποιήσεως και σε ζητήματα κοινής εξωτερικής πολιτικής ή πολιτικής ασφαλείας.

Ξεκινούμε, λοιπόν, τη συζήτηση για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το πρώτο ερώτημα που τίθεται είναι αυτό: πιστεύετε ότι καλώς υπάρχει η Ευρωπαϊκή Ένωση; Ποια βασικά θεσμικά χαρακτηριστικά της κρίνετε ωφέλιμα και ποια θα θέλατε να αλλάξουν; Θεωρείτε ότι πρέπει να καταλήξει σε ομοσπονδία; Και η διαδικασία της διευρύνσεως πρέπει να κινείται παράλληλα με την εμβάθυνση των θεσμών της;

Ο δικός μου βασικός προβληματισμός αφορά τις αρμοδιότητες που θα έπρεπε να έχει μια κεντρική αρχή - εξουσία είτε στο πλαίσιο ομοσπονδίας, είτε στο πλαίσιο μιας ζώνης ελευθέρων συναλλαγών. Σε επόμενη ανάρτηση θα ασχοληθώ με το ζήτημα της ομοσπονδίας από την οπτική του αμερικανικού Συντάγματος, για να δούμε αν κάτι τέτοιο θα μπορούσε να έχει μια ανάλογη εφαρμογή και στην Ευρώπη. Ως τότε, όμως, οι ιδέες σας είναι ευπρόσδεκτες.

Περιβάλλον και Αριστερά

Με αφορμή την blog action day θα ήθελα να αναφερθώ σε ένα γεγονός που είναι ενδεικτικό του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνονται ορισμένοι την προστασία του περιβάλλοντος.Στην Σκύρο λοιπόν, από την οποία και κατάγωμαι, γίνεται μία σημαντική προσπάθεια εγκατάστασης ανεμογεννητριών στην κορυφογραμμή ενός βουνού του νησιού.Η σημαντική αυτή πράσινη επένδυση προβλέπεται ότι με την ολοκλήρωση όλων των φάσεων της θα έχει ως αποτέλεσμα την παραγωγή του 11% της συνολικής αιολικής ενέργειας της χώρας.
Η επιλογή αυτής της τοποθεσίας έγινε για πολλούς λόγους. Πρώτα απ'όλα η Σκύρος είναι γνωστή για τους δυνατούς της ανέμους (έχει άλλωστε το προσωνύμιο ανεμόεσσα ενώ σπάνια υπάρχει νηνεμία).Ακόμη, το βουνό στο οποίο θα γίνει η εγκατάσταση είναι τελείως ξερό(δεν υπάρχει δηλαδή άλλη δυνατότητα αξιοποίησης ούτε υπάρχουν περιβαλλοντικές συνέπειες από την επένδυση), βρίσκεται πολύ μακριά από κατοικημένες περιοχές ενώ η έκταση ανήκει εξ'ολοκλήρου σε μοναστήρι με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν πολλοί εμπλεκόμενοι στις διάφορες συναλλαγές.Θα πρέπει επίσης να σημειώσουμε ότι ο δήμαρχος του νησιού στηρίζει την πρωτοβουλία.
Τα πλεονεκτήματα από ένα τέτοιο project είναι πολλά και σημαντικά.Ας δούμε πρώτα αυτά που δεν αφορούν αυτό καθεαυτό το νησί.Πρόκειται για μία πολύ σημαντική οικολογική επένδυση η οποία θα μας παρέχει ενέργεια χωρίς κανένα περιβαλλοντικό κόστος,θα μειώνει την εξάρτηση μας από το πετρέλαιο και τα άλλα ορυκτά καύσιμα με ότι αυτό συνεπάγεται για το περιβάλλον και την οικονομία, θα βοηθήσει ώστε να εκπληρώσουμε τους στόχους της συνθήκης του Κιότο καθώς και τις υποχρεώσεις μας απέναντι στην Ευρωπαική Ένωση μειώνοντας παράλληλα την ανάγκη αγοράς δικαιωμάτων για εκπομπή διοξειδίου του άνθρακα.Τέλος, τίθενται οι βάσεις προκειμένου να κλείσουν μονάδες της ΔΕΗ που συνιστούν κίνδυνο για την δημόσια υγεία και παράγοντα υποβάθμισης των γύρω περιοχών.
Ωστόσο, υπάρχουν και σημαντικά οφέλη για την Σκύρο και τους κατοίκους της.Πρώτα από όλα οι κάτοικοι και οι επισκέπτες θα έχουν φτηνή και καθαρή ενέργεια ενώ παράλληλα θα έχουν πλήρη ενεργειακή αυτονομία.Ακόμη, ο δήμος μόνο, θα έχει ετήσια έσοδα περίπου 2.5 εκατομμύρια ευρώ, ποσό διόλου ευκαταφρόνητο για τα οικονομικά δεδομένα ενός μικρού νησιωτικού δήμου.Επιπλέον, η επένδυση αυτή θα δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας ενώ μπορεί να λειτουργήσει ως ''κράχτης'' για ανάλογες προσπάθειες στο μέλλον σε συναφείς τομείς.Τέλος, θα καταστεί η Σκύρος ένα ισχυρό τοπικό ενεργειακό κέντρο της χώρας με ότι αυτό συνεπάγεται για τις διάφορες επιδιώξεις του νησιού.
Σε αυτήν λοιπόν την προοπτική που διανοίγεται, προοπτική που στο εξωτερικό οι τοπικές κοινωνίες την διεκδικούν με κάθε μέσο, υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι αντιδρούν με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο.Ποιοι είναι αυτοί;Μα φυσικά τα στελέχη, οι φίλοι και οι συμπαθούντες του ΚΚΕ, του Σύριζα και άλλων συναφών αυτοαποκαλούμενων ''προοδευτικών'' δυνάμεων.Τα επιχειρήματα που ακούγονται είναι από ανεδαφικά εώς γελοία.Παραθέτω ενδεικτικά μερικά: Θα γίνεται πολύς θόρυβος από την λειτουργία των ανεμογεννητριών(αφ'ενός δεν ισχύει, αφ΄ετέρου πρόκειται για ακατοίκητη περιοχή),θα χαλάσει το τοπίο(αλλού πληρώνουν για να επισκέψεις σε σε αιολικά πάρκα) και θα κερδίσουν οι μεγάλες επιχειρήσεις καθώς και οι μοναχοί.Στο τελευταίο βρίσκεται το ζουμί της υπόθεσης.Έχει ειπωθεί πολλές φορές ότι μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, η αριστερά υπέστειλε την σημαία του αγώνα για τον υποτιθέμενο σοσιαλιστικό παράδεισο και αναλώθηκε στην ανέξοδη κριτική του καπιταλισμού.Στην προσπάθεια της αυτή επικαλέστηκε διάφορα υπαρκτά και ανύπαρκτα προβλήματα και τα συνέδεσε με τη λειτουργία του πολιτικοοικονομικού συστήματος.Τώρα όμως, που ο καπιταλισμός και η επιχειρηματικότητα έρχονται και δίνουν τις λύσεις, οι διάφοροι εμφανιζόμενοι ως οικολογικά ευαίσθητοι θέτουν εμπόδια αντί να συμβάλλουν στην προσπάθεια.Αυτό συμβαίνει επειδή το περιβάλλον, η φτώχεια, οι πόλεμοι δεν είναι τίποτε άλλο παρά το μέσο προκειμένου να επιβεβαιώσουν τους δογματισμούς και τις ιδεοληψίες τους και τίποτε άλλο. Οταν όλα αυτά δεν λειτουργούν ως τέτοια, δεν διστάζουν να αντιστρατευθούν όσα μέχρι πριν λίγο υπερασπίζονταν.Οπως ευστοχα έχει πει ο Πάσχος Μανδραβέλης: ''Αν η θεωρία δεν συμφωνεί με την πραγματικότητα τόσο το χερότερο για την πραγματικότητα''
Όλα αυτά βέβαια δεν θα τα συζητούσαμε αν το έργο προχωρούσε χωρίς κανένα πρόβλημα.Κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει καθώς οι μονίμως αντιδρούντες καταφέραν-όπως συνήθως γίνεται στη χώρα μας-με την διαρκή και ασφυκτική πίεση που άσκησαν να παγώσουν το έργο.Μιά ακόμη ευκαιρία λοιπόν για να αλλάξει κάτι φαίνεται πως πάει χαμένη.Ας σκεφτεί λοιπόν ο καθένας αν πραγματικά θέλει να κάνει κάτι για να προστατέψει το περιβάλλον και ας αποφασίσει με ποιούς θα πάει και ποιους θα αφήσει.

Ο μαγικός κόσμος του NBA

Μέγα θέμα προέκυψε (1,2) με χοντροκομμένο χάρτη από τον ιστοχώρο της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρας των Η.Π.Α. Στον εν λόγω χάρτη, πολλά από τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου είναι λανθασμένα χρωματισμένα με το ίδιο χρώμα με την Τουρκία. Πολλοί ΄Ελληνες πολιτικοί και δημοσιογράφοι (κάποιοι αναμενόμενοι και κάποιες δυσάρεστες εκπλήξεις) άρχισαν πάλι τα χιλιοτραγουδισμένα σουξέ του αντιαμερικανισμού. Κατά τη γνώμη τους ο χάρτης είναι από ύποπτος μέχρι (στην καλύτερη περίπτωση) ενδεικτικός της άγνοιας των Αμερικανών.

Πριν από μερικά χρόνια, η τουρκική πρεσβεία στην Ουάσινγκτων (πιο επίσημα δεν γίνεται!), είχε στην αρχική της σελίδα τον παρακάτω, επίσης χοντροκομμένο χάρτη:
΄Ενας σχολαστικός παρατηρητής θα προσέξει πως η ΄Ιμβρος είναι χρωματισμένη με το ίδιο χρώμα με την Ελλάδα. Δείτε τη λεπτομέρεια:
Για αυτόν τον χάρτη δεν υπάρχει καμία συνωμοσία; Πως πέρασε απαρατήρητο αυτό από τους πάντα σε εγρήγορση και άριστους γνώστες της γεωγραφίας συνήθεις φωνακλάδες;

Ας σοβαρευτούμε λίγο. Σίγουρα διαστρέφεται η όρασή μας όταν βλέπουμε τέτοια λάθη, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως υπάρχουν πολιτικές προεκτάσεις. Αν ανέθεταν σε κάποιον από εμάς να φτιάξει έναν χοντροκομμένο χάρτη μίας άγνωστης σε εμάς περιοχής, πόσοι θα απέφευγαν παρόμοια λάθη;

Και κάτι σχετικό με το θέμα. Αν συμβαίνει να είστε αντιαμερικανοί, το ξέρετε ότι ίσως να αισθανόσασταν σαν στο σπίτι σας στην Τουρκία; (παρακαλώ να μην εκληφθεί αυτό ως παρότρυνση). Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα οι κάτοικοι της Τουρκίας είναι πιο αντιαμερικανοί από τους κατοίκους των κατεχομένων της Παλαιστίνης ή (με πολύ μεγάλη διαφορά) από τους κατοίκους της Βενεζουέλας. Οι Τούρκοι θεωρούν πως η μεγαλύτερη απειλή για τη χώρα τους είναι οι Η.Π.Α. και όχι η Ελλάς ή η Αρμενία όπως συνέβαινε παλαιότερα. Τέλος ο αντιαμερικανισμός τους επεκτείνεται και σε θέματα που δεν έχουν άμεση σχέση με την πολιτική, όπως οι ταινίες ή η μουσική που προτιμούν.

Το αλάθητο του αντικαπιταλισμού

Στο κήρυγμα του χθες, ο Πάπας για ακόμα μία φορά επανέλαβε την πεποίθησή του πως για όλα τα δεινά του κόσμου φταίει (βαρετά προβλέψιμα...) ο καπιταλισμός. Σύμφωνα με την είδηση του Reuters, επανέλαβε και ανάλογη δήλωση του προκατόχου του, ο οποίος επίσης δεν ήταν φίλος του καπιταλισμού αν και ήταν εχθρός του "υπαρκτού" σοσιαλισμού και πολλοί (όπως και ο Γκορμπατσώφ) θεωρούν πως συνέβαλε στη λήξη του Ψυχρού Πολέμου.

Ενώ τα τελευταία χρόνια η Αγία ΄Εδρα φαίνεται να γίνεται σε άλλα θέματα πιο προοδευτική (διερεύνηση "κατάργησης" του Καθαρτηρίου, χρήση προφυλακτικών υπό προϋποθέσεις) και σε άλλα πιο συντηρητική (στην εξέλιξη των ειδών μετά από την ανοιχτή στάση του προηγουμένου Πάπα είχαμε στροφή 180 μοιρών την τελευταία διετία), κρατά σταθερά αρνητική θέση όσον αφορά τον καπιταλισμό. Φαίνεται πως οι κατάρες εναντίον του μπαμπούλα του καπιταλισμού εκτός από φιλικές προς τους πιστούς, και απολύτως συμβατές με τα κάθε είδους δόγματα, είναι και χρήσιμες για τον αποπροσανατολισμό σχετικά με το ποιος άλλος μπορεί να φταίει για τα δεινά του κόσμου. Τώρα λοιπόν που τελείωσε ο Ψυχρός Πόλεμος και η ανάγκη συμμαχίας των συντηρητικών με τον "αχαλίνωτο καπιταλισμό" περιμένω να δω ποιος θρησκευτικός ηγέτης θα είναι ο πρώτος που θα διώξει και τους εκτός του Ναού εμπόρους (βλ. π.χ. κατά Μάρκον 11:15).

Συμπέρασμα; Οι Πατέρες διαδέχονται ο ένας τον άλλον και τα δόγματα αναθεωρούνται και συμπληρώνονται, αλλά το δόγμα του αντικαπιταλισμού παραμένει πάντοτε ασφαλές από κάθε αμφισβήτηση.

Κριτικής/ αυτοκριτικής συνέχεια

Συνεχίζουμε λίγο με την εσωστρέφεια - πέρασε μια εβδομάδα από τις εκλογές, συνεχίζουμε την προσπάθεια, αλλά είναι πάντοτε χρήσιμο να ξαναβλέπουμε το βίντεο του αγώνα που πέρασε και να διαπιστώνουμε τι πήγε καλά και τι θα μπορούσε να αλλάξει, ιδίως μάλιστα εάν μας βοηθούν και αντικειμενικοί παρατηρητές. Θέλουμε να βγάλουμε κάποια, γενικά έστω, συμπεράσματα, εν όψει της συνέχειας.

Από το feedback που συλλέξαμε στο σχόλιο για την αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος, αλλά και από αντιδράσεις και παρόμοια σχόλια σε άλλους διαδικτυακούς τόπους, λάβαμε κάποιες εκτιμήσεις προσώπων, προς τα οποία απευθυνόμαστε, τα οποία είτε πείσαμε, είτε απογοητεύσαμε. Μπορούμε όμως, νομίζω, να τους θεωρήσουμε αντικειμενικούς τρίτους και να επωφεληθούμε από τις γνώμες τους. Παραθέτω μέρος από την κριτική που εισπράξαμε - προσθέτω και επισημάνσεις που άκουσα προφορικά από φίλους.

1. Αρκετοί (στους οποίους συμπεριλαμβάνονται και άνθρωποι, των οποίων τη γνώμη εκτιμώ ιδιαιτέρως) μας προσήψαν ότι παρουσιάζαμε στρογγυλεμένες θέσεις, φοβούμενοι μην απομακρύνουμε ψηφοφόρους ή απευθυνόμενοι σε λάθος εκλογικό κοινό.
2. Παρεμφερής με την παραπάνω ήταν και η "κατηγορία" ότι δεν προβάλαμε θέσεις αρκούντως φιλελεύθερες σε αρκετά ζητήματα, δεν φανήκαμε δηλαδή συνεπές φιλελεύθερο κόμμα, κυρίως για λόγους εκλογικής σκοπιμότητας.
3. Η επιλογή των θεμάτων που προβάλαμε μέσω των διαφημιστικών μηνυμάτων δεν ανταποκρινόταν στην ιεράρχηση των προβλημάτων που έχει μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος (λ.χ. ξένισε ότι οι σχέσεις Εκκλησίας και κράτους αποτέλεσαν το αντικείμενο του πρώτου σποτ, ενώ, κατά την αντίληψη αυτή, υπάρχουν πολύ πιο σοβαρά θέματα, με τα οποία θα έπρεπε να ασχοληθούμε κατά κύριο λόγο).
4. Η ενασχόλησή μας με θέματα αυτοπροσδιορισμού (εθνοτικού, σεξουαλικού, θρησκευτικού) έδωσε την εντύπωση ότι γίνεται για ψηφοθηρικούς λόγους, προκειμένου δηλαδή να προσεγγίσουμε ορισμένες "μειονότητες", και όχι λόγω μιας συνεπούς στάσης ως προς τα ατομικά δικαιώματα.
5. Κάποια πράγματα που λέγαμε θεωρήθηκαν ακραία και ανεύθυνα, τα λέγαμε δηλαδή επειδή ξέραμε ότι δεν θα κληθούμε να τα εφαρμόσουμε (δυστυχώς κάποιοι συμπεριέλαβαν σ' αυτό ακόμη και την πρότασή μας για το ασφαλιστικό σύστημα) - και κάποιοι θεώρησαν ότι η πολιτική μας πρόταση ενέχει στοιχεία μικρο-μεγαλισμού.
6. Το ότι δεν θεωρηθήκαμε εν τέλει "κόμμα του Μάνου" ή "κόμμα του Ανδριανόπουλου" (όπως γινόταν στην πρώτη φάση της λειτουργίας μας από όσους άκουγαν για φιλελευθερισμό) οδήγησε αρκετούς να απαξιώσουν την προσπάθειά μας, θεωρώντας την ερασιτεχνική.
7. Η πολιτική μας πρόταση δεν θεωρήθηκε πλήρης ή αρκετά λεπτομερής από κάποιους ψηφοφόρους.
8. Δώσαμε την εντύπωση κόμματος του διαδικτύου, χωρίς να ξέρουμε τι γίνεται στον πραγματικό κόσμο.
9. Φάνηκε να επιδεικνύουμε αδικαιολόγητο κόμπλεξ απέναντι στην Εκκλησία της Ελλάδος (πράγμα που άκουσα από μη-πιστούς).
10. Κάποιοι άνθρωποι έμαθαν για την ύπαρξή μας την τελευταία στιγμή και δεν είχαν τη δυνατότητα να μας γνωρίσουν αρκετά, ώστε να σκεφθούν στα σοβαρά να μας ψηφίσουν.

Η σταχυολόγηση αυτή είναι ενδεικτική, οπωσδήποτε όχι πλήρης, και περιέχει (όπως είναι λογικό) πολλές αντιφάσεις, καθώς αντανακλά σε επισημάνσεις από διαφορετικά μεταξύ τους πρόσωπα. Οι παρατηρήσεις, όπως φαίνεται, κινούνται τόσο στην ουσία του πολιτικού μας προγράμματος, όσο και στην επικοινωνιακή μας προσπάθεια. Στο χέρι μας είναι να τις αξιοποιήσουμε, για να κινηθούμε από δω και πέρα.

Μεταρρυθμίσεις

Ο Πρωθυπουργός ζήτησε να ανανεωθεί η λαϊκή εντολή προς την Κυβέρνησή του, προκειμένου να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις. Δυστυχώς, τα νομοσχέδια που είχαν κατατεθεί στη Βουλή λίγο πριν την προκήρυξη των εκλογών, αν είναι ενδεικτικά των μεταρρυθμίσεων που πρόκειται ν' ακολουθήσουν, μάλλον δεν δίνουν καλό δείγμα. Τα περισσότερα αφορούσαν σε παροχές με μάλλον λαϊκιστικό χαρακτήρα. Το πρόβλημα που προκύπτει είναι ότι η παρούσα κυβέρνηση δεν φαίνεται να έχει μια συνεπή κατεύθυνση αναφορικά με τις αλλαγές που τόσο γενικόλογα επαγγέλλεται.

Από τη μία, μειώνει την άμεση φορολογία (και καλά κάνει!) - από την άλλη, αύξησε το ποσοστό του ΦΠΑ και λέγεται ότι θα το αυξήσει κι άλλο. Δεν έχει να επιδείξει κάποια αξιόλογη ιδιωτική επένδυση κατά το χρονικό διάστημα που προηγήθηκε και, ενώ μιλάει για μεταρρυθμίσεις, δεν έχω ακούσει κάποιο στέλεχός της να συνδέει κάποιο μέτρο της κυβερνήσεως με αύξηση ακριβώς των επενδύσεων. Εκτός από τη δυνατότητα για διευθέτηση του χρόνου εργασίας, δεν φαίνεται διατεθειμένη να προχωρήσει σε κάποια άλλη σχετική τομή. Θα περιμένουμε με πολύ ενδιαφέρον την κυβερνητική πρόταση για το εργασιακό καθεστως των νεοπροσλαμβανομένων στο δημόσιο τομέα. Οι προτάσεις της κυβέρνησης στο ασφαλιστικό φαίνεται να περιορίζονται στην παροχή κινήτρων για μεγαλύτερη παραμονή στην εργασία.

Παρ' όλα αυτά, φοβάμαι ότι με μέτρα έστω και ελάχιστα μεταρρυθμιστικά, θα ακούμε κραυγές (ιδίως από το ΠΑΣΟΚ, εάν εκλεγεί Πρόεδρός του ο κ. Βενιζέλος) για "νεοφιλελεύθερη λαίλαπα". Κάπου ανάμεσα στην αναμενόμενη κυβερνητική ατολμία και τις αντιδραστικες κραυγές θα πρέπει να βρούμε τον τρόπο να συζητήσουμε για τις ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η οικονομία μας. Ίδωμεν.

Η επόμενη μέρα

Finito la musica passato la fiesta!Οι εκλογές ολοκληρώθηκαν, η Νέα Δημοκρατία έχει αυτοδύναμη κυβέρνηση, το ΠΑΣΟΚ εισέρχεται σε μία σοβαρή εσωκομματική κρίση ενώ τα κόμματα των άκρων βγαίνουν ενισχυμένα.Ποιες είναι όμως οι βασικές συνιστώσες του πολιτικού τοπίου όπως αυτό διαμορφώνεται μετά τις εκλογές;

Η κυβέρνηση πήρε τη δεύτερη ευκαιρία που ζητούσε και μαζί με αυτήν φαίνεται να πήρε, εν μέρει τουλάχιστον, και το μήνυμα διαμαρτυρίας που έστειλαν οι πολίτες.Αυτό φαίνετα τόσο από τις νέες παρουσίες όσο και από τις απουσίες του νέου κυβερνητικού σχήματος.Η αποχώρηση από την κυβέρνηση, μεταξύ άλλων ,του Βύρωνα Πολύδωρα και του Γεράσιμου Γιακουμάτου δεν συνιστουν βέβαια στροφή στην ποιότητα αλλά αποτελούν ένα δείγμα σοβαρότητας για την νέα κυβέρνηση.Ακόμη, η υπουργοποίηση των Χρήστου Φώλια,Άρη Σπηλιωτόπουλο και κυρίως του Κωστή Χατζηδάκη δείχνει ότι ,υπό προυποθέσεις μπορούν προχωρήσουν ορισμένες μεταρρυθμίσεις όπως για παράδειγμα η ιδιωτικοποίηση ή το κλείσιμο της Ολυμπιακής.

Το ΠΑΣΟΚ από την άλλη βρίσκεται σε βαθιά κρίση.Ο Γιώργος Παπανδρέου φαίνεται να πληρώνει τώρα την ατολμία του να ξεκαθαρίσει την κατάσταση στο κόμμα του καθώς και τα πισωγυρίσματα που έκανε σε πολλές περιπτώσεις(βλ.άρθρο 16).Ο Βενιζέλος-σαν έτοιμος από καιρό που λέει και ο ποιητής-μοιάζει με οδοστρωτήρα που ήρθε για να τα σαρώσει όλα.Ωστόσο, η βιασύνη και η αμετροέπεια του μπορέι τελικά να του στοιχίσουν.Με τα μέχρι στιγμής δεδομένα πάντως μία πιθανή εκλογή Βενιζέλου θα σημάνει στροφή του ΠΑΣΟΚ στον κρατισμό και πολύ φοβούμαι και στον λαικισμό.Υπάρχει βέβαια μία γενικότερη συζήτηση στου κόλπους της αξιωματικής αντιπολίτευσης για την ''ανάγκη'' που δήθεν υπάρχει το ΠΑΣΟΚ να κατευθυνθεί προς τα αριστερά.Κάτι τέτοιο βέβαια προκαλεί την εύλογη απορία για το πως μπορεί να σκέπτονται τα στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης αλλά το συγκεκριμένο ζήτημα θα αναλυθεί σε επόμενο post.

Η εκλογική διαδικασία έδειξε εκτός από όλα τα άλλα και ενίσχυση των άκρων.Η ψήφος στα κόμματα της αριστεράς και της εθνικιστικής δεξιάς θα έπρεπε υπό άλλες συνθήκες να προκαλεί βαθιά ανησυχία.Ωστόσο, αν λάβει κανείς υπόψιν του την ευρεία απογοήτευση που υπάρχει στους πολίτες για τα κόμματα εξουσίας, εύλογα συμπεραίνει κανείς ότι η ψήφος στο ΚΚΕ, τον ΣΥΡΙΖΑ και τον ΛΑΟΣ συνιστά πρωτίστως ψήφο διαμαρτυρίας.Παρ'όλα αυτά, η ενδυνάμωση κομμάτων που είναι άκρως αντιδραστικά και σε πολλές περιπτώσεις αποτελούν τον κύριο μοχλό στήριξης των διαφόρων προσοδοθηρικών ομάδων δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση ευχάριστη εξέλιξη για το μέλλον του τόπου.

Μέσα λοιπόν σε αυτό το πολιτικό πλαίσιο οι πολίτες καλούνται να παρακολουθούν από κοντά και να συμμετέχουν στις πολιτικές εξελίξεις με κάθε μέσο που τους παρέχει ο νόμος.Καλούνται να στηρίξουν κάθε θετική πρωτουβουλία από όπου και αν αυτή προέρχεται και να καταγγείλουν την στασιμότητα,την ατολμία και κάθε τι που μας πάει προς τα πίσω.Σε αντίθετη περίπτωση, καμιά κυβέρνηση και καμιά αντιπολίτευση δεν πρόκειται από μόνη της να ανταποκριθεί στις προσδοκίες μας

Δικομματικές και πολυκομματικές περιφέρειες;

Είμαι από τους ανθρώπους που μόλις δουν αριθμούς, τους είναι αδύνατον να μην αρχίσουν να κάνουν πράξεις. Και αυτό ακριβώς έκανα και με τα αποτελέσματα των εκλογών. Αλλά πρώτα μία μικρή εισαγωγή:

΄Εστω ότι έχουμε δύο σειρές αριθμών, όπως το βάρος και το ύψος μίας ομάδας ανθρώπων, το κατά κεφαλήν εισόδημα και το ποσοστό αναλφαβητισμού σε διάφορες χώρες, ή τα ποσοστά δύο κομμάτων στις διάφορες εκλογικές περιφέρειες. Τότε, η στατιστική μας δίνει έναν τρόπο να "βαθμολογήσουμε" την συσχέτιση μεταξύ των δύο σειρών, δηλαδή αν από τις τιμές της μίας σειράς μπορούμε να προβλέψουμε τις τιμές της άλλης. Σε αυτή τη βαθμολογία, άριστα είναι το 1 και ελάχιστος βαθμός το -1. Το 1 σημαίνει πως όταν ένας αριθμός της μίας σειράς είναι μεγάλος, τότε ο αντίστοιχος της άλλης σειράς είναι και αυτός μεγάλος (και μάλιστα η σχέση μεταξύ τους είναι γραμμική, για όσους θυμάστε τι σημαίνει). Το -1 σημαίνει πως όταν ένας αριθμός μίας σειράς είναι μεγάλος, ο αντίστοιχος αριθμός της άλλης σειράς είναι μικρός. Το 0 σημαίνει πως δεν υπάρχει καμία συσχέτιση μεταξύ των σειρών. Στα τρία παραδείγματα που αναφέρθηκαν, η βαθμολογία, η οποία ονομάζεται "συντελεστής συσχέτισης", αναμένουμε στην πρώτη περίπτωση να είναι θετικός αριθμός, στη δεύτερη αρνητικός, και την τρίτη θα την εξετάσουμε αμέσως.

Ο συντελεστής συσχέτισης μεταξύ των ποσοστών της Ν.Δ. και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι -0.38. Αυτό το μάλλον αναμενόμενο αποτέλεσμα σημαίνει πως όπου η Ν.Δ. λαμβάνει μεγάλα ποσοστά, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. λαμβάνει μικρά και αντιστρόφως. Ο συντελεστής συσχέτισης μεταξύ των ποσοστών της Ν.Δ. και κάθε ενός από τα 5 επόμενα κόμματα είναι αρνητικός: Από -0.08 με την Δημοκρατική Αναγέννηση μέχρι -0.58 με τους Οικολόγους-Πρασίνους. Ο συντελεστής συσχέτισης μεταξύ των ποσοστών του ΠΑ.ΣΟ.Κ και κάθε ενός από τα 5 επόμενα κόμματα είναι επίσης αρνητικός: Από -0.33 με τους Οικολόγους-Πρασίνους μέχρι -0.58 με τον ΛΑ.Ο.Σ. Αυτό είναι εν μέρει αναμενόμενο, αφού όσο μεγαλύτερο ποσοστό λαμβάνει η Ν.Δ. ή το ΠΑ.ΣΟ.Κ. τόσο λιγότερο απομένει για να μοιραστούν τα υπόλοιπα κόμματα. Από την άλλη όμως, όσο μικρότερο το ποσοστό ενός κόμματος, τοσο μικρότερη επίδραση θα έπρεπε να έχει αυτό το φαινόμενο, κάτι το οποίο δεν φαίνεται να συμβαίνει. Μάλιστα, αν υπολογίσει κανείς οποιονδήποτε συντελεστή συσχέτισης μεταξύ των ποσοστών δύο εκ των Κ.Κ.Ε., ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ΛΑ.Ο.Σ., Οικολόγων - Πρασίνων και Δημοκρατικής Αναγεννήσεως, είναι πάντοτε θετικός αριθμός: Από 0.15 μεταξύ Κ.Κ.Ε. και Δημοκρατικής Αναγεννήσεως μέχρι 0.84 μεταξύ ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και Οικολόγων - Πρασίνων. Αυτό σημαίνει πως αν μία περιφέρεια είναι καλή για ένα από τα μικρότερα κόμματα (μικρότερα εννοώ όλα πλην Ν.Δ. και ΠΑ.ΣΟ.Κ.) τότε είναι καλή και για τα υπόλοιπα. Και αν μία περιφέρεια είναι κακή για ένα από τα μικρότερα κόμματα τότε είναι κακή και για τα υπόλοιπα. Δηλαδή, όπως υπάρχουν πράσινες και γαλάζιες περιφέρειες, με τον ίδιο τρόπο υπάρχουν δικομματικές και πολυκομματικές.

Σε αυτό το σημείο όμως θα πρέπει να σας προειδοποιήσω πως η συσχέτιση δεν συνεπάγεται σχέση αιτίου-αποτελέσματος. Πράγματι, θα ήταν άτοπο να υποστηρίξει κανείς πως αν π.χ. ο ΛΑ.Ο.Σ. θέλει να αυξήσει τα ποσοστά του θα πρέπει να κάνει εκστρατεία υπέρ του Κ.Κ.Ε. Αυτό όμως που δείχνουν τα αποτελέσματα είναι πως ο δικομματισμός είναι κάτι πραγματικό και όχι ένα όνομα που δίνεται αυθαίρετα στις ψήφους των δύο μεγάλων κομμάτων.

Επειδή όμως το ιστολόγιο είναι πολιτικό και επιπλέον είμαι μέλος "μικροτέρου" κόμματος, θα πρέπει να ξεκαθαρίσω τη θέση μου σχετικά με τον δικομματισμό. Δεν θεωρώ τον δικομματισμό εγγενώς καλό ή εγγενώς κακό. Είμαι μέλος μικρού κόμματος επειδή συμβαίνει να συμφωνώ με τις θέσεις του περισσότερο από ότι συμφωνώ με τις θέσεις όλων των υπολοίπων κομματων. Στην περίπτωση που η Φιλελεύθερη Συμμαχία λάβει κάποτε ένα εκατομμύριο ψήφους (χωρίς να αλλάξουν ριζικά οι θέσεις της) θα συνεχίσω να την ψηφίζω. Επίσης, πολλά από τα μικρότερα κόμματα (τα περισσότερα δηλαδή) τα βλέπω με την ίδια ή λιγότερη συμπάθεια σε σχέση με τη συμπάθεια με την οποία βλέπω τα δύο μεγαλύτερα.

Αποτιμώντας το εκλογικό αποτέλεσμα της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία έλαβε κοντά στις 7.500 ψήφους στις χθεσινές εκλογές με συνολικό ποσοστό στην επικράτεια 0,1% - δηλαδή ένας στους χίλιους Έλληνες προτίμησε το κόμμα μας (ή, για να το δούμε από την ανάποδη, έπρεπε να ψάξεις χίλιους ψηφοφόρους, για να βρεις έναν που μας ψήφισε). Φυσικά οι αριθμοί αυτοί κάθε άλλο παρά ικανοποιητικοί είναι, ωστόσο κινούνται στις εκτιμήσεις που κάναμε μεταξύ μας, βασιζόμενες στην προσπάθειά μας και την προβολή των θέσεών μας (και, προσωπικά, δεν θεωρώ άνευ ετέρου αποτυχημένο το εκλογικό μας αποτέλεσμα, αντίθετα με τον κ. Νίκο Δήμου).

Αφού αναγνωρίσω ότι πολλά στελέχη του κόμματος κατέβαλαν πραγματικά μεγάλη προσπάθεια και εξαίροντας την αφοσίωσή τους στους κοινούς μας στόχους (δεν το κάνω ονομαστικά, γιατί έτσι οπωσδήποτε θα αδικούσα πολλούς), θέλω να παραθέσω κάποιες σύντομες σκέψεις για τα διδάγματα που μπορούμε να πάρουμε από τις εκλογές αυτές. Θα επιθυμούσα ιδιαιτέρως τα σχόλια των φίλων του κόμματος (και όχι μόνο!) ως προς τις κατευθύνσεις, στις οποίες θα μπορούμε να κινηθούμε εφ' εξής.

Ας δούμε το εκλογικό αποτέλεσμα από μιαν "αρνητική" σκοπιά: Γιατί δεν μας ψήφισε το υπόλοιπο 99,9% των ψηφοφόρων; (να σημειώσω ότι οι παρακάτω απαντήσεις προέρχονται από προσωπική εμπειρία)

1. Πολλοί ψηφοφόροι (θάταν ενδιαφέρον να προσδιορίσουμε πόσοι) δεν ήξεραν καν την ύπαρξή μας. Αυτό ήταν έντονο κυρίως στην επαρχία (με ορισμένες εξαιρέσεις, όπου τα κατά τόπους στελέχη μας έκαναν πολύ καλή δουλειά). Το μειονέκτημα αυτό οφείλεται σε δυο βασικούς παράγοντες: α. στην έλλειψη στελεχών τόσο αριθμητικά, όσο και με εμπειρία (με αποτέλεσμα και την έλλειψη αποτελεσματικής κομματικής οργάνωσης και τη μη-βέλτιστη αξιοποίηση των όποιων δυνατοτήτων μας), β. στην ελλειψη πόρων (που συναρτάται με την έλλειψη στελεχών, καθώς όλα μας τα χρήματα προήλθαν από την τσέπη των στελεχών μας).

2. Πολλοί ψηφοφόροι διαφωνούν με τις ιδέες μας ή αδιαφορούν να τις ακούσουν. Αυτό οφείλεται σε διαφόρους λογους: είτε δεν τις παρουσιάσαμε σωστά, είτε οι ψηφοφόροι αυτοί ούτως ή άλλως έχουν θεμελιώδεις αξίες διαφορετικές από τις δικές μας, είτε στη δική τους αποδοχή ως δεδομένου (χωρίς περαιτέρω εξέταση) του σημερινού κρατικιστικού μοντέλλου - κάποιοι, πάλι, είναι προσκολημμένοι σε ένα κόμμα για λόγους είτε ιδιοτελείς, είτε συναισθηματικούς, και το ενδιαφέρον τους για την πολιτική εξαντλείται στην υποστήριξη του κόμματός τους.

3. Υπάρχει μια κατηγορία ψηφοφόρων, η οποία δυσπιστεί απέναντι σε μια καινούργια πολιτική κίνηση, είτε επειδή θεωρεί ότι η κίνηση αυτή δεν είναι, παρά επέκταση του κομματικού συστήματος που κυριαρχεί, είτε επειδή υποψιάζονται ιδιοτελή κίνητρα από μέρους μας, είτε επειδή απορρίπτουν το κομματικό σύστημα στο σύνολό του - και κάποιοι μας θεωρούν χαβαλέδες ή αιθεροβάμονες, εν πάση περιπτώσει όχι σοβαρούς, που ξεκινούμε μια τέτοια προσπάθεια στηριγμένοι στις δικές μας δυνάμεις.

4. Αρκετοί ψηφοφόροι συμμερίζονται πολλές από τις ιδέες ή προτάσεις μας, αλλά διαφωνούν ριζικά σε κάποιες άλλες (λ.χ. για "εθνικά" θέματα, αποποινικοποίηση χρήσης ναρκωτικών, δικαιώματα σε ζευγάρια του ίδιου φύλου) σε βαθμό που να μην μπορούν να μας ψηφίσουν. Σ' αυτή την κατηγορία περιλαμβάνονται και αρκετοί (κυρίως προερχόμενοι από το συντηρητικό χώρο), οι οποίοι θεωρούν ότι θα έπρεπε, αντί να προβάλλουμε μια συνολική πρόταση, να εστιάζουμε σε θέματα περισσότερο "επικοινωνιακά" (κυρίως το ασφαλιστικό και τη μείωση των φόρων), χωρίς να πολυ-φωνάζουμε για τα "αμφιλεγόμενα" (και μερικοί μας αποδίδουν και ανευθυνότητα: τα λέμε, επειδή δεν πρόκειται να κληθούμε να τα εφαρμόσουμε).

5. Αρκετοί ψηφοφόροι που συμμερίζονται, σε μεγάλο βαθμό, τις ιδέες μας, θεωρούν ότι δεν τις εκφράζουμε κατά τρόπο ορθό ή συνεπή ή επικοινωνιακά ορθό - ή ότι δεν είμαστε τα κατάλληλα πρόσωπα (δεν έχουμε τις ικανότητες, την εμπειρία, τη συγκρότηση ή το κύρος) για να είμαστε οι εκφραστές των φιλελεύθερων προτάσεων στην Ελλάδα.

6. Μια μερίδα ψηφοφόρων θεωρεί ότι η ψήφος στη Φιλελεύθερη Συμμαχία θα πήγαινε χαμένη, ότι ώφειλαν να στηρίξουν τη Νέα Δημοκρατία, ώστε να μην εκλεγεί το ΠΑΣΟΚ ή το αντίστροφο.

Με βάση τις παραπάνω εντυπώσεις μου, έχω την αίσθηση ότι το κύριο μέλημά μας, στο προσεχές μέλλον, θα πρέπει να είναι η αναζήτηση νέων, ενθουσιωδών στελεχών, καθώς και η δημιουργική ένταξη προσώπων που έχουν τις ίδιες ιδέες μ' εμάς, ώστε να βελτιώσουμε κι άλλο την πολιτική πρότασή μας. Θα μας ήταν ιδιαιτέρως χρήσιμο το feedback από μέρους σας, για τον τρόπο που κάτι τέτοιο θα μπορούσε να επιτευχθεί, όπως και για άλλες αιτίες/ κατηγορίες ψηφοφόρων που δεν μας ψήφισαν.

Συνέντευξη του Φώτη Περλικού στην κρατική τηλεόραση

Δείτε τη συνέντευξη του προέδρου της Φιλελεύθερης Συμμαχίας Φώτη Περλικού στην ΕΤ1 (13 Σεπτεμβρίου 2007)
Οι ερωτήσεις του δημοσιογράφου της ΕΡΤ (δεν γνωρίζω αν πραγματικά εννοούσε όλα όσα έλεγε ή αν σε κάποιες περιπτώσεις έκανε τον συνήγορο του διαβόλου) είναι πραγματικά μία σύνοψη της "λαϊκής σοφίας" γύρω από την οικονομία και τον φιλελευθερισμό. Προσέξτε τι ειπώθηκε μεταξύ άλλων:

• Κάποιος πρέπει να ρυθμίζει την αγορά.
• Λίγο-πολύ (μάλλον πολύ) οι τελευταίες ελληνικές κυβερνήσεις κινούνται προς την φιλελεύθερη κατεύθυνση.
• Υπήρξαν φιλελεύθερα μοντέλα που απέτυχαν στο εξωτερικό.
• Οι χώρες στις οποίες το φιλελεύθερο μοντέλο πέτυχε (π.χ. Ιρλανδία) είτε είναι ειδικές περιπτώσεις είτε η επιτυχία τους δεν οφείλεται στο φιλελεύθερο μοντέλο.
• Ο εργαζόμενος δεν ωφελείται από το άνοιγμα της οικονομίας.
• Υπάρχουν καλοί και κακοί επιχειρηματίες. Αυτοί που σκέφτονται το καλό της χώρας και αυτοί που σκέφτονται το καλό του εαυτού τους.
• Το άνοιγμα της οικονομίας συμφέρει τους κακούς επιχειρηματίες.
• Αν δεν παρέμβει το κράτος δεν υπάρχουν ρήτρες διασφαλίσεως του καταναλωτή.
• Οι πολυεθνικές κατασπαράσσουν τους απλούς πολίτες.
• Οι τράπεζες δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους (;!).
• Το τραπεζικό σύστημα είναι άκρως φιλελεύθερο.
• Η ΝΔ είναι φιλελεύθερη.
• Τις ξέρουμε όλοι τις φιλελεύθερες ιδέες.
• Ο φιλελευθερισμός δεν ωφελεί τον καταναλωτή.
• Κάποιος πρέπει να αποφασίζει σε ποιους τομείς πρέπει να επενδύσουμε.
• Η ανομοιομορφία στο ωρολόγιο πρόγραμμα των σχολείων είναι κακή.
• Κάποιος πρέπει να αποφασίζει τι πτυχιούχοι θα αποφοιτούν.
• Είναι καλό να υπάρχουν κρατικές επιχειρήσεις στην περίπτωση που είναι κερδοφόρες.
• Τα ολιγοπώλια ευνοούν τον καταναλωτή και ο ανταγωνισμός τους καρχαρίες.
• Κάποιος αποφασίζει (καλώς) ποιος πληρώνει, πού πληρώνει, ποιος αναπτύσσεται, πού αναπτύσσεται.
• Πολλοί εργοδότες μαζί κάνουν την αγορά.

Οι Daltons προτρέπουν: Ψηφίστε Φιλελεύθερη Συμμαχία!

Το ιστολόγιο που διαβάζετε ξεκίνησε το βίο του στις 24 Αυγούστου. Ήταν η πρώτη αντίδραση κάποιων μελών της Φιλελεύθερης Συμμαχίας στη Θεσσαλονίκη, όταν το κόμμα αποφάσισε την κάθοδο στις εκλογές.

Στη σύντομη (μέχρι στιγμής) διαδρομή του ανέβασε περί τις 40 αναρτήσεις, οι οποίες εξέφραζαν τοποθετήσεις του κόμματός μας, ή σχετικά με το κόμμα και την ιδεολογία του, από τη δική μας ματιά. Είχαμε τη χαρά να λάβουμε πολλά σχόλια, είτε ενθαρρυντικά, είτε κριτικά, στα όσα γράφαμε - και την τύχη οι σχολιαστές μας να είναι όλοι ανεξαιρέτως καλοπροαίρετοι και να μας προσφέρουν πολύτιμο feedback για τις θέσεις που διατυπώναμε. Μας επεσήμαναν λάθη μας, ανακρίβειες, αντιφάσεις στα κείμενα ή τις απόψεις μας και μας οδήγησαν να αντιληφθούμε κάποια λάθη μας και (όσο μπορούμε) να τα διορθώσουμε.

Ιδιαιτέρως θέλουμε να σταθούμε στην κριτική που μας ασκήθηκε από ορισμένους σχολιαστές, ότι οι θέσεις που διατυπώνουμε δεν είναι αρκετά φιλελεύθερες ή δεν είναι συνεπείς (ή απολύτως συνεπείς) με ένα φιλελεύθερο σύστημα ιδεολογίας. Τα σχόλια αυτά, πολλές φορές με εντυπωσιακή τεκμηρίωση ή, άλλες φορές, μέσω ξεκάθαρων λογικών συλλογισμών (με λογική που, κατά το κοινώς λεγόμενο, "τσακίζει κόκκαλα") μας οδήγησαν σε επαναδιατυπώσεις, διαφορετικές τοποθετήσεις μερικές φορές, οπωσδήποτε πάντως αποτέλεσαν ερεθίσματα για περισσότερη σκέψη από μέρους μας και για καλύτερη τεκμηρίωση των όσων γράφουμε και υποστηρίζουμε. Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα μάθαμε πολλά, χάρη στους σχολιαστές μας.

Υπάρχει μια αντιστοιχία της πορείας αυτού του ιστολογίου με την πορεία της Φιλελεύθερης Συμμαχίας - ένα κόμμα με ελάχιστους μήνες ζωής, ιδρυμένο και αποτελούμενο από ανθρώπους που δεν είναι επαγγελματίες πολιτικοί, που εισφέρουν το περίσσευμα του χρόνου τους στην προσπάθεια αυτή (συχνά και κλέβοντας χρόνο από την επαγγελματική ή την οικογενειακή τους ζωή) με μια φιλοδοξία: να διαδώσουν τις ιδέες που έχουν ως πυρήνα τους το φιλελευθερισμό, τα ατομικά δικαιώματα, την ελεύθερη οικονομια και την ανοικτή κοινωνία, με τελικό σκοπό τη βελτίωση της ζωής του καθενός από εμάς, μέσω της επικράτησης των ιδεών αυτών. Ένα κόμμα, στο οποίο έγιναν αναπόφευκτα λάθη, το οποίο δεν περιέλαβε στις τάξεις του πολλούς συμπολίτες μας με τις ίδιες ιδέες, αλλά και με καλύτερη τεκμηρίωση γι' αυτές, μεγαλύτερη ικανότητα από εμάς για τις διαδώσουν, καλύτερη πολιτική και ιδεολογική συγκρότηση. Επίσης, το πρόγραμμά του μπορεί για κάποιους να μην είναι αρκετά φιλελεύθερο, μπορεί πολλοί να θεωρούν ότι παρεισέφρυσαν ιδεολογικοί συμβιβασμοί χάριν ιδεολογικών ή πολιτικών σκοπιμοτήτων, κάποιοι άλλοι μπορεί να το θεωρούν ακραίο ως παρούσα πολιτική πρόταση ή να διαφωνούν με τον τρόπο που προβάλλεται.

Εμείς (ως Daltons) από την πλευρά μας έχουμε να πούμε τα εξής: ζητούμε από κάθε συμπολίτη μας που ενστερνίζεται τις βασικές μας τοποθετήσεις να ψηφίσει τη Φιλελεύθερη Συμμαχία. Είναι το μόνο κόμμα που προσπαθεί ειλικρινά να προωθήσει τις θέσεις αυτές. Η στήριξή σας είναι απαραίτητη, για να πεισθούν όλοι οι φιλελεύθεροι συμπολίτες μας ότι είναι δυνατή η ανάπτυξη ενός φιλελεύθερου κινήματος στην Ελλάδα - για να στηρίξουν, στη συνέχεια, την προσπάθειά μας ακόμη και αυτοί που διαφωνούν με επιμέρους σημεία της, να ενταχθούν και να την επηρεάσουν προς την κατεύθυνση που θεωρούν σωστή. Η Φιλελεύθερη Συμμαχία δεν είναι κόμμα - ιδιοκτησία των παρόντων μελών του, φιλοδοξεί να γίνει το όχημα, διά του οποίου θα εκφράζονται οι ιδέες του συνόλου των Ελλήνων φιλελευθέρων πολιτών, όπως οι ίδιοι θα τις διατυπώνουν.

Σας ζητούμε να πιστέψετε ότι μπορεί στη χώρα μας να ιδρυθεί και να λειτουργήσει ένας φορέας φιλελεύθερων ιδεών από πρόσωπα που δεν έχουν πολιτικές εξαρτήσεις κανενός είδους, ούτε αθέμιτες υστεροβουλίες, αλλά πραγματική διάθεση να προσφέρουν και ν' αλλάξουν το δημόσιο διάλογο - και να ψηφίσετε το κόμμα μας.

Averell Dalton
William Dalton
Mama Dalton
Joe Dalton
Jack Dalton

Πάρτυ Δρόμου

Για όσους μένετε στη Θεσσαλονίκη, αναδημοσιεύουμε πρόσκληση της Φιλελεύθερης Συμμαχίας για το πάρτυ που διοργανώνει το μεσημέρι της Παρασκευής 14 Σεπτεμβρίου:

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία σας προσκαλεί την Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου το μεσημέρι, μετά τις 13:00 σε ένα προεκλογικό πάρτυ.Η πρόσκληση απευθύνεται και στους φίλους της Φι.Σ. Το πάρτυ θα πραγματοποιηθεί στο Café Bar EL GRECO (Κομνηνών 30, πάνω από τα λουλουδάδικα)

Ο Διονύσης Κατρανίτσας στην ΤV Θεσσαλονίκη

΄Οσοι μένετε στη Θεσσαλονίκη ή κοντά σε αυτήν, δείτε σήμερα (13 Σεπτεμβρίου 2007) στις 19.00, στον τηλεοπτικό σταθμό TV Θεσσαλονίκη (κανάλι 22 UHF, συχνότητα 479.25 MHz) τον υποψήφιο βουλευτή της Φιλελεύθερης Συμμαχίας στην Α' εκλογική περιφέρεια Θεσσαλονίκης Διονύση Κατρανίτσα.