Ασφαλιστικό - ανοίξτε τα μάτια σας και δείτε ποιους πληρώνουμε όλοι μας!

Διαβάστε αυτό το έγγραφο που απέστειλε στις 26 Νοεμβρίου 2009 η ΓΣΕΒΕΕ προς τον Υπουργό και τον Υφυπουργό Εργασίας. Δεν παραπέμπω σ' αυτό για τις θέσεις του, με τις οποίες διαφωνώ σε σημαντικό βαθμό, αλλά για ένα πινακάκι που έχει στη μέση, το οποίο περιέχει στοιχεία αντλημένα από τον προϋπολογισμό του 2010:

Ασφαλιστικός φορέας	Επιχορήγηση 2008 (σε €)	Επιχορήγηση ανά Ασφαλισμένο (σε €)	Επιχορήγηση ανά Συνταξιούχο (σε €)
ΙΚΑ - ΕΤΑΜ	2.404.000.000	1.192	2.448
ΟΑΕΕ	551.000.000	685	1.896
ΟΓΑ	4.178.000.000	5.843	4.897
ΤΑΠ-ΟΤΕ	753.000.000	22.491	15.619
ΤΑΠ-ΔΕΗ	710.000.000	26.090	23.794

Στον πίνακα αυτό μπορείτε να δείτε τι επιχορηγήσεις δέχονται τα ταμεία από κράτος, από τη γενική φορολογία. Διανοείσθε ότι το κράτος πληρώνει ετησίως περισσότερα χρήματα για τους εργαζομένους του Ο.Τ.Ε. και της Δ.Ε.Η. (που, στο κάτω-κάτω, έχουν ιδιωτικοποιηθεί υποτίθεται) από ότι για τους ασφαλισμένους και τους συνταξιούχους (που ανέρχονται σε 2.400.000!) του Ο.Α.Ε.Ε. (πρώην Τ.Ε.Β.Ε., Τ.Α.Ε. και Τ.Σ.Α.); Δηλαδή οι παχυλές συντάξεις που παίρνουν οι συνταξιούχοι του Ο.Τ.Ε. και της Δ.Ε.Η. πληρώνονται από εμάς σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από τις πενιχρές συντάξεις του Ο.Α.Ε.Ε. και του Ι.Κ.Α.! Και θυμηθείτε πώς η τότε κυβέρνηση πανηγύριζε για την τεράστια επιτυχία της με την εθελουσία έξοδο του Ο.Τ.Ε.!

Κοινωνική αδικία δεν είναι κάποιος, που δούλεψε περισσότερο, να εισπράττει περισσότερα από κάποιον που δούλεψε λιγότερο - είναι αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας: αυτοί που πραγματικά δουλεύουν να επιδοτούν αυτούς που δούλεψαν λιγότερο και αμείβονται καλύτερα!

Κοντολογίς (γιατί κοντεύω να σκάσω μ' αυτή την ιστορία): δεν παίρνουν μεγαλύτερες συντάξεις οι συνταξιούχοι του Ο.Τ.Ε. και της Δ.Ε.Η. επειδή δημιούργησαν μεγαλύτερα αποθεματικά, αλλά επειδή όλοι οι υπόλοιποι φορολογούμενοι τους επιδοτούν με συνολικό ποσό που ξεπερνά το 1,5 δισεκατομμύριο ευρώ! Να ξέρουμε τι λέμε για προνομιούχους και "ρετιρέ".

Addendum (25.5.2010): Πρόσεξα και το εξής, στο παραπάνω πινακάκι: την αναλογία στην επιδότηση ανά ασφαλισμένο/ ανά συνταξιούχο (που προκύπτει από το λόγο του ποσού της επιδοτήσεως διά του αριθμού των ασφαλισμένων ή των συνταξιούχων, αντιστοίχως, του σχετικού ταμείου). Στο ΙΚΑ είναι διπλάσια ανά συνταξιούχο, σε σχέση με τους ασφαλισμένους (άρα οι συνταξιούχοι είναι περίπου μισοί, σε σχέση με τους ασφαλισμένους). Στον ΟΑΕΕ είναι τριπλάσια περίπου (άρα για κάθε συνταξιούχο υπάρχουν 3 ασφαλισμένοι). Στα ΤΑΠ-ΟΤΕ και ΤΑΠ-ΔΕΗ οι συνταξιούχοι είναι περισσότεροι από τους ασφαλισμένους! Δηλαδή με τους πόρους του προϋπολογισμού τρέφουμε επαγγελματίες συνταξιούχους!

Η αναπτυξιακή προοπτική

Δεν νομίζω ότι γράφω κάποια μεγάλη σοφία, επισημαίνοντας ότι η Κυβέρνηση, αν θέλει να προσελκύσει επενδύσεις, θα πρέπει να εξετάσει τι απωθεί τους επενδυτές από τη χώρα και τι θα τους προσείλκυε. Εν μέρει το κάνει, ως προς το δεύτερο σκέλος, αφού ουσιαστικά προσπαθεί να δώσει κίνητρα στους κρατικούς επενδυτές που προσκαλεί, ώστε να φέρουν κεφάλαια στη χώρα. Αλλά τα κίνητρα αυτά είναι κυρίως η απ' ευθείας ανάθεση εργασιών χωρίς διαγωνισμό, χωρίς διαφάνεια, ή (στην περίπτωση της Cosco) η προοπτική να λάβουν ολόκληρα "πακέτα" της οικονομικής ζωής της χώρας. Λέει, ουσιαστικά, σ' αυτούς τους υποψηφίους επενδυτές ότι γι' αυτούς δεν ισχύουν οι τριετείς και πενταετείς διαδικασίες αδειοδοτήσεων που απαιτούνται για τους "τυχαίους" και μη-προσκληθέντες (ιδιώτες) επενδυτές. Όπως αναφέραμε σε προηγηθείσα ανάρτηση, η τακτική αυτή είναι ιδιαιτέρως αποθαρρυντική για τις υγιείς επενδύσεις.

Ας δούμε, όμως, κάποια από τα υπόλοιπα πράγματα που αποθαρρύνουν τους ιδιώτες επενδυτές και εάν θα ήταν αυτά δυνατόν να διορθωθούν.

1. Τεράστια γραφειοκρατία. Αυτή δεν αφορά μόνο την άδεια για την εγκατάσταση μιας επιχείρησης στην Ελλάδα, αλλά και πολλές πτυχές της λειτουργίας της. Μόνο και μόνο οι διατάξεις του Αγορανομικού Κώδικα, οι οποίες επιβάλλουν σε εταιρείες που θέλουν ν' αλλάξουν τιμές σε κάποια προϊόντα (όπως το γάλα) να υποβάλλουν σχετικό φάκελλο στο Υπουργείο Οικονομίας, για να πάρουν σχετική έγκριση, ή να γνωστοποιούν τις συμφωνίες που έχουν κάθε χρόνο με τους διανομείς τους, σαν να φωνάζουν στους υποψηφίους επενδυτές "Μακρυά από δω!".

2. Πολλή διαφθορά. Όταν ξέρει κανείς ότι οι ανταγωνιστές του, μετερχόμενοι αθέμιτα μέσα, μπορούν να αποκτήσουν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, αν μεν είναι τίμιος και υγιής επενδυτής, δεν ασχολείται καν - αν ασχολείται, καλύτερα να φυλαγόμαστε.

3. Μη - ανταγωνιστική φορολογία. Όταν οι γειτονικές χώρες έχουν πολύ χαμηλότερους φορολογικούς συντελεστές, γιατί να έλθει κανείς να κάνει την επένδυσή του εδώ;

Αυτά τα τρία προβλήματα μπορούν να διορθωθούν μόνο με ριζική μείωση του κράτους, γιατί το μέγεθος και μόνο του κράτους είναι που γεννά γραφειοκρατία, διαφθορά και την ανάγκη για υψηλούς φόρους, ειδικά εν όψει των τεράστιων δαπανών. Και η μείωση του κράτους μπορεί να γίνει σε κάποιες περιπτώσεις πολύ εύκολα, αμέσως, χωρίς σημαντικό κοινωνικό ή και πολιτικό κόστος. Παραδείγματα; Γιατί να μένουν ανοικτά τα Α.Ε.Ι. και Τ.Ε.Ι. της επαρχίας που δεν προτιμώνται από τους υποψηφίους και, για να έχουν στοιχειωδώς κόσμο, καταργήθηκε η προϋπόθεση της βαθμολογικής βάσης στην εισαγωγή; Γιατί να έχουμε τόσα ασφαλιστικά ταμεία; Γιατί να έχει κάθε Δήμος μπάντα και φιλαρμονική και συμφωνική ορχήστρα; Γιατί να έχουν τα σχολεία φύλακες (οι οποίοι προσελήφθησαν με ειδικό πρόγραμμα, αποκλειστικά και μόνο για να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας για ηλικιωμένους); Για να μην αναφερθούμε στις αναρίθμητες αμειβόμενες επιτροπές, οι οποίες δεν κάνουν τίποτε. Να μη μιλήσουμε για το κανάλι του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης ή τα 3 άλλα κρατικά τηλεοπτικά κανάλια και τα πόσα ραδιοφωνικά. Και, όποιος ψάξει λίγο, μπορεί να κάνει μια τεράστια λίστα με οργανισμούς, οι οποίοι είναι περιττοί (ελπίζουμε η προσπάθεια που κάνει ο Αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως να έχει πραγματικά ουσιαστικό αποτέλεσμα).

Άλλο σημαντικό μέτρο για τη μείωση του κράτους είναι η ανάθεση των δημοσίων έργων με αυτοχρηματοδότηση, όπως έγινε στο αεροδρόμιο "Ελευθέριος Βενιζέλος", στην Αττική Οδό, στη γέφυρα Ρίου - Αντιρρίου. Πρόκειται για έργα που δεν επιβάρυναν τον κρατικό προϋπολογισμό, οι εργολάβοι που τα ανέλαβαν είχαν κάθε συμφέρον να τα ολοκληρώσουν εγκαίρως και ποιοτικά και τα έξοδα για την κατασκευή και τη λειτουργία τους επιβαρύνει ουσιαστικά μόνο τους χρήστες τους. Η ανάθεση κατά τον τρόπο αυτό είναι μέτρο, το οποίο δεν έχει το παραμικρό πολιτικό κόστος. Αν κάποιος θίγεται, είναι όσες κατασκευαστικές εταιρείες είχαν συνηθίσει να αναλαμβάνουν δημόσια έργα με το παλαιό σύστημα.

4. Υψηλότατο εργατικό κόστος. Δεν είναι μόνο οι αμοιβές, οι οποίες προσαυξημένες και με τις ασφαλιστικές εισφορές, είναι πολύ μεγάλες. Είναι και η δυσκολία να καταγγελθεί η σύμβαση εργασίας ή να απασχοληθεί προσωπικό με συμβάσεις μερικής απασχόλησης ή εκ περιτροπής, να διευθετηθεί ο χρόνος εργασίας, ώστε το προσωπικό να απασχολείται περισσότερο κατά το χρόνο που η εργασία του είναι πραγματικά αναγκαία. Είναι επίσης το χαμηλό επίπεδο παραγωγικότητας των Ελλήνων εργαζομένων.

Αν καταργηθούν οι περισσότερες από τις "προστατευτικές" διατάξεις του εργατικού δικαίου, μόνη η κατάργηση αυτή θα προτρέψει πολλούς υποψηφίους επενδυτές να κάνουν νέες προσπάθειες, νέες προσλήψεις. Η ευημερία του εργαζομένου δεν μπορεί να προέλθει τεχνητά, να προκληθεί από ανελαστικές νομοθετικές επεμβάσεις, αλλά από την πραγματική δυνατότητά του να επιλέξει ανάμεσα σε εργοδότες αυτόν που του προσφέρει τις συνθήκες εργασίας που ο ίδιος θέλει. Για να φθάσουμε σ' αυτό το επίπεδο απαιτείται, όπως είναι φυσικό, να δημιουργηθούν πολλές νέες θέσεις εργασίας: ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα, δηλαδή, από αυτό, στο οποίο οδηγεί η σημερινή εργατική νομοθεσία. Η κατάργηση του μεγαλύτερου μέρους της, επομένως, είναι επιτακτική.

5. Πολλοί περιορισμοί σε οικονομικές δραστηριότητες. Παράδειγμα πολύ χαρακτηριστικό η παιδεία. Έχουμε στη χώρα το επιστημονικό και δυνάμει ερευνητικό δυναμικό για να σηκώσουμε πάρα πολλά πανεπιστήμια. Αλλά εάν η διδασκαλία σε πανεπιστημιακό επίπεδο περνά αποκλειστικά από την εκλογή σε θέση Δ.Ε.Π. ενός εκ των κρατικών πανεπιστημίων (με όλο το κλίμα διαφθοράς, μάλιστα, που επικρατεί εκεί) και τα πανεπιστήμια και τα τμήματά τους αποτελούν αντικείμενο κεντρικού σχεδιασμού και όχι αντανάκλαση των αναγκών της αγοράς, είναι σαφές ότι δεν μπορούμε να αξιοποιήσουμε το δυναμικό αυτό. Η δυνατότητα λειτουργίας πανεπιστημιακών σχολών κερδοσκοπικού χαρακτήρα δεν πρέπει να μας σοκάρει ούτε να μας στενοχωρεί. Είναι ευκαιρία να αξιοποιήσουμε τη συσσωρευμένη γνώση των Ελλήνων επιστημόνων (και τη γλωσσομάθειά τους), ώστε η χώρα μας να γίνει εκπαιδευτικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής.

Άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα τα κλειστά επαγγέλματα. Εκεί δεν πρόκειται για χαμένη ευκαιρία (όπως η Παιδεία), αλλά για σημαντική επιβάρυνση της οικονομικής δραστηριότητας, όπως με τις μεταφορές και τα φορτηγά δημοσίας χρήσεως. Κάτι αντίστοιχο είναι και οι πολλοί φόροι υπέρ τρίτων, οι οποίοι στη διαφήμιση φθάνουν μέχρι και το 20% (ήδη προσαυξημένο κατά επιπλέον 4%) για τις διαφημιστικές καταχωρήσεις, επιβαρύνοντας είτε την επιχείρηση, είτε, στο τέλος, τον καταναλωτή. Η κατάργηση των φόρων υπέρ τρίτων είναι μέτρο που μπορεί να ληφθεί σχεδόν με μια μονοκονδυλιά και είναι σίγουρο ότι, μετά την αρχική αντίδραση των ευνοουμένων, η κοινωνία θα την αποδεχθεί ως μέτρο πραγματικής αποκατάστασης της δικαιοσύνης.

6. Τήρηση της νομιμότητας. Επικρατεί στη χώρα μας πολύ εύκολα η αυθαιρεσία. Δεν μπορεί να έρχεται ο Γιαπωνέζος στην Αθήνα για να δει την Ακρόπολη, κάνοντας τεράστιο ταξίδι, και αυτή να έχει καταληφθεί από τους συμβασιούχους του Υπουργείου Πολιτισμού. Δεν μπορεί να κλείνουν τα βασικά οδικά δίκτυα της χώρας για ημέρες ή μήνες με τον τσαμπουκά των αγροτών ή να απαγορεύεται ο κατάπλους ή απόπλους πλοίων με τον τσαμπουκά του ΠΑΜΕ.

Έχουμε πάρα πολλές πιθανότητες όχι μόνο να αποφύγουμε την χρεωκοπία, αλλά και να αναπτυχθούμε πέρα από τις καλύτερες προσδοκίες μας, αν κάνουμε κάποια από τα πολύ απλά πράγματα που θα μας φέρουν πραγματικές, υγιείς επενδύσεις και εισροή κεφαλαίων από ιδιώτες, που θα δρουν με οικονομικά κριτήρια, και όχι κρατικούς φορείς, που έχουν άλλα πράγματα κατά νου. Αρκεί να πεισθούμε ότι θα τα καταφέρουμε και να πείσουμε γι' αυτό και τους κυβερνώντες.

Την ώρα που η χώρα κινδυνεύει ...

... ο κ. Σαμαράς ενδιαφέρεται αποκλειστικά για το πολιτικό κόστος. Από τη συνέντευξή του στην "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία":

Θεωρείτε ότι η «αποπομπή» της Ντόρας Μπακογιάννη στοίχισε ή θα στοιχίσει στο κόμμα;

Η εκ μέρους της κας Μπακογιάννη υπερψήφιση των θέσεων του ΠΑΣΟΚ ασφαλώς ενόχλησε τους νεοδημοκράτες. Αλλά κι όσους απαιτούν να υπάρξει ουσιαστική αντιπολίτευση. Απ' αυτή την ιστορία η Νέα Δημοκρατία θα βγει ισχυρότερη. Και πάντως, πολύ ισχυρότερη απ' ό,τι αν ψηφίζαμε τα μέτρα του ΠΑΣΟΚ. Αν τα ψηφίζαμε δεν θα χάναμε μόνο εμείς, θα έχανε και το πολιτικό σύστημα συνολικά. Γιατί στο αδιέξοδο του ΠΑΣΟΚ θα ήμασταν όλοι συνυπεύθυνοι. Τώρα η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά σε όσους ψήφισαν τα μέτρα... Κι αυτοί θα τα χρεωθούν έως το τέλος.

Δεν είναι ζήτημα, εάν η χώρα θα πτωχεύσει ή όχι, αλλά ποιος θα φέρει το πολιτικό κόστος των μέτρων!

Υ.Γ. Δείτε και πώς τα γράφει ο Χαρίδημος Τσούκας στην "Καθημερινή".

Τι επενδυτές θέλουμε - ή πώς ο λαϊκισμός διώχνει τους πραγματικούς επενδυτές

Η κυβέρνηση, διά της Υπουργού Οικονομίας και διά του Πρωθυπουργού, χαίρεται για τις επενδύσεις που έχει "προσελκύσει" ή προσελκύει από διάφορες κρατικές επιχειρήσεις που προέρχονται από την Κίνα, το Κατάρ ή αλλαχού (Λίβανο, Λιβύη και άλλες τζαμαχαριγικές δυνάμεις). Από την άλλη, η Υπουργός Οικονομίας ζητεί από τις πολυεθνικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα να τεκμηριώσουν τις τιμές των προϊόντων τους! Δηλαδή προσκαλεί κράτη ή κρατικές οντότητες για επενδύσεις, ενώ τους ιδιώτες τους φορτώνει με ακόμη περισσότερη γραφειοκρατία.

Έτσι όπως είναι το επενδυτικό κλίμα στην Ελλάδα, για να επενδύσει κάποιος θα πρέπει είτε να είναι τρελός, είτε να γνωρίζει κάτι που οι υπόλοιποι αγνοούμε, είτε να υπηρετεί διά της επενδύσεως άλλα συμφέροντα. Βλέπουμε την Cosco, η οποία ζητεί να μπει ταυτοχρόνως σε δύο λιμάνια (Πειραιά, όπου ήδη βρίσκεται, και Θεσσαλονίκη), να αναλάβει τον ΟΣΕ, ακόμη και αμυντικές προμήθειες. Ζητεί, δηλαδή, να της παραχωρηθούν "πακέτο" πολλοί τομείς κρίσιμοι για την οικονομία και την άμυνα της χώρας. Ενώ κάτι τέτοιο σε συνθήκες αγοράς και κανονικού ανταγωνισμού, με αντιπροσφορές κ.λπ., δεν θα ήταν κακό, στην προκειμένη περίπτωση καθίσταται ύποπτο: αναλαμβάνοντας ταυτοχρόνως (διότι το "πακέτο" κυνηγά συνολικά) η Cosco όλους τους τομείς αυτούς, ουσιαστικά μπορεί να ελέγχει σε πολύ σημαντικό βαθμό το σύνολο της ελληνικής οικονομίας και, από ένα σημείο και μετά, ακόμη και να βρίσκεται σε υπερέχουσα θέση και με αυξημένη ουσιαστική εξουσία ακόμη και έναντι της ελληνικής Κυβερνήσεως. Οι άλλες προτάσεις από ξένες κυβερνήσεις δεν μπορούμε να ξέρουμε τι υποκρύπτουν. Όμως η προθυμία τους να εισέλθουν σε μια χώρα, την οποία αποφεύγουν τα ιδιωτικά κεφάλαια, είναι τουλάχιστον ύποπτη. Είναι χαρακτηριστικό, όμως, ότι η κα. Υπουργός Οικονομίας αντί να κάνει προσπάθεια για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, πιστεύει ότι θα την εξυπηρετήσει με τέτοιου είδους συμφωνίες. Πιστεύει, λίγο ως πολύ, ότι η ανάπτυξη επιτυγχάνεται με προεδρικό διάταγμα, το οποίο ορίζει: "Απεφασίσαμεν και διατάσσομεν: Γεννηθήτω ανάπτυξις. Και εγένετο ανάπτυξις" (οι βιβλικές αναφορές εσκεμμένες, γιατί μια τέτοια αντίληψη προϋποθέτει και λίγο illusions of grandeur). Δεν ξέρουμε εάν έχει υποσχεθεί στους κρατικούς ξένους επενδυτές και ειδικούς όρους για την ανάπτυξή τους, οι οποίοι βέβαια θα τους φέρουν σε πλεονεκτική θέση σε σχέση με οποιονδήποτε ιδιώτη επιχειρήσει να επενδύσει στη χώρα μας - αποτρέποντας και κατά τον τρόπο αυτό τις υγιείς ξένες επενδύσεις.

Είναι φοβερά εκνευριστικό το ότι υπάρχουν πάρα πολλές δυνατότητες (βλ. το σχετικό αρθράκι του Στέφανου Μάνου) για πραγματικές ιδιωτικές επενδύσεις στην Ελλάδα, οι οποίες μάλιστα δεν θα επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό. Τι χρειάζεται; Στοιχειώδης απεναγκαλισμός από το κράτος - η πολλάκις υποσχεθείσα απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων - η κατάργηση του μεγαλύτερου μέρους του αγορανομικού κώδικα - η απελευθέρωση των εργασιακών σχέσεων. Μέτρα που δεν έχουν κανένα δημοσιονομικό κόστος! Μέτρα που μπορούν να ληφθούν με μια πολύ εύκολη, πολύ απλή νομοθετική ρύθμιση! Το μόνο κακό που έχουν αυτά τα μέτρα είναι ότι θίγουν "κεκτημένα δικαιώματα" διαφόρων συντεχνιών και για το λόγο αυτό θα βρουν αντίδραση από μέλη της ίδιας της Κυβέρνησης, όπως ο νυν Υπουργός Δικαιοσύνης.

Μια σημείωση για την "τεκμηρίωση" των τιμών που ζητεί το Υπουργείο Οικονομίας από τις πολυεθνικές, έχοντας εκπαιδεύσει και ειδικό προσωπικό για να ελέγξει την τεκμηρίωση αυτή. Βασικά, πρόκειται για τον περιβόητο, πλέον, έλεγχο των ενδοομιλικών συναλλαγών, αγγλιστί transfer pricing. Σκοπός αυτού του ελέγχου είναι να διαπιστωθεί εάν κάποιοι όμιλοι εταιρειών υπερτιμολογούν ή υποτιμολογούν στις μεταξύ τους συναλλαγές για φορολογικούς λόγους - βασικά για να "φορτώσουν" τα κέρδη στις εταιρείες του ομίλου, οι οποίες υπάγονται στο ευνοϊκότερο φορολογικό καθεστώς. Πρόκειται για μια ρύθμιση, δηλαδή, με καθαρά φορολογικό σκοπό. Στην Ελλάδα, όμως, τα πάντα διαστρεβλώνονται -κι έτσι ο έλεγχος των ενδοομιλικών συναλλαγών θεσπίσθηκε, υποτίθεται, και με την "προσπάθεια καταπολέμησης της τεχνητής ακρίβειας" (σύμφωνα με την εισηγητική έκθεση της τροπολογίας, διά της οποίας εισήχθη το σχετικό άρθρο 26 του ν. 3728/2008) και έτσι τον επικαλείται και η κα. Κατσέλη (για την πραγματική φύση του σχετικού ελέγχου μπορεί κανείς να διαβάσει και τη σχετική εγκύκλιο του Υπουργείου, η οποία δεν έχει καμμία σχέση με τις φιλολαϊκές εξαγγελίες της κας. Υπουργού). Η "τεχνητή αύξηση των τιμών" που επικαλείται η εισηγητική έκθεση είναι ένα παραμύθι και μισό και έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον πραγματικό, φορολογικό σκοπό της ρυθμίσεως, που έχει επιβληθεί άλλωστε και από τον ΟΟΣΑ. Εάν είχαμε "τεχνητά υψηλές" τιμές στη χώρα, σε σχέση με άλλες (όπου "τεχνητά" σημαίνει όχι διαμορφωμένες σύμφωνα με τους κανόνες της αγοράς, την προσφορά και τη ζήτηση), τότε θα είχαμε επιπλέον κέρδη, καθώς: α. το κράτος θα εισέπραττε περισσότερο Φ.Π.Α. και β. η θυγατρική της αντίστοιχης πολυεθνικής θα φορολογείτο στο εισόδημά της περισσότερο. Άλλωστε, στον έλεγχο δεν ελέγχεται η τιμή του προϊόντος στον καταναλωτή, αλλά η τιμή, με την οποία η εδώ θυγατρική αγόρασε το προϊόν από άλλη εταιρεία του ιδίου ομίλου ή, ενδεχομένως, τη μητρική της.

Μ' αυτά και μ' εκείνα η Κυβέρνηση φαίνεται ότι κάνει το παν για να μην αναπτυχθεί η χώρα, μην τυχόν και κάποιος σοβαρός ιδιώτης, με οικονομικά (και όχι πολιτικά ή άλλα) κριτήρια επενδύσει. Ειδικά, μάλιστα, με τις προσκλήσεις της προς τους ξένους κρατικούς επενδυτές (με τους οποίους συμφωνεί απ' ευθείας επενδύσεις χωρίς διαγωνισμό ή κάποιας μορφής διαφάνεια) αποτρέπει οποιονδήποτε σοβαρό επενδυτή να έλθει στη χώρα, καθώς θα τον έθετε απ' ευθείας σε μειονεκτική θέση, σε σχέση με τους προνομιούχους κρατικούς επενδυτές. Δυστυχώς, με την εξαίρεση του κ. Παπακωνσταντίνου και ενδεχομένως ενός ή δύο άλλων Υπουργών η Κυβέρνηση διακρίνεται από απίστευτο ερασιτεχνισμό και, το χειρότερο, ιδεολογικές παρωπίδες. Μπορούμε να ελπίζουμε σε μια αλλαγή, η οποία θα έλθει είτε από την "τρόικα" (όπως μας αρέσει να την λέμε), είτε από κάποια έμπνευση - φώτιση του Πρωθυπουργού (για την οποία πολύ αμφιβάλλουμε), είτε από κάποια περισσότερη διάδοση στοιχειώδους λογικής στον τύπο και την κοινή γνώμη. Αλλιώς μας περιμένει σίγουρη χρεωκοπία.

Υ.Γ. Σκεφθείτε ο νυν Πρωθυπουργός να μην είχε δειλιάσει και να είχε υπερψηφίσει την κατάργηση του χουντικού κρατικού μονοπωλίου στην ανωτάτη εκπαίδευση. Θα είχαμε τη δυνατότητα να γίνουμε κέντρο παροχής εκπαιδεύσεως για όλη τη Νοτιοανατολική Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Όσο το σκέφτομαι, με πιάνει μελαγχολία.

Ποιος είναι ο Πρόεδρος της ΓΣΕΕ;

Στην ιστοσελίδα της ΓΣΕΕ μπορείτε να βρείτε, μεταξύ άλλων, το δελτίο τύπου για τη μεγαλειώδη σημερινή απεργία. Βλέπετε τις ανησυχίες για την απώλεια των ασφαλιστικών δικαιωμάτων, τη δήλωση ότι το πρόβλημα του ασφαλιστικού συστήματος είναι πρόβλημα πόρων και όχι παροχών (αγνοώντας τόσο τις τεράστιες ή αδικαιολόγητες παροχές που απολαμβάνουν πάρα πολλοί συνταξιούχοι, όσο και την πολυδιάσπαση των ταμείων, τα εξαντλητικά λειτουργικά κόστη κ.λπ.) και την αντίσταση στις νεοφιλελεύθερες συνταγές. Αν ψάξετε, υπό την παραπομπή "οι άνθρωποι", θα βρείτε και το βιογραφικό του Προέδρου της ΓΣΕΕ, κ. Γιάννη Παναγόπουλου. Έχει πολύ ενδιαφέρον να δει κανείς ποιος είναι ο άνθρωπος, που έχει εκλεγεί για να προστατεύει τα συμφέροντα των μη-προνομιούχων μισθωτών στην Ελλάδα.

Ο κ. Παναγόπουλος γεννήθηκε το 1955. Διορίσθηκε στην Εθνική Τράπεζα το 1974, δηλαδή στα 19 του. Δηλώνει ότι "προέρχεται από το χώρο των τραπεζών" - η διατύπωση αυτή οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πιθανότατα διορίσθηκε βάσει των ευνοϊκών διατάξεων, που προβλέπουν ότι σε ένα σημαντικό ποσοστό των θέσεων της ΕΤΕ διορίζονται συγγενείς των ήδη υπηρετούντων υπαλλήλων. Δεδομένου ότι σπούδασε (αναφέρεται στα "φοιτητικά του χρόνια" χωρίς κάποιον ειδικότερο προσδιορισμό), ο διορισμός του έγινε ενώ μόλις είχε ξεκινήσει τις σπουδές του. Κατά τα λοιπά το βιογραφικό του είναι πλήρες των συνδικαλιστικών και κομματικών του διακρίσεων.

Φυσικά, τίποτε σε όλα αυτά δεν είναι αξιόμεμπτο. Ούτε κάποιο νόμο παραβίασε, ούτε κάτι ανήθικο έκανε ο κ. Παναγόπουλος. Αλλά από τα 19 του είχε εξασφαλισμένη μονιμότητα και, μάλιστα, πιθανότατα χωρίς να κοπιάσει ποτέ γι' αυτήν, και καλό μισθό (εκτός εάν τα όσα ακούγονται για την Εθνική είναι μύθος). Μάλλον δεν έζησε τις αγωνίες όσων εκπροσωπεί και δεν ένοιωσε ούτε την ανάγκη να εργασθεί υπερωριακά, για να αυξήσει το μεροκάματό του, ή να κάνει δεύτερη δουλειά, ή την αγωνία εάν η επιχείρηση, στην οποία εργάζεται θα εξακολουθήσει να υπάρχει. Επίσης, δεν ήταν ασφαλισμένος στο ΙΚΑ, αλλά σε ένα πολύ πιο προνομιούχο καθεστώς. Επαναλαμβάνω, τίποτε από αυτά δεν είναι κακό. Απλώς είναι χαρακτηριστικό της μη-αντιπροσωπευτικότητας της ΓΣΕΕ στην πράξη: τα περισσότερα μέλη της διοικήσεώς της δεν έχουν καμμία σχέση με τις αγωνίες αυτών που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν.

Addendum: τι δεν ακούσαμε για τα στραβά του ασφαλιστικού - από την G700.

Η σημασία της νομιμότητας ή τι έχουμε με το ΠΑΜΕ

Οι τελευταίες αναρτήσεις στο ιστολόγιο αυτό φαίνεται να στρέφονται αποκλειστικά κατά του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου (ΠΑ.Μ.Ε.), της συνδικαλιστικής παρατάξεως που πρόσκειται στο Κ.Κ.Ε. Μια επιπόλαιη ανάγνωση των τίτλων των αναρτήσεων θα οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι κάτι έχει πιάσει τον γράφοντα και θέλει, καλά ντε και σώνει, να "θάψει" το ΠΑΜΕ. Ωστόσο, όπως θα αντιληφθεί κανείς από μια προσεκτικότερη ανάγνωση των συγκεκριμένων αναρτήσεων, το πρόβλημα που έχουμε με το ΠΑΜΕ στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία δεν είναι η ιδεολογία του ή οι σκοποί του (με τους οποίους δεν είναι μυστικό ότι διαφωνούμε εντελώς), αλλά η επιλογή του να καταφεύγει συνειδητά σε παράνομες πράξεις, προκειμένου να επιδιώξει την επίτευξή τους. Είναι αυτονόητο ότι την ίδια μεταχείριση θα επιφυλάξουμε και σε άλλες ομάδες, ανεξαρτήτως ιδεολογίας, οι οποίες καταφεύγουν στην παρανομία για την επιδίωξη των ιδεολογικών και πολιτικών τους στόχων.

Δεν χρειάζεται να τονίσει κανείς τη σημασία που έχει η τήρηση της νομιμότητας για μια κοινωνία. Πολύ περισσότερο, για την προσέλκυση επενδύσεων και για την οικονομική ανάπτυξη γενικότερα: ποιος θα ρισκάρει οποιαδήποτε επένδυση, όταν γνωρίζει ότι η αυθαιρεσία οποιουδήποτε θα μπορεί να του την καταστρέψει; Αν δεν προστατεύεται η περιουσία κάποιου ή η ελευθερία του για τη διακίνηση, εάν η βία, η δύναμη και ο όγκος της επικρατούν, τότε ο κάθε πολίτης θα έχει κίνητρο όχι να κινηθεί σεβόμενος τα δικαιώματα των συμπολιτών του, αλλά να συγκεντρώσει κι αυτός με κάποιον τρόπο ισχύ (είτε συνεργαζόμενος με άλλους, είτε με την κτήση κάποιου όπλου, λ.χ.), προκειμένου να επιβληθεί - και μια κοινωνία, στην οποία πρώτος στόχος θα είναι η επιβολή διά της βίας έναντι των υπολοίπων προφανώς δεν θα είναι μια κοινωνία προσανατολισμένη στην παραγωγή και διακίνηση και ανταλλαγή αγαθών και υπηρεσιών, στην παραγωγή πλούτου, αλλά στην καταστροφή και την καταστολή (μόνο που η καταστολή δεν θα προέρχεται από ένα κράτος, που θα έχει το νόμιμο μονοπώλιο στη βία, αλλά από τον συγκυριακά ισχυρότερο). Φυσικά, ούτε λόγος για σεβασμό ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών σε μια τέτοια κοινωνία. Θα είναι μια κοινωνία φτώχειας και καταπίεσης.

Έτσι, ο σεβασμός προς τους ισχύοντες νόμους και τη συνταγματική τάξη δεν είναι κάποια "αστική" ή τυπική απαίτηση - είναι ουσιαστικός όρος για τη στοιχειώδη ευημερία μιας κοινωνίας. Για το λόγο αυτό δεν μπορεί κανένα αγωνιστικό σύνθημα και καμμία ιδεολογία να χρησιμοποιείται ως πρόσχημα, για την καταπάτηση της νομιμότητας. Γι' αυτό και αποδίδουμε τόσο μεγάλη σημασία στην τήρηση αυτής της νομιμότητας, η οποία αμφισβητείται ευθέως τον καιρό αυτό από το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ (και, φυσικά, από διαφόρους επιγόνους των "εξεγερμένων του Δεκέμβρη", οι οποίοι όμως εμφανίζονται σχετικά σποραδικά).

Τι μαθαίνει κανείς από το ΠΑΜΕ - κινούνται τα "αγροτοδικεία"!

Αν δεν το διαβάζαμε στη σελίδα του ΠΑ.Μ.Ε. δεν θα το πιστεύαμε! Ώστε επιτέλους άρχισαν να καταδικάζονται αυτοί που έκλειναν τους δρόμους στις "αγροτικές κινητοποιήσεις" του 2005 - και, φυσικά, το ΠΑΜΕ χαρακτηρίζει τα δικαστήρια που προχώρησαν στις καταδικαστικές αποφάσεις "αγροτοδικεία". Για άλλη μια φορά μιλάμε για πλήρη διαστρέβλωση: ωσάν να στήθηκαν ειδικά δικαστήρια, τα οποία εφήρμοσαν ειδικούς νόμους για την καταπολέμηση των "αγροτικών κινητοποιήσεων". Ενώ, στην πραγματικότητα, πρόκειται για τα ίδια δικαστήρια που θα δικάσουν εσάς κι εμάς, σε περίπτωση που κατηγορηθούμε για κάποιο παράπτωμα που τιμωρείται από την ποινική νομοθεσία. Και, βέβαια, το αδίκημα, για το οποίο καταδικάσθηκαν οι "16 αγωνιστές αγρότες της Ωλενίας", δεν ήταν κάποιο "ιδιώνυμο" "αγροτικό" αδίκημα, αλλά παρακώλυση συγκοινωνιών, το οποίο τελείται όταν κάποιος, είτε αγρότης είτε όχι, κλείνει το δρόμο και εμποδίζει τα αυτοκίνητα να περνούν.

Γίνεται, εν πάση περιπτώσει, επιτέλους το αυτονόητο: εφαρμόζονται οι νόμοι, οι οποίοι ισχύουν για όλους τους Έλληνες πολίτες. Μην ξεχνάμε, πάντως, ότι παλαιότερα, με το άρθρο 25 του ν. 2721/1999, είχαν αναδρομικά απαλλαγεί όσοι αγρότες είχαν κλείσει τους δρόμους το 1997 - ελπίζουμε να μην έχουμε πάλι τέτοια νομοθετική παρέμβαση στη λειτουργία της δικαιοσύνης!

Τι κόσμο ετοιμάζει για μας το Κ.Κ.Ε.

Διαβάστε τι λέει η κ. Αλέκα Παπαρήγα στην ομιλία της στο Πεδίον του Άρεως την 15 Μαΐου 2010. Οραματίζεται έναν κόσμο, όπου όλα θα ελέγχονται από τον κεντρικό σχεδιασμό και περιγράφει, ειδικότερα, πώς όλες οι παραγωγικές δυνάμεις θα υπάγονται σ' αυτόν. Περιγράφει, δηλαδή, ένα σοβιετικό σύστημα, το σύστημα που επιδιώκει να επιβάλει το κόμμα της στη χώρα μας. Παρακάτω περιορίζομαι να ανατυπώσω κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα (η καταγραφή γίνεται στο Ριζοσπάστη).

Τι λέει η γ.γ. του Κ.Κ.Ε. για το τωρινό σύστημα και τη στάση του κόμματός της απέναντι σ' αυτό;

"Το σύνταγμα είναι προϊόν του κάθε φορά συσχετισμού δυνάμεων. Οταν τα πράγματα γέρνουν προς τη μεριά της πολιτικής αντίδρασης, τότε αλλάζει το σύνταγμα προς το χειρότερο. Οταν ο συσχετισμός δυνάμεων διαφαίνεται ότι μπορεί να γείρει προοπτικά υπέρ του λαού, τότε γίνεται κάπως καλύτερο, λιγότερο κραυγαλέο. Και όταν ο λαός νικήσει θα γράψει το δικό του σύνταγμα.

Ο όρος «δημοκρατία» γίνεται λάστιχο για να βολέψει την προπαγάνδα της καλυμμένης δικτατορίας των μονοπωλίων, προκειμένου να κρύψει τους απίστευτους εκβιασμούς που ασκεί η καπιταλιστική εργοδοσία στους εργαζόμενους."

Είναι σαφές ότι το πρόβλημα της κας. Παπαρήγα δεν είναι με το συγκεκριμένο Σύνταγμα, αλλά με τη δημοκρατία ως τέτοια.

Παρακάτω λέει η κ. Παπαρήγα:

"Υπάρχουν ήδη σήμερα οι αντικειμενικές προϋποθέσεις για μια άλλη οργάνωση της κοινωνίας, που έχει βασικό χαρακτηριστικό της την απόφαση του λαού να μετατρέψει την ιδιοκτησία των μονοπωλίων σε κοινωνική - λαϊκή. Ομως, υπολείπεται σε δύναμη και οργάνωση ο υποκειμενικός λαϊκός κοινωνικοπολιτικός παράγοντας που θα δρομολογήσει αυτήν την εξέλιξη, στην κατάλληλη στιγμή, όταν το αστικό πολιτικό σύστημα θα έχει υποστεί τέτοια και τόσα πλήγματα που δε θα μπορεί να κυριαρχεί, να εξουσιάζει όπως σήμερα."

Να και ο σκοπός των κινητοποιήσεων: να υποστεί το αστικό πολιτικό σύστημα τέτοια και τόσα πλήγματα, ώστε να μην μπορεί να κυριαρχεί, για να γίνει μετά η επανάσταση.

Λέει πολλά για την κοινωνία που οραματίζεται, μπορείτε να τα διαβάσετε στην απομαγνητοφώνηση της ομιλίας. Δείτε όμως τι πιστεύει για την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, για ν' αντιληφθείτε το μέγεθος του ολοκληρωτισμού που οραματίζεται:

"Tο Δικαστικό Σώμα συγκροτείται από αιρετούς και ανακλητούς λαϊκούς δικαστές, καθώς και από μόνιμο δικαστικό προσωπικό, υπόλογους στους θεσμούς της εργατικής εξουσίας."

Δηλαδή η εργατική εξουσία θα έχει το πάνω χέρι και στη δικαιοσύνη: αν κάποιος δικαστής τολμήσει να ενοχλήσει τη γ.γ. του κόμματος, η εργατική εξουσία θα τον αντικαταστήσει.

Δεν ξέρω αν αξίζει να ασχολούμαι περισσότερο μ' αυτή την πρόταση. Όσοι όμως εκδηλώνουν συμπάθεια είτε στις μεθόδους, είτε στους στόχους του Κ.Κ.Ε. και του Π.Α.Με., καλό είναι να γνωρίζουν την τελική τους στόχευση.

Ξεσηκωθείτε, για να πτωχεύσουμε!

Ο επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Συ.Ριζ.Α. κ. Αλέξης Τσίπρας για άλλη μια φορά διακηρύσσει ότι έχει την εναλλακτική λύση στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τη χρεωκοπία της χώρας! Η λύση είναι η "επαναδιαπραγμάτευση" (ήτοι η παραδοχή ότι δεν μπορούμε να πληρώσουμε) και η "διεκδίκηση" (η οποία, συνοδευόμενη από τις λαϊκές εξεγέρσεις που ονειρεύεται, θα κάνει τους Ευρωπαίους να γονατίσουν) και, τέλος, η "έκδοση Ευρωομολόγου" (για την οποία στον κόσμο του κ. Τσίπρα αρμόδια είναι η Τράπεζα της Ελλάδος).

Δεν ξέρω αν πρόκειται για άγνοια ή για σκόπιμη απόκρυψη: εάν η χώρα μας δεν μπορούσε να καλύψει χρέη, ύψους 8-9 δισεκατομμυρίων ευρώ, μέχρι τις 19 Μαΐου, θα έπρεπε να κηρύξει πτώχευση. Δεν θα δεχόταν κανείς να της ξαναδανείσει μετά. Ποιος θα καθόταν να "επαναδιαπραγματευθεί" μαζί μας; Ποιος θα άκουγε τις "διεκδικήσεις" μας; Και γιατί; Επειδή έτσι το λέει ο κ. Τσίπρας; Και, στο κάτω-κάτω, αυτή την εικόνα θέλουμε να δώσουμε ως κράτος έξω; Ότι δανεισθήκαμε, αλλά τώρα είμαστε πολύ τσαμπουκαλήδες και απαιτούμε και διεκδικούμε να μην πληρώσουμε αυτά που χρωστάμε, αλλά βαράμε το χέρι στο τραπέζι, για να μας δανείσουν ανεύθυνα κι άλλα χρήματα; Και απ' ευθείας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα;

Βέβαια, το άλλο προπαγανδιστικό χαρακτηριστικό είναι ο υπερτονισμός του ρόλου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το οποίο συμμετέχει στη χρηματοδότηση της χώρας μας μόλις κατά το 1/4 περίπου. Βλέπετε, το Δ.Ν.Τ. έχει μια παράδοση, η οποία είναι αντίθετη με αυτή των ελληνικών κυβερνήσεων: επειδή σέβεται ότι τα χρήματα που διαθέτει δεν του ανήκουν (ανήκουν στις χώρες που το απαρτίζουν), χορηγεί δάνεια, με πολύ χαμηλά επιτόκια μεν, αλλά μόνο αφού εξασφαλίσει ότι θα πάρει τα χρήματα που δάνεισε πίσω. Αυτό είναι που το κάνει κακό και ανάλγητο, ενώ θα έπρεπε προφανώς, κατά τον κ. Τσίπρα, να υπάρχει ένας μηχανισμός, ευρωπαϊκός ή διεθνής, ο οποίος να χαρίζει, και όχι να δανείζει, χρήματα.

Η δήθεν "ποινικοποίηση" των αγώνων του ΠΑΜΕ και άλλων

Η Δράση κατέθεσε μηνυτήρια αναφορά, με την οποία ζητεί να διερευνηθούν τυχόν ποινικές ευθύνες της διοικήσεως του ΠΑΜΕ (προφανώς με τη μορφή της συμμετοχής - ηθικής αυτουργίας). Η εκτελεστική γραμματεία του ΠΑΜΕ εξέδωσε ανακοίνωση, στην οποία γίνεται λόγος για επιδίωξη να "ποινικοποιηθούν" οι αγώνες του.

Η λέξη "ποινικοποίηση" είναι τερατωδώς παραπλανητική - ποινικοποίηση σημαίνει τον εκ των υστέρων χαρακτηρισμό μιας συμπεριφοράς ως αξιόποινης. Στην περίπτωση των κινητοποιήσεων του ΠΑΜΕ, όμως, γίνονται παραβιάσεις νομοθεσίας που ήδη υπάρχει. Με τη μηνυτήρια αναφορά, όπως προκύπτει και από το περιεχόμενό της, δεν ζητείται κάποια μεταχείριση των ενεργειών του ΠΑΜΕ που να ξεφεύγει από τους νόμους, όπως ήδη ισχύουν, ούτε καν ζητείται η θέσπιση χωριστής, διακριτής νομοθεσίας - αντιθέτως, ζητείται ακριβώς η εφαρμογή των νόμων, τους οποίους η ηγεσία και τα μέλη του ΠΑΜΕ ήδη γνωρίζουν και παραβιάζουν συνειδητά (και δεν ενδιαφέρει την έννομο τάξη εάν και κατά πόσον αναγνωρίζουν).

Επομένως, δεν "ποινικοποιούνται" οι μορφές "αγώνα" που επιλέγει το ΠΑΜΕ και αναφέρονται στη μηνυτήρια αναφορά - είναι ήδη ποινικώς κολάσιμες και, βέβαια, επιλέγονται με την προοπτική να επικρατήσει η παρανομία, ο τσαμπουκάς και η βία. Καθήκον οποιουδήποτε θέλει να ζει σε κράτος δικαίου, ακόμη κι αν συμφωνεί πλήρως με τα αιτήματα που προβάλλονται από το ΠΑΜΕ, είναι να αντιδράσει με κάθε μέσο που του παρέχει η έννομη τάξη στις παράνομες μεθόδους του.

Να κηρυχθεί παράνομο το ΠΑΜΕ!

Μερικές φορές πρέπει να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους: τα σωματεία που "ελέγχονται" από το ΠΑΜΕ δεν περιορίζονται στην κήρυξη απεργιών, αλλά προσπαθούν με πράξεις παράνομης βίας να προκαλέσουν περιουσιακή και άλλη ζημία σε όποιους στόχους επιλέγουν. Συστηματικά εμποδίζουν διά της βίας την είσοδο και την έξοδο εργαζομένων από τις εργασίες τους - πελατών στα ξενοδοχεία - εκδρομέων στα πλοία. Κάνουν καταλήψεις, κλείνουν τους δρόμους και όλα αυτά τα κάνουν οργανωμένα, με σκοπό να βλάψουν. Πρόκειται για πράξεις που τιμωρούνται από το ποινικό δίκαιο και δεν είναι καν μεμονωμένες ή τυχαίες. Είναι σαφές (όπως αναγγέλλεται, άλλωστε, από τα ίδια τα όργανα του ΠΑΜΕ ή από το ΚΚΕ) ότι γίνονται στο πλαίσιο οργανωμένης "πάλης" και γενικότερης ανυπακοής στους νόμους.

Η γυμνή αλήθεια, δηλαδή, είναι η εξής: το ΠΑΜΕ είναι μια οργάνωση, η οποία έχει ως σκοπό της την οργάνωση και διενέργεια παράνομων πράξεων. Η ίδια η ύπαρξη μιας τέτοιας οργάνωσης είναι παράνομη και, μάλιστα, ανεξαρτήτως της ιδεολογίας της. Ο καθένας δικαιούται να πιστεύει ότι τον κόσμο θα τον σώσει ο σοσιαλισμός ή ο φασισμός ή οι Ελοχίμ. Κανείς όμως δεν δικαιούται, στο όνομα των πεποιθήσεών του, να παρανομεί εις βάρος των συμπολιτών του. Πολύ περισσότερο κανείς δεν δικαιούται να επιχειρεί επίτηδες να βλάψει την εθνική οικονομία, κατά τρόπο οργανωμένο, προκειμένου να προβάλει τα πολιτικά του αιτήματα. Κάτι τέτοιο είναι, εκτός από ανήθικο, και παράνομο - και πρέπει να τιμωρηθεί όχι από κάποιον καινούργιο νόμο, αλλά με απλή εφαρμογή αυτών που υπάρχουν ήδη και δεσμεύουν όλους, όσοι ευρίσκονται εντός της ελληνικής επικρατείας.

Η εφαρμογή των νόμων οδηγεί αναγκαστικά στην τιμωρία των μελών του ΠΑΜΕ που συμμετέχουν σε παράνομες δραστηριότητες, όπως και των μελών αυτών που τις διοργανώνουν. Και, στο βαθμό που το ίδιο το ΠΑΜΕ εξυπηρετεί σκοπούς αντίθετους με τη δημόσια τάξη με απαγορευμένα μέσα κατά τρόπο οργανωμένο, πρέπει να κηρυχθεί παράνομο.

Update: Η άποψη του ΚΚΕ για το Σύνταγμα, διά στόματος του εκπροσώπου του, Μάκη Μαΐλη-

Update 2: Όσοι αμφιβάλλουν ότι αυτή είναι επίσημη θέση του ΚΚΕ, μπορούν να διαβάσουν το σχετικό απόσπασμα από το "Ριζοσπάστη" (θα παρατηρήσετε κάποιες ανεπαίσθητες "ανακρίβειες" στην απομαγνητοφώνηση).

Κοινοτοπίες: μια ακόμη προνομιούχα ομάδα εκβίασε και τα κατάφερε ...

Πόσες φορές θα πρέπει να ξαναδούμε το ίδιο θέατρο; Με πρόσχημα την "εργασιακή ειρήνη" οι μόνιμοι υπάλληλοι του ΟΛΠ θα μπορούν να εξέλθουν με πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου και αποζημιώσεις, οι οποίες θα επιβαρύνουν κατά 81,5 εκατομμύρια ευρώ το Ελληνικό Δημόσιο, ώστε να μας κάνουν τη χάρη και να συμφωνήσουν για την παραχώρηση του Σταθμού Εμπορευμάτων στην Cosco. Αν αρχίσουμε τα περί συντεχνιών, οργανωμένων μειοψηφιών κ.λπ., θα επαναλάβουμε τα ίδια που έχουμε πει και πολλές φορές στο παρελθόν.

Update: τελικά η ρύθμιση για την εθελουσία έξοδο είναι περυσινή (άρθρο 4 ν. 3654/2008) και μάλλον δεσμευτική για την τωρινή κυβέρνηση.

Ένας Αναρχικός για την επίθεση στον Πάσχο Μανδραβέλη

Διαβάστε την άποψη που καταθέτει ένας αναρχικός για την επίθεση με αβγά που δέχτηκε ο Πάσχος Μανδραβέλης σε εκδήλωση της νομικής Αθηνών

Ο Τηλέμαχος Χορμοβίτης για την ιδεολογία του Αντώνη Σαμαρά

Διαβάστε τον στο Metropolis - πολύ καθαρές και σωστές διαπιστώσεις!

Η Νέα Ηγεσία στη Νέα Δημοκρατία φέρνει Νέα Ανοησία

Όσοι γνώριζαν τις θέσεις του νέου Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας για τα οικονομικά δεν εξεπλάγησαν από τη χθεσινή ομιλία του στο Ελληνοαμερικανικό Εμπορικό Επιμελητήριο. Ακόμη κι έτσι, όμως, η ανοησία και η ουσιαστική κενολογία περίσσευε. Αν δείτε το πώς καταλήγει να ορίσει, με τον δικό του τρόπο, τον "κοινωνικό φιλελευθερισμό", θα γελάσετε.

Αλλά πέρα από τις αστείες ιδεολογικές αναφορές ή την αναζήτηση αιτίων στην έλλειψη ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας (κατά τον κ. Σαμαρά φταίει η ραθυμία της Επιτροπής Ανταγωνισμού), αυτό που είναι ανεπίτρεπτο για μέλλοντα υποψήφιο Πρωθυπουργό είναι η παντελής παραγνώριση του τεράστιου μεγέθους και της σπατάλης του κράτους. Ενώ αναφέρεται στην ανάγκη να μειωθούν διάφοροι φόροι, ασφαλιστικές εισφορές, παροχές υπέρ τρίτων κ.λπ., οι οποίες κατευθύνονται για την κάλυψη υποχρεώσεων του Δημοσίου, δεν κάνει κανένα λόγο για τις υποχρεώσεις καθ' εαυτές και την αναγκαιότητά τους. Ο τεράστιος εξωτερικός δανεισμός και η υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας μας δεν θεωρήθηκαν καταστάσεις άξιες για να περιληφθούν στη βαρυσήμαντη (όπως θα την φαντάζεται ο ίδιος) ομιλία του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως - και, πολύ περισσότερο, η πορεία του προϊόντος του δανεισμού αυτού, τα όργια σπατάλης που γίνονται.

Βέβαια, ο κ. Σαμαράς έκανε μια μικρή νύξη σε κρατικές δαπάνες που έχουν υψηλή απόδοση (η άποψη αυτού του ιστολογίου για τις κρατικές δαπάνες με υψηλή απόδοση φαίνεται από την πολιτική του πλατφόρμα που είναι πάνω δεξιά), αλλά απέφυγε να ονοματίσει αυτές που δεν έχουν, κατ' αυτόν, υψηλή απόδοση και να δεσμευθεί ότι θα τις περιστείλει (συγκεκριμένα μιλώντας, όχι γενικά!). Και, αντί να κινηθεί ο κοινωνικά φιλελεύθερος (όπως αυτοπροσδιορίζεται) κ. Σαμαράς στην κατάργηση της τεράστιας γραφειοκρατίας των ασφαλιστικών ταμείων, η οποία απορροφά πλέον το μεγαλύτερο μέρος των εισφορών, ζητεί να μειωθούν οι ασφαλιστικές εισφορές, προκειμένου να γίνουν περισσότερες προσλήψεις και ν' αυξηθούν τα έσοδα των ασφαλιστικών οργανισμών.

Ενώ κάποιες από τις ιδέες του κατά βάσιν είναι σωστές (λ.χ. μείωση των φορολογικών συντελεστών, προκειμένου να ελαφρυνθεί η φορολογική επιβάρυνση των επιχειρήσεων), εν τούτοις αυτές δεν ταιριάζουν με τις σημερινές άμεσες κρατικές ανάγκες για έσοδα. Κι ενώ θα χαιρετίζαμε την αναγγελία, παράλληλα, της προθέσεώς του για μείωση της φορολογίας, αλλά και την περικοπή πολύ συγκεκριμένων κρατικών εξόδων (μιλάμε, κυρίως, για κατάργηση περιττών οργανισμών, μείωση των τεράστιων επιδομάτων που παρέχονται σε ορισμένες κατηγορίες δημοσίων υπαλλήλων, πλήρη αναδιάρθρωση του συνταξιοδοτικού συστήματος κ.λπ.), βλέπουμε τον κ. Σαμαρά να ζητεί να μειώσει τους φορολογικούς συντελεστές, ελπίζοντας σε αύξηση (πόση;) των φορολογικών εσόδων, αγνοώντας την αύξηση του εξωτερικού δανεισμού, την αύξηση των επιτοκίων για τον εξωτερικό δανεισμό, την επιτήρηση στην οποία μπαίνει η οικονομία μας - και παράλληλα να δεσμεύεται για περισσότερες κρατικές παρεμβάσεις με "υψηλής αποδόσεως" κρατικές δαπάνες και αναδιανομή εισοδήματος. Κοντολογίς, ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας φαίνεται να αρκείται σε οικονομικές ασκήσεις επί χάρτου, παραλείποντας να κατονομάσει το βασικό εμπόδιο στην όποια οικονομική ανάπτυξη της χώρας: το τεράστιο και σπάταλο κράτος. Ο απελθών Πρωθυπουργός μιλούσε για "ήπια προσαρμογή", αποϊδεολογικοποιώντας την πραγματιστική (όπως νόμιζε) πολιτική του. Ο υποψήφιος μέλλων πρωθυπουργός ενδύει τη Νέα Ανοησία του με ιδεολογικό (και δη ψευδεπίγραφο) μανδύα.

Η "Ολυμπιακή" κοστίζει ακόμη και μετά

Από το ρεπορτάζ της "Καθημερινής". Απίστευτα προνόμια!

Το κράτος ως εργοδότης (έμμεσος) ΙΙ: οι στρεβλώσεις της αναπτυξιακής νομοθεσίας

Τεράστια ποσά σε επιχειρήσεις, με σκοπό τη δημιουργία θέσεων εργασίας, και τώρα οι δέκτες των ποσών αυτών κάνουν απολύσεις! Το άρθρο του Βήματος το γράφει χαρακτηριστικά: "Η ελληνική αγορά δημιουργήθηκε πάνω στις στρεβλώσεις του κράτους"!

Οι παρενέργειες του stimulus package - το κράτος ως εργοδότης

Τι να κάνει; Να πληρώσει 100 εκατομμύρια δολλάρια στον κ. Andrew Hall που έβγαλε για τη Citibank δισεκατομμύρια σε κέρδη ή να στερηθεί των υπηρεσιών του, φοβούμενη τις αντιδράσεις του κοινού; (από τους New York Times)

Πληρώστε φόρους - είναι ηθικό!

Ας δεχθούμε, χάριν της συζητήσεως, ότι είναι ηθικό μέσω της φορολογίας να επιβαρύνεται κάποιος που έχει περισσότερα εισοδήματα ή οικονομική άνεση, χάριν της κοινωνικής αλληλεγγύης (προσωπικά είμαι εντελώς αντίθετος με την έννοια της "αναδιανομής" του εισοδήματος). Η κυβέρνηση υπεραμύνεται των νέων φορολογικών μέτρων (έκτακτη εισφορά, αυξημένα τέλη κυκλοφορίας κ.λπ.) λέγοντας, μεταξύ άλλων, ότι όσοι έχουν εισοδήματα άνω των € 60.000 δεν πρέπει ν' αρνούνται να εκπληρώνουν το χρέος της κοινωνικής αλληλεγγύης. Τούτου δοθέντος, όποιος πλούσιος δυσανασχετεί για την έκτακτη εισφορά, προφανώς δεν ενδιαφέρεται για τους πιο αδύναμους της κοινωνίας, δεν έχει αίσθηση αλληλεγγύης κ.λπ. και είναι, ως εκ τούτου, ηθικά αξιόμεμπτος.

Για να ισχύσει όμως το τελευταίο αυτό συμπέρασμα, στο οποίο καταλήγει η κυβέρνηση, θα πρέπει εκτός από την αρχική προκειμένη (αυτήν που είπαμε ότι κάνουμε δεκτή, χάριν της συζητήσεως) να μπει και μια ακόμη: ότι τα (αυξημένα) χρήματα που εισπράττονται από την έκτακτη αυτή φορολόγηση πηγαίνουν στους συμπολίτες μας που τα έχουν ανάγκη. Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση και η κοινοβουλευτική πλειοψηφία έκριναν ότι τα χρήματα που είχαν στη διάθεσή τους, τα οποία και ξόδεψαν για τους πιο αδύναμους συμπολίτες μας δεν ήσαν αρκετά, αλλά υπάρχει ανάγκη για περισσότερα. Αυτό το τελευταίο, όμως, δηλαδή το πού πήγαν τα χρήματα που είχε ήδη καταφέρει να εισπράξει το κράτος μέσω της γενικής φορολογίας, είναι εμπειρικά ελέγξιμο σε κάποιο βαθμό: παρ' όλον που η αδιαφάνεια που διακρίνει το κράτος είναι τεράστια, παρ' όλον που πολλοί δημόσιοι οργανισμοί δεν δημοσιεύουν ισολογισμούς, παρ' όλον που δεν μπορεί να παρακολουθηθεί η πορεία των εισπραχθέντων εσόδων, εν τούτοις δεν μπορεί να αποκρυβεί η ίδρυση τεράστιου αριθμού νέων οργανισμών (ή ανασύσταση παλαιών, όπως η Αγροφυλακή), το μοίρασμα επιδομάτων σε προνομιούχες ομάδες δημοσίων υπαλλήλων, η αύξηση των διορισμών στο Δημόσιο και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα και η στελέχωσή τους με κομματικά, κατά κανόνα, όργανα, προσκείμενα, φυσικώ τω λόγω, στο κυβερνών κόμμα.

Υπό αυτό το πρίσμα, η ηθικολογική προσέγγιση της κυβέρνησης αποδεικνύεται ψευδής και, αντ' αυτής, προκύπτει το ουσιαστικό περιεχόμενο του καλέσματός της: δώστε μας κι άλλα χρήματα, γιατί τα έχουν ανάγκη οι προνομιούχες ομάδες του πληθυσμού, οι οποίες είναι κομματικά μας στελέχη, για να κάνουμε νέους οργανισμούς και να τα διορίσουμε, νέους διαγωνισμούς (με συνέντευξη, φυσικά!)*, να δώσουμε επιδόματα σε θέσεις, τις οποίες μπορούν να καταλάβουν οι δικοί μας (λ.χ. διευθυντών σε γυμνάσια και λύκεια, για το διορισμό των οποίων η συνέντευξη παίζει καθοριστικό ρόλο). Και, φυσικά, η κλητική προσφώνηση προς τους υποχρέους της έκτακτης εισφοράς δεν είναι "Πλούσιοι", "Προνομιούχοι" ή άλλο τι, αλλά: "Κορόιδα!".

* Η συνέντευξη, υπό ιδεατές συνθήκες, θα ήταν πολύ χρήσιμο εργαλείο για την αξιολόγηση του υποψηφίου. Το ότι η σύντομη εμπειρία της εφαρμογής της στη χώρα μας έχει αποδείξει τον πραγματικό της προορισμό δεν το αναιρεί αυτό. Η επίκριση δεν αναφέρεται στην καθιέρωση της συνέντευξης ως διαδικασίας καθ' εαυτήν, αλλά στον τρόπο, με τον οποίο αυτή "αξιοποιείται".

Ο απερχόμενος Lexington για την Αμερική που αφήνει

Άρθρο στον Economist. 

Δικαστική ''Δράση''

Με πρωτοβουλία της Δράσης έχει γίνει ευρέως γνωστή η διαβόητη υπουργική απόφαση η οποία αφενός δίνει 3000 λεπτά δωρεάν τηλεοπτικό χρόνο στη νδ(και στο πασόκ) και 2 στη δράση (και στα άλλα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα) και αφετέρου απαγορεύει την αξιοποίηση πόρων των κομμάτων για την προβολή τους. Η προσπάθεια όμως φίμωσης των μικρών κομμάτων φαίνεται ότι δεν θα περάσει τόσο εύκολα όσα αρχικά νόμιζαν ο κ. Παυλόπουλος και η κυβέρνηση. Η Δράση προσέφυγε στο ΣτΕ προκειμένου να ακυρώσει την σχετική απόφαση και όπως όλα δείχνουν βρίσκεται σε καλό δρόμο: o εισηγητής του ΣτΕ φαίνεται να συμμερίζεται την επιχειρηματολογία που ανέπτυξαν οι νομικοί εκπρόσωποι της δράσης και ζήτησε την ακύρωση των δύο αποφάσεων που αφορούν την προβολή των κομμάτων.
Η συγκεκριμένη υπόθεση -πέρα από τη σημασία που έχει αυτή καθεαυτή- αποδεικνύει πως όταν οι υγιείς πολιτικές δυνάμεις και οι ενεργοί πολίτες αντιδρούν μπορούν να γίνουν συγκεκριμένα βήματα προς τα εμπρός.

Ακυρώθηκαν οι γάμοι στην Τήλο ...

... με απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ρόδου, σύμφωνα με το ρεπορτάζ. Ενώ πολλοί εξανίστανται με την απόφαση του δικαστηρίου, φαίνεται ότι έχουν ξεχάσει το ρόλο των δικαστηρίων - τα οποία δεν πρέπει να νομοθετούν, αλλά να ερμηνεύουν την ισχύουσα νομοθεσία. Στο ιστολόγιο αυτό έχουμε υποστηρίξει τους γάμους ομοφύλων ζευγαριών και η στάση μας δεν έχει αλλάξει. Ωστόσο, προσπαθώντας να επιρρίψουμε την ευθύνη στα δικαστήρια για την τήρηση του ρόλου τους, αποφεύγουμε τις δικές μας ευθύνες, καθώς δεν μαχόμαστε για τον ορθό τρόπο καθιέρωσης του γάμου μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών, που είναι μέσω της νομοθετικής διαδικασίας. Όποιος θέλει να επιτρέπονται οι γάμοι μεταξύ ζευγαριών του ιδίου φύλου, μπορεί, εκτός από το να το δηλώσει εδώ, να βρει ποιο κόμμα ή ποιος πολιτευτής υποστηρίζει μια τέτοια νομοθετική αλλαγή και να τον στηρίξει εκλογικά.

Ο Στέφανος Μάνος για τα μαύρα χρήματα των καναλιών ...

είναι αγανακτισμένος. Εσείς δεν είστε;

Εκδήλωση της ΔΡΑΣΗΣ στην Αθήνα

Την Δευτέρα 4 Μαίου στις 20:00, στο POLIS (Πανεπιστημίου & Πεσματζόγλου 5) θα γίνει η συνάντηση φίλων και μελών της ΔΡΑΣΗΣ με πρωτοβουλία των Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη και Γιάννη Σφηνιά. Θα είμαστε όλοι εκεί!

Ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος στο blog της Δράσης ...

ξεκινά με ένα πολύ δυνατό άρθρο, από αυτά που λέμε ότι "θα συζητηθούν".

Οικολόγοι Πράσινοι: H Διακριτική Γοητεία του Άγνωστου Χ

Η απαξία του πολιτικού συστήματος είναι όπως όλα δείχνουν δεδομένη. Εγκλωβισμένοι ανάμεσα στην ακατάσχετη σκανδαλολογία και σε έναν κενό περιεχομένου πολιτικό λόγο, οι πολίτες αναζητούν μία διέξοδο για να εκφράσουν κυρίως τη διαμαρτυρία τους αλλά και την πολιτική τους διαφοροποίηση από το υπάρχον καθεστώς. Τα παραδοσιακά μικρά κόμματα (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΛΑΟΣ) με την ακραία ρητορική τους αλλά και την σύμπραξη τους στο σημερινό πολιτικό σκηνικό αδυνατούν να εισπράξουν αυτό το κύμα διαμαρτυρίας.Ως εναλλακτική λύση -με βάση τις νέες δημοσκοπήσεις-οι πολίτες φαίνεται να επιλέγουν τους οικολόγους πράσινους.
Τι γνωρίζουμε όμως για το νέο αυτό κόμμα που φαίνεται σε ορισμένες δημοσκοπήσεις να ξεπερνάει ακόμα και το 5%; Οι περισσότεροι απολύτως τίποτε.Ορισμένοι στη Θεσσαλονίκη γνωρίζουν τον κ. Μιχάλη Τρεμόπουλο ο οποίος παλαιότερα ήταν υποψήφιος νομάρχης (τη μία φορά με τον Συνασπισμό). Πιθανολογούν όλοι, και όχι αδίκως, ότι λόγω ονόματος επικεντρώνονται σε ζητήματα προστασίας του περιβάλλονος τα οποία άλλωστε βρίσκονται πλέον ψηλά στην πολιτική ατζέντα παγκοσμίως. Το πέπλο άγνοιας που έχουμε όμως για τους οικολόγους-πράσινους οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην απουσία τους κυρίως από τα πάνελ των διάφορων πολιτικών talk-show. Αυτό όμως-με δεδομένο το επίπεδο της πολιτικής συζήτησης στην Ελληνική τηλεόραση- δεν είναι απαραιτήτως κακό.Αντίθετα, ο -σκεπτόμενος και αγανακτισμένος συγχρόνως τηλεθεατής- παρακολουθώντας τους εκπροσώπους των κομμάτων να διαπληκτίζονται διαρκώς για ζητήματα που ουδόλως τον αφορούν προτιμάει να ρίξει την ψήφο του στους οικολόγους πράσινους και ας μην ξέρει τίποτε για αυτούς.Επιπλέον, η άγνοια των ψηφοφόρων για τις πολιτικές τους θέσεις, τους προσδίδει ευελιξία κινήσεων και τους καθιστά ελκυστική πολιτική επιλογή για διάφορους ετερόκλητους ιδεολογικούς χώρους.Από τη μία ο απογοητευμένος από τον Σύριζα αριστερός ψηφοφόρος βρίσκει πολιτικό καταφύγιο στον πρώην εκλογικό του σύμμαχο και από την άλλη o απελπισμένος νεοδημοκράτης-που δεν θέλει να στραφεί προς τον ΛΑΟΣ- καταλήγει εκ των πραγμάτων στην ίδια δεξαμενή. Όλοι φαίνονται να χωράνε σε αυτόν τον μετριοπαθή (;) πολιτικό σχηματισμό.
Ωστόσο εύλογα τίθεται το ερώτημα: Τι ακριβώς κομίζουν στην ελληνική πολιτική ζωή οι οικολόγοι πράσινοι, ποιες είναι οι θέσεις τους και σε τι διαφέρουν από τα υπόλοιπα κόμματα;
Διαβάζοντας το πρόγραμμα τους αλλά και την ιστοσελίδα τους μπορεί κάποιος να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα. Αναφέρουν επί παραδείγματει ότι είναι ''υπέρ της υιοθέτησης του 35ωρου και της ανακατανομής του χρόνου εργασίας σ' όλους''. Στη συζήτηση για το άρθρο 16 πρίν από δύο χρόνια είχαν ταχθεί ενάντια στην αναθεώρηση του και στην ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων. Στο πρόγραμμα τους υπογραμμίζουν ότι η παιδεία ''δεν μπορεί να είναι προιόν εμπορευματοποίησης'' και να συγχέεται με την ''κατάρτιση που απευθύνεται κυρίως σε ενήλικες και συνδέεται περισσότερο με την απασχόληση ή την απόκτηση συγκεκριμένων προσόντων'' ενώ είναι υπέρ ''της μισθολογικής αναβάθμισης των εκπαιδευτικών''.Στη θεματική ενότητα του προγράμματος για την υγεία επισημαίνουν ότι είναι αναγκαίος ο ''τερματισμός των πειραμάτων σε ζώα στην ιατρική εκπαίδευση αλλά και στην έρευνα''. Σε ό,τι αφορά την στάση τους στα διεθνή θέματα, υποστηρίζουν ''τη διάλυση του ΝΑΤΟ'' και είναι ενάντια στο Ευρωσύνταγμα.
Για την προστασία του περιβάλλοντος ενώ σε ορισμένα ζητήματα όπως για παράδειγμα η βιολογική γεωργία είναι αρκετά σαφείς, σε άλλα -μείζονος σημασίας- όπως η εμπλοκή των μεγάλων επενδύσεων στην αιολική ενέργεια δεν προτείνουν κάτι συγκεκριμένο.
Τέλος, συνολικά το πρόγραμμα είναι περισσότερο διακηρυκτικού χαρακτήρα με αρκετές ασάφειες και γκρίζες ζώνες χωρίς να διευκρινίζονται οι τρόποι με τους οποίους θα οδηγηθούμε στο τελικό αποτέλεσμα. Τι καταλαβαίνει κανείς διαβάζοντας ότι:''στηρίζουμε μορφές κοινωνικής οικονομίας που υπερβαίνουν τη μισθωτή εργασία'' και πως επιτυγχάνεται αλήθεια κάτι τέτοιο;
Σε κάθε περίπτωση είναι χρήσιμο να γνωρίζει κανείς τι ψηφίζει και γιατί!Η αποδοκιμασία των δύο μεγάλων κομμάτων είναι και αναγκαία και δικαιολογημένη. Το ερώτημα όμως που τίθεται είναι αν ο πιθανός ''έκτος παίκτης'' έχει την προοπτική να αναζωογονήσει το αποξηραμένο πολιτικό περιβάλλον. Μπορούν να επιτύχουν κάτι τέτοιο οι Οικολόγοι Πράσινοι;Πολύ φοβούμαι πως όχι!

O Νίκος Δήμου επιστρέφει στα blogs!

Ο Νίκος Δήμου με άρθρο του στο blog της Δράσης απαντά σε όσους προτάσσουν το ζήτημα της ηλικίας ορισμένων ηγετικών στελεχών της δράσης και υπογραμμίζει την αξία της συμμετοχής στην πολιτική ζωή της χώρας ανθρώπων που δεν συμβιβάζονται με το πολιτικό αλλά και μιντιακό κατεστημένο

Άντρες έτοιμοι για όλα;

Η πινακίδα έξω από την πόρτα του γιατρού έγραφε: «Γυναικολόγος». Στις καρέκλες της αίθουσας αναμονής δεν υπήρχε πολύς κόσμος. Για την ακρίβεια υπήρχαν μόνο δύο άντρες. ΑΝΤΡΕΣ; Μα έξω από το γυναικολογικό ιατρείο; Σε ποιο μέρος του κόσμου συνέβη αυτό το περιστατικό; Μάλλον στο Ιράν θα μου πείτε , εκεί όπου ο γυναικολόγος εξετάζει την ασθενή/γυναίκα μέσω της παρατήρησης του συζύγου που την συνοδεύει στο ιατρείο – ο ίδιος ο γιατρός απαγορεύεται να κοιτάξει την ίδια την ασθενή.
Μα εδώ βλέπω μόνο δύο άντρες, χωρίς τις γυναίκες και μάλιστα μπαίνουν οι ίδιοι μέσα στο ιατρείο μόλις έρχεται η σειρά τους.
Το περίεργο αυτό γεγονός δεν είναι κάτι μοναδικό, συμβαίνει καθημερινά σε όλα τα ιατρεία του ΙΚΑ, εδώ στην Ελλάδα. Άντρες που επισκέπτονται τον/την γυναικολόγο του ΙΚΑ. Μην πάει ο νους σας σε κάποιο νέο ιατρικό επίτευγμα όπως η κύηση σε ανδρικό σώμα, απλά οι κύριοι αυτοί κουβαλούν μαζί τους την συνταγή από τον «ιδιώτη» γιατρό , αυτόν που εμπιστεύτηκαν σε αυτή την πολύ σημαντική στιγμή της ζωής τους, για να την «γράψει» ο γιατρός του ΙΚΑ και να πάρουν τα φάρμακα με την μικρή συμμετοχή τους στο κόστος.
Και μην νομίζεται πάλι πως είναι κάτι σπάνιο αυτό, οι περισσότεροι ασθενείς σε ιατρεία του ΙΚΑ, σε εξωτερικά ιατρεία νοσοκομείων, σε Κέντρα Υγείας του ΕΣΥ περιμένουν ,πολλές φορές για ώρες στην ουρά , για να δώσουν την συνταγή του δικού τους γιατρού και ο γιατρός του ΕΣΥ, του ΙΚΑ κλπ να αντιγράψει την συνταγή στο βιβλιάριό τους και να τοποθετήσει την πολυπόθητη σφραγίδα.
Δεν υπάρχει θέμα εμπιστοσύνης στις ικανότητες των γιατρών του ΙΚΑ και του ΕΣΥ, αντιθέτως όταν το απόγευμα ή το πρωί οι ίδιοι αυτοί γιατροί ανοίξουν τα ιατρεία τους θα βρουν εκεί τους δικούς τους ασθενείς, ασθενείς που τους εμπιστεύονται και τους επιλέγουν για να φροντίσουν για την υγεία τους.
Απλά στο Εθνικό Σύστημα Υγείας και στο κομμάτι της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης του ΙΚΑ αρνούμαστε να παραδεχθούμε αυτό που διδάσκεται σε όλες τις ιατρικές σχολές του κόσμου, την προσωπική σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στον ιατρό και τον ασθενή του και το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να επιλέγει τον γιατρό του. Και στήνουμε ένα ανορθολογικό σύστημα που μας κοστίζει πολύ ακριβά - και σε ανθρώπινους πόρους- χωρίς να προσθέτουμε και πολλά πράγματα στην δημόσια περίθαλψη.
Φυσικό επακόλουθο είναι το 45% των δαπανών για την υγεία να είναι ιδιωτικές και αυτές να είναι στην ουσία που παρέχουν το αγαθό της υγείας στους έλληνες, οι δημόσιες δαπάνες επαρκούν μόνο για την σφραγίδα. Και στις ιδιωτικές δαπάνες περιλαμβάνω και το φακελάκι.

I will not answer your question if its not googled before – Δεν απαντώ σε ανόητες ερωτήσεις

Σε άλλες εποχές πολλά ερωτήματα – αφελή θα τα χαρακτήριζαν ή υποκριτικά – θα ήταν ανεκτό να σπαταλήσεις χρόνο και να τα απαντήσεις.
Σήμερα η πληροφορία και η γνώση (και η παραπληροφόρηση και η χυδαιότητα) διαχέεται σε έναν νέο ζωτικό χώρο του ανθρώπου, το διαδίκτυο.
Παρόλα αυτά υπάρχουν συμπεριφορές στις οποίες χρειάζεται να απαντήσουμε.
Εδώ και ένα μήνα , περίπου, σε συνέντευξη τύπου μια ομάδα ανθρώπων που συγκροτήθηκε γύρω από τον Στέφανο Μάνο, Γιάννη Μπουτάρη και Βασίλη Κοντογιαννόπουλο παρουσίασε την πρότασή της για την δημιουργία κόμματος με το όνομα Δράση.
Η πρότασή τους είναι σαφής, ο εκλογικός νόμος και τα ποσοστά των δημοσκοπήσεων για τα δύο μεγάλα κόμματα κάνουν πολύ πιθανό ένα σκηνικό αδυναμίας σχηματισμού αυτοδύναμης κυβέρνησης από την βουλή που θα προκύψει στις επόμενες εκλογές.
Όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα δείχνουν αδύναμα να αντιμετωπίσουν κρίσιμα ζητήματα μεταρρύθμισης του κράτους. Αδυνατούν να αντιληφθούν το αδιέξοδο το οποίο στο οποίο οδηγείται η χώρα μέσω της αύξησης των δημόσιων ελλειμμάτων, της κατάρρευσης του ασφαλιστικού συστήματος, της ανεξέλεγκτης – πραγματικά – αύξησης του δημόσιου χρέους καθώς και την αδυναμία του κρατικού μηχανισμού να εφαρμόσει τους νόμους.
Είναι προφανές , επίσης, πως κανένα από τα κοινοβουλευτικά κόμματα δεν προωθεί τακτικές συνεργασίας για την άρση του πολιτικού αδιεξόδου.
Η Δράση λοιπόν ζητά από τους πολίτες να σχηματίσουν ένα νέο κόμμα που θα έχει σαν πρωταρχικό στόχο να καλύψει και το κενό που περιέγραψα στην προηγούμενη παράγραφο αλλά επίσης και να διαμορφώσει συγκεκριμένες προτάσεις για τον εκσυγχρονισμό και την μεταρρύθμιση του δημόσιου βίου.
Ζητά από τους πολίτες να συνδιαμορφώσουν αυτή την πολιτική πρόταση σαν ένα κίνημα πολιτών , bottom up – από την βάση προς τα πάνω – γύρω από τον πυρήνα των προβεβλημένων πολιτών, πολιτικών, ακαδημαϊκών, επιχειρηματιών, επαγγελματιών και εργαζομένων που αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία.
Σαν μια πρώτη απόδειξη του ρεαλισμού μιας τέτοιας πρότασης καταδεικνύουν την ανάγκη στήριξης του ευρωψηφοδελτίου της Δράσης που θα σχηματιστεί.
Αυτό που θα διαμορφωθεί μετά από την πιθανώς επιτυχημένη πορεία του σχήματος στις ευρωεκλογές θα είναι ένα κόμμα με πλήρες προγραμματικό πλαίσιο και τεκμηριωμένες προτάσεις. Όμως κανείς επιτηδευμένα «ουδέτερος» δεν μπορεί να ισχυριστεί πως του είναι άγνωστο τι είδους προτάσεις εκσυγχρονισμού θα προκύψουν.
Όλα τα πρόσωπα που συγκροτούν την ομάδα πρωτοβουλίας αλλά και αρκετοί από τους υπογράφοντες την ιδρυτική διακήρυξη είναι φορείς συγκεκριμένων προτάσεων για μια σειρά από ζητήματα που καλύπτουν το σύνολο της πολιτικής δράσης.
Ο Θάνος Βερέμης και από την θέση του προέδρου του ΕΣΥΠ αλλά και προσωπικά έχει διατυπώσει συγκεκριμένες προτάσεις για την δευτεροβάθμια και την τριτοβάθμια εκπαίδευση αλλά και για επιμέρους ζητήματα της εκπαίδευσης.
Η Μιράντα Ξαφά έχει περιγράψει με λεπτομέρειες τι σημαίνει μια άλλη οικονομική και δημοσιονομική πολιτική.
Ο Νίκος Δήμου, από τους πρωτοπόρους του διαδικτύου με τις προτάσεις του για την κοινωνία δημοσιευμένες εδώ και χρόνια, ο Γιάννης Μπουτάρης δημόσια και με συγκεκριμένες δράσεις έχει την πρότασή του για τους ΟΤΑ και την τοπική αυτοδιοίκηση αλλά και πάρα πολλοί από αυτούς που συνυπογράφουν την διακήρυξη και τις θέσεις τους έχουν δημοσιοποιήσει αλλά και με συγκεκριμένες πράξεις έχουν εκτεθεί δημόσια.
Για όσους θέλουν περισσότερες λεπτομέρειες…. Google it.

Ώρα για ΔΡΑΣΗ

Η «βιασύνη» μερικών επιτήδεια ουδέτερων να κατηγορήσουν την ΔΡΑΣΗ για έλλειψη προγραμματικών θέσεων μάλλον χαρακτηρίζει την πολιτική τους ανωριμότητα αλλά φυσικά ενισχύει την εκτίμηση όλων αυτών που συνυπογράφουν την ιδρυτική διακήρυξη της ΔΡΑΣΗΣ για πραγματικό έλλειμμα κοινής λογικής.

Πρακτικά η ΔΡΑΣΗ μόλις συμπληρώνει ένα μήνα από την παρουσίαση της ομάδας πρωτοβουλίας για την συγκρότηση κόμματος στους έλληνες πολίτες.

Τις περισσότερες φορές το να διατυπώσεις σωστά το ερώτημα είναι πάρα πολύ σημαντικό για να φτάσεις σε ορθό συμπέρασμα.

Αυτό ακριβώς κάνουμε τώρα στην ΔΡΑΣΗ, παρουσιάζουμε με την σωστή τους διατύπωση τα ερωτήματα που καλούμαστε , ακόμη και από τους επιτήδεια ουδέτερους που ανέφερα παραπάνω , να απαντήσουμε.

Και την απάντησή μας θα την διαμορφώσουμε από κοινού, όλοι οι έλληνες πολίτες που απάντησαν στο κάλεσμα του Βασίλη Κοντογιαννόπουλου, του Στέφανου Μάνου και του Γιάννη Μπουτάρη

Ο Αθανάσιος Αναγνωστόπουλος κατά του ν. 927/1979

Mέχρι τώρα έχει δημοσιεύσει δύο αναρτήσεις, μια για το ν.δ. 494/1970, με το οποίο κυρώθηκε η Συνθήκη της Νέας Υόρκης "περί καταργήσεως πάσης μορφής φυλετικών διακρίσεων" και μια γενική εισαγωγική κατά του ν. 927/1979 (του "αντιρατσιστικού" νόμου) στην αναΜόρφωση-συνΙστολόγιο. Παρακολουθήστε τις, όπως και αυτές που θα ακολουθήσουν. Χρειαζόμαστε τα επιχειρήματα του κ. Αναγνωστόπουλου, εάν μας ενδιαφέρει να διατηρήσουμε την ελευθερία του λόγου, κυρίως της πολιτικής έκφρασης.

Ο Χάρης Πεϊτσίνης για τις ιδεολογικές διαμάχες εν όψει της χρηματοπιστωτικής κρίσης

Ένα ακόμη κείμενο πραγματικά φρέσκιας σκέψης από τον κ. Χάρη Πεϊτσίνη, μέλος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας, για τον τρόπο που εξελίσσεται η ιδεολογική διαμάχη μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση. Ο κ. Πεϊτσίνης με πολύ εύστοχο τρόπο ανατρέπει κάποια από τα "δεδομένα" της συζήτησης και λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Κατόπιν αδείας του, παραθέτουμε αυτούσιο το κείμενό του, το οποίο έχει αναρτηθεί στο blog του E-rooster.

Προς τους σοσιαλιστές όλων των πολιτικών χώρων

Τίποτα δεν είναι ισχυρότερο στο μυαλό του ανθρώπου από μια πρόληψη που φαίνεται να επιβεβαιώνεται από τα εμπειρικά δεδομένα. Φανταστείτε για παράδειγμα, τι απίστευτη ώθηση θα έδινε στην ρωμαιοκαθολική θρησκεία ένας πάπας που αν και φαινομενικά νεκρός, σηκωνόταν απ’ το νεκροκρέβατο του και ευλογούσε τους θρηνώντες πιστούς. Τα νέα θα ταξίδευαν με αστραπιαία ταχύτητα: «οι νεκροί περπατούν, η Δευτέρα Παρουσία ήρθε» θα ακουγόταν από κάθε γωνιά της χριστιανικής υφηλίου. Μπορώ να φανταστώ τα εξώφυλλα των χριστιανικών φυλλάδων από τώρα.

Κάπως έτσι αισθάνομαι ότι αντιδρούν σήμερα και οι αντίπαλοι της ατομικής οικονομικής ελευθερίας -που ειρήσθω εν παρόδω- βρίσκονται ή "κρύβονται" σε όλες τις πλευρές του πολιτικού φάσματος, δεξιά και αριστερά. Ακόμα και φιλελεύθεροι φίλοι φαίνεται να υποκύπτουν στον «πειρασμό» του “Επεμβατισμού” (interventionism). Το επιχείρημα φαντάζει ακλόνητο, μέσα στην ρουτινιάρικη διατύπωση του: 

«Οι ενέργειες κάποιων κερδοσκόπων έχουν συνέπειες στις ζωές αθώων»

Από το παραπάνω υποτίθεται πως προκύπτει ότι το κράτος θα πρέπει να επεμβαίνει στην οικονομική ζωή ώστε οι «καταστροφικές» επιλογές του ατόμου να μη θίγουν την «κοινωνία». Ορίστε μια προκατάληψη που στηρίζεται στον εθισμό μας σε χιλιετίες υποταγής στην κολλεκτίβα. Ορίστε και τα εμπειρικά δεδομένα (βλέπε τοξικά ομόλογα, AIG, κλπ) που αντιστοιχούν στο όπερ έδει δείξαι.

Να λοιπόν μια επιβεβαιωμένη προκατάληψη ,συμπαγής σαν ατσάλι και ικανή να συντρίψει κάθε αντιπολιτευόμενη φωνή. Οι διαφωνούντες στιγματίζονται με τον χαρακτηρισμό του «φονταμενταλιστή της αγοράς», προιόν της διάνοιας του κου Σόρος. Ένας φονταμενταλιστής της αγοράς δε δικαιούται διά να ομιλεί γιατί έχει τη φωλέα του λερωμένη. Ορίστε τα εμπειρικά δεδομένα κύριε νεοφιλελεύθερε. Οπότε επιστρέψτε στο αρχικό επιχείρημα: καταργήστε την οικονομική ελευθερία για να σωθεί η κοινωνία.

Η καλύτερη απάντηση όμως σε αυτήν την κατηγορία είναι να τη στρέψουμε ενάντια σε όσους τη διατυπώνουν. Η «πίστη» στην ελευθερία θα ήταν προκατάληψη αν οι υπέρμαχοι της δεν έβλεπαν τα αρνητικά της. Ο Μ.Φρίντμαν , που αν υπήρχε λεξικό παρόμοιων όρων θα είχε τη φωτογραφία του δίπλα στη φράση «ελεύθερη αγορά», συχνά κριτίκαρε τα μονοπώλια της αγοράς, τα προβλήματα της και την "αυτοκαταστροφική ορμή της επιχειρηματικής κοινότητας" κλπ. Αυτό όμως ήταν η μία πτυχή της ελεύθερης οικονομίας.Η άλλη πτυχή , το πλήθος των θετικών της που συνοψίζονται στην ευλογία της ελεύθερης επιλογής επισκίαζε τα αρνητικά.Ναι, η ομορφιά της ελευθερίας είναι τόση, που αξίζει το τίμημα. Αυτή είναι μια ορθολογική επιλογή.

Υπάρχει μια αντίστοιχη κριτική προσέγγιση στους εκπροσώπους της έτερης μεγάλης προκατάληψης, της πίστης δηλαδή στη δημοκρατία? Δε νομίζω. Κι όμως αν οι ενέργειες κάποιων κερδοσκόπων έχουν όντως συνέπειες στις ζωές αθώων, τι να πει κανείς για τις ενέργειες κάποιων –σχετικών- πλειοψηφιών που γκρεμοτσακίζουν ολόκληρες οικονομίες μέσα από μια και μόνη ψήφο? Αθώοι δεν είμαστε όσοι ενηλικιωθήκαμε μέσα στο περιβάλλον που διαμόρφωσαν οι συμπολίτες μας ψηφίζοντας ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 81 και του 85? Όλοι όμως φορτωθήκαμε αυτή την επιλογή, χωρίς να βγάλουμε τσιμουδιά. Όχι, στη δημοκρατία όπως είπε ένας πολιτικός ανήρ «δεν υπάρχουν αδιέξοδα». 

Πώς θα νιώθατε αν έλεγε κάποιος ότι στην αγορά «δεν υπάρχουν αδιέξοδα»? Αφήστε,μπορώ να φανταστώ την αντίδραση: «Στην πυρά, στην πυρά καταραμένε Φουνταμενταλιστή της Αγοράς»!

Οι αμείλικτοι κριτές της ελεύθερης οικονομίας είναι πρόθυμοι να την καταστρέψουν για να μην δεχτούν τις αρνητικές της συνέπειες. Όμως μπροστά στις αρνητικές συνέπειες της δημοκρατίας απαντούν χωρίς σκέψη: «τα προβλήματα της δημοκρατίας λύνονται με περισσότερη δημοκρατία». Μια αντίστοιχη φράση, ότι «τα προβλήματα της ελεύθερης αγοράς λύνονται με περισσότερη ελεύθερη αγορά» θα προκαλούσε τη σκυλίσια μήνη των αριστερών, των δεξιών, και μην ξεχνιόμαστε, των μετανοημένων «φιλελεύθερων» που «δεν βρίσκουν τις κρατικοποιήσεις και τόσο κακές». Το φυσιολογικό αντίστοιχο αυτών των «ορθολογιστών» που δεν «κολλάνε σε ιδεολογίες» κατά δήλωση τους, θα ήταν να μην βρίσκουν και τη χούντα τόσο κακιά σε περίοδο δημοκρατικών προβλημάτων. Ή μ άλλα λόγια «Στον γύψο αδερφές μου, στον γύψο»?

Ας είμαστε σοβαροί. Υπάρχει μια κρατούσα κοινωνική λογική της αειφόρου ευημερίας . Και υπάρχουν οι ιδεολογικές αρχές. Κάποιες φορές οι αρχές έρχονται σε αντίφαση με τη λογική της αειφόρου ευημερίας. Αυτό δεν είναι απαραίτητα επιχείρημα ενάντια στις ίδιες τις αρχές, ούτε δικαιολογεί a priori την κατάργηση τους . Γιατί σε τελική ανάλυση και η κοινωνική λογική της αειφόρου ευημερίας είναι μια αρχή. Και η σύγκρουση αρχών δεν αφορά τη σύγκρουση λογικής-δογματισμού όπως μας την παρουσιάζουν οι σοσιαλιστές όλων των κομμάτων. Η σύγκρουση αρχών είναι απλά σύγκρουση αρχών. Κι εγώ επιλέγω την αρχή της ελευθερίας με τα θετικά και με τα αρνητικά, με την ευτυχία και με την καταστροφή που μπορεί να κρύβει.Εσείς?

Μια έξυπνη πρόταση για να πάρει μπροστά η αγορά

Είναι γνωστό ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η αγορά στην Ελλάδα σήμερα είναι η έλλειψη ρευστότητας. Οι επιχειρήσεις δεν μπορούν ούτε να λάβουν δάνεια, ούτε (πλέον) να δουλέψουν επί πιστώσει. Οι μεταχρονολογημένες επιταγές, αυτό το καταπληκτικό όργανο πίστωσης που αξιοποιήθηκε τόσο πολύ από την ελληνική εφευρετικότητα, έχουν αρχίσει να χάνουν την αξία τους, καθώς πολλοί επιχειρηματίες βρίσκονται ξαφνικά αντιμέτωποι με συνθήκες, στις οποίες δεν υπολόγιζαν όταν εξέδιδαν τις μεταχρονολογημένες επιταγές κι έτσι, αναγκαστικά, αθετούν τις υποχρεώσεις τους (αφού και οι δικοί τους οφειλέτες τους άφησαν εκτεθειμένους). Έχει δημιουργηθεί ένα έλλειμμα εμπιστοσύνης στην αγορά τρομερό - με αποτέλεσμα να μην παρατηρείται καμμία κινητικότητα. Η λύση που έδωσε το κράτος ήταν να χορηγήσει άτοκα δάνεια μέσω του ΤΕΜΠΜΕ (Ταμείο Ενίσχυσης Μικρών και Πολύ Μικρών Επιχειρήσεων) σε διάφορους ελεύθερους επαγγελματίες και επιχειρηματίες - μόνο που η λύση αυτή απέτυχε, καθώς όσοι έλαβαν τα δάνεια, τα κατέθεσαν σε τοκοφόρους λογαριασμούς και εισπράττουν τους τόκους! Είναι σαφές ότι η παροχή δανείων,  η είσοδος ζεστού χρήματος στην αγορά, δεν είναι ικανή για να τονώσει την αγοραστική κίνηση.

Αντιθέτως, πολύ μεγαλύτερη επιτυχία θα είχε η παρουσία του κράτους ως εγγυητή των συναλλαγών και, συγκεκριμένα, των πιστώσεων που χορηγούνται μεταξύ επιχειρηματιών. Μπορεί, δηλαδή, το κράτος να συστήσει υπηρεσίες στις κατά τόπους Δ.Ο.Υ., στις οποίες θα υποβάλλονται προς έγκριση διάφορες είτε δανειστικές συμβάσεις, είτε συναλλαγές με πίστωση, και ο αρμόδιος υπάλληλος θα κρίνει σε τι ποσοστό (κατά κανόνα μεταξύ 50% και 75%) θα μπορεί το κράτος να εγγυηθεί για την εξόφληση της πίστωσης ή του δανείου, ώστε ο επιχειρηματίας που πωλεί επί πιστώσει να έχει μια βέβαιη διασφάλιση έστω και για μέρος του πιστουμένου τιμήματος. Έτσι, θα μπορέσουν να τονωθούν οι συναλλαγές, καθώς θα είναι πολύ ασφαλείς για τους επιχειρηματίες. Φυσικά, η νέα υπηρεσία αυτή θα πρέπει να στελεχωθεί υποχρεωτικά από αποφοίτους οικονομικών και νομικών σπουδών (με προϊστάμενο που θα διαθέτει MBA σε κάθε περίπτωση), ώστε να γίνεται σωστή αξιολόγηση των συμβάσεων αυτών. Επειδή η ανάγκη για την υπηρεσία αυτή θα είναι πολύ περιορισμένη χρονικά, θα καθιερωθεί με νόμο ότι οι υπηρεσίες αυτές θα λειτουργούν για δύο έτη και ότι οι συμβάσεις των στελεχών τους θα έχουν ακριβώς την ίδια διάρκεια, χωρίς καμμία απολύτως δυνατότητα ανανέωσης. Έτσι, θα αποφευχθεί και το ενδεχόμενο να δημιουργηθεί μια καινούργια γραφειοκρατία και να αυξηθεί ο δημόσιος τομέας.

Εννοείται ότι η εξόφληση εκ μέρους του κράτους-εγγυητή του δανείου ή της πίστωσης που τυχόν δεν έχει καταβληθεί θα σημαίνει αυτόματα ότι το σχετικό ποσόν θα θεωρείται δάνειο του κράτους προς τον οφειλέτη. Έτσι, στα έξοδα του κράτους οι εγγυήσεις αυτές δεν θα φαίνονται, παρά μόνο στην περίπτωση που τα πρόσωπα,  υπέρ των οποίων το κράτος έχει εγγυηθεί, δεν πληρώσουν τις οφειλές τους - και, όταν γίνεται αυτό, θα γράφεται αντίστοιχο κονδύλιο στις απαιτήσεις του κράτους, με αποτέλεσμα να μην επηρεάζεται καθόλου το ισοζύγιο του προϋπολογισμού και να μην επιβαρύνεται το κράτος δημοσιονομικά - αλλά και να είμαστε απολύτως συμβατοί με τις υποχρεώσεις μας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλά και, επειδή πολλά χρέη πάνε "αλυσιδωτά" (δεν με πληρώνει ο οφειλέτης μου, γι' αυτό και δεν μπορώ να πληρώσω κι εγώ τον δανειστή μου και πάει λέγοντας), με τη ρύθμιση αυτή το κακό θα προλαμβάνεται στον πρώτο κακοπληρωτή οφειλέτη (θα μου δίνει το κράτος τα χρήματα που έχει εγγυηθεί κι έτσι θα μπορώ να πληρώσω κανονικά το δικό μου δανειστή, αυτός τον δικό του κ.ο.κ.), με αποτέλεσμα, στην πραγματικότητα, να ελαχιστοποιούνται τα προβλήματα στην αγορά. Από την πρόταση αυτή, μάλιστα, θα τονωθεί τόσο πολύ η κίνηση, ώστε τελικά τα προβλήματα που τη δημιουργούν (η έλλειψη ρευστότητας) να έχουν εξαλειφθεί πλήρως μέχρι το τέλος της διετίας που προβλέπω ένα τέτοιο σύστημα να λειτουργήσει.

Update: φυσικά και είναι πρωταπριλιάτικη η ανάρτηση - ο πρώτος που το επεσήμανε ήταν ο Αθ. Αναγνωστόπουλος. Φοβάμαι όμως ότι οι άστοχες κυβερνητικές παρεμβάσεις για τόνωση, δήθεν, των αγορών μπορούν να καταλήξουν ακόμη και σ' αυτό το τραγικό σημείο που περιγράφεται εδώ.

«Η διαφορά του νεοφανούς από το καινούργιο»: μια απάντηση

Στη χθεσινή του επιφυλλίδα ο Χρήστος Γιανναράς ασχολείται με τρόπο σαφέστατο για τους γνώστες της ελληνικής πολιτικής επικαιρότητας, δίχως να το κατονομάζει, με το νέο κόμμα «Δράση».

Ο εξ αρχής δηλωμένος και αυτονόητα υποκειμενικός χαρακτήρας της κατάθεσης της οπτικής του Γιανναρά, όμως, δε νοείται να συνεπάγεται και κάποιο δικαίωμα στη λογική αυθαιρεσία, στην ασυνέπεια με παλαιότερα γραπτά, την αποφυγή, δηλαδή, του λογικού ελέγχου όσων γράφει. Συγκεκριμένα, μία απλή αντιπαραβολή του κειμένου στο οποίο αναφέρεται με την επιφυλλίδα μαρτυρά τη στρεβλωμένη παρουσίασή του: η μέριμνα για την ανάπτυξη των δημιουργικών δυνάμεων της ελληνικής κοινωνίας, έναντι των παρασιτικών κομματικών συντεχνιών, και για την εξασφάλιση ενός αξιοπρεπούς βιοτικού επιπέδου για τους πολίτες παρουσιάζεται ως ιστορικός υλισμός, η κατηγορηματική δήλωση της σαφούς πρόθεσης για δράση ως κομπασμός και αυταρέσκεια κ.ο.κ. Είναι λυπηρό ότι καταλήγει να αναπαραγάγει πολυακουσμένα τον τελευταίο καιρό ad hominem επιχειρήματα, όπως τα περί «περιφερόμενων επίδοξων αναρριχητών στην εξουσία», εναντίον πολιτικών οι οποίοι προτιμούν να αλλάζουν κόμμα από το να αλλάξουν τις αρχές τους.

Περισσότερο, όμως, ξενίζει τους τακτικούς αναγνώστες της στήλης το ότι, ενώ ο ίδιος πριν από λίγους μήνες όχι μόνο καλούσε στην ίδρυση κόμματος ακριβώς τέτοιας κοινωνικής στόχευσης, αλλά κατονόμαζε έναν από τους συμμετέχοντες στη «Δράση», το Στέφανο Μάνο, ως έναν από τους δύο που θα έπρεπε να ασχοληθούν με αυτό, τώρα, που το τότε χαρακτηριζόμενο ως «ιδεώδες και ουτοπικό στόχευμα» πραγματοποιήθηκε, εμφανίζεται να έχει μία καθ’ όλα απορριπτική στάση. Σε εκείνο το γραμμένο στον απόηχο της αποτυχίας του εκσυγχρονιστικού εγχειρήματος Σημίτη άρθρο, η κομματική συστέγαση των εκσυγχρονιστών παρουσιαζόταν ως «αυτονόητο αίτημα» πολλών πολιτών, αλλά τώρα καταγγέλλεται ως «ποτπουρί», αδιάντροπης πολυσυλλεκτικότητας. Αυτό που θα δρούσε ως «ιδεολογικός καταλύτης» τώρα δεν αποτελεί τίποτα το καινούργιο, και οι ανιδιοτελείς, «αποδεδειγμένοι στην πράξη και με συνέπεια εκσυγχρονιστές» μεταμορφώθηκαν σε ψηφοθήρες, όμοιους με τους υπεύθυνους για την άθλια κατάσταση του δημόσιου βίου.

Παρ’ όλες αυτές τις ανοίκειες για τους αναγνώστες της εφημερίδας και ελεγχόμενες ως προς τη λογική τους συνέπεια αλλαγές οπτικής του αρθρογράφου, παραμένουν και κάποια επιχειρήματα που δεν εμπίπτουν στα ανωτέρω και επομένως αξίζει να εξεταστούν προσεκτικά.

Διερωτάται, λοιπόν, ο Γιανναράς για τη σκοπιμότητα της διατήρησης της ύπαρξης του ελληνικού κράτους, εάν αυτό δεν κατευθύνει σε αξιόλογη πολιτισμική δημιουργία, εκπορευόμενη από κάποια ιδιαιτερότητα της κληρονομιάς των Ελλήνων απέναντι στους άλλους λαούς. Πέραν του ότι ποτέ από την ίδρυση της ελληνικής πολιτείας δεν υιοθετήθηκε αυτός ως λόγος ύπαρξης της, τα ιστορικά δεδομένα μας αναγκάζουν να αναγνωρίσουμε ότι είναι Έλληνες της διασποράς, δηλαδή εκείνοι που αποδέχτηκαν και έγιναν μέτοχοι του μοντέρνου δυτικού πολιτισμού, όσοι έχουν να επιδείξουν έργα οικουμενικής εμβέλειας. Ενδεικτικά, υπενθυμίζουμε, από το πλήθος των παραδειγμάτων: Κοραής, Σεφέρης, Κάλλας, Καστοριάδης. Επιστρέφοντας στη διερώτηση του Γιανναρά, η θέληση αυτή –όπως νομίζω, αλλά και προσλαμβάνοντας τη μέχρι τώρα δημόσια παρουσία των προσώπων που μετέχουν στο εγχείρημα της Δράσης– προκύπτει από τη βούληση μετοχής σε μία πολιτική κοινότητα στα χαρακτηριστικά της οποίας συγκαταλέγονται: αξιέμπιστο κράτος δικαίου, ανταγωνιστική οικονομία, ακομμάτιστη και αποτελεσματική δημόσια διοίκηση, ανάπτυξη των συλλογικών αγαθών, ακμαία κοινωνία πολιτών, ήθος και αξιοπρέπεια στο δημόσιο βίο, όπως έχει γράψει ο Χαρίδημος Τσούκας. Είναι αναμενόμενο ορισμένοι, όπως ο Γιανναράς, να καταδικάζουν τη νεωτερικότητα για καταστροφή των αυθεντιών που εμφάνιζαν ενδεδυμένα με απόλυτη βεβαιότητα τα κελεύσματά τους και να αισθάνονται την ανάγκη να προστρέχουν σε μία (κατασκευασμένη σύμφωνα με τις ιδεολογικές τους ανάγκες) παράδοση, το «λαϊκό–εκκλησιαστικό βίωμα» ή την εξ αποκαλύψεως αγάπη για να μπορέσουν να βρουν μία κατ’ αυτούς αποδεκτή θεμελίωση των πολιτικών πεποιθήσεών όπως αυτές της «Δράσης». Όμως, για να απαντήσουμε στο ερώτημα που θέτει ο επιφυλλιδογράφος, ο αυτοπεριορισμός των πολιτών και η συνακόλουθη νοηματοδότηση και η θέσμιση της πολιτικής κοινωνίας με βάση αρχές έγκειται αποκλειστικά στη θέληση των ατόμων που την απαρτίζουν. Με άλλα λόγια, αυτές οι αρχές οργάνωσης της κοινωνίας, δηλαδή η πολιτική ισότητα, η ελευθερία και η δικαιοσύνη, ήδη από τότε που εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στην πολιτική κονίστρα ως μέρος ενός συνεκτικού προτάγματος, θεωρήθηκαν από τους υποστηρικτές τους ως αυταπόδεικτες και επικράτησαν στις κοινωνίες εκείνες στις οποίες η πραγμάτωσή τους αποτελούσε αυταξία.

Υπό το πρίσμα αυτό, πρέπει να αναγνωρισθεί ως ορθό ένα μέρος των όσων γράφει ο Χρήστος Γιανναράς: το αίτημα της οργάνωσης της ελληνικής κοινωνίας σύμφωνα με τον Ορθό Λόγο δεν είναι καινούργιο, είναι αρκετά παλαιό. Ήδη από το νεοελληνικό Διαφωτισμό, οπότε τέθηκαν τα θεμέλια του εθνικού κινήματος των Ελλήνων και της δημιουργίας της ελληνικής πολιτείας, και στο εξής απαντάται μία ομάδα λογίων που εξέφραζε τη δυσφορία του να είσαι Έλληνας, όσο αυτό δε σήμαινε το να είσαι μέλος μιας ευνομούμενης πολιτείας, οργανωμένης κατά τα δυτικά πρότυπα, και επέμενε να προβάλλει αυτές τις αρχές, παρά τις σφοδρές αντιδράσεις εκπροσώπων συντηρητικών και αντιδραστικών ρευμάτων της κοινωνίας.

Όμως, είναι λανθασμένο και βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με την κοινωνική-ιστορική πραγματικότητα, ο καταλογισμός ευθυνών σε αυτούς και τους επιγόνους τους για τον σημερινό παραλογισμό. Τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, ο κατακερματισμός της σε ιδιοτελείς συντεχνίες και προσοδοθηρικές ομάδες που λυμαίνονται το Δημόσιο, η πρόταξη του οικογενειακού και ατομικού συμφέροντος έναντι του σεβασμού των κανόνων, η ύπαρξη πελατειακών δικτύων ανάγονται σε παλαιότερες εποχές και αποτελούν επιβιώσεις της προνεωτερικής κοινωνίας. Το φάσμα της κατάλυσης του κοινωνικού συμβολαίου και την μετατροπή της πολιτικής κοινότητας σε άθροισμα από αντιμαχόμενες φράξιες, όπως τη βιώσαμε στα γεγονότα του περασμένου Δεκεμβρίου και εξής, ελάχιστη σχέση έχουν με το πολιτικό πρόταγμα της πολιτικού φιλελευθερισμού.

Κατ’ αυτήν την έννοια, το αληθινά καινούργιο που κομίζει η Δράση δεν είναι άλλο παρά η ειλικρινής στροφή προς τις καταβολές της εκσυγχρονιστικής παράδοσης των Ελλήνων υποστηρικτών των πολιτικών αρχών του Διαφωτισμού. Η μεγάλη πρόκληση παραμένει η με την εκφραζόμενη διά της ψήφου συναίνεση των πολιτών εφαρμογή των αρχών αυτών.

κοινωνική ασφάλιση

Σε συνέχεια των προσωπικών ιστοριών του Rantanplan.

Πριν από λίγο καιρό χρειάστηκε να αγοράσω κάποιο ορθοπεδικό είδος για μέλος της οικογένειάς μου. Ως ασφαλισμένος του ΙΚΑ, μπορούσα να ζητήσω από το ΙΚΑ να καλύψει ένα μέρος της δαπάνης. Το ποσόν είναι φυσικά αμελητέο σε σύγκριση με τις (υποχρεωτικές) εισφορές μου, αλλά όχι και τόσο μικρό που να μην κάνει διαφορά στον προϋπολογισμό μου.

Ο νόμιμος τρόπος ήταν να πάω στο ΙΚΑ με τη γνωμάτευση του γιατρού και την απόδειξη αγοράς. Τελικά χρειάστηκε να πάω δύο φορές γιατί σύμφωνα με εγκύκλιο του ΙΚΑ ο γιατρός έπρεπε να γράψει στη γνωμάτευσή του σε ποια σελίδα (της εγκυκλίου) αναφέρεται το συγκεκριμένο είδος. Τελικά έχασα γύρω στις 10 ανθρωποώρες συνολικά, μόνο για την καθυστέρηση λόγω γραφειοκρατίας, χωρίς να υπολογίσουμε τη μία απαραίτητη επίσκεψη στον γιατρό και τη μία απαραίτητη (;) μετάβαση στα γραφεία του ΙΚΑ. Τέλος καλό, όλα καλά.

΄Εβγαλα το συμπέρασμα πως οι λόγοι για τους οποίους το τέλος ήταν καλό είναι οι παρακάτω:

1) Είχα την οικονομική δυνατότητα να πληρώσω το σύνολο της δαπάνης και να πάρω πίσω ένα μέρος της μετά από αρκετές ημέρες (ραντεβού με γιατρό του ΙΚΑ + άλλη μία επίσκεψη για να συμπληρώσει τη γνωμάτευσή του + 2 επισκέψεις στα γραφεία του ΙΚΑ)

2) Είχα την άνεση να απουσιάσω για δύο ημέρες από την εργασία μου με κάποιο προσωπικό κόστος, μικρότερο πάντως από αυτό που θα είχα αν ήμουν π.χ. εργάτης ή νοικοκυρά με παιδιά.

3) Είχα τη δυνατότητα να αναζητήσω και να βρώ μόνος μου τη σχετική εγκύκλιο στο Διαδίκτυο. Δεν μπορούσα να ριψοκινδυνεύσω την περίπτωση να μην την έχει ο γιατρός και να χάσω και άλλο χρόνο μέχρι να τη βρούμε. Τελικά σε αυτό είχα δίκιο. Επίσης γλίτωσα αρκετό χρόνο επειδή βρήκα κάποιους τηλεφωνικούς αριθμούς στο Διαδίκτυο.

4) Μιλάω και διαβάζω ελληνικά. Αν ήμουν μετανάστης θα ήταν αδύνατον να προσανατολιστώ και να τελειώσω στον ίδιο χρόνο μόνος μου. Πρέπει να παραδεχτώ πως ένα μέρος των πληροφοριών που διαθέτει το ΙΚΑ στην ιστοσελίδα του, υπάρχει και σε άλλες γλώσσες, όπως επίσης και πολλά από τα ενημερωτικά φυλλάδια που τυπώνει το ΙΚΑ. Ακόμα και έτσι όμως υπάρχουν ασάφειες και αλλαγές της τελευταίας στιγμής που δυσκολεύουν ακόμα και τον πιο ενημερωμένο πολίτη.

5) Γνωρίζω κάποιους ανθρώπους οι οποίοι με καθοδήγησαν στο να βρω γρήγορα πληροφορίες και να αποφύγω λάθη που θα με καθυστερούσαν ακόμα περισσότερο.

Με άλλα λόγια το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης ταλαιπωρεί όλους τους ασφαλισμένους, αλλά σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική λύση (π.χ. ιδιωτική ασφάλιση) ταλαιπωρεί πολύ περισσότερο τους πιο αδύνατους: Τους φτωχούς, όσους εργάζονται σκληρά (σε εξωτερική εργασία ή σε δουλειές του σπιτιού και στο μεγάλωμα των παιδιών), όσους δεν έχουν τις γνώσεις η τις ικανότητες να προσανατολιστούν στο λαβύρινθο της γραφειοκρατείας, τους αλλοδαπούς και όσους δεν είναι κοινωνικά δικτυωμένοι.

Αν λοιπόν "κοινωνική" σημαίνει εις βάρος κυρίως των αδυνάτων τότε να μου λείπει.

Ο Τάσος Αβραντίνης για τη συμμετοχή του στη "Δράση"

Από το ιστολόγιο της Δράσης αναδημοσιεύουμε το παρακάτω κείμενο του Τάσου Αβραντίνη:

Λογική πρώτης βαθμίδος

Αρκετοί φίλοι μού επεσήμαναν ότι η συμμετοχή μου στη Δράση, συνιστά …απόδραση από το χώρο των ιδεών της ελευθερίας στον άνευρο και πλαδαρό πραγματισμό που υποδεικνύει η κοινή λογική.

Τους απαντώ τα εξής:

Η περιπέτεια της λογικής συνεχίζεται χιλιάδες χρόνια τώρα. Από κλάδος φιλοσοφίας αποσχίστηκε στο πεδίο των μαθηματικών για να επανέλθει στη φιλοσοφία και να τυραννιέται ανάμεσα στους δύο καμμιά εκατοστή χρόνια. Ακόμη και σήμερα οι φιλόσοφοι και οι μαθηματικοί διαφωνούν μεταξύ τους για την πληρότητα της λογικής δεύτερης βαθμίδος. Στη μελέτη του παραγωγικού τρόπου των συλλογισμών και της απόδειξης είμαι βέβαιος ότι θα υπάρχουν κενά ή πιο σωστά ερωτήματα που δε θα απαντηθούν ποτέ.

Ποιός όμως μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός, ότι η εκπληκτική αυτή διαμάχη επέτρεψε την πολυκλαδική ανάπτυξη της λογικής, με εντυπωσιακές εφαρμογές στην τεχνητή ευφυία, στο σχεδιασμό και επαλήθευση του λογισμικού κοκ.

Στο προκείμενο, αναρωτιέμαι οι φιλελεύθερες ιδέες τι αξία μπορούν να έχουν εάν δεν μπορούν να αποδείξουν τη λειτουργικότητα και αποτελεσματικότητα ενός συστήματος που στηρίζεται στις ελεύθερες, αυτόνομες και προς το ατομικό συμφέρον προσανατολισμένες οικονομικές δραστηριότητες των ατόμων. Η ορθότητα των φιλελεύθερων προτάσεων κατέληξα μετά από μια ιδιαίτερα κοπιαστική προσωπική πνευματική διεργασία, ότι αποδεικνύεται με την εφαρμογή του κατηγορηματικού λογισμού.

Υποστηρίζω τις φιλελεύθερες προτάσεις αφού με τη χρήση της μεθοδικής σκέψης κατέληξα ότι είναι σχεδόν πάντοτε οι καλλίτερες στην επίλυση των κοινωνικών ζητημάτων. Ασφαλώς η λογική που επικαλούμαστε εδώ δεν είναι η …τέλεια μέθοδος επίλυσης των προβλημάτων της κοινωνίας. Όπως σωστά έχει επισημανθεί το να χρησιμοποιήσουμε τη λογική για να μετασχηματιστεί σε μια φαινομενικά τέλεια θεωρία εξήγησης των πάντων είναι μάλλον απάτη ειδικά όταν αυτή θα αφορά περισσότερους από έναν. Αν προσπαθούσαμε να διατυπώσουμε μεταξύ μας μια τέτοια γενική πολιτική πρόταση πολύ απλά δε θα τα καταφέρναμε. Είναι μάταιο να αναζητούμε έτοιμες συνταγές για αληθινά δύσκολα προβλήματα. 

Γι΄αυτό το λόγο συμφωνήσαμε μεταξύ μας στο ελάχιστο δυνατό. Στις απολύτως απαραίτητες βασικές προτάσεις, τις οποίες ο καθένας από μας προηγουμένως τις προσέγγισε μόνος του με το πανίσχυρο αναλυτικό εργαλείο της λογικής. Είδαμε ότι συμφωνούμε σ΄αυτές και αποφασίσαμε να τις υποστηρίξουμε δημόσια.