Γιατί καταργήθηκε η βάση του 10;

Αυτό ρωτούσαμε σε μια προηγούμενη ανάρτηση. Γιατί πλέον εισάγονται φοιτητές σε ανώτατα και ανώτατα τεχνολογικά ιδρύματα με 7 ή με 5 στα 20 αντιστοίχως. Έτσι, τα ΑΕΙ και ΑΤΕΙ της επαρχίας θα γεμίσουν και η κατανάλωση φραππέ δεν θα μειωθεί - αλλά κυρίως θα διατηρηθούν οι άχρηστες θέσεις εργασίας των ιδρυμάτων αυτών, διότι φοιτητές/ σπουδαστές πάλι δεν θα έχουν. Το υπουργείο αποφάσισε να διευκολύνει την ελληνική οικογένεια, διευκολύνοντας τις μεταγραφές από το ένα ΑΕΙ ή ΑΤΕΙ στο άλλο. Έτσι, τα αζήτητα επαρχιακά ΑΕΙ και ΑΤΕΙ διατηρούνται ως πηγές εισαγωγής μεταγραφομένων στα ΑΕΙ και ΑΤΕΙ των μεγάλων πόλεων. Δηλαδή πληρώνονται καθηγητές, διοικητικό προσωπικό, κτήρια κ.λπ. με αποκλειστικό πλέον σκοπό να υπάρχει πρόσχημα για την εισαγωγή υπεράριθμων, ουσιαστικά, φοιτητών στα πανεπιστήμια και ανώτατα τεχνολογικά ιδρύματα των μεγάλων πόλεων. Προς δόξαν των προσπαθειών για μείωση των σπαταλών και κατάργηση των περιττών οργανισμών!

Το κράτος "εγγυάται την κοινωνική ασφάλιση" ή τα σκανδαλώδη προνόμια των ολίγων;

Σε προηγούμενη ανάρτηση αναφέρθηκα στο ζήτημα του αν το κράτος υποχρεούται να εγγυάται τις παροχές των επικουρικών ταμείων. Η επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε υπέρ του εγγυητικού ρόλου του κράτους στηριζόταν σε συνδυασμό του άρθρου 22 § 5 του Συντάγματος, κατά το οποίο το κράτος μεριμνά για την κοινωνική ασφάλιση των εργαζομένων, σε συνδυασμό με το άρθρο 25 § 1 του Συντάγματος, που ορίζει ότι τα δικαιώματα του ανθρώπου τελούν υπό την εγγύηση του κράτους. Αφού, δηλαδή, η κοινωνική ασφάλιση είναι δικαίωμα και αφού το κράτος εγγυάται τα δικαιώματα, άρα και το κράτος πρέπει να εγγυάται τις παροχές της κοινωνικής ασφάλισης.

Τα λογικά άλματα που έχει ένας τέτοιος συλλογισμός είναι προφανή, με σημαντικότερο αυτό που ταυτίζει τις παροχές, σε ύψος που είχε καθορισθεί κάποια στιγμή, ακόμη και χωρίς να ληφθούν υπ' όψει οι δυνατότητες κάθε ταμείου να ανταποκριθεί, με την εγγυημένη κοινωνική ασφάλιση. Δηλαδή αν ένα ταμείο αποφασίσει να δίνει 3.000 ή 4.000 ή και παραπάνω ευρώ σύνταξη το μήνα, το κράτος, επειδή εγγυάται την κοινωνική ασφάλιση (με την παραπάνω συλλογιστική) πρέπει να φροντίζει το ίδιο, ώστε να πληρώνονται οι συντάξεις αυτές, ακόμη κι αν το ταμείο δεν εισπράττει ανάλογες εισφορές.

Υπάρχουν, δηλαδή, ταμεία που δίνουν τέτοιες συντάξεις, τις οποίες θα πρέπει να εγγυάται το κράτος; Η διασφάλιση 3.000 ή 4.000 ευρώ το μήνα σε τέτοιους συνταξιούχους είναι υποχρέωση του κράτους, δηλαδή; Η κυβέρνηση θεωρεί πως ναι. Θεωρεί ότι έχει χρέος να επιβαρύνει όλους μας με ποσά της τάξεως των € 750.000.000 ετησίως (για να μη θεωρηθεί ότι έχει γίνει τυπογραφικό λάθος με τα μηδενικά: επτακόσια πενήντα εκατομμύρια ευρώ), για να μη χάσει την εύνοια της συντεχνίας των εργαζομένων και συνταξιούχων στη Δ.Ε.Η. Και εύλογα αναρωτιέται ο Στέφανος Μάνος: πώς είναι δυνατόν, πώς μπορεί να θεωρηθεί δίκαιο, το 50% όλων των συντάξεων που δίνει το κράτος να πηγαίνει στο 7,3% των συνταξιούχων;

Δεν ξέρω αν όσοι διαδήλωσαν σήμερα έχουν αντίληψη για τις πραγματικές στρεβλώσεις που παρουσιάζει το ασφαλιστικό σύστημα - για τις τεράστιες διακρίσεις που υπάρχουν ακόμη και μεταξύ συνταξιούχων που ανήκουν στην ίδια γενεά. Αντιλαμβάνονται ότι πληρώνουν φόρους, για να μπορούν να έχουν παχουλές συντάξεις οι ευνοημένοι του συστήματος; Καταλαβαίνουν ότι τα 750.000.000 ευρώ το χρόνο πηγαίνουν όχι σε πολλούς που έχουν ανάγκη, αλλά σε λίγους (άλλο τόσο πηγαίνει και για τους συνταξιούχους του Ο.Τ.Ε., πολλοί εκ των οποίων βγήκαν στη σύνταξη σε εξαιρετικά νεαρή ηλικία, λόγω της περίφημης εθελουσίας εξόδου), οι οποίοι πίνουν τους φραππέδες τους εις βάρος μας; Αν το είχαν πάρει είδηση, να δούμε προς τα πού θα κατευθύνονταν οι πορείες τους.

Η Ευρώπη που θέλουμε;

Μια από τις λίγες σοβαρές φωνές, οι οποίες κριτικάρουν σε ουσιαστικά ζητήματα τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και την ίδια τη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης, είναι ο Τηλέμαχος Χορμοβίτης. Πρόκειται για μια κριτική, η οποία ασκείται από σαφώς φιλελεύθερη σκοπιά, καθώς επικεντρώνεται σε όλες τις στρεβλώσεις που προκαλεί η διαρκώς αυξανόμενη γραφειοκρατία και παραχώρηση (μερικές φορές και υφαρπαγή) εξουσιών από τα ανεξάρτητα Κράτη - Μέλη στην Ένωση. Στην κριτική αυτή προστέθηκε και η πρόσφατη ανάρτησή του στο blog του e-rooster.

Μολονότι το ισοζύγιο της συμμετοχής της χώρας μας στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης είναι μάλλον θετικό, δεν μπορεί κανείς να παραγνωρίσει τις ενστάσεις που ο αρθρογράφος διατυπώνει για τον αυξημένο ρόλο της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας και τον όλο και περισσότερο παρεμβατικό της ρόλο. Είναι χαρακτηριστικό ότι, μολονότι στη Συνθήκη της Λισσαβώνας έγινε για πρώτη φορά καταγραφή των αρμοδιοτήτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τη ρητή αναφορά ότι οι υπόλοιπες αρμοδιότητες ανήκουν στα Κράτη-Μέλη (σύστημα "δοτών αρμοδιοτήτων"), αυτές είναι διατυπωμένες με τόσο ευρύ τρόπο (λ.χ. "κοινωνική πολιτική"), ώστε στην πραγματικότητα σχεδόν κάθε τομέας της ζωής μας να μπορεί να τεθεί υπό την "προστατευτική" αιγίδα της Ένωσης.

Δεν πρέπει να παραγνωρίσουμε, φυσικά, ότι για να λειτουργήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση ως οιονεί ομοσπονδιακό κράτος, όπως πολλοί επιδιώκουν, είναι αναγκαία μια μεταβίβαση αρμοδιοτήτων στα κεντρικά όργανα. Αυτό, φυσικά, παραγνωρίζει ότι πολύ μεγάλο μέρος των πολιτών στην Ευρώπη δεν θέλουν η Ευρωπαϊκή Ένωση να μετατραπεί σε ομοσπονδία. Παραγνωρίζει, επίσης, ότι ακόμη και στις ομοσπονδίες υπάρχουν οι δομές εκείνες, οι οποίες ελέγχουν την ανεξέλεγκτη άσκηση εξουσίας από το κέντρο (λ.χ. το σύστημα των checks and balances των Η.Π.Α.). Τέτοιους μηχανισμούς η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν διαθέτει και, μάλιστα, με τη Συνθήκη της Λισσαβώνας μειώνονται δραματικά οι περιπτώσεις, κατά τις οποίες το κάθε Κράτος - Μέλος μπορεί να παρέμβει για να αποτρέψει τη θέσπιση κάποιας διάταξης του δευτερογενούς κοινοτικού δικαίου, με την οποία έχει έντονη διαφωνία.

Δεν είναι η ώρα, ούτε και μπορεί σ' αυτό το περιορισμένο πλαίσιο, να γίνει ολόκληρη η συζήτηση για το είδος της Ευρώπης που θέλουμε. Όμως η πολιτική πλατφόρμα του ιστολογίου αυτού, κατά την οποία δεν πρέπει να αυξάνονται οι κρατικές αρμοδιότητες και εξουσίες, ισχύει πολύ περισσότερο για ένα υπερεθνικό οργανισμό, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση. Και ενώ πολλά μπορούν να ειπωθούν για τη χρησιμότητά της και τις δυνατότητες για την εξέλιξή της (που ίσως να συζητήσουμε σε μεταγενέστερες αναρτήσεις), δεν μπορούμε να δεχθούμε το απλουστευτικό επιχείρημα, σύμφωνα με το οποίο η συμμετοχή της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση της έχει κάνει καλό, δηλαδή ότι η εκχώρηση εξουσιών από τους διεφθαρμένους έλληνες πολιτικούς στους ανεξάρτητους τεχνοκράτες των Βρυξελλών έχει αποδειχθεί επωφελής για τη χώρα μας. Αυτό το επιχείρημα, μάλιστα, προβάλλεται δυστυχώς και από πρόσωπα που έχουν, κατά τα λοιπά, φιλελεύθερη ιδεολογία.

Ένας φιλελεύθερος θα έπρεπε, κατ' αρχήν, να απορρίπτει την αναγκαιότητα για την ύπαρξη των περισσοτέρων από τις εξουσίες που μεταφέρθηκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είτε αυτές είναι κρατικές, είτε ενωσιακές. Αλλά η δυνατότητα για ανάκληση των εξουσιών αυτών από τους πολίτες είναι πολύ μεγαλύτερη στο πλαίσιο του εθνικού κράτους, στα όργανα του οποίου έχουν πολύ μεγαλύτερη συμμετοχή σε σχέση με ένα υπερεθνικό κράτος, το οποίο κυριαρχείται από μια εκπληκτικά αυξανόμενη γραφειοκρατία. Επίσης, το ότι μέχρι στιγμής η ελληνική Πολιτεία αποδείχθηκε πολύ πιο ανορθολογική στην άσκηση των αρμοδιοτήτων της από την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία δεν διασφαλίζει ότι η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία δεν θα γίνει χειρότερη στη συνέχεια (και οι ενδείξεις που παραθέτει ο κ. Χορμοβίτης προς τα εκεί οδηγούν). Αλλά, στο κάτω-κάτω, τον κ. Παπανδρέου ή τον κ. Σαμαρά ή τον κ. Καραμανλή εμείς τους επιλέξαμε, ως λαός και, στο πλαίσιο μιας δημοκρατίας, φέρουμε την ευθύνη των επιλογών μας και υφιστάμεθα τις συνέπειές τους, έχοντας και τη δυνατότητα, έστω και θεωρητική, να τις ανατρέψουμε σε μια μεταγενέστερη εκλογική διαδικασία. Όμως από τους γραφειοκράτες της Ευρώπης ποιος θα μπορεί να μας γλιτώσει;

Το ασφαλιστικό είναι σύμφωνο με το Σύνταγμα ...

... παρά τα όσα του προσάπτει το Ελεγκτικό Συνέδριο. Μάλιστα, κάποιες από τις αιτιάσεις περί αντισυνταγματικότητας είναι τόσο αστήρικτες, που ο ουδέτερος παρατηρητής μπορεί να τις αποδώσει και σε προστασία κεκτημένων εκ μέρους των ίδιων των μελών του Ελεγκτικού Συνεδρίου.

Αιτίαση νο. 1:

Δεν μπορεί να παρέχεται στους Υπουργούς εξουσιοδότηση, ώστε αυτοί να καθορίζουν το ύψος της σύνταξης και τις προϋποθέσεις χορήγησης αυτής. Μόνο με ειδικό νόμο που θα ψηφίζει κάθε φορά η Βουλή επιτρέπεται να ορίζεται το ύψος των συντάξεων, κατά την ερμηνεία αυτή. Φέρεται ότι η ρύθμιση του νομοσχεδίου για την εξουσιοδότηση στους Υπουργούς είναι αντίθετη στο άρθρο 80 § 1 του Συντάγματος, που ορίζει: "Μισθός, σύνταξη, χορηγία ή αμοιβή ούτε εγγράφεται στον προϋπολογισμό του κράτους ούτε παρέχεται χωρίς οργανικό ή άλλο ειδικό νόμο". Φυσικά, η διατύπωση αυτή δεν αναφέρεται στον καθορισμό των προϋποθέσεων, των εισφορών και του ύψους της συντάξεως (που, ούτως ή άλλως, γινόταν στις περισσότερες περιπτώσεις μέχρι σήμερα με υπουργική απόφαση ή προεδρικό διάταγμα), αλλά στην καθιέρωση κάποιας καινούργιας σύνταξης ή μισθού. Δηλαδή η τροποποίηση του ύψους των συντάξεων ή ο καθορισμός του ύψους των εισφορών δεν απαιτείται να γίνεται με ειδικό νόμο, από το άρθρο 80 του Συντάγματος.

Αιτίαση νο. 2:

Δεν θεωρείται σαφής η διάταξη για τη μεταβίβαση συντάξεως σε ανήλικα ή σπουδάζοντα τέκνα. Παρ' όλο που η διάταξη θα μπορούσε να διατυπωθεί καλύτερα, μάλλον είναι αρκετά σαφείς οι προϋποθέσεις που τίθενται για τη μεταβίβαση συντάξεως, εν πάση περιπτώσει, όμως, είναι κάτι που διορθώνεται με μια αναδιατύπωση.

Αιτίαση νο. 3:

Αντιτίθεται στο άρθρο 20 (προφανώς εννοεί το 25) § 1 του Συντάγματος η πρόβλεψη, κατά την οποία το κράτος δεν θα καλύπτει πλέον τα ελλείμματα των επικουρικών ταμείων. Η λογική που έχω δει να προβάλλεται για την αιτίαση αυτή είναι η εξής: Το άρθρο 25 προβλέπει ότι τα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου τελούν υπό την εγγύηση του κράτους. Το άρθρο 22 § 5 του Συντάγματος ορίζει ότι το κράτος μεριμνά για την κοινωνική ασφάλιση των εργαζομένων. Από το συνδυασμό των δύο αυτών διατάξεων προκύπτει ότι το κράτος πρέπει να εγγυάται ότι τα ασφαλιστικά ταμεία, ακόμη και τα επικουρικά, θα μπορούν να πληρώνουν τις συντάξεις τους, άρα, εν ανάγκη, να καλύπτει τα ελλείμματά τους.

Φυσικά η ανάγνωση αυτή είναι εντελώς στρεβλή και παραγνωρίζει το ρόλο του κράτους στην κοινωνική ασφάλιση, αλλά και το διανεμητικό χαρακτήρα του συστήματος (για τον οποίο θα μιλήσουμε και λίγο αργότερα): κανονικά η εξασφάλιση σύνταξης θα έπρεπε να εξαντλεί την υποχρέωση του κράτους εκ του άρθρου 22 § 5 του Συντάγματος. Πράγματι, με την καθιέρωση της βασικής σύνταξης με το νέο νομοσχέδιο, το κράτος εκπληρώνει την αποστολή του αυτή. Δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι το κράτος, δηλαδή όλοι εμείς, θα φορτωνόμαστε την κάθε ανεύθυνη απόφαση της ηγεσίας ενός επικουρικού ταμείου, για να δίνει όλο και μεγαλύτερες συντάξεις στα μέλη του. Ακόμη περισσότερο, η παροχή συντάξεων από ένα ελλειμματικό ταμείο, δηλαδή από αποθεματικά που δεν έχει, δεν είναι συνταγματικό, ατομικό δικαίωμα, από αυτά που το κράτος εγγυάται, σύμφωνα με το άρθρο 25 § 1 του Συντάγματος. Διαφορετικά, το κάθε ταμείο θα μπορούσε να υπόσχεται ό,τι συντάξεις νάναι, χωρίς αναλογιστική μελέτη (η οποία αποτελεί, σύμφωνα με αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, υποχρέωση που απορρέει από το Σύνταγμα πριν από κάθε μεταβολή του ύψους των συντάξεων) και το κράτος να τρέχει να τα καλύπτει αυτά.

Αιτίαση νο. 4:

Είναι αντίθετη με τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για προστασία της ιδιοκτησίας η προβλεπόμενη αναστολή στη χορήγηση της σύνταξης, όσων εργάζονται. Αν προσέξει κάποιος, όμως, θα δει ότι η αναστολή αυτή είναι πλήρης για όσους είναι κάτω των 55 ετών, δηλαδή έχουν πάρει εντελώς πρόωρη σύνταξη! Και για τους υπολοίπους είναι μερική, έστω και πολύ σοβαρή (μέχρι 70%). Όμως το ΕΔΔΑ ουδέποτε θεώρησε ότι η αναστολή της σύνταξης παραβιάζει δικαίωμα στην περιουσία. Επίσης, έχει κρίνει όχι μόνο ότι το δικαίωμα στη σύνταξη, στο βαθμό που προστατεύεται από το 1ο Πρόσθετο Πρωτόκολλο στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, δεν είναι δικαίωμα σε καθορισμένο ύψος συντάξεως, αλλά και ότι μπορεί να υποχωρήσει, όταν διακυβεύεται ολόκληρη η βιωσιμότητα ενός διανεμητικού (pay as you go) συστήματος, όπως είναι το δικό μας. Έτσι, παρά τις προφανείς ιδεολογικές αντιρρήσεις που θα είχαμε κατ' αρχήν σε μια τέτοια ρύθμιση, αυτή δεν πρέπει να θεωρηθεί ότι αντίκειται στο Σύνταγμα.

Αιτίαση νο. 5:

Αυτή δεν την κατάλαβα καθόλου, γιατί δεν υπάρχει στο Σύνταγμα κάποια διάταξη, η οποία να ορίζει ή από την οποία να συνάγεται ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι πρέπει να ασφαλίζονται διαφορετικά από τους υπολοίπους. Εξ άλλου, η αρχή της ισότητας, κατά την οποία όσοι δίνουν ίδιες εισφορές θα πρέπει να προσδοκούν ίδιες συντάξεις, εξυπηρετείται με τη δραστική μείωση των ταμείων, γιατί όσο περισσότεροι υπάγονται στο ίδιο ταμείο, τόσο πιο δύσκολο θα είναι, με διάφορα προσχήματα, να αντιμετωπίζονται διαφορετικά.

Κοντολογίς, δεν βλέπω κανένα συνταγματικό πρόβλημα με το κατατεθέν νομοσχέδιο. Αν βρεθεί κάτι, αυτό θα έχει να κάνει είτε με την αναστολή της συνταξιοδότησης (η σχετική διάταξη μπορεί να καταργηθεί, χωρίς σπουδαία επιβάρυνση του προϋπολογισμού), είτε με την ασαφή διατύπωση των διατάξεων για τη μεταβίβαση σύνταξης. Αλλά ακόμη και η διαδικασία καθορισμού του ύψους των συντάξεων μπορεί είτε να γίνει από το νόμο με κάποιο σταθερό τύπο, είτε να γίνει αρχικά και να απαιτείται απόφαση της Βουλής για την αύξηση των συντάξεων ή να προβλεφθεί ένας μαθηματικός τύπος για την αυτόματη μείωσή τους, σε περίπτωση που διαπιστώνονται ελλείμματα που δεν μπορούν να καλυφθούν. Σε καμμία περίπτωση, όμως, δεν πρέπει να διατηρηθεί η εγγύηση του κράτους στα ελλείμματα των διαφόρων ταμείων και δεν υπάρχει κανένα απολύτως συνταγματικό εμπόδιο σε κάτι τέτοιο.

Γι' αυτό πρέπει να φροντίσουμε ώστε οπωσδήποτε να γίνει νόμος του κράτους!

Ποιο ασφαλιστικό θέλουν να διατηρήσουν ...

όσοι θα απεργήσουν στις 29 Ιουνίου;

Το σύστημα των πολλών αδικιών, όπου

• η μια γενιά (νεώτερη) πληρώνει τις συντάξεις της άλλης;
• η κοινωνία πληρώνει (μέσω φόρων υπέρ τρίτων) τις εισφορές των "ευγενών" ταμείων (στα οποία περιλαμβάνεται και αυτό των δημοσιογράφων, οι οποίοι δεν πληρώνουν ούτε ένα ευρώ εισφορά);
• το κράτος εγγυάται (με τις εθελούσιες ΟΤΕ, ΟΛΠ, την ανάληψη των χρεών του ταμείου της ΔΕΗ) τις συντάξεις των προνομιούχων;
• το ασφαλιστικό σύστημα αναλαμβάνει το κόστος κάθε προεκλογικής παροχής της κάθε κυβέρνησης (αντιστασιακοί, τρίτεκνοι κ.λπ.);
• το σύστημα κινδυνεύει να καταρρεύσει, επειδή υπάρχουν συνταξιούχοι (μητέρες - και πατέρες πλέον - με ανήλικα τέκνα) που εργάζονται 15 και 20 χρόνια και παίρνουν σύνταξη 50;
• υπάρχει τεράστιο γραφειοκρατικό κόστος, γιατί διατηρούνται στην πραγματικότητα στη ζωή πάνω από 200 ταμεία;

Και αντιμάχονται ένα νομοσχέδιο, που παρά τις αδυναμίες του έχει εξορθολογιστικό χαρακτήρα, επειδή

• καταργεί τις αδικίες μεταξύ των ταμείων
• εξορθολογίζει τα όρια ηλικίας, ώστε το σύστημα να μην καταρρεύσει και να μην πληρώνουν οι νεώτερες γενιές συντάξεις της περασμένης γενιάς
• περιορίζει την αιμορραγία του δημοσίου για τη στήριξη στα (προνομιούχα κυρίως) ταμεία
• ξεκαθαρίζει και ξεχωρίζει τους σκοπούς της σύνταξης σε προνοιακό και αναλογικό
• μειώνει δραστικά τον αριθμό των ταμείων και την αντίστοιχη γραφειοκρατία
• ξεκινά να ισχύει σχετικά σύντομα, ώστε να προλάβει κι άλλη συσσώρρευση συντάξεων εις βάρος της νεώτερης γενιάς.

Φυσικά αντιδρούν οι ευνοημένοι του συστήματος - κατά πρώτον, οι εκπρόσωποι των παλαιότερων γενεών, που χάρισαν τα προνόμια στους εαυτούς τους εις βάρος της δικής μας γενιάς - κατά δεύτερον, όσοι υπάγονται στα προνομιούχα ταμεία, που τα τάιζε είτε ο κρατικός προϋπολογισμός απ' ευθείας, είτε μέσω των "κοινωνικών πόρων". Ο Πρωθυπουργός, με μια σπάνια γι' αυτόν ευθύτητα, δήλωσε ότι το συγκεκριμένο νομοσχέδιο ήταν απαραίτητο, πέρα και ανεξαρτήτως των όρων που συμφωνήθηκαν με το Μνημόνιο.

Άραγε συνειδητοποιεί η γενιά μας πόσες αδικίες εις βάρος της διορθώνει αυτό το (σε καμμία περίπτωση τέλειο) νομοσχέδιο; Αντιλαμβάνεται τι προνόμια προστατεύουν οι απεργοί; Και ότι τα προνόμια αυτά θα επιβαρύνουν εμάς;

Είναι απολύτως κρίσιμο να περάσει το νομοσχέδιο αυτό. Μπορεί να μην είναι αυτό που θα ονειρευόμασταν, αλλά συνιστά πολύ μεγάλη πρόοδο, σε σχέση με το ισχύον. Και είναι ανάγκη η κοινωνία, και ιδίως οι νεώτερες γενιές, να το στηρίξουν - γιατί θα κληθούν, σε αντίθετη περίπτωση, να φέρουν το βάρος της διατήρησης του παλαιού συστήματος.

Δεν είναι φίμωση αυτό το πράγμα;

Το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, το όργανο που είναι επιφορτισμένο με τη διασφάλιση υψηλού επιπέδου στις τηλεοπτικές εκπομπές, ελέγχει τις διαφημίσεις της Toyotomi για τα κλιματιστικά, ενώ ενοχλήθηκε και η Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής. Γιατί; Γιατί οι διαφημίσεις λένε ότι ήλθε η ώρα να πάρει κάθε έλληνας τη μίζα του και ότι ενεργοποιείται το ιαπωνικό πακέτο στήριξης - αναφορές, οι οποίες απαξιώνουν, λέει, το πολιτικό σύστημα! Και, για το λόγο αυτό, τα κανάλια τις απέσυραν, υπό το φόβο κυρώσεων εκ μέρους του ΕΣΡ - το οποίο επέβαλε πρόστιμο € 70.000 στο σταθμό Extra Channel για κάτι παρόμοιο: επειδή είχε εκπομπή, στην οποία ο παρουσιαστής "ανέχθηκε" απαξιωτικά σχόλια τηλεθεατών, που ζητούσαν να μπουν κάποιοι (ρητώς κατονομαζόμενοι) πολιτικοί στη φυλακή για διαφθορά.

Το εκπληκτικό είναι ότι, στην αιτιολογία, το ΕΣΡ αναφέρει: "Όμως κατ' αυτόν τον τρόπο οικειοποιήθηκε η εκπομπή εξουσίες της δικαιοσύνης, η οποία είναι η μόνη αρμοδία για να αποφανθεί επί αξιοποίνων πράξεων. Αποτέλεσμα της εκπομπής, η οποία έλαβε την ως άνω μορφή, είναι η απαξίωση της εννόμου τάξεως της χώρας, η αναφορά συγκεκριμένων προσώπων ως ενόχων άνευ αισθήματος ευθύνης και η έλλειψη δικαίας, ορθής και αξιοπρεπούς αντιμετωπίσεως των εν λόγω προσώπων ...".

Δηλαδή ο ελεγκτικός ρόλος του Τύπου πάει περίπατο! Και μάλιστα σε περιπτώσεις, πολλές εκ των οποίων θα καλυφθούν από τις διατάξεις περί παραγραφής που θέσπισε ο πολιτικός κόσμος για την αυτοπροστασία του. Ακόμη πιο θλιβερό είναι ότι η κριτική της εκτεταμένης, όπως φαίνεται, διαφθοράς μεταξύ των πολιτικών αντιμετωπίζεται ως απαξίωση της εννόμου τάξεως της χώρας - δηλαδή η δημόσια κριτική για τη διαφθορά είναι που φέρνει την απαξίωση του συστήματος, το οποίο δεν είχε απαξιωθεί πιο πριν, από την ατιμωρησία (εν πολλοίς καθιερωμένη και θεσμικά) των διεφθαρμένων πολιτικών παραγόντων! Τι να πει κανείς και για την αποκλειστική αρμοδιότητα (κατά το ΕΣΡ) της δικαιοσύνης για αποφανθεί επί αξιοποίνων πράξεων; Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να προβάλλεται δημοσίως άποψη, ειδικά όταν πρόκειται για πράξεις που έχουν δημιουργήσει αίσθηση; Στο κάτω-κάτω, η εν λόγω εκπομπή, όπως και οποιαδήποτε εκπομπή, δεν ανατρέπει το τεκμήριο αθωότητας, γιατί δεν δικάζει, δεν πρόκειται να στείλει η εκπομπή κάποιον στη φυλακή και ούτε επηρεάζει τους δικαστικούς λειτουργούς. Είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα η έκφραση απόψεως από πολίτες (που "ανέχεται" ο δημοσιογράφος) από τη δικαστική καταδίκη, ενώ η δημοσιότητα των δικών γίνεται ακριβώς για να κρίνεται ακόμη και η δικαιοσύνη.

Με άλλα λόγια, οι πολιτικοί έχουν φροντίσει με την αναθεώρηση του άρθρου 86 παρ. 3 του Συντάγματος, να προστατεύονται από τη δικαιοσύνη. Τώρα έρχεται και το ΕΣΡ να τους προστατεύει από την κοινή γνώμη! Με αποτέλεσμα ο έλεγχος της κοινής γνώμης, από τα πιο ουσιαστικά στοιχεία της δημοκρατίας, όπως και η ελευθεροτυπία και η ελευθερία της εκφράσεως, να καταπνίγεται, προς όφελος του κρατούντος πολιτικού κατεστημένου.

Οι μισθοί των δικαστών ή πώς ο καθένας γράφει ό,τι νάναι

Ο Αρεοπαγίτης και Πρόεδρος της Ενώσεως Δικαστών και Εισαγγελέων κ. Χαράλαμπος Αθανασίου απαντά σήμερα, στο Βήμα, σε άρθρο του Καθηγητή κου. Γεράσιμου Βώκου που είχε δημοσιευθεί προ ημερών στην ίδια εφημερίδα. Η ποιότητα και των δύο άρθρων μας κάνει να ανησυχούμε τόσο για το επίπεδο των καθηγητών των Πανεπιστημίων μας, όσο και για το ενδεχόμενο ακόμη και οι δικαστές μας να καταλαμβάνονται από συντεχνιακή αντίληψη.

Ο κ. Βώκος αναφέρεται σε οφειλές του κράτους προς τους δικαστικούς, τις οποίες σχετίζει με την οικονομική κρίση και τα μέτρα, αναφέροντας ότι ωφελημένοι από την κρίση βγαίνουν τελικώς οι δικαστές. Αυτό είναι διπλά ανακριβές: αφ' ενός γιατί τα μέτρα προβλέπουν αρκετά σημαντικές περικοπές και στους μισθούς των δικαστικών λειτουργών, αφ' ετέρου διότι η καταβολή των ποσών που αναφέρει ο κ. Βώκος στο άρθρο του είναι σε συμμόρφωση με δικαστικές αποφάσεις παρελθόντων ετών και, άρα, υποχρεωτικές για το κράτος και ανεξάρτητες από το μνημόνιο - πράγμα που θα μπορούσε να διαπιστωθεί με στοιχειωδώς επιμελή έρευνα. Δυστυχώς, όμως, η απάντηση του κ. Αθανασίου ενώ επισημαίνει αυτά τα πράγματα, είναι απογοητευτική, κυρίως ως προς το ύφος (γιατί κανείς, που ξέρει πώς λειτουργούν τα δικαστήρια, δεν μπορεί να έχει ουσιαστική αντίρρηση σε πολλές από τις επισημάνσεις του), αλλά κυρίως για την απόκρυψη της πραγματικής αιτίας της δικαστικής οφειλής των αναδρομικών, μολονότι μέμφεται τον κ. Βώκο που δεν έχει ενημερωθεί σχετικώς.

Τα αναδρομικά αυτά επιδικάσθηκαν με μια σειρά από αποφάσεις του Ειδικού Δικαστηρίου του άρθρου 88 § 2 του Συντάγματος (του λεγομένου Μισθοδικείου), το οποίο πράγματι αποτελείται από τρεις ανωτάτους δικαστές, τρεις καθηγητές Νομικής και τρεις δικηγόρους. Έτσι, οι δικαστές είναι πράγματι μειοψηφία στη σύνθεσή του. Ωστόσο, οι δικηγόροι που συμμετέχουν στη σύνθεση, αλλά και οι καθηγητές της Νομικής (που κατά κανόνα επίσης δικηγορούν) έχουν κάθε λόγο να φοβούνται να βγάλουν απόφαση αντίθετη με τα συμφέροντα των δικαστών. Έτσι, η αμεροληψία τους δεν μπορεί να θεωρηθεί εκ των προτέρων δεδομένη.

Έτσι, με την (βασική) απόφαση 13/2006 το Μισθοδικείο έκρινε, κατά πλειοψηφία, ότι οι δικαστές δικαιούνται αυξήσεως, και δη αναδρομικής, στους μισθούς τους, προκειμένου να εξομοιωθεί ο μισθός του Προέδρου του Αρείου Πάγου με αυτόν του Προέδρου της Ε.Ε.Τ.Τ. (Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων). Οι δικαστές, με άλλα λόγια, δικαιούνται της καταβολής αναδρομικών μισθών όχι επειδή το κράτος δεν τους έδωσε αυτά που τους είχε υποσχεθεί και που είχε νομοθετήσει με το ενιαίο μισθολόγιο των δικαστών, αλλά επειδή έκανε το σφάλμα να χορηγήσει σε μετακλητό υπάλληλο μιας ανεξάρτητης αρχής μισθό μεγαλύτερο από αυτόν του Προέδρου του Αρείου Πάγου! Το λάθος αυτό στοιχίζει στον κρατικό προϋπολογισμό, σύμφωνα με το άρθρο του κ. Βώκου (στοιχείο, το οποίο ο κ. Αθανασίου δεν αμφισβήτησε), 235 εκατομμύρια ευρώ!

Κατά τη γνώμη μου οι δικαστές θα έπρεπε να αμείβονται πάρα πολύ καλά - να συγκεντρώνουν την αφρόκρεμα του νομικού κόσμου της χώρας, αλλά και να μπορούν να ελέγχονται για τις αποφάσεις τους και τις επιδόσεις τους εν γένει. Μην κρυβόμαστε, πολλές από τις δυσλειτουργίες στη δικαιοσύνη οφείλονται εν πολλοίς και σε ανεπαρκείς δικαστικούς λειτουργούς, οι οποίοι επισκιάζουν πολλούς πραγματικά εξαιρετικούς συναδέλφους τους. Και πολλοί πολίτες, για τους οποίους η εμπλοκή με τη δικαιοσύνη αποτελεί πολύ οδυνηρή διαδικασία, γεμάτη καθυστερήσεις και αστοχίες, η καταβολή ενός τέτοιου ποσού στους δικαστές σήμερα αποτελεί, έστω και άδικα, πρόκληση.

Πού πάνε τα χρήματά μας - πολιτισμός και θέατρο

Από συνταξιούχους μπορεί να κόβουμε, αλλά από τον πολιτισμό ποτέ! Ανακοινώθηκαν οι επιχορηγήσεις σε ομάδες θεάτρου και χορού από το Υπουργείο Πολιτισμού - μπορείτε να τις δείτε σ' αυτό το πινακάκι. Κι εγώ, ενδεικτικά, είπα να δω τι είναι αυτά τα θέατρα, που επιδοτεί το κράτος με € 2.161.750 από τα χρήματα των φορολογουμένων, και είδα τα δυο πρώτα στη λίστα (ίσως αδικήσω τα υπόλοιπα).

Είδα, κατ' αρχήν, το θέατρο Άττις - του οποίου η παράσταση για το 2008 και το 2009 που θα βρείτε να "παίζει" πιο πολύ στο google ήταν το έργο Mauser του περίφημου Heiner Mueller, με τις πινελιές του σκηνοθέτη κου. Θεόδωρου Τερζόπουλου. Στην εκδοχή αυτή τα καθίσματα των θεατών είναι καλυμμένα με φωτογραφίες "αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφυλίου", ενώ "ο ύμνος της Τρίτης Διεθνούς θα δίνει το πρόσταγμα, η φωνή του Λένιν θα αντηχεί", προκαλώντας το ενδιαφέρον, μεταξύ άλλων, και "... πάσης φύσεως αριστερών". Άξια τα € 112.500 ευρώ, λοιπόν! (α, και το εισιτήριο για τις παραστάσεις αυτές στοίχιζε € 20)

Το Θέατρο Νέου Κόσμου, που επιχορηγείται με € 105.000, ενδιαφέρεται για τον κοινωνικό και πολιτικό ρόλο της τέχνης. Εντύπωση προκαλεί ότι το συγκεκριμένο θέατρο έχει πολλούς χορηγούς: εκτός από το κρατικό Ραδιόφωνο, είναι άλλοι τρεις ραδιοσταθμοί και η ιστοσελίδα mixtape.gr. Η εντύπωση αυτή είναι θετική, διότι δείχνει ότι το θέατρο αυτό μπορεί να βρει πόρους και εκτός κράτους, ενώ έχει πολλές παραστάσεις φέτος (με εισιτήρια από € 12 έως € 22, ανάλογα με την παράσταση)- δεν ξέρω γιατί να πρέπει να το επιδοτούμε εμείς.

Πρόκειται, και στις δύο περιπτώσεις (όπως και στις επόμενες, που είδα), για θέατρα που απευθύνονται στο κοινό, έχουν εισιτήρια, έχουν αρκετές παραγωγές, έχουν πρόσβαση σε χορηγούς. Γιατί να ξοδεύουμε γι' αυτά τα θέατρα 2 εκατομμύρια; Δηλαδή χωρίς την επιχορήγηση θα έσβηναν; Μήπως δεν πρέπει να έχουμε αξίωση για ορθολογική διαχείριση των δικών τους πόρων (λ.χ. άλλη τιμή εισιτηρίου ή άλλες αμοιβές στους συντελεστές ή επιδίωξη περισσότερων χορηγιών ή μείωση κόστους κ.λπ.). Α, και όλα αυτά γίνονται χωρίς καν να συζητάμε για την ποιότητα των παραστάσεων, των ηθοποιών, της σκηνοθεσίας κ.λπ. Και μήπως αυτό λέει κάτι, για το πόσο ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες - ή εμείς, η πλέμπα, δεν ξέρουμε από αυτά και είμαστε αμόρφωτοι, και γι' αυτό έρχεται το κράτος, μας παίρνει τα χρήματα και τα δίνει εκεί που χρειάζεται, για να μας μορφώσει;

Addendum: Γκρινιάζουν και θέλουν κι άλλα!

Back to basics: απαραίτητη η ευνομία

Πώς θα τα καταφέρει η κυβέρνηση να λάβει και να επιβάλει μέτρα, όταν όχι μόνο δεν επιβάλλει το νόμο, αλλά κάμπτεται κι όλας από τις παράνομες αντιδράσεις των συμφερόντων κάθε φορά; Αυτή τη φορά ήσαν οι ψαράδες, οι οποίοι απέκλεισαν την είσοδο σε λιμάνια (Πειραιάς, Βόλος) και είδαν τα αιτήματά τους να ικανοποιούνται.

Τι μήνυμα δίνει αυτή η υποχωρητικότητα; Μπλοκάρετε τους δρόμους, αποκλείστε τα λιμάνια, καταλάβετε τα κτήρια, ταλαιπωρήστε την κοινωνία και θα διατηρήσετε έτσι τα προνόμιά σας; Αυτή είναι η χώρα μας; Το κράτος, όπου ο τσαμπουκάς θριαμβεύει;

Χρειάζεται η κυβέρνηση, πριν από οτιδήποτε άλλο, να αναγνωρίσει και να επιβάλει το αυτονόητο: τη στοιχειώδη ευνομία.

Στρέβλωση της αγοράς και σπατάλη = ανάπτυξη ...

... σύμφωνα με την Υπουργό Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας. Το κράτος εγγυάται δάνεια για τη λειτουργία ιδιωτικής επιχείρησης (62 εκατομμύρια ευρώ σε ποσοστό 80%) και ισχυρίζεται ότι με τον τρόπο αυτό υλοποιείται το "στοίχημα της ανάπτυξης" με τη "στήριξη της ποιοτικής, ανταγωνιστικής παραγωγής στην Ελλάδα". Κάποια ερωτήματα προκύπτουν:

1. Πώς και η ποιοτική και ανταγωνιστική παραγωγή χρειάζεται στήριξη; Αν ήταν ποιοτική και ανταγωνιστική θα έπρεπε να είναι κερδοφόρα.

2. Δεν αποτελεί παρέμβαση, ευθεία νόθευση του ανταγωνισμού αυτή η στήριξη, η οποία απαγορεύεται από το κοινοτικό δίκαιο; (παρόμοια θέματα είχαμε θίξει και σε παλαιότερη ανάρτηση)

3. Πώς θα πεισθεί κάποιος να πραγματοποιήσει μια υγιή επένδυση στην κλωστοϋφαντουργία στην Ελλάδα, όταν ξέρει ότι υπάρχουν ήδη ανταγωνιστές που στηρίζονται από το κράτος; Μόνο με μια επιχείρηση, κρατικώς χρηματοδοτημένη, θα "μιλούν όλοι για το μεγάλο θαύμα της ελληνικής κλωστοϋφαντουργίας";

4. Γιατί να μη ρισκάρει επικίνδυνα ή να δίνει εξωπραγματικούς μισθούς κάποιος επιχειρηματίας, όταν τον έχει πείσει η κα. Κατσέλη ότι θα τον σώσει σε περίπτωση που πέσει έξω; Ποιος εγγυάται την ορθολογική διαχείριση των χρημάτων που η επιχείρηση θα λάβει ως δάνειο; Ή έχει σκοπό να την κρατικοποιήσει η κα. Κατσέλη;

5. Τα λεφτά μας τόσο εύκολα τα έχει για μοίρασμα, και μάλιστα σε επιχειρήσεις, το κράτος;

Πρέπει επιτέλους να δώσουμε στην Κυβέρνηση να καταλάβει ότι ούτε τα χρήματά μας είναι για πέταμα, ούτε μπορεί να ενισχύει τους ανταγωνιστές μας με κριτήρια που θέτει η ίδια. Η ανάπτυξη έρχεται από τον υγιή ανταγωνισμό. Η κα. Κατσέλη μιλούσε στο Υπουργικό Συμβούλιο για δήθεν άρση των στρεβλώσεων της αγοράς, μεταξύ άλλων. Να όμως που η ίδια τις δημιουργεί, και μάλιστα με χρήματά μας.

Σπατάλη στην τοπική αυτοδιοίκηση

Φυσικά, ο Δήμος του Πρωταθλητή δεν μπορούσε να μην είναι πρωταθλητής! Διαβάστε από το ιστολόγιο του Διονύση Κατρανίτσα την ημερησία διάταξη για τη συνεδρίαση της 13 Μαΐου 2010.

Πού πάνε τα χρήματά μας ή Τα άχρηστα ΤΕΙ ή Γιατί καταργήθηκε η "βάση του 10"

Σ' αυτό το ρεπορτάζ των "Νέων" και στον πίνακα που επισυνάπτεται φαίνονται τα επαρχιακά ΤΕΙ με χαμηλή, σχεδόν μηδαμινή ζήτηση μεταξύ των υποψηφίων, οι οποίοι πέτυχαν βαθμολογία ανώτερη της βάσης στις γενικές εξετάσεις των ετών 2006-2008. Πρόκειται για 41 τμήματα! Ούτε ένα, ούτε δύο. Και αυτά τα τμήματα επιχειρείται να διατηρηθούν τεχνητά στη ζωή με την κατάργηση της (αυτονόητης, σε οποιοδήποτε λελογισμένο σύστημα) προϋπόθεσης να επιτυγχάνουν, όσοι εισέρχονται στην τριτοβάθμια παιδεία, τουλάχιστον τη βάση στα μαθήματα της δευτεροβάθμιας. Στο ρεπορτάζ αναφέρεται σωστά ότι προβλέπεται από τη νομοθεσία (άρθρο 4 §§ 3, 4 ν. 1404/1983, όπως αυτός έχει τροποποιηθεί με το άρθρο 17 § 2 ν. 3794/2009) η υποχρεωτική συγχώνευση ή διακοπή λειτουργίας Τμημάτων ΤΕΙ, όταν για πέντε συνεχόμενα ακαδημαϊκά έτη έχουν εγγεγραμμένους σπουδαστές λιγότερους από το 10% του αριθμού των εισακτέων στο αντίστοιχο Τμήμα. Έτσι, η κατάργηση της "βάσης του 10" ουσιαστικά αποτελεί σανίδα σωτηρίας για τα άχρηστα ΤΕΙ.

Με άλλα λόγια: είμαστε σε μια οικονομική κρίση. Το κράτος επιχειρεί να μαζέψει τα έξοδά του κόβοντας σημαντικό μέρος του εισοδήματος ακόμη και των χαμηλοσυνταξιούχων. Ωστόσο, δεν έχει το θάρρος να κλείσει υπηρεσίες, όπως τα άχρηστα ΤΕΙ, που δεν εξυπηρετούν κανένα, εκτός ίσως από το προσωπικό τους και τους τοπικούς σουβλατζήδες. Είναι δυνατόν η Κυβέρνηση να αναλαμβάνει όλο το πολιτικό κόστος των μέτρων που μας ζητούν οι δανειστές και να κολλάει σε τέτοια μικροσυμφέροντα;

Ο δήθεν πνευματικός κόσμος στην πρωτοπορία

Ποια λύση προτείνει για τη σημερινή κρίση ο τραγουδοποιός Σταμάτης Κραουνάκης; "Να τα σπάσουν!". Μαζί με τους νέους κι αυτός, λέει. Λαϊκισμός και κολακεία αισχίστου είδους για άλλη μια φορά - και, κατά σύμπτωση, από εκπρόσωπο της γενιάς που μας έθαψε. Καμμία πρόταση για τη λύση, καμμία σκέψη για το μέλλον.

Από την άλλη, ο κ. Χρήστος Παπουτσής δηλώνει ότι οι πολιτικοί δεν είναι όλοι ίδιοι. Ο ίδιος ανήκει στην κάστα αυτή, η οποία περιλαμβάνει και τον Υπουργό Δικαιοσύνης με τις αναφορές στους ψύλλους, ανθρώπων που δεν είχαν κάνει τίποτε άλλο στην ενήλικη ζωή τους, από το να ασχολούνται με τα κομματικά, είτε στο πανεπιστήμιο, είτε κατόπιν έξω. Όντως, δεν είναι όλοι ίδιοι. Ο κ. Παπουτσής (όχι σε επίπεδο διαφθοράς, όπου δεν έχω να του προσάψω τίποτε, αλλά σε επίπεδο ουσιαστικής προσφοράς) είναι από τους χειρότερους.

Στην ίδια σελίδα υπάρχει μια απλή δήλωση του κ. Φλωρίδη, η οποία δεν πρέπει να περάσει στα ψιλά: "Το μνημόνιο που υπογράψαμε με την τρόικα, και κανένας δεν διάβασε, στην πραγματικότητα μας λέει αυτό ακριβώς: πώς φτιάχνεται μια χώρα". Φυσικά, υπολόγισε χωρίς τις καρέκλες και τα σπασίματα του κ. Κραουνάκη.

Βασικές κατευθύνσεις για τον εξορθολογισμό του ασφαλιστικού συστήματος

Οι προτάσεις της επιτροπής υπό τον Καθηγητή κ. Άγγελο Στεργίου για την αναμόρφωση του ασφαλιστικού περιλαμβάνουν κάποιους βασικούς άξονες για τον εξορθολογισμό του. Με ιδιαίτερη ικανοποίηση διαβάζει κανείς στο κείμενο που είχε τεθεί για διαβούλευση τον μακρινό Μάρτιο του 2010 (προ μνημονίου) την αναγνώριση ότι το διανεμητικό σύστημα έχει κλείσει τον κύκλο του, καθώς για πρώτη ίσως φορά γίνεται συνειδητή μνεία της φιλοσοφίας που επιλέγεται για το ασφαλιστικό σύστημα, καθώς διαχωρίζεται το προνοιακό από το ανταποδοτικό του μέρος. Με απλά λόγια αυτό σημαίνει ότι το κράτος αφ' ενός αναλαμβάνει την υποχρέωση να παρέχει ένα ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα για όλους τους πολίτες του, με μόνη συνδρομή την συμπλήρωση μιας ηλικίας, ενώ το βασικό μέρος της συντάξεως του καθενός θα προέρχεται από τις δικές του εισφορές. Βέβαια, για να εφαρμοσθεί αυτό στην πράξη, χωρίς παρεκκλίσεις που θα προέρχονται από την ικανοποίηση συντεχνιακών αιτημάτων, είναι απαραίτητη η δημιουργία, εν τέλει, ενιαίου ασφαλιστικού συστήματος, όπως αναλύει πολύ σωστά την "Καθημερινή" ο κ. Μπάμπης Παπαναγιώτου και ζητούν και οι δανειστές μας.

Πολλές φορές έχουμε γράψει στο ιστολόγιο αυτό ότι το ασφαλιστικό σύστημα είναι το βασικότερο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας αυτή τη στιγμή και η πηγή ίσως των μεγαλύτερων αδικιών της. Ίσως η οξεία οικονομική κρίση να αποτελέσει ευκαιρία για το στοιχειώδη εξορθολογισμό του.

Δικαίωμα στις διακοπές - εξόδοις των άλλων!

Αφού το κράτος αποφάσισε να συμμαζέψει τα δημοσιονομικά του, κράτησε τις εντελώς απαραίτητες δαπάνες. Ξέρετε, αυτές που απαιτούνται για να διατηρηθεί η κοινωνική συνοχή, να αποφύγουμε την κοινωνία των 2/3, να επιδείξουμε κοινωνική αλληλεγγύη κ.λπ. Ανάμεσα σ' αυτές είναι, βέβαια, και ο κοινωνικός τουρισμός, ο οποίος εξομαλύνει άλλη μια ταξική διάκριση στην Ελλάδα. Άλλωστε, τι ψυχή έχουν 8 εκατομμυριάκια; Αυτά θα σώσουν την οικονομία; Α, ξέχασα - ο κοινωνικός τουρισμός, όπως σχεδόν κάθε κρατική παρέμβαση στη χώρα μας, εξυπηρετεί συντεχνίες! Οπότε το "κοινωνικό δικαίωμα" στις διακοπές διαμορφώνεται ως η υποχρέωση του φορολογουμένου να στηρίζει με τσάμπα τουρίστες τους ξενοδόχους της χώρας.

(ΥΓ. Είναι και που οι ξενοδόχοι προσπαθούν να επιμηκύνουν την τουριστική περίοδο και έχουν κίνητρο για βελτιωμένη παροχή υπηρεσιών)

Αφού είναι ισορροπημένη σπατάλη, δεν πειράζει!

Διαβάστε το ρεπορτάζ της "Καθημερινής" για υπερβολικές διαφημιστικές δαπάνες του Υπουργείου Ανάπτυξης κατά την προεκλογική περίοδο - και την απάντηση του τότε Υπουργού κ. Χατζηδάκη: "Πολύς θόρυβος, επομένως, χωρίς κανένα ουσιαστικό αντικείμενο - οι καταχωρίσεις αφορούσαν όλες τις εφημερίδες χωρίς καμμία διάκριση ή σκοπιμότητα". Δηλαδή:

Είχε εγκριθεί κονδύλιο € 1.190.000, το οποίο θα έπρεπε να κατανεμηθεί σε βάθος πενταετίας - για να προβάλλονται τα κατορθώματα του κ. Χατζηδάκη - ε, εννοώ το έργο του Υπουργείου Ανάπτυξης. Ο Υπουργός διέθεσε το μεγαλύτερο μέρος (πάνω από το 60%) του ακριβώς πριν από τις εκλογές (μην τυχόν και μείνει περίσσευμα για τους "άλλους" και για να ενισχύσουμε ό,τι μπορούμε). Αλλά δεν υπάρχει "ουσιαστικό αντικείμενο", γιατί δεν ευνόησε συγκεκριμένα εκδοτικά συγκροτήματα, όλα τα είχε ανάγκη.

Μιλάμε για σπατάλη, μπροστά στα μάτια μας, την οποία ο Υπουργός δεν επιχειρεί καν να αιτιολογήσει (τι στο καλό χρειαζόταν αυτά τα χρήματα, τι σκοπό εξυπηρετούσαν, γιατί χρειαζόταν προβολή το Υπουργείο Ανάπτυξης). Δεν πειράζει η χρονική συγκυρία της σπατάλης τους, η σύμπτωση με την προεκλογική περίοδο. Η λογική του τέως Υπουργού συνοψίζεται στο: "Αφού μοιράσαμε σε όλους, κάναμε καλά!".

Ποιους θίγει ο "Καλλικράτης";

Γιατί διαμαρτύρονται διάφορες ομάδες και ομαδούλες για τον Καλλικράτη; Δείτε μια αρνητική συνέπεια (στο τέλος του κειμένου: "μαχαίρι στα μέλη"). Σκεφθείτε και πόσοι λιγότεροι θα μισθοδοτούνται (και σε πολλές περιπτώσεις θα συνταξιοδοτούνται) ως δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι κ.λπ. Αυτοί είναι οι "μεγάλοι χαμένοι" (για να χρησιμοποιήσω μια έκφραση του δημοσιογραφικού συρμού). Αυτούς θα βρείτε να διαδηλώνουν κάθε μέρα έξω από το Υπουργείο Εσωτερικών. Περιφρονήστε τους. Αξιώνουν κι αυτοί να ζουν από τα δικά σας χρήματα.

Α, και βέβαια και ο Πρόεδρος της Βουλής είναι ένας από αυτούς.

Πώς να πάρει μπροστά η οικονομία με κάτι τέτοια;

Για να έλθει ανάπτυξη, η οποία είναι απαραίτητη για τη σωτηρία της χώρας μας πέρα από το δημοσιονομικό εξορθολογισμό, χρειάζονται και νέες επενδύσεις - χρειάζεται σημαντική εισροή ξένων κεφαλαίων. Όμως διαβάζοντας το σημερινό άρθρο του Μπάμπη Παπαδημητρίου στην "Καθημερινή", σε σχέση με τις τελευταίες κινήσεις της Κυβερνήσεως, είναι να μας πιάνει απελπισία. Χαρακτηριστικό απόσπασμα:

«Με δεδομένη τη συμπεριφορά των ελληνικών κυβερνήσεων στο παρελθόν», σημειώνει σε χθεσινή συνέντευξή του ο Ολιβιέ Μπλανσάρ, καθηγητής του ΜΙΤ και επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, «η ανησυχία των αγορών αν η Ελλάδα θα μπορέσει να αποπληρώσει το χρέος της ή όχι είναι δικαιολογημένη». Οσο και να μη θέλει κανείς να εμφανίζεται προκατειλημμένος, οι παλαιότερες συμπεριφορές αποτελούν οδηγό των μελλοντικών. Την Ελλάδα συνοδεύει πλέον η χειρότερη φήμη. Μόνη της αυτή θα αρκούσε για να απομακρύνει όσους σοβαρούς επενδυτές μπορεί να πλησιάσει και να πείσει μια χώρα με τις δικές μας διαρθρωτικές αδυναμίες.

Γιατί βλέπουμε, μετά, όντως προς τα πού κινείται η Κυβέρνηση, όπως προκύπτει από το ρεπορτάζ του "Βήματος" για το σημερινό άτυπο Υπουργικό Συμβούλιο. Σύμφωνα με αυτό, ο Πρωθυπουργός δήλωσε, μεταξύ άλλων, και ότι "υπάρχουν κεφάλαια διεθνώς που μπορούν να επενδυθούν, με τη διαφορά ότι αυτά θα έπρεπε να ελέγχονται ώστε να αποφεύγονται και φαινόμενα κερδοσκοπίας" (που σημαίνει: σοβαροί επενδυτές - δεν είστε ευπρόσδεκτοι, εκτός αν θέλετε να μη βγάλετε σοβαρό κέδρος. Κίνα, Ρωσία, Κατάρ, Λίβανε, Λιβύη - περάστε παρακαλώ! Η χώρα δική σας!).

Και, ακόμη χειρότερα, το Υπουργείο Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, αντί να ασχολείται με την αύξηση της ανταγωνιστικότητας της χώρας, την κατάργηση των φραγμών και των ανελαστικών ρυθμίσεων, την κατάργηση των προνομίων υπέρ διαφόρων συντεχνιών, εξαντλεί την ενεργητικότητά του στη γραφειοκρατική προσπάθεια για μείωση των τιμών (προσπάθεια, γιατί οι τιμές ποτέ δεν μειώνονται με προεδρικά διατάγματα). Λαμβάνει σειρά μέτρων, από τα οποία το σημαντικότερο, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, τοποθετείται χρονικά στο Δεκέμβριο του 2010! Το πιο εύκολο. δηλαδή, μέτρο, αυτό που πραγματικά μπορεί να γίνει με την απλή κατάργηση μιας σειράς από κρατικές παρεμβάσεις, αλλά ενοχλεί τις συντεχνίες, είναι και το τελευταίο που προγραμματίζεται να ληφθεί! Κατά τα λοιπά: παρεμβάσεις, έλεγχοι, πλαφόν κ.λπ. Και σ' αυτό το κλίμα θα έλθει σοβαρός επενδυτής; Η κυβέρνηση φροντίζει να το κάνει ακόμη χειρότερο! Με αποτέλεσμα, δυστυχώς, τα όσα γράφει ο κ. Παπαδημητρίου, καθώς και τα όσα αποδίδει στον κ. Ολιβιέ Μπλανσάρ, να επιβεβαιώνονται.

Η ανομία κινδυνεύει να γενικευθεί

Τέτοια φαινόμενα είχαμε και στο παρελθόν. Αλλά τώρα, με τον "Καλλικράτη", ο καθένας θεωρεί πλέον ότι μπορεί να κλείνει δρόμους, ακόμη και το σιδηροδρομικό δίκτυο, και να εκβιάζει τους συμπολίτες του. Είναι βέβαια η απόρροια της ανοχής, όλα αυτά τα χρόνια, στην παρανομία εκ μέρους της οργανωμένης πολιτείας. Αλλά πρέπει κάποτε να ξεκινήσουν οι νόμοι να εφαρμόζονται! Ελπίζουμε τώρα αμέσως!

Ασφαλιστικό - ανοίξτε τα μάτια σας και δείτε ποιους πληρώνουμε όλοι μας!

Διαβάστε αυτό το έγγραφο που απέστειλε στις 26 Νοεμβρίου 2009 η ΓΣΕΒΕΕ προς τον Υπουργό και τον Υφυπουργό Εργασίας. Δεν παραπέμπω σ' αυτό για τις θέσεις του, με τις οποίες διαφωνώ σε σημαντικό βαθμό, αλλά για ένα πινακάκι που έχει στη μέση, το οποίο περιέχει στοιχεία αντλημένα από τον προϋπολογισμό του 2010:

Ασφαλιστικός φορέας	Επιχορήγηση 2008 (σε €)	Επιχορήγηση ανά Ασφαλισμένο (σε €)	Επιχορήγηση ανά Συνταξιούχο (σε €)
ΙΚΑ - ΕΤΑΜ	2.404.000.000	1.192	2.448
ΟΑΕΕ	551.000.000	685	1.896
ΟΓΑ	4.178.000.000	5.843	4.897
ΤΑΠ-ΟΤΕ	753.000.000	22.491	15.619
ΤΑΠ-ΔΕΗ	710.000.000	26.090	23.794

Στον πίνακα αυτό μπορείτε να δείτε τι επιχορηγήσεις δέχονται τα ταμεία από κράτος, από τη γενική φορολογία. Διανοείσθε ότι το κράτος πληρώνει ετησίως περισσότερα χρήματα για τους εργαζομένους του Ο.Τ.Ε. και της Δ.Ε.Η. (που, στο κάτω-κάτω, έχουν ιδιωτικοποιηθεί υποτίθεται) από ότι για τους ασφαλισμένους και τους συνταξιούχους (που ανέρχονται σε 2.400.000!) του Ο.Α.Ε.Ε. (πρώην Τ.Ε.Β.Ε., Τ.Α.Ε. και Τ.Σ.Α.); Δηλαδή οι παχυλές συντάξεις που παίρνουν οι συνταξιούχοι του Ο.Τ.Ε. και της Δ.Ε.Η. πληρώνονται από εμάς σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από τις πενιχρές συντάξεις του Ο.Α.Ε.Ε. και του Ι.Κ.Α.! Και θυμηθείτε πώς η τότε κυβέρνηση πανηγύριζε για την τεράστια επιτυχία της με την εθελουσία έξοδο του Ο.Τ.Ε.!

Κοινωνική αδικία δεν είναι κάποιος, που δούλεψε περισσότερο, να εισπράττει περισσότερα από κάποιον που δούλεψε λιγότερο - είναι αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας: αυτοί που πραγματικά δουλεύουν να επιδοτούν αυτούς που δούλεψαν λιγότερο και αμείβονται καλύτερα!

Κοντολογίς (γιατί κοντεύω να σκάσω μ' αυτή την ιστορία): δεν παίρνουν μεγαλύτερες συντάξεις οι συνταξιούχοι του Ο.Τ.Ε. και της Δ.Ε.Η. επειδή δημιούργησαν μεγαλύτερα αποθεματικά, αλλά επειδή όλοι οι υπόλοιποι φορολογούμενοι τους επιδοτούν με συνολικό ποσό που ξεπερνά το 1,5 δισεκατομμύριο ευρώ! Να ξέρουμε τι λέμε για προνομιούχους και "ρετιρέ".

Addendum (25.5.2010): Πρόσεξα και το εξής, στο παραπάνω πινακάκι: την αναλογία στην επιδότηση ανά ασφαλισμένο/ ανά συνταξιούχο (που προκύπτει από το λόγο του ποσού της επιδοτήσεως διά του αριθμού των ασφαλισμένων ή των συνταξιούχων, αντιστοίχως, του σχετικού ταμείου). Στο ΙΚΑ είναι διπλάσια ανά συνταξιούχο, σε σχέση με τους ασφαλισμένους (άρα οι συνταξιούχοι είναι περίπου μισοί, σε σχέση με τους ασφαλισμένους). Στον ΟΑΕΕ είναι τριπλάσια περίπου (άρα για κάθε συνταξιούχο υπάρχουν 3 ασφαλισμένοι). Στα ΤΑΠ-ΟΤΕ και ΤΑΠ-ΔΕΗ οι συνταξιούχοι είναι περισσότεροι από τους ασφαλισμένους! Δηλαδή με τους πόρους του προϋπολογισμού τρέφουμε επαγγελματίες συνταξιούχους!